ปมรักเกลียวหัวใจ

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 32 : ปมรักเกลียวหัวใจ ตอนที่ 32


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 32

เช้าวันรุ่งขึ้นกมลแต่งตัวออกจากบ้านแต่เช้าเพื่อโอนเงินส่วนที่เหลือให้พวกมันก่อนจะโทรไปกำชับอย่างมั่นใจ

ต้องฆ่าสองคนนั้นแล้วทำลายหลักฐานให้หมดอย่าให้สามารถสาวมาถึงตัวฉันได้เข้าใจไหม กมลเอ่ยเสียงคมเข้มออกคำสั่งสั่งฝ่ายตรงข้ามทางโทรศัพท์ ก่อนจะรีบไปที่บริษัทเพื่อเรียกคณะกรรมการมาประชุมโดยให้ออมฝันตามไปทีหลัง

แสงจากอาทิตย์สาดส่องเข้ามากระทบกระท่อมไม้ทำให้คนในร่างเล็กเริ่มรู้สึกตัว เปลือกตาหวานเปิดออกอย่างงัวเงียปรับโฟกัสการมองจนเห็นชัดเจน ดวงตาหวานกะพริบตาถี่ๆ เมื่อเห็นใบหน้าคมเข้มตรงหน้า โครงหน้ารูปไข่จมูกโด่งริมฝีปากหยักศก เธอไม่รู้ว่าตัวเองตกหลุมรักผู้ชายอารมณ์ร้ายคนนี้ตั้งแต่เมื่อไรร่างเล็กเตรียมจะลุกขึ้นนั่งแต่แล้วก็ต้องตกใจเมื่อแขนของเธอถูกดึงให้ล้มลงมานอนใหม่โดยคนที่เธอกำลังมองอย่างหลงใหล

พี่ติยะ

นอนเถอะ ยังเช้าอยู่เลย เขางัวเงียกอดหญิงสาวอย่างหน้าตาเฉย ปานตะวันดิ้นรีบบอกให้เขาหาทางออกไปจากที่นี่เพราะดูเหมือนข้างนอกกระท่อมจะเงียบเชียบ อาติยะลืมตาขึ้นรู้สึกเช่นเดียวกันกับปานตะวัน เขาเริ่มคิดได้

น่าแปลกที่พวกมันเงียบอยู่แบบนี้ ปานตะวันลุกตามชายหนุ่มเดินไปยังประตูไม้ของกระท่อมใช้สายตาสอดส่องไปยังช่องว่างเล็กๆ พบว่าพวกมันกำลังนั่งพูดคุยกันจึงหันมายิ้มให้ปานตะวัน

เป็นโอกาสของเราแล้วตะวัน เราจะออกไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้ ปานตะวันฉงนงงรีบถามกลับ

ยังไงคะพี่ติยะ ชายหนุ่มยิ้มก่อนจะบอกแผนการให้ปานตะวันทราบงานนี้จะต้องเอาปานตะวันเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยเพื่อให้มันสมเหตุสมผลมากขึ้น

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างต่อเนื่องทำให้คนที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างนอกต้องหันไปมองเจ้านายของพวกมันยังไม่กลับมาเพราะต้องไปกดเบิกเงินที่ธนาคารแต่สั่งให้ลูกน้องสองคนเฝ้ากระท่อมนั้นไว้ มีเสียงดังมาจากข้างในก่อนที่พวกมันจะเดินเข้าไปดู

เป็นอะไรว่ะ พวกมันถามอาติยะตะโกนกลับไป

เปิดประตูก่อน เธอไม่ไหวแล้ว ปานตะวันร้องเสียงดังลั่นราวกับเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสพวกมันหลงกลเปิดประตูให้ก่อนจะเห็นหญิงสาวนอนตัวหงิกตัวงอแต่หารู้ไม่ว่านั่นคือแผนการที่มันรู้ไม่เท่าทันอาติยะที่ยืนอยู่ข้างจึงถือโอกาสใช้มือทุบที่ท้ายทอยของมันสลับกับชกหน้าอีกคนจนร่างนั้นล้มลงต่อหน้าต่อตาอาติยะไม่วายเหยียบซ้ำเพื่อกันมันจะฟื้นขึ้นมาทำร้ายเขาและเธอ ปานตะวันมัวแต่อึ้งจนเขาต้องเป็นฝ่ายมาลากตัวออกจากกระท่อมไป

หนีเร็วเข้าตะวัน เราต้องรีบออกจากที่นี่ก่อนที่พวกมันจะฟื้นและตามเราทัน หญิงสาวพยักหน้ามองไปรอบๆ ไม่พบกับสิ่งใดนอกจากป่าเธอไม่รู้แม้กระทั่งว่าที่นี่คือที่ไหนและอาติยะเองก็คงจะไม่รู้เหมือนกัน สองร่างวิ่งหนีตายมาอย่างไม่คิดชีวิตแต่ไม่คิดที่จะทอดทิ้งกัน

ปัง เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดพร้อมกับร่างสองร่างที่หยุดนิ่งอย่างตกใจ ปานตะวันโผกอดอาติยะด้วยความกลัวเมื่อเห็นปืนขนาดสั้นกำลังเล็งมาที่ร่างของเขาและเธอ ลูกน้องของมันวิ่งตามมาสมทบก่อนจะก้มหน้าหนีหัวหน้าโจรของพวกมันที่ปล่อยให้เหยื่อหนีรอกออกมาได้

ขอโทษครับนายที่พวกเราสะเพร่าต่อหน้าที่ทำให้พวกมันหนีรอดออกมาได้ หัวหน้าโจรหัวเราะ

พวกมันไม่มีทางหนีรอดหรอกนะถึงยังไงพวกมันก็ต้องตายกลายเป็นผีเฝ้าที่นี่ พวกมันหัวเราะ อาติยะกอดปานตะวันแน่น เขาไม่คิดว่าจะต้องมาตายอยู่ที่นี่ หัวหน้าโจรมองมาทางปานตะวันก่อนจะทำสายตาเจ้าเล่ห์

เฮ้ยพวกแกคิดว่ายังไงถ้ากูจะเอานังนี่มาเป็นเมียกู มันสวยขนาดนี้เนื้อในมันคงจะหวานน่าดู ปานตะวันสะดุ้งกอดอาติยะแน่นด้วยความกลัว ชายหนุ่มกัดกรามแค้นในคำพูดโกรธและเกลียดพวกมันที่คิดอกุศลกับปานตะวัน

พี่ติยะช่วยตะวันด้วย เธอกระซิบเสียงสั่นเมื่อเห็นพวกมันสองคนกำลังจะเข้ามาจับตัวเธอ อาติยะไม่ยอมให้พวกมันเข้ามาจับเธอได้จึงพยายามดึงเธอคิดหนีแต่เพราะเสียงปืนที่ดังขึ้นอีกนัดทำให้เขาล้มลงไปนั่งด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบๆ

พี่ติยะ ปานตะวันตกใจมากที่ได้เห็นเลือดก็เท่ากับว่าเขาถูกยิง ร่างเล็กทรุดลงมานั่งกอดชายหนุ่ม เลือดที่ต้นแขนซึมออกมามากจนเธอกลัวว่าเขาจะช็อกไปเสียก่อน เสียงพวกมันยังคงหัวเราะด้วยสะใจแล้วลูกน้องของมันสองคนก็เข้ามาจับตัวปานตะวันไป

ไม่ พวกแกอย่าทำอะไรตะวันนะ

จะตายอยู่แล้วยังไม่เจียมตัวอีก ริอาจมาสั่งสอนกู เอาเป็นว่าเพื่อตอบแทนที่แกมอบแฟนของแกมาให้เป็นลาภปากของพวกกู แกเลือกเอาว่าจะตายอยู่ที่ไหน ตรงไหน พวกกูจะได้สงเคราะห์ อาติยะกลืนน้ำลายลงคอ เจ็บที่แผลไม่เท่ากับเจ็บที่ใจเมื่อเห็นปานตะวันร้องไห้น้ำตาของเธอคงเปรียบกับสายเลือดที่มองไม่เห็นบนตัวของเขาที่มันอาจจะกระอักเลือดแทบจะระเบิดอกออกมาหากเขาจะใจร้อนไม่ได้นอกจากคุยกันในเชิงได้ประโยชน์ร่วมกัน

ฉันมีข้อเสนอที่ดีกว่านั้น อาติยะเริ่มเอาแผนธุรกิจมาใช้ให้เป็นประโยชน์ เห็นสายตาของพวกมันก็ดูออกว่าเป็นคนหิวเงินมากแค่ไหนถ้าเขาให้เงินอีกสักก้อนเอาให้มากกว่าที่พวกมันได้รับจ้างมาเชื่อว่าพวกมันคงไม่ปฏิเสธ

ข้อเสนออะไร หัวหน้าพวกมันถามด้วยความสนใจแต่สายตายังจับจ้องที่ทรวงอกของปานตะวัน อาติยะกัดกรามแน่นไม่ชอบสายตาที่มันใช้มองปานตะวันและเกลียดที่มันใช้กำลังคิดจะทำร้ายผู้หญิง

ฉันจะเพิ่มเงินเป็นสามเท่าจากที่พวกแกถูกจ้างมา ลูกน้องสองคนทำตาลุกวาวด้วยความตกใจเมื่อคำนวณจากเงินที่จะได้อีกเหยียบล้าน

แน่ใจหรือว่าจะให้ไม่ใช่คิดตุกติกแจ้งตำรวจให้มาจับทีหลังอาติยะเริ่มมีความหวังพูดต่อ

ฉันไม่เคยผิดคำพูด นอกจากพวกนายจะได้เงินนั้นไปแล้วฉันจะรับรองกันพวกนายออกจากคดีนี้ขอเพียงนายแค่บอกมาว่าใครเป็นผู้จ้างวานฆ่าเรา ฉันจะปกป้องพวกนายกันพวกนายไว้เป็นพยานหรือถ้าพวกนายอยากหนีไปอยู่เมืองนอกฉันก็จะจัดการให้ มันไม่คุ้มหรอกนะเพราะถ้าฉันตายไปคดีของพวกนายก็ยังติดตัวอยู่ ว่ายังไงละฉันสามารถทำให้พวกนายเป็นคนบริสุทธิ์ได้ พวกมันทำท่าคิดไกลก่อนจะสมหัวสนทนากันปานตะวันหลุดพ้นจากการจับกุมของพวกมันวิ่งเข้ากอดร่างของอาติยะที่เริ่มเหงื่อแตก

ตอนนี้ตะวันสามารถช่วยพี่ติยะได้แค่นี้จริงๆ พี่ต้องอดทนนะคะ เธอพูดเสียงเบาหวิวพยายามข่มอารมณ์ความเสียใจเอาไว้ เขาคงรู้สึกไม่ดีแน่หากเธอร้องไห้ต่อหน้าเขา อาติยะมองเศษผ้าที่เธอฉีกมาจากชายเสื้อเอามาผูกไว้ที่แผลเพื่อห้ามเลือดแม้มันจะช่วยได้ไม่มากแต่มันก็ยังดีกว่าปล่อยให้เลือดมันไหลออกมาจนหมดตัว

พวกมันทั้งสามหันมามองทางอาติยะและปานตะวันก่อนที่เสียงของหัวหน้ามือปืนจะยอมรับในข้อเสนอของอาติยะ ชายหนุ่มโล่งใจคลี่ยิ้มออกมาในที่สุด เขาให้คำมั่นสัญญากับพวกมันว่าจะรีบทำตามอย่างที่พูดขอเพียงตอนนี้ให้พวกมันปล่อยตัวเขาและเธอออกไปจากที่นี้ก่อน

ขนาดโจรยังไม่มีคำว่าสัจจะแล้วถ้าแกผิดคำพูดละพวกกูไม่ต้องหนีหัวซุกหัวซุนหรือ อยู่ๆ พวกมันก็ทำท่าจะไม่เชื่อคำพูดของอาติยะอีก ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนตามแรงพยุงของหญิงสาวก่อนจะพูดอีกครั้ง

ฉันเอาเกียรติของพิริยะไพศาลมาเป็นประกันว่าจะทำตามที่พูดไว้ พวกแกสบายใจได้รอฟังข่าวจากฉันและเตรียมตัวเป็นคนดีเสียใหม่ ส่วนลึกของพวกแกก็ไม่ใช่คนชั่วช้าอย่าให้อะไรมาทำให้พวกแกกลายเป็นคนชั่วช้าไปตลอดชีวิตเลย เขาพูดดีจนอีกคนถึงกลับร้องไห้ เขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ใครร้องไห้แต่ถ้าเปลี่ยนให้คนเลวกลับกลายเป็นคนดีได้ก็ถือว่าคุ้มไม่ใช่หรือ

ก็ได้ ฉันจะยอมทำตามที่คุณบอกแต่ถ้าคุณคิดตุกติกฉันจะตามไปฆ่าคุณทีหลัง หัวหน้ามือปืน

หลังจากแยกทางกับพวกมันอาติยะก็พาปานตะวันออกมาจากแหล่งกบดานของพวกมันได้ ชายหนุ่มเดินซวนเซเพราะพิษบาดแผลกำลังเล่นงานเขาเข้าแล้ว ปานตะวันช่วยทำการพยุงร่างของเขาไว้ร้องไห้พลางเพราะมองไปทางไหนก็เจอแต่ป่าไม่เห็นมีบ้านหรือผู้คนสัญจรไปมาเลย ครั้นจะขอความช่วยเหลือให้พวกมันมาส่งก็กลัวว่าพวกมันจะนึกเปลี่ยนใจและฆ่าเธอกับเขาทิ้งทีหลัง สันดานพวกโจรมันไม่ได้เสมอต้นเสมอปลายปาน อาติยะเหนื่อยจนต้องขอร้องให้เธอพาไปพักใต้ร่มสีหน้าของเขาดูซีดมากจนเธอใจคอไม่ดี เขากดแผลไว้เพื่อห้ามเลือดภายในตัวก่อนจะสั่งให้ปานตะวันโทรศัพท์ไปหารถพยาบาลหญิงสาวส่ายหน้าไม่อาจทำเช่นนั้นได้เพราะลำพังตัวเธอตอนนี้ก็มีแต่ตัวเท่านั้น อาติยะเองก็เหมือนกันทั้งโทรศัพท์กระเป๋าสตางค์อยู่บนรถทั้งหมด

งั้นเธอก็หนีไปเถอะก่อนที่พวกมันจะเปลี่ยนใจฆ่าเราสองคนทิ้ง

ไม่นะคะ ถ้าตะวันไป พี่ติยะก็ต้องไปกับตะวัน ตะวันทิ้งพี่ติยะให้นอนเจ็บอยู่ตรงนี้ไม่ได้หรอกคะ อาติยะยิ้มรู้สึกดีใจที่ได้ยินเธอพูดแบบนั้นแต่บาดแผลของเขาก็เจ็บมากพอที่จะทำให้เขาหัวเราะไม่ออก

ฉันไม่อยากเป็นตัวถ่วงเวลาของเธอ

ไม่มีใครเป็นตัวถ่วงของใครหรอกค่ะ มาค่ะ ตะวันจะช่วยพยุงนะคะ เชื่อว่าถ้าเราเดินไปอีกสักนิดก็คงจะเจอบ้านคนแล้ว แม้จะรู้ว่าเป็นเพียงความหวังเล็กๆ น้อยๆ แต่เธอก็ยังกล้าที่จะพูดเพื่อปลอบใจเขาคนกำลังอยู่ในอาการแย่ เลือดของบาดแผลถูกยิงไหลซึมผ้าผูกของเธอและมือที่กดของเขาเธอจึงภาวนาขอให้ข้างหน้ามีบ้านคนด้วยเถิด

 

ที่ห้องประชุมของบริษัทเพชรของพิริยะไพศาล กมลเข้ามานั่งประจำที่ของนางส่วนออมฝันนั่งถัดวันนี้มีผู้ถือหุ้นระดับใหญ่เข้าประชุมตั้งหลายคน กมลเริ่มเปิดเรื่อง

อย่างที่ทุกคนทราบว่าตอนนี้อาติยะหลานรักของดิฉันได้หายสาบสูญไปเกือบสามวันแล้ว ทางเราก็พยายามตามหาทุกทางไม่ว่าจะประกาศออกทางหน้าหนังสือพิมพ์หรือแม้แต่ให้ทางตำรวจช่วยสืบหาแต่ก็ยังไร้วี่แวว บริษัทของเราจำเป็นที่จะต้องมีประธานเพราะถ้าเป็นเช่นนี้ดิฉันเชื่อว่าบริษัทของเราจะต้องเสียหายมากกว่าเดิม ลูกค้าจะไม่เชื่อใจและไม่วางใจที่จะทำงานกับเราหากยังไม่รีบแต่งตั้งท่านประธานคนใหม่ จากความคิดของดิฉันขอเสนอตัวเองเข้ารับตำแหน่งประธานบริษัทเพชรพิริยะไพศาลคนต่อไป วิฑูรย์มองกมลด้วยแววตาที่ไม่ค่อยพอใจนัก เขายกมือเพื่อค้านคำพูดของนาง

ผมว่าเรารออีกสักอาทิตย์หนึ่งน่าจะดีกว่าบางทีแค่สามวันไม่สามารถบอกได้ว่าคุณอาติยะคือบุคคลที่หายสาบสูญไป ทุกคนในที่ประชุมพยักหน้าเห็นตาม กมลเม้มปากกำมือแน่นแต่ทำอะไรไม่ได้ในเมื่อที่ประชุมต่างเห็นด้วยกับคำพูดของวิฑูรย์

ฉันอยากจะฆ่ามันนัก กมลเข้ามาโวยวายในห้องทำงานของตัวเอง ออมฝันลอบยิ้มก่อนจะพูดเชิงตั้งความหวัง

บางทีคุณวิฑูรย์อาจจะคิดว่าตาติยะจะกลับมา

ไม่มีทาง คนตายจะฟื้นขึ้นมาได้ยังไง

แล้วถ้าตาติยะยังไม่ตายล่ะคะ

ยัยฝัน อย่าพูดอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้ ถึงยังไงไอ้ติยะก็ตายไปแล้วและตำแหน่งท่านประธานก็ต้องเป็นของฉันคนเดียว กมลพูดอย่างมั่นใจ วิฑูรย์ที่กำลังโทรติดต่ออาติยะแต่ไม่สามารถติดต่อได้จึงรีบสั่งให้คนช่วยออกตามหาสังหรณ์ว่าจะต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับอาติยะแน่นอน

ปานตะวันมองร่างของคนที่กำลังนอนหลับอยู่เพราะฤทธิ์ยาสมุนไพรที่ทางหมอบ้านแปะบนแผล หลังจากที่หญิงสาวพยุงเขาเดินไปตามเส้นทางก็พบกับรถของชาวบ้านที่ขับผ่านมาพอดีและพวกเขาก็มีน้ำใจช่วยเหลือพาไปอยู่ที่หมู่บ้าน

คงต้องรออีกสองสามวันกว่าที่ผัวเอ็งจะตื่น ปานตะวันหน้าแดงรีบปฏิเสธเสียงแข็ง

อ้าว ไม่ใช่ผัวหรอกหรืองั้นก็คงเป็นแฟนกันสินะ ปานตะวันยิ้มแห้งๆ ให้กับหมอบ้าน เมียของหมอบ้านเอาเสื้อมาให้หญิงสาวเปลี่ยนส่วนเสื้อผ้าของเธอนางจะเอาไปซักให้ ปานตะวันรับไว้ก่อนจะขอบคุณในความมีน้ำใจของพวกเขา

ยังไงเอ็งก็ดูแลผัวเอ๊ยแฟนของเอ็งไปก่อนละกัน คืนนี้ระวังไข้ขึ้น ถ้าไข้ขึ้นก็หมั่นเช็ดตัวให้พ่อหนุ่มบ่อยๆ แล้วไข้จะลดเอง หญิงสาวรับทราบเธอเองก็เป็นพยาบาลย่อมรู้ดีว่าตอนไข้ขึ้นต้องทำยังไงแต่มันลำบากใจตรงที่ว่าการเช็ดตัวมันต้องเปลืองผ้าออกให้หมดแต่เธอไม่ถนัดที่จะทำกับคนไข้ตัวใหญ่อย่างเขา

หนาว หนาวเหลือเกิน ปานตะวันได้ยินเสียงร้องสั่นๆ ของอาติยะ ตอนนี้ในกระท่อมมีเพียงเธอกับเขาเท่านั้นเพราะเจ้าของหมู่บ้านบอกว่าเป็นที่พักสำหรับแขก หญิงสาวเอามือมาแตะที่หน้าผากของเขาเป็นอย่างที่คิดคือเขาตัวร้อนมาก คงเป็นผลพลอยได้จากการมีบาดแผล หญิงสาวเอาน้ำในกะละมังที่หมอบ้านเตรียมไว้ให้แล้วหาผ้าผืนเล็กๆ กลับไม่เจอ ปานตะวันหันซ้ายหันขวาก่อนจะถอดเสื้อตัวเองที่เพิ่งเปลี่ยนจากตัวเก่าเอาลงกะละมังแช่น้ำเหลือเพียงเสื้อทับกับชั้นในสีหวาน

คงไม่มีใครเห็นหรอกนะ หญิงสาวพูดก่อนจะทำการเช็ดตัวให้อาติยะ มีเพียงผ้าห่มที่บังส่วนสำคัญของเขาไว้ หญิงสาวเช็ดจากปลายเข้าหาหัวใจ ตัวเขาร้อนมากแม้แต่น้ำเย็นๆ ยังอุ่นขึ้นทันตา ดวงตาหวานหรี่ลงไปที่หน้าอกบึกบึนของเขาที่ตอนนี้ไร้อาภรณ์ใดมาปกปิด ผิวของเขาขาวดูสะอาดตา หญิงสาวเปลี่ยนจากเช็ดด้านบนมาเช็ดส่วนล่าง จากปลายเท้าค่อยๆ เลื่อนไปยังต้นขาแต่ไม่กล้าเข้าไปสูงกว่านั้น ปานตะวันชุบน้ำบีบพอหมาดๆ ก่อนจะวางไว้บนหน้าผากของเขาแต่ไม่ได้สวมเสื้อให้เพราะต้องการระบายความร้อนออกไป คืนนี้หมอบ้านบอกว่าเขาจะยังไม่ตื่นขึ้นมาเพราะฉะนั้นเธอจึงวางใจได้ว่าเขาจะไม่ตื่นขึ้นมาเห็นเธอโป้ ปานตะวันยิ้มให้เขาก่อนจะเผลอหลับซบหน้าลงกับอกของเขา


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"รักที่สุดเลย ขอบคุณที่ให้เหรียญกำลังใจมานะคะ"

ไบคาร์บ/ กรงแก้ว


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha