ปมรักเกลียวหัวใจ

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 24 : ปมรักเกลียวหัวใจ ตอนที่ 24


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 24

          ปกป้องนั่งรอปานตะวันอู่ในงานเลยเวลาไปเกือบสามสิบนาทีกว่าแล้วแต่เจ้าของร่างเล็กยังไม่มาปรากฏแก่สายตาของเขาจนชักเป็นห่วง ครั้นสายตาหันไปมองทางเจนสุดาก็เห็นว่าเธอกำลังลุกลี้ลุกลนเดินไปเดินมาอยู่ข้างๆ เวที ปกป้องจึงตัดสินใจออกตามหาเพราะค่อนข้างมั่นใจแล้วว่าปานตะวันจะต้องอยู่กับอาติยะแน่นอน

            พี่ติยะบ้า นี่มันงานวันเกิดของพี่นะคะ อย่าทำอะไรบ้าๆ แบบนี้นะ ปานตะวันพยายามผลักร่างของเขาออกห่างตัวยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ยิ่งผลักดันก็ยิ่งดันทุลัง แต่เขาคงจะทำมากกว่านี้ถ้าไม่มีเสียงมารบกวนก่อน

            ปล่อยตะวันเดี๋ยวนี้นะ ปกป้องรีบเข้ามาขัดขวาง เกิดความรู้สึกไม่พอใจที่เห็นอาติยะทำร้ายปานตะวันอีก เขาเดินมาหมายจะดึงปานตะวันออกจากอาติยะแต่แล้วก็ถูกชกหน้า ปานตะวันตกใจกรี๊ดเสียงดังก่อนจะหุบปากเงียบเมื่อเห็นสายตาโกรธของอาติยะ ปกป้องล้มลงไปนอนกับพื้นหญ้าแต่ยังตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาและแทนที่ชายหนุ่มจะชกหน้าอาติยะตอบเขากลับใช้ความคิดในการตัดสินใจและใช้คำพูดปกป้องหญิงสาวคนที่เขารัก

            ผมอาสามาเอง ตะวันเธอไม่เกี่ยวและหากจะหาคนผิดจริงๆ ก็ขอมาเอาผิดกับผม

            งั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นฉันก็มีสิทธิ์ที่จะชกหน้านาย ไล่นายออกจากงานวันเกิดของฉัน ออกไปซะก่อนที่นายจะเจ็บตัวมากกว่านี้อาติยะขู่ เห็นสายตาวิงวอนของปานตะวันแล้วนึกโมโหขึ้นมาทันทีสองมือกำแน่นอย่างอดกลั้น

            มันไม่เป็นการเสียมารยาทหน่อยหรือ คุณเองก็เป็นเจ้าของงานจะมาไล่แขกในงานออกไปได้ยังไง

            ไอ้ปกป้องเหมือนคำพูดของปกป้องจะเป็นฉนวนเพลิงให้เกิดไฟขึ้นมา ในใจที่กำลังร้อนรนอยู่แล้วต้องลุกเป็นไฟ มือที่กำหมัดไว้แน่นจึงปล่อยออกไปอย่างไม่ยั้ง คราวนี้ปกป้องล้มลงไปอีกแต่มีปานตะวันเข้าไปช่วยพยุง

            พี่ติยะ ทำไมถึงทำรุนแรงกับพี่ป้องอย่างนี้ล่ะคะ ตะวันไม่นึกว่าพี่ติยะจะเป็นนักเลงที่ชอบใช้อารมณ์ในการแก้ปัญหา อาติยะกัดกรามแน่นนี่เป็นครั้งแรกที่ปานตะวันต่อว่าเขาต่อหน้าผู้ชายคนนี้

            ก็มันช่วยไม่ได้ ฉันไม่ใช่สุภาพบุรุษหรือเจ้าชายในนิยายรักน้ำเน่าของเธอ ฉันก็คือฉัน อาติยะ พิริยะไพศาลที่จะไม่มีวันยอมให้ใครมาหยามเกียรติ

            ถ้าคุณไม่ชอบ ทางที่ดีคุณควรรีบเข้างาน อย่ามาเสียเวลากับอะไรที่คุณไม่ชอบเลยปกป้องเสริมก่อนจะถูกปานตะวันพาไปทำแผล ชายหนุ่มมองตามสายตาเจ็บปวดนี่เขาเป็นอะไรไปทำไมถึงได้รู้สึกเจ็บแปลบๆ เวลาเห็นเธออยู่กับคนอื่นเวลาเธอยิ้มให้คนอื่นทำไมเขาถึงรู้สึกไม่พอใจด้วย

            เจนไปพบเพื่อนก่อนนะคะ

หลังจากที่งานวันเกิดผ่านพ้นไปด้วยดี เจนสุดาออกอาการผิดหวังเล็กน้อยที่อาติยะไม่ได้แจ้งกับทุกคนเรื่องของเขาและเธอ เธอจึงต้องไปอธิบายกับเพื่อนๆ ของเธอที่บินมาจากต่างประเทศให้ทราบด้วยปากของเธอเอง

            ครับ อาติยะตอบอย่างคนเหม่อลอยเมื่อสายตาของเขาไม่ได้มองมาทางหญิงสาวแต่กลับกวาดสายตาไปรอบๆ ราวกับกำลังหาใคร หลังจากที่แยกจากแฟนสาวอาติยะก็มายืนรอเธออยู่ที่หน้ารถในใจกำลังจดจ่ออยู่ที่ปานตะวันกับปกป้อง สองคนนี้มีความสัมพันธ์กันถึงขั้นไหนแล้ว ชายหนุ่มครุ่นคิดเห็นปานตะวันเดินเหม่ออยู่คนเดียวเข้าใจว่าปกป้องคงกำลังไปเอารถ ชายหนุ่มสบโอกาสรีบเดินมาคว้าข้อมือของหญิงสาวไว้

            พี่ติยะ ปานตะวันตกใจตื่น สิ่งที่คิดเมื่อครู่หายไปหมด หญิงสาวขัดขืนแต่ไม่สามารถฝืนพลังแข่งแกร่งของเขาไว้ได้ชายหนุ่มจึงสามารถพาร่างขัดขืนของปานตะวันมาถึงที่รถได้

            ขึ้นรถ เขาออกคำสั่งแต่ปานตะวันส่ายหน้า

            ตะวันไม่ขึ้นค่ะ ตะวันรอพี่ป้องไปส่งที่บ้าน อาติยะกัดกรามแน่นยิ่งโกรธเธอเข้าไปใหญ่ที่ไปทำตัวตีสนิทกับมัน

            เธอนี่มัน เธอพาไอ้ป้องมาทำไม ไม่รู้หรือยังไงว่าฉันเกลียดมันอยู่ๆ เขาก็เปลี่ยนเรื่องคุยแต่ยังไม่ยอมให้หญิงสาวได้หลุดไปจากวงจรอ้อมกอดของเขาแน่ปานตะวันอยู่ระหว่างประตูรถที่เปิดอ้ากับอ้อมแขนแข็งของเขาที่วางต่อจากประตูรถ ถ้าหญิงสาวไม่เข้าไปนั่งเธอก็ต้องอยู่ในอ้อมแขนของเขาดังนั้น ปานตะวันจึงเข้าไปนั่งในรถแต่ยังไม่ยอมตอบคำถาม

            ว่ายังไงล่ะ ตกลงเธอพาไอ้ปกป้องมันมาทำไม คิดจะมาหยามหน้าฉันงั้นเหรอ อ้อหรือตั้งใจมาทำลายงานวันเกิดของฉันเขาพูดจบแต่ออกคำสั่งให้เธอห้ามลงจากรถถ้าไม่อยากให้เขาทำอะไรบ้าๆ กับเธอ ปานตะวันนั่งตัวแข็งทื่ออยู่ในรถ มือกำสายคาดเข็มขัดเพราะกลัวว่าเขาจะทำอะไรเธออีก

            ฉันไม่รู้ว่าเธอคิดจะทำอะไรแต่ขอบอกเลยว่าเธอทำให้ฉันรู้สึกผิดหวังมากรู้ทั้งรู้ว่าฉันไม่ชอบหน้ามัน เธอก็ยังพามันมาเสนอหน้าอีก เขาพูดและเริ่มออกรถ เร็วขึ้นตามลำดับ ปานตะวันหน้าเจื่อนหันมาตอบคำถามเขา

            พี่ป้องอยากมาอวยพรในงานวันเกิดของพี่ติยะและตะวันก็เห็นว่ามันไม่ได้เสียหายอะไรเลย

            ไม่เสียหายอย่างนั้นหรือ ฉันเสียหน้ามากขนาดไหนเคยนึกถึงความรู้สึกของฉันบ้างไหมว่าฉันรู้สึกยังไงอาติยะขึ้นเสียงสูงพอๆ กับรถที่เคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว

            ถ้ามันทำให้พี่ติยะไม่พอใจ ตะวันขอโทษค่ะ

            พูดมันง่าย มาขอโทษทีหลังแล้วคิดว่าฉันจะหายโกรธอย่างนั้นหรือปานตะวันเศร้าและแล้วเขาก็โทษว่าเป็นความผิดของเธอทั้งที่ความจริงแล้วจุดเริ่มแรกของความขัดแย้งระหว่างเขาและปกป้องมันไม่ได้เกิดมาจากเธอเลย ทุกอย่างมันเกิดจากความเจ้าคิดเจ้าแค้นของอาติยะคนเดียวแต่เขาก็หาโทษตัวเองกลับคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นความผิดของคนอื่น

            ก็ถ้าพี่ติยะโกรธก็ไล่ตะวันออกไปเลยสิ จะได้ไม่ต้องอยู่ขัดใจพี่อีกอาติยะหัวเราะ

            นี่คงจะอยากไปอยู่กับมันเต็มทนแล้วสิอีกฝ่ายเงียบเขาจึงเร่งถามต่อ

            ฉันถามทำไม่พูด คงจะจี้แทงใจเธอเลยพูดอะไรไม่ออกปานตะวันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะโต้กลับ

            ตะวันเคยคิดว่าตะวันจะทำให้พี่ติยะมองตะวันในแง่ดีบ้างแต่แล้วตะวันก็คิดผิดเพราะไม่มีอะไรจะสามารถเปลี่ยนใจพี่ให้มองตะวันในแง่ดีบ้าง ตะวันเสียใจนะคะหากทำให้พี่ไม่พอใจแต่พี่ป้องเขาเป็นคนดี เขาดีกับตะวันดีอย่างที่ตะวันไม่เคยได้รับจากใคร

            ในเมื่อมันดีนักก็เก็บข้าวของไปอยู่กับมันเสียเลยสิ

            ตะวันก็อยากทำแบบนั้นค่ะเธอประชดและหันไปมองทางอื่น อาติยะเดือดจอดรถลงข้างทางเรียกชื่อหญิงสาว

            ปานตะวัน

            พ้นชื่อเขาใบหน้าของเขาก็โน้มมาหาใบหน้าของเธอ ปานตะวันตกใจหันหน้าหนีไปทางอื่น ไม่ยอมให้เขากระทำได้ตามอำเภอใจอีก อาติยะจำต้องถอยมาตั้งหลักเมื่อเห็นของบางอย่างอยู่ในมือเธอ

            นี่เธอจะทำร้ายฉันหรือ อาติยะมองเห็นเครื่องช็อกไฟฟ้ากลืนน้ำลายลงคออย่างแสนยากด้วยถ้าหากเกิดพลาดมาถูกเขามันคงจะเจ็บแสบน่าดู

            ถ้ามันจำเป็นตะวันก็จะทำค่ะ ปานตะวันฮึดสู้จ่อเครื่องช็อตไฟฟ้าอัตโนมัติไปที่ท้องของเขา ชายหนุ่มเห็นไฟรอนๆ อดเสียวไม่ได้

            คิดจะทำร้ายลูกผู้ที่มีบุญคุณกับเธองั้นเหรอ ปานตะวันพยักหน้า

            ตะวันไม่คิดจะทำร้ายหากพี่ติยะไม่มาทำร้ายตะวันก่อน ตะวันเคยบอกแล้วไม่ใช่หรือค่ะว่าตะวันจะไม่มีทางเอาตัวเข้าแลกเด็ดขาด ตะวันจะไม่ยอมทำตัวเองให้ตกต่ำขนาดนั้น ไม่มีทางค่ะ อาติยะเบ้ปากหันไปขับรถใหม่แต่ยังมิวายพูดประชดประชัน

            คงอยากจะเก็บไว้ให้ไอ้ปกป้องเชยชมสิท่าแต่เอาเถอะ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าหากวันหนึ่งฉันสามารถทำให้เธอยอมตกเป็นของฉันโดยที่เธอเต็มใจ ถึงตอนนั้นฉันก็อยากเห็นหน้าไอ้ปกป้องมันว่ามันจะทำหน้ายังไงที่ฉันได้เธอมาเป็น...เมีย เขาพูดค้างราวกับจะเน้นคำนั้น ปานตะวันได้ฟังเย็นไปทั้งร่างแต่ยังใจสู้

            ถ้าตะวันเป็นเมียแล้วอย่างคุณเจนสุดานี่เขาเรียกว่าอะไรล่ะคะ อาติยะหันมามองเล็กน้อย ยิ้มเจ้าเล่ห์

            เจนก็เป็นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมาย เป็นเมียที่ฉันจะเทิดทูนส่วนเธอก็เป็นเมียบำเรอยังไงละ อาติยะพูดเย้ยมองปานตะวันเป็นเพียงขนมหวานชิ้นหนึ่งที่เมื่อไรทานจนเบื่อแล้วขนมชิ้นนั้นก็หมดราคาในสายตาของเขาทันที ปานตะวันสะอึกกับคำพูดของเขาไม่อยากเชื่อว่าอาติยะจะมองเธอเป็นผู้หญิงใจง่ายขนาดนั้น เธอมีค่าแค่เป็นคู่นอนของเขาเท่านั้นจริงๆ นะหรือ ใบหน้าหวานเคล้าน้ำตาหากเธอไม่ได้อยากให้ใครเขาต้องมาเห็นน้ำตาแห่งความเสียใจหญิงสาวหันไปมองทางกระจกข้างทางแต่จู่ๆ ความรู้สึกสังหรณ์ใจก็เกิดขึ้น รถคันนั้นเธอสังเกตว่าตามตั้งแต่ออกจากงานวันเกิดของเขาแล้วแต่เพราะคิดว่ารถคันดังกล่าวอาจจะขับมาทางเดียวกันแต่มันจะไม่บังเอิญมากไปหน่อยหรือที่รถคันนั้นยังขับตามมาอีก ปานตะวันสูดหายใจเข้าปอด อดไม่ได้ที่จะหันไปบอกอาติยะ

            พี่ติยะค่ะ ตะวันว่ารถคันนั้นตามเรามา อาติยะเงยหน้าขึ้นมองกระจกหน้าที่สะท้อนให้เห็นข้างหลัง

            คันสีดำนั่นใช่ไหม เขาถาม

            ค่ะ อาติยะชะงักเล็กน้อยแต่เมื่อมาคิดดูอีกทีบางที่รถคันนั้นอาจเป็นรถของปกป้องก็ได้ที่ตามมา

            บางทีมันอาจจะเป็นรถของแฟนเธอก็ได้

            พี่ติยะหมายถึงใครคะ

            “ก็ไอ้ปกป้องนั่นไง บางทีมันอาจจะตามเธอมา

            ตะวันมากับพี่ป้อง ตะวันทราบค่ะว่ารถคันนั้นไม่ใช่รถพี่ป้อง อาติยะหน้าเครียด มองไปข้างหลังเห็นว่ารถคันนั้นยังตามมา สังหรณ์ใจว่าจะเกิดเรื่องไม่ดี ยิ่งทางที่ใกล้จะผ่านนั้นเป็นทางเปลี่ยวด้วย

            ตะวัน ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นเธอห้ามลงจากรถนี้เด็ดขาด จนกว่าทุกอย่างจะคลี่คลายปานตะวันทำหน้างงไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด

พี่ติยะกำลังคิดอะไรอยู่คะ เธอถามในขณะที่เขากำลังขับรถและสังเกตการณ์ไปพลางๆ มีรถที่วิ่งสวนทางมาเปิดไฟสูงจนทำให้อาติยะต้องชะลอรถก่อนจะเบรกกระชันชิดเมื่อรถคันนั้นจอดกะทันหัน

ลงมา ขับรถประสาอะไรเนี่ย แล้วเสียงจากข้างนอกก็ดังขึ้นพร้อมกับอาติยะที่ถอดเสื้อสูทบังร่างของปานตะวันไว้ เขาไม่รู้ว่ามันจะมีอะไรเกิดขึ้นในเมื่อสถานการณ์ตอนนี้มันไม่ค่อยน่าไว้วางใจ ฉะนั้นเขาต้องรอบคอบ อาติยะลงมาจากรถตามคำขอและไม่ทันได้ตั้งตัวเขาก็ถูกฝ่ายตรงข้ามทำร้ายเอา ปานตะวันทำท่าจะร้องกรี๊ดแต่เพราะเขาออกคำสั่งไว้ว่าห้ามออกมา ภาพที่อาติยะถูกทำร้ายหาดูได้ยากมากและมันก็ทำให้หัวใจของหญิงสาวหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม นี่มันอะไรกัน เขาถูกทำร้ายในขณะที่เธอนั่งมองดูโดยไม่อาจทำอะไรได้เลยหรือ

พวกแกต้องการอะไร อาติยะปากแตกแต่ยังมีแก่จิตแก่ใจถาม เพราะเขามั่นใจว่ามันจะต้องเกิดเรื่องไม่ดีแล้วมันก็เกิดจริงๆ พวกมันรวมสี่ห้าคนหัวเราะดังลั่นก่อนต่างจะเตะต่อยทำร้ายร่างกายของเขาจนร่างอาติยะไปนอนกับพื้นถนน ชายหนุ่มสะบักสะบอมก่อนจะแกล้งหมดสติเมื่อพวกมันเห็นว่าร่างนั้นสงบแล้วจึงพากันแยกย้ายกันจากไป ปานตะวันที่ได้แต่อึ้งนิ่งได้สติรีบลงจากรถวิ่งเข้าไปหาร่างของอาติยะที่นอนแน่นิ่ง ร่างของเขาสะบักสะบอมใบหน้าที่อาบด้วยเลือดซึมออกมา ปานตะวันร้องไห้ต่อหน้าเขาพยายามปลุกร่างของชายหนุ่ม

พี่ติยะค่ะ พี่ติยะ พี่ฟื้นสิ เธอพูดเสียงสะอื้นไห้ ร้องห่มร้องไห้ต่อหน้าเขาราวกับจะเป็นจะตาย สองมือยกขึ้นมาปลุกเขาให้ตอบสนองเธอบ้าง ซ้ำหญิงสาวใช้ใบหน้าแนบกับอกของชายหนุ่มเพื่อตรวจสอบว่าเขายังหายใจอยู่หรือไม่ เป็นช่วงจังหวะเดียวที่อาติยะลืมตาขึ้นมา รับรู้ความรู้สึกเป็นห่วงของเธอหมดทุกอย่างแม้จะเจ็บตัวแต่ก็ยิ้มได้เพราะรู้ว่ามีคนที่เป็นห่วงเขาหนุนหลังอยู่

จะร้องไห้อะไรนักหนา ฉันยังไม่ตายซะหน่อย เพราะเธอยังสะอื้นไห้ไม่หยุดเขาเลยไม่อยากทรมานความรู้สึกของเธอ เสียงสะอื้นหยุดไปแล้วเหลือแต่เพียงดวงตาใสแป้วของคนที่เพิ่งผ่านการร้องไห้มาหมาดๆ ปานตะวันเงยหน้าขึ้นมองคนพูดรีบปล่อยเขาทันที ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอายที่เผลอไปกอดเขาอยู่อย่างนั้น

อาติยะลุกขึ้นนั่งมองหน้าหญิงสาวด้วยความรู้สึกดีกว่าครั้งที่ผ่านมาเข้าใจแล้วว่าเธอเองก็ไม่ได้เย็นชากับเขา ผีดิบอย่างเธอก็ยังมีความรู้สึกเสียใจ ร้องไห้หรือแม้ตอนนี้

พี่ติยะหลอกตะวันหรือคะ เธอพูดกลบความอาย

เปล่า ฉันยังไม่ได้พูดเลยว่าฉันสลบ เธอเออเองหมดเลย ปานตะวันอ้าปากค้างนึกไม่ถึงว่าเขาจะใช้แผนนี้

ว่าแต่ไปทำแผลที่โรงพยาบาลก่อนไหมคะ พี่อาติยะพยักหน้ายอมทำตามอย่างที่หญิงสาวบอก มันน่าแปลกที่เขายอมพวกมันได้ขนาดนี้ทั้งที่นิสัยเดิมเขาไม่ใช่คนที่จะยอมใครง่ายแม้พวกมันจะมีมากกว่าก็ตาม ตายเป็นตายเขาขอสู้ไม่ถอยเพราะเขามีปืนแต่มาคราวนี้อาติยะไม่ได้เอาปืนลงมาด้วย มันเป็นเรื่องที่เสี่ยงมากที่พวกมันอาจจะฆ่าเขา นั่นสินะนี่เขาโง่มากไปหรือเปล่า


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"รักที่สุดเลย ขอบคุณที่ให้เหรียญกำลังใจมานะคะ"

ไบคาร์บ/ กรงแก้ว


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha