ปมรักเกลียวหัวใจ

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 23 : ปมรักเกลียวหัวใจ ตอนที่ 23


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 23

ปานตะวันนั่งมองการ์ดเชิญงานวันเกิดที่อยู่ในมือ ไม่รู้ว่าเธอควรไปหรือเปล่า อาติยะจะโกรธหรืออาจจะไม่พอใจกับการที่เธอไปเสนอหน้าในงานเขาคงจะอยากให้ในงานวันเกิดของเขามีแต่คนในระดับเดียวกันมากกว่า ปานตะวันนึกแล้วถอนหายใจยาวเหยียดแต่สะดุ้งเมื่อมีมือใครคนหนึ่งมาโอบรอบต้นคอของเธอ ปานตะวันหันข้างไปมองส่งผลให้แก้มของเธอสัมผัสกับจมูกของเขาอย่างจัง

เออ ปานตะวันหน้าแดงเพราะไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้กับเธอได้ ปกป้องเองก็รู้สึกเขินที่เขาเสียมารยาทแค่จะแกล้งทักเธอแต่ไม่นึกว่าจะกลายเป็นว่าเขาฉวยโอกาสกับเธอ ชายหนุ่มยืนเก้อๆ กังๆ ส่วนปานตะวันก็นั่งหันหลังกลับไปใหม่จนกระทั่งทั้งคู่เริ่มจะปรับอารมณ์กันได้แล้วจึงเริ่มสนทนา

พี่ขอโทษนะครับ คือตอนแรกพี่แค่อยากแกล้ง ปานตะวันพยักหน้าหันไปยิ้มให้หมอปกป้อง

แกล้งจนได้เรื่องเลยนะคะแล้วทั้งสองก็หัวเราะออกมา ปกป้องเดินมานั่งลงข้างๆ เธอก่อนที่สายตาจะเห็นการ์ดวางอยู่

แล้วนั่นการ์ดอะไรหรือครับ

อ๋อ การ์ดเชิญไปงานวันเกิดพี่ติยะนะคะ ตะวันสองจิตสองใจว่าควรจะไปดีหรือเปล่า เธอพูดทั้งที่ในมือยังจับการ์ดใบนั้นอยู่

ทำไมล่ะ

ก็... หญิงสาวยิ้มจืดๆ นั่งมองผู้คนที่สัญจรไปมาเนื่องด้วยที่นั่งของเธอเป็นที่นั่งในสวนสาธารณะ ปกป้องกำลังคิดถึงเรื่องที่ปิ่นมุกบอก บางทีเขาก็ควรจะสืบเสาะเรื่องนี้หรือไม่ก็เตือนให้อาติยะรับรู้แต่จะว่าไปเขาก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับอาติยะ การได้เห็นอาติยะเป็นทุกข์ก็ถือเป็นความสุขของเขาแต่มันจะดีกับปานตะวันหรือเปล่านั้นเขาเองก็ไม่แน่ใจหรือถ้าจะให้ดีก็ควรไปพูดกับอาติยะให้รู้เรื่องเพื่อให้เขาได้มีโอกาสดูแลเธอต่อจากอาติยะคนที่ไม่เห็นความสำคัญของหญิงสาวเลย

งั้นพี่ขอไปด้วยคนนะครับตะวัน

เออ แต่พี่ป้องกับพี่ติยะไม่ถูกกันนี่ค่ะ ปานตะวันวิตกกลัวว่าจะมีเรื่อง แม้จะรู้ว่าปกป้องเป็นคนใจเย็นมากแค่ไหนแต่คนใจร้อนอย่างอาติยะไม่ยอมอยู่นิ่งเฉยแน่

รับรองว่ามันจะไม่มีเรื่องเกิดขึ้นแน่นอน พี่เองจะพยายามระงับอารมณ์ให้ดีที่สุดไม่ให้ตะวันต้องกังวล ปกป้องตอบ

แต่ตะวันกลัวว่าพี่ติยะจะทำอะไรพี่ป้องมากกว่าค่ะหญิงสาวพูดด้วยความเป็นห่วงจริงๆ ปกป้องยิ้มแก้มแทบปริถือโอกาสจับมือหญิงสาวไว้มั่น อยากสารภาพรักใจจะขาดแต่กลัวความผิดหวังถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่แน่ใจว่าเธอรู้สึกยังไงกับเขารักหรือไม่รัก

พี่ว่าเรารีบไปกันดีกว่าแต่ก่อนจะไปงานช่วยซื้อของขวัญเป็นเพื่อนพี่ก่อนได้ไหม ปานตะวันพยักหน้ายอมออกไปซื้อของขวัญเป็นเพื่อนแต่ก็ยังไม่หายความกังวลแต่อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดเธอก็เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้นที่ไม่มีสิทธิ์ไม่มีเสียงอะไร

พี่กมลคิดจะทำยังไงต่อไปคะ ออมฝันถามขึ้นหลังจากเข้ามารอพี่สาวแต่งตัวที่ห้องของนาง ออมฝันได้รับฟังแผนการของกมลแล้วอดกลัวไม่ได้ว่าจะไม่เป็นไปตามแผน กมลหันมามองหน้าน้องสาวรู้สึกเบื่อกับนิสัยขี้หวาดกลัวเป็นอย่างมาก

            แผนที่ฉันเล่าให้ฟังมันยังไม่ชัดเจนอีกหรือ กมลตอบน้องสาว นางได้รับการ์ดเชิญให้ไปงานฉลองวันเกิดของอาติยะและคิดว่าคงไม่มีวันไหนแล้วที่จะเหมาะเจาะจะทำตามแผนการที่วางไว้ อีกไม่กี่วันก็จะครบอาทิตย์และนางกับออมฝันก็ยังหาเงินมาคืนบริษัทไม่ได้ ถ้าปล่อยให้มันถึงเวลาเชื่อว่าอนาคตของนางกับน้องสาวคงต้องจบแน่ๆ คงต้องเลือกระหว่างความอยู่รอดของตัวเองกับหลานชายที่ไม่เคยเห็นหัวของนางเลย

            ไปกันเถอะแล้วอย่าเผลอไปหลุดปากพูดกับใครเข้าละ คราวนี้ถ้าพลาด ตารางเห็นๆ กมลขู่น้องสาวไว้ก่อนเพื่อให้ออมฝันตระหนักและระวังปากไม่เอาไปพูดพร่อยๆ เพราะนางอาจจะซวยไปด้วย

            อาติยะไม่ได้ขอร้องให้เจนสุดาจัดงานวันเกิดให้เขา ในความรู้สึกลึกๆ ยังเสียใจเรื่องการจากไปของบิดาไม่หาย งานวันเกิดจัดขึ้นที่โรงแรมชื่อดังโดยเจ้าตัวบอกว่าเธอให้อาสาวทั้งสองเป็นฝ่ายเชิญแขกมา เจนสุดาในชุดแดงสดเดินเฉิดฉายในงานราวกับเป็นงานวิวาห์ก็ไม่ปาน อาติยะนั่งลงกับที่เขารู้สึกไม่ตื่นเต้นที่มีคนจัดงานวันเกิดให้ มันเป็นความรู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิต นี่เขาเป็นอะไรไปชายหนุ่มนั่งครุ่นคิดไปเรื่อยจนกระทั่งความคิดทั้งหมดหยุดพลันเมื่อได้เห็นปานตะวันเดินมากับปกป้อง ใบหน้าคมเข้มเริ่มบึ้งตึงบอกบุญไม่รับและมันก็รู้สึกโกรธมากที่เธอกล้าเอาปกป้องเข้ามาหยามหน้ากันในงานของเขา

            ไม่รู้เจ้าของวันเกิดจะถูกใจของขวัญของพี่หรือเปล่า ปกป้องเอ่ยยิ้มๆ ปานตะวันที่อยู่ในชุดเดรสสุภาพสีฟ้าอ่อนยิ้มให้เล็กน้อยแต่เพียงแค่นั้นทั้งสองก็ต้องหันกลับมามองคนที่เข้ามาทักทาย ปานตัวนึกถึงพายุลูกใหญ่ที่มันกำลังจะเกิดและเชื่อว่าจะมีพายุลูกย่อยๆ อีกนับไม่ถ้วน

            ใครเชิญมาไม่ทราบ อาติยะกัดฟันเริ่มพูดใส่อารมณ์ สีหน้าบึ้งตึงของเขาสร้างความพึงพอใจให้กับปกป้องเป็นอย่างมากแม้ความโกรธแค้นที่มีต่อบิดาของเขาจะมลายลงไปแล้วแต่ใช่ว่าจะต้องหายแค้นลูกชายของท่านด้วยเพราะคนที่ไม่รู้จักสำนึกผิดอย่างอาติยะไม่สมควรที่จะได้รับการอภัย ปกป้องยิ้มมุมปากยื่นของขวัญในมือให้เขาแต่ถูกอาติยะปัดทิ้ง ปานตะวันตกใจรีบเก็บของขวัญนั้นขึ้นมาออกอาการไม่ชอบใจกับการกระทำที่ไร้เหตุผลของอาติยะ

            ของขวัญไร้ค่าแบบนั้นฉันไม่ต้องการ ปานตะวันได้ฟังถึงกับอึ้ง เจนสุดาเข้ามาสมทบยิ้มหน้าแฉ่งดีใจที่ได้เห็นปานตะวันมากับผู้ชายของเธอเพราะอย่างน้อยอาติยะจะได้เห็นว่าปานตะวันมีเจ้าของแล้ว

            น้องตะวันมาแล้วหรือคะแหมมากับแฟนด้วย เจนสุดาแกล้งพูด จริงไม่จริงเธอไม่รู้แต่เธอจะต้องทำให้อาติยะเหม็นขี้หน้าปานตะวันให้มาก เธอมั่นใจว่าอาติยะจะไม่สนใจผู้หญิงที่มีเจ้าของอยู่แล้ว เจนสุดายืนข้างอาติยะควงแขนโชว์ความเป็นเจ้าของให้ปานตะวันที่ทำหน้านิ่ง ปกป้องเก็บของขวัญขึ้นมาใหม่ก่อนจะยื่นไปให้เจ้าของงานโดยคิดว่าครั้งนี้เขาจะไม่แสดงกริยาเถื่อนๆ ต่อหน้าคู่หมั้นของเขาคงไม่สามารถห้ามได้รวทำให้อาติยะคิดถึงบิดาของเขาจับใจ

าวแเป็นญาติแต่ตะวันเชื่อนะคะว่าคุณน้ากมลกับคุณน้าออมฝันจะต้องกลับเนื้อกลับตัวเป็น

            ของขวัญสำหรับงานเลี้ยงวันเกิดอาติยะจำใจต้องรับก่อนจะหันไปแสร้งยิ้มให้แฟนสาวพร้อมทั้งหอมแก้มโชว์

            ติยะก็ มาหอมแก้มเจนตอนนี้ทำไมคะ ตะวันกับแฟนของตะวันก็อยู่ตรงนี้ด้วย อาติยะแสยะยิ้มแกล้งโอบไหล่บางของเจนสุดาสายตาคมยังคงจับจ้องใบหน้าสวยหวานที่เหมือนจะทำหน้าไม่ถูก

            ไม่เห็นต้องอายเลยนี่ครับถึงยังไงเราก็เป็นแฟนกันไม่เหมือนใครบางคนที่ไม่รู้ว่าสถานะที่คบกันนั้นจะเรียกว่าแฟนหรืออย่างอื่นที่มากกว่านั้น

            สำหรับตะวัน แค่เธอมอบคำว่าเพื่อนมันก็ถือว่าเป็นเกียรติมากแล้วแต่ถ้าผมจะสามารถดูแลเธอปกป้องเธอได้มากกว่าความเป็นเพื่อนผมก็ยินดี ปกป้องตอบ อาติยะโมโหแต่ทำอะไรไม่ได้เมื่อเจนสุดายังอยู่เคียงข้างเขาแบบนี้ชายหนุ่มจึงพาแฟนสาวเข้าไปพบปะแขกในงานแทนโดยไม่ได้เอ่ยอะไรอีก

ปานตะวันเศร้า ความจริงเธอไม่ควรมางานนี้อยู่แล้วทั้งที่รู้ว่ามันคงจะไม่เป็นเรื่องดีสำหรับเธอเท่าไรแต่ก็ยังดื้อดึงที่จะไปให้ได้ ปกป้องเห็นแววตาเศร้าคู่นั้นอดสงสารไม่ได้เขาเองก็อยากทำตามที่พูดไว้เมื่อครู่แต่ไม่รู้หญิงสาวจะยอมให้เขาทำเช่นนั้นไหม มือหนาจับมือเล็กไว้ในอุ้งมือถ่ายทอดความอบอุ่นส่งถึงมือของเธอ ปานตะวันมองหน้าปกป้องเธอไม่รู้ว่าคำพูดเมื่อครู่ที่ได้ยินจากปากของเขาจริงใจมากน้อยแค่ไหนแต่สำหรับเธอไม่อยากทำร้ายจิตใจของใครเลย

            ตะวันยังไม่ต้องตอบพี่ตอนนี้หรอกนะแต่พี่อยากให้ตะวันรู้ว่าที่พี่พูดไปทั้งหมดพี่หมายความแบบนั้นจริงๆ พี่อยากดูแลตะวัน เขาถือโอกาสจุมพิตหญิงสาวในขณะที่อาติยะกำลังเดือดเสี้ยววินาทีเคยคิดว่าเธอเป็นคนดี เป็นกุลสตรีและเป็นลูกสาวที่น่ารักของบิดาแต่มาถึงตอนนี้เขากลับเห็นแต่ความเหลวแหลกที่มีในตัวหญิงสาว

            ตะวันขอบคุณพี่ป้องมากนะคะสำหรับมิตรภาพและความรู้สึกดีๆ ถ้าตะวันเลือกได้ตะวันก็อยากจะรักคนดีๆ อย่างพี่ป้อง หญิงสาวตอบแต่ในความรู้สึกลึกปกป้องเปรียบเสมือนกับพี่ชายของเธอมากกว่าจะไม่มีการเปลี่ยนจากพี่มาเป็นอย่างอื่นซึ่งข้อนี้เธอรู้ดีกว่าใคร

            ตะวันพูดแบบนี้หมายความว่าพี่ต้องอกหักใช่ไหม ปกป้องเข้าใจคำพูดของเธอดี ปานตะวันก็คงกลัวว่าเขาจะเสียความรู้สึก เธอเป็นคนดีเสมอแต่ทำไมคนใจยักษ์ใจมารอย่างอาติยะถึงยังใจร้ายกับเธออยู่ได้

            ตะวันขอโทษนะคะถ้าทำให้พี่ต้องเจ็บ ตะวันเสียใจค่ะ ยิ่งเห็นเธอทำหน้าเศร้าเขาก็ยิ่งเห็นใจ ปลายนิ้วข้างหนึ่งยกขึ้นมาลูบที่แก้มของเธออย่างเบามือก่อนจะตอบกลับไปเพื่อไม่ให้หญิงสาวเป็นกังวลมากขึ้น

            สบายใจได้ครับ พี่ไม่ตายเพราะอกหักหรอก ทั้งสองยิ้มให้แก่กันก่อนที่ปานตะวันจะขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ปกป้องว่าจะตามไปเป็นเพื่อนด้วยแต่ปานตะวันว่าไม่เป็นไร หญิงสาวเดินมาถึงห้องน้ำหญิงแต่แล้วกลับถูกฉุดกระชากลากถูจนข้อมือของเธอเริ่มรู้สึกชาๆ เมื่อเห็นว่าพอจะลับตาคนแล้วอาติยะจึงปล่อยร่างของเธอให้เป็นอิสระก่อนจะเริ่มเปิดฉากใหญ่

            เธอกล้าดียังไงถึงชวนมันมางานวันเกิดของฉันความโกรธทำให้ไม่สามารถระงับอารมณ์เก็บไว้ได้ ยิ่งเห็นเธอเงียบเขาก็ยิ่งไม่พอใจ

            ปานตะวันฉันถาม ทำไมไม่ตอบ

            ปานตะวันเงยหน้ามองชายหนุ่ม แววตาเศร้าสลด ตอบน้ำเสียงแง่งอนปนน้อยใจ

            ตะวันไม่ได้กล้าดีค่ะแต่พี่ป้องเขาอยากมาแสดงความยินดีด้วยและมันก็ไม่ได้เสียหายอะไร

            ไม่เสียหายงั้นหรือ เขาขยับเท้าเข้ามาใกล้และเห็นเธอจะถอยหนีเลยรีบคว้าตัวเธอมาจับกุมไว้และคราวนี้เขาจะไม่ปล่อยจนกว่าความรู้สึกที่มันอัดแน่นในอกจนจะระเบิดออกมานี้สลายลงและทางเดียวที่เขาจะทำได้นั่นก็คือการจูบเธอแต่มันไม่ง่ายเลยแค่เขาโน้มหน้าลงมาหมายจะจุมพิตเธอหญิงสาวก็เบี่ยงหน้าหนีแถมยังทำตัวหนักเพื่อให้เขาปล่อยเธอไป

            พี่ติยะ ปล่อยตะวันเดี๋ยวนี้นะคะ ตะวันจะไม่ยอมให้พี่มาทำแบบนี้กับตะวันอีกเด็ดขาด

            เอาสิ ฉันก็อยากรู้เหมือนว่าเธอจะหลุดไปจากอ้อมกอดฉันได้ยังไง อาติยะท้าแต่ปานตะวันพยายามแล้วไม่สำเร็จหญิงสาวหยุดดิ้นเพื่อให้ตัวเองได้หายใจสักเล็กน้อย

            หยุดทำไม ดิ้นสิหรือว่าเหนื่อยแล้ว เขายังมิวายประชดประชันแถมยังฉวยโอกาสตอนเธอพักเหนื่อยหอมแก้มหลายฟอด ใบหน้าหวานแดงก่ำขึ้นทันทีและเหมือนเป็นยากระตุ้นให้เธอดิ้นใส่เขาอีก

            แรงเยอะจังเลยนะ อยากรู้จริงๆ เลยว่าถ้าอยู่บนเตียงด้วยกันสองต่อสองแล้วเธอจะยังมีแรงแข่งกับฉันอยู่อีกไหมอาติยะไม่ยอมเลิกการกระทำ ครั้งนี้เธอทำให้เขาเสียความรู้สึกเป็นอย่างมากโดยการพาคนที่เขาเกลียดมาเสนอหน้าถึงที่และถ้าเธอไม่ได้รับการสั่งสอนเสียบ้างเชื่อว่าต่อไปคงจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกแน่ อาติยะคิด


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"รักที่สุดเลย ขอบคุณที่ให้เหรียญกำลังใจมานะคะ"

ไบคาร์บ/ กรงแก้ว


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha