ปรารถนารัก ณ กรุงโซล

โดย: สลิลฉัตร



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : ความบังเอิญที่ทำให้เราพบกัน 70%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


หันหน้าไปทางสวน, Kyng




ผ่านไปสองอาทิตย์ที่จอมนางเข้ามาทำงานเป็นผู้ช่วยเชฟอาหารไทยในโรงแรม เกรท ฮิลตั้ล เดอะโฮเตลหญิงสาวได้เรียนรู้อะไรมากมายโดยเฉพาะเคล็ดลับในการปรุงอาหารการเลือกซื้อวัตถุดิบที่จะนำมาปรุงรวมทั้งการตกแต่งให้ดูน่ารับประทานเพื่อเป็นสีสันในการเสิร์ฟให้กับลูกค้า

 

ขบวนรถบอดี้การ์ดที่มาถึงหน้าโรงแรมเกรท ฮิลตั้ล เดอะโฮเตลก่อนที่รถเบนท์ลี่ย์สุดหรูคู่กายของทายาทเจ้าพ่อวงการบันเทิงอย่างโทนี่ คิมจะขับเคลื่อนตามมาติดๆพร้อมด้วยรถของบอดี้การ์ดชุดที่สองที่ขับไล่ตามหลังมา ทันทีที่รถจอดสนิทร่างสูงในชุดสูทสีดำยี่ห้อดังจีออร์จิโออาร์มานี่ก็ก้าวลงมาจากรถพร้อมกับถอดแว่นดำกันแดดดีไซน์เฉี่ยวยี่ห้อเดียวกับสูทหรู

“ฉันจะทานมื้อเที่ยงที่นี่ ไม่ต้องให้ใครขึ้นไปกวนฉัน” ธนานนท์หรือโทนี่สั่งอาตี้หรือบอดี้การ์ดคู่ใจของเขาเสียงเข้มก่อนที่ร่างสูงจะก้าวไปขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นที่เป็นห้องอาหาร

มิสเตอร์ชวอง ยูวุนซึ่งเป็นผู้จัดการในส่วนของห้องอาหารรีบกุลีกุจอมาต้อนรับโทนี่ด้วยตัวเองทันทีที่รู้ว่าชายหนุ่มจะมาทานมื้อเที่ยงที่นี่เพราะนั่นหมายถึงความไม่มั่นคงในหน้าที่การงานหากทำอะไรไม่ถูกใจทายาทเจ้าพ่อวงการบันเทิงคนนี้

“ไม่คิดว่าคุณโทนี่จะแวะมาเลยมาต้อนรับช้าต้องขอประทานโทษด้วยครับ” ผู้จัดการในส่วนของห้องอาหารพูดด้วยความหวั่นเกรง

“พอดีผมได้ข่าวว่ามีเชฟจากเมืองไทยมาใหม่เลยอยากจะลองทานอาหารไทยดู ยังไงคุณชวองให้ทางเชฟใหม่จัดมาให้ผมสักสองสามอย่างก็แล้วกัน” ชายหนุ่มประสานมือเข้าหากันก่อนจะนั่งเอนหลังไขว่ห้าง สายตาคมดุปรายตาขึ้นมองผู้จัดการวัยกลางคนราวกับอากาศธาตุจนชวอง ยูวุนถึงกับขาแข้งสั่นเพราะกลัวจะหล่นจากตำแหน่งงานที่ทำอยู่

“ครับ ได้ครับ ผมจะรีบให้ทางเชฟจัดเตรียมอาหารรสชาติเป็นเลิศมาเสิร์ฟคุณโทนี่โดยด่วนเลยครับ” มือไม้ผู้จัดการชวองที่กำลังรินไวน์แดงลงในแก้วใบใสเพื่อเสิร์ฟให้กับชายหนุ่มดูจะสั่นเล็กน้อย ก่อนจะรีบสาวเท้าไปยังแผนกอาหารไทยเพื่อสั่งการให้จัดเมนูเอกของไทยขึ้นเสิร์ฟให้กับเจ้าพ่อรุ่นเล็กคนนี้

 

ในขณะที่แผนกอาหารไทยซึ่งกำลังยุ่งอยู่กับการจัดเตรียมอาหารให้กับกรุ๊ปทัวร์คนไทยทีจะเข้ามาทานมื้อเที่ยงตามที่ได้โทรมาแจ้งไว้ทั้งคุณกรองแก้วและจอมนางรวมทั้งผู้ช่วยหนุ่มทั้งสองต่างก็ง่วงกับการจัดเตรียมอาหาเพื่อให้ทันก่อนที่กรุ๊ปทัวร์จะมาถึง แต่แล้วงานด่วนก็มาก่อกวนเพิ่มขึ้นทวีคูณให้กับแผนกอาหารไทยเมื่อมีออร์เดอร์ด่วนจากแขกวีไอพีที่ทางผู้จัดการชวองมาสั่งการด้วยตัวเอง

“คุณกรองตอนนี้มีออร์เดอร์ด่วนหรือเปล่า ถ้าไม่ผมขอให้วางมือแล้วจัดการทำอาหารไทยสักสามสี่อย่างให้คุณโทนี่ด่วนเลยนะ ไม่รู้เกิดเฮี้ยนอะไรขึ้นมาจู่ๆเกิดอยากจะทานอาหารไทย ผมจะปวดหัวจริงๆ” ผู้จัดการชวองเปรยขึ้นพร้อมกับสั่งการกราย

“นี่ก็ด่วนจนมือเป็นระวิงแล้วนะคะคุณชวองเพราะอีกไม่ถึงสิบนาทีกรุ๊ปทัวร์คนไทยก็จะมาเช่นกัน” หัวหน้าเชฟอาหารไทยสวนกลับทันควัน

เมื่อเห็นสถานการณ์เริ่มตึงเครียดเนื่องจากการทำงานทีรุมเร้าบวกกับเวลาที่กระชั้นชิดทำให้จอมนางเอ่ยแทรกขึ้นกลางปล้อง

“ถ้ายังไงให้จอมจัดการก็ได้ค่ะ อาหารแค่สามสี่อย่าง” จอมนางพูดอย่างมั่นใจ พลางหันมาเตรียมเครื่องปรุงเมนูเด็ดสำหรับแขกวีไอพี ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงอาหารไทยน่าทานก็ถูกทยอยยกไปเสิร์ฟให้กับแขกพิเศษเริ่มต้นด้วยต้มยำกุ้งแม่น้ำกับมะพร้าวอ่อน ปลาจาระเม็ดทอดน้ำปลา และผัดผักสี่สหาย เสิร์ฟพร้อมกับข้าวกล้องร้อนๆที่ส่งกลิ่นหอมควันฉุย

ทันทีที่อาหารเสร็จเรียบร้อยจอมนางก็บอกให้บริกรยกไปเสิร์ฟแต่กับถูกคุณชวองซึ่งเข้ามาขัดจังหวะพร้อมกับโวยวายเสียงหลง

“นี่มันอาหารอะไรของเธอทำไมมันดูธรรมดาขนาดนี้ เธอรู้ไหมว่าคุณโทนี่เป็นถึงบุตรชายหุ้นส่วนโรงแรมนี้ แถมยังเป็นผู้ทรงอิทธิพลอีกต่างหาก เธอไปจัดการทำมาใหม่เลยนะ” มิสเตอร์ชวองร่ายยาวเป็นหางว่าว  

“ก็อาหารไทยตามที่แขกวีไอพีสั่งไงคะ” จอมนางตอบอย่างฉะฉานโดยไม่เกรงกลัวต่อคำโวยวายมิสเตอร์ชวองสักนิด

“ยกไปเสิร์ฟได้แล้วมีอะไรดิฉันรับผิดชอบเอง” คุณกรองแก้วพูดเสียงเรียบพร้อมกับจัดอาหารให้กับแขกกรุ๊ปทัวร์สั่งออร์เดอร์เพิ่มเติม

คนที่เอาแต่เอะอะโวยวายเตรียมจะคัดค้านไม่ให้ยกอาหารที่จอมนางทำไปเสิร์ฟกลับต้องชะงักทันทีเมื่อบริกรหนุ่มที่ดูแลลูกค้าอยู่ทางด้านนอกเดินหน้าตาตื่นเข้ามา

“ไม่ทราบว่าอาหารที่คุณโทนี่สั่งได้หรือยังครับ”

“กำลังจะยกไปออกไปพอดีค่ะ” จอมนางรีบตอบกลับอย่างทันควันพร้อมกับขอให้ชายหนุ่มเอาออกไปเสิร์ฟได้เลย บริกรหนุ่มรีบอาหารออกไปก่อนที่ระเบิดลูกโตจากนายแบบมาดขรึมจะระเบิดขึ้นมาซะก่อน

ทันทีที่เห็นอาหารที่บริกรยกมาเสิร์ฟนายแบบหนุ่มทำหน้าสงสัยเล็กน้อยก่อนจะปัดความคิดนั้นออกไปทันทีเพราะกลิ่นหอมยั่วน้ำลายของอาหารตรงหน้าทำให้โทนี่อดใจที่ชิมไมได้ ชายหนุ่มตักปลาจารเม็ดที่ทอดจนสีเหลืองทองน่าทานเข้าปากเขาก็รับรู้ได้ถึงรสชาติของความกรอบจากหนังปลาแต่ยังคงความนุ่มบวกกับความสดของเนื้อปลาทำให้ชายหนุ่มต้องตักคำที่สองเพราะติดใจในรสชาติ โทนี่ลองเปลี่ยนมาชิมอาหารชามใหญ่ที่มีกุ้งตัวโตสีแดงอมส้มน่าทานยิ่งนักทันทีที่ชายหนุ่มลองตักเข้าปากก็แทบจะวางช้อนลงทันทีแล้วคว้าแก้วน้ำข้างกายขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมดแก้ว เพราะความเผ็ดร้อนของอาหารทำให้คนที่ไม่ค่อยได้ทานอาหารรสจัดถึงกับหน้าแดงเหงื่อกาฬพาลจะแตกพลั่ก ความโมโหเดือดดาลแล่นปราดเข้าสู่ห้วงความคิดของชายหนุ่มอย่างเฉียบพลัน

“ไปเรียกตัวคนที่ทำอาหารมาพบฉันเดี๋ยวนี้” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดบวกกับดวงตาที่แดงก่ำเพราะความแสบร้อนจากอาหารที่สร้างพิษร้ายให้กับโทนี่ เนื่องจากชายหนุ่มนั้นแพ้อาหารรสเผ็ด

บริกรหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ไกลรีบสาวเท้ากลับไปที่ห้องครัวอาหารไทยพร้อมกับเรียกให้จอมนางออกไปพบกับแขกวีไอพีท่านนี้โดยด่วน หญิงสาวดูจะไม่มีท่าทีตกใจเลยสักนิดต่างกับคนอื่นๆที่ถึงกับหน้าซีดแต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรมากมายโดยเฉพาะคุณกรองแก้วที่ถึงกับวางมือจากงานหน้าเตาทันที

“เดี๋ยวแม่แก้วไปเอง หนูจอมอยู่นี่ล่ะ” หัวหน้าเชฟสูงวัยพูดพร้อมกับเช็ดมือและดึงผ้ากันเปื้อนออกจากเอวหนาๆทันที แต่ถูกจอมนางค้านขึ้นด้วยเหตุผลอันเป็นเลิศ

“ไม่เป็นไรค่ะแม่แก้ว จอมจัดการได้ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ” หญิงสาวยิ้มอย่างมั่นใจพร้อมกับขยิบตาให้กับหัวหน้าเชฟที่เธอนับถือก่อนจะสาวเท้าออกไปตามที่บริกรหนุ่มเข้ามาเรียกเธอ

จอมนางหยุดยืนเมื่อมาถึงโต๊ะที่ลูกค้าวีไอพีต้องการพบเธอ หญิงสาวมองไปรอบๆทุกโต๊ะที่ปราศจากลูกค้าท่านอื่นๆนอกจากชายร่างสูงในชุดสูทสีดำที่ยืนหันหลังมองทัศนีย์ภาพภายนอกราวกับไม่สนใจว่าเธอนั้นได้มาถึงตามที่เขาต้องการพบ

“คุณต้องการพบดิฉันหรือคะ” จอมนางตัดสินใจเอ่ยขึ้น

ร่างสูงดูภูมิฐานหมุนตัวกลับมาตามเสียงหวานที่เอ่ยขึ้น ทันทีที่ชายหนุ่มเห็นหน้าเชฟสาวก็รู้สึกสะดุดใจคล้ายกับเคยพบหญิงสาวที่ไหนมาก่อน แล้วภาพเหตุการณ์ที่สนามบินเมื่อคราวที่เขาต้องไปถ่ายโฆษณาที่ต่างประเทศก็ผุดขึ้นมาทำให้โทนี่คิดออกทันทีว่าทำไมเขาถึงได้คุ้นหน้าหญิงสาวยิ่งนัก

"ใช่ เธอเองหรือที่เป็นคนทำอาหารพวกนี้” โทนี่ถามเสียงเข้ม สายตาคมดุจอินทรีย์จับจ้องไปที่ใบหน้ารูปไข่รวมทั้งเครื่องหน้าจิ้มลิ้มไม่ว่าจะเป็นดวงตากลมโต แก้มอิ่มใสน่าสัมผัส จมูกรั้นโด่งเชิด หรือจะเป็นริมฝีปากอิ่มระเรื่อสีชมพูหวานน่าลิ้มลอง

“ดิฉันเป็นคนทำอาหารพวกนี้ ไม่ถูกปากคุณหรือคะ” จอมนางถามตาใสซื่อพร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ หญิงสาวหารู้ไม่ว่าดวงตาใสซื่อและรอยยิ้มละลายใจของเธอนั้นกำลังทำให้เขาเผ็ดร้อนซะยิงกว่าการทานอาหารรสจัดบนโต๊ะนั่นซะอีก

“ไม่มีใครบอกเธอหรือไงว่าฉันแพ้อาหารรสเผ็ด” ชายหนุ่มตะคอกเสียงเข้มตามด้วยกระแทกแก้วน้ำที่เขาดื่มจนเหลือแต่แก้วเปล่าลงบนโต๊ะเสียงดังจนคิดว่าแก้วหรือโต๊ะกันนะที่จะแตก

“ค่ะไม่เห็นจะมีใครบอกหรือแจ้งมาพร้อมกับตอนออร์เดอร์เมนูนี่คะ อีกอย่างอาหารไทยส่วนใหญ่ก็มีแต่รสจัดแถมคุณไม่ได้ระบุเมนูไปด้วยแล้วดิฉันจะทราบได้ยังไงคะว่าคุณอยากทานอะไร” จอมนางสวนกลับด้วยคำตอบที่ทำให้โทนี่หรือธนานนท์ถึงกับลมออกหู เพราะไม่เคยมีใครกล้าเถียงหรือต่อปากต่อคำกับเขาแล้วนี่หญิงสาวเป็นใครถึงได้กล้ามาทำแบบนี้กับเขา

“เธอคงไม่รู้สินะว่าฉันเป็นใครถึงได้ปากกล้ากับฉัน” ร่างสูงปราดเข้าไปใกล้ร่างบางที่ยืนอยู่ใกล้กับมุมโต๊ะอาหาร จอมนางผงะถอยหลังทันควัน

“ดิฉันไม่รู้ว่าคุณจะเป็นใครหรือยิ่งใหญ่มาจากไหน แต่สิ่งที่ฉันพูดมันเป็นความจริงถ้าคุณมีฉลาดพอก็ลองคิดตามที่ดิฉันพูดว่ามันจริงหรือเปล่า” ใบหน้าหวานเชิดขึ้น อย่างไม่รู้สึกเกรงกลัวต่อสายตาคมดุที่ฉายรัศมีแห่งความโกรธาอย่างชัดเจน

ชายหนุ่มเพ่งพินิจหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยความรู้สึกพึงใจอย่างบอกไม่ถูก ผมยาวที่ถูกเกล้ารวบเป็นมวยผมเปิดใบหน้าเนียนใสรูปไข่มันช่างลงตัวยิ่งนักกับจมูกโด่งรั้นและริมฝีปากรูปกระจับสีชมพูระเรื่อที่ทำให้เขาใจเต้นอย่างบอกไม่ถูก

          “ผู้หญิงสวยๆอย่างคุณจะมามัวคลุกแต่อยู่ในครัวให้หน้ามันทำไม น่าเสียดายแย่ สู้มายืนข้างผมเวลาออกงานสังคมหรือจะมาเป็นหมอนข้างให้ผมกอดผมฟัดน่าจะเหมาะกับผู้หญิงสวยอย่างคุณมากกว่านะ” ชายหนุ่มไล่สายตามองจอมนางอย่างสำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าก่อนจะทิ้งระยะจับจ้องเนิ่นนานไปที่ความอวบใหญ่เด่นชัดแม้แต่ชุดทำงานที่ปกปิดอย่างมิดชิดก็ยังคงเห็นสรีระแห่งความเป็นหญิงได้อย่างเด่นชัด

            “คนทุเรศ!” จอมนางหน้าแดงจัดแหวใส่อย่างเหลือทนกับคำพูดและสายตาโลมเลียของชายหนุ่ม

            “ผมจะถือว่านั่นเป็นคำชม ยิ่งคุณพยศมากก็ยิ่งน่าสนใจ” ร่างสูงจ้องมองหญิงสาวอย่างหยาบคายราวกับประเมินราคาสินค้าจนจอมนางถึงกับทนไม่ได้มือบางฉวยแก้วไวน์ที่บรรจุน้ำสีแดงราวกับโลหิตสาดใส่ใบหน้าหล่อเหลาเย่อหยิ่งของชายหนุ่มจนชุดสูทหรูราคาเลอะเปรอะเปื้อนไปหมด


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนผลงานนะคะ นักอ่านคือแรงใจของนักเขียน"

สลิลฉัตร


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha