ปรารถนารัก ณ กรุงโซล

โดย: สลิลฉัตร



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 7 : ความบังเอิญที่ทำให้เราพบกัน 100%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เชอร์รี่, ดอก, สีขาว, สาขา, บาน, ดอกไม้


“ฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นใครหรือยิ่งใหญ่มาจากไหนแต่ฉันของบอกไว้เลยว่าคุณเป็นผู้ชายที่น่ารังเกลียดที่สุดและนี่คือผลตอบแทนสำหรับคำพูดดูถูกศักดิ์ศรีลูกผู้หญิง หวังว่าคงถูกใจ” ร่างบางกระแทกแก้วก่อนจะหันหลังเดินกลับแต่กลับถูกมือแกร่งคว้าข้อมือบางแล้วกระชากเข้ามาปะทะอกแกร่งพร้อมกับมอบบทลงโทษอันแสนร้ายกาจให้กับร่างบางที่ดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดแกร่ง

โทนี่กำมือแน่นอย่างสะกดกั้นความโกรธกรุ่นที่กำลังก่อตัวขึ้นเพราะผู้หญิงหน้าหวานปากกล้าคนนี้กำลังทำให้ความอดทนของเขาหมดลง ร่างสูงคว้าข้อมือบางก่อนจะกระชากให้ตามเขาออกไป ท่ามกลางความตกใจของบริกรที่ยืนมองดูสถานการณ์อยู่ไม่ไกลด้วยความรู้สึกตกใจแต่ก็ไม่สามารถเข้าไปช่วยเหลือเชฟสาวได้

“คุณจะพาฉันไปไหน ปล่อยฉันนะ” จอมนางพยายามยื้อยุดพร้อมกับร้องตะโกนโหวกเหวกไปตลอดทางเพื่อหวังว่าจะมีใครเข้ามาช่วยเธอ แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครกล้ากับชายหนุ่มมากเย่อหยิ่งคนนี้เลย

“ถ้าเธอยังร้องโวยวายและยังปากดีไม่เลิก เธอได้โดนดีแน่” จอมนางถูกรั้งเข้าด้านในลิฟต์พร้อมกับร่างสูงของโทนี่ที่ก้าวนำเข้าไปก่อน มือแกร่งข้างที่ว่างกดปุ่มระบุชั้นที่ชายหนุ่มต้องการจะไปก่อนจะหันมาส่งสายตาที่สื่อความหมายบางอย่างที่มีพลังอำนาจสามารถทำให้จอมนางอีกกับสั่นไหว

ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลงชายหนุ่มก็รั้งจอมนางเข้ามาในอ้อมกอดแกร่งรัดแน่นจนหญิงสาวรู้สึกเจ็บก่อนจะแนบริมฝีปากสีเข้มร้อนระอุประกบบนปิดเรียวปากสีชมพูระเรื่อที่เตรียมจะแผดเสียงใส่

ร่างบางดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดแกร่ง มือบางข้างที่เป็นอิสระกำแน่นพร้อมกับทุบลงบนบ่าไหล่ของชายหนุ่มอย่างไม่ยั้งหมายจะให้ชายหนุ่มปล่อยเธอจากพันธนาการอันร้ายกาจ แต่เธอนั้นคิดผิดถนัดเพราะนอกจากเธอจะถูกโอบรัดแน่นขึ้นแล้วชายหนุ่มยังเพิ่มแรงบดขยี้กลีบปากเธอหนักหน่วงกว่าเดิมเสียอีก

นายแบบหนุ่มทายาทเจ้าพ่อยักษ์ใหญ่ของวงการบันเทิงผู้หยิ่งทะนงไม่เคยแม้แต่จะปรายตาผู้หญิงไหน แต่กลับเชฟสาวปากกล้าคนนี้กลับทำให้เขาอยากลิ้มลองพร้อมกับปราบพยศในความถือดีที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขา โทนี่ถอนจุมพิตร้อนแรงจากกลีบปากอิ่มที่บวมเจ่อเมื่อเห็นว่าลิฟต์ใกล้ถึงชั้นที่หมาย

“หึได้ความหวานมาดับความแสบร้อนในปากอย่างนี้ค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับใช้นิ้วโป้งแตะลงบนริมฝีปากสีเข้มได้รูปที่เพิ่งจะลิ้มลองความหวานจากร่างบางในอ้อมแขนแก่งที่ยังคงโอบรัดโดยไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย

ติ๊ง! เสียงสัญญาณประตูลิฟต์ระบบอัตโนมัติดังขึ้นก่อนจะเปิดออกเพื่อให้ชายหนุ่มพาจอมนางที่ยังคงไร้เรี่ยวแรงเพราะถูกลงทัณฑ์อย่างไม่ทันตั้งตัว

“ปล่อยฉันนะ คนฉวยโอกาส”

ทันทีที่เรียกสติกลับคืนมาจอมนางก็เริ่มแผลงฤทธิ์อีกครั้ง ร่างบางพยายามดิ้นรนเพื่อหลุดพ้นจากกรงเล็บของเจ้าพ่อรุ่นเล็กผู้เย่อหยิ่ง จอมนางถึงกับหน้าซีดเมื่อชายหนุ่มมาหยุดยังหน้าห้องสวีทของแขกระดับวีไอพีก่อนที่โทนี่จะหยิบคีย์การ์ดจากกระเป๋าด้านในของเสื้อสูท หญิงสาวอาศัยจังหวะที่นายแบบหนุ่มกำลังสอดกุญแจระบบล้ำนำสมัยอย่างคีย์การ์ดลงในช่องเพื่อเปิดประตูห้องจอมนางตัดสินในก้มลงฝังคมเขี้ยวไปที่มือหนาที่ยึดข้อมือเธอไว้อย่างเต็มแรงจนโทนี่ถึงกับร้องพลางปล่อยข้อมือบางอย่างลืมตัวด้วยความเจ็บปวด

“โอ๊ย! ยัยตัวแสบ” โทนี่คำรามลั่นสะบัดมือเร่าอย่างไล่อาการเจ็บจากคมเขี้ยว

“รู้จักคนอย่างจอมนางน้อยไปซะแล้ว” หญิงสาวแลบลิ้นใส่ก่อนจะออกตัววิ่งอย่างสุดกำลังเพื่อไปยังลิฟต์ตัวเดิมที่เธอภาวนาขอให้มันเปิดออกออกทันทีที่เธอไปถึง

นายแบบหนุ่มในยามนี้เดือดดาลจนเกิดจะข่มอารมณ์ ชายหนุ่มพุ่งทะยานไปหาเชฟสาวที่วิ่งไปจนใกล้ถึงลิฟต์ซึ่งเป็นทางออกที่ดีและเร็วที่สุด โทนี่กระชากหญิงสาวที่ฝากฝังรอยเขี้ยวที่มีเลือดซึมออกมาจากบาดแผลเล็กน้อย

“จะไปไหนยัยตัวแสบ คิดว่ากัดฉันแล้วจะหนีไปได้ง่ายๆอย่างนั้นหรือ” คนโกรธเกรี้ยวลากร่างบางกลับไปยังห้องสูททีเปิดประตูค้างไว้อย่างเร็วไวก่อนจะผลักร่างบางของจอมนางล้มเซไปบนพื้นห้องที่ปูด้วยพรมสีเข้มราคาแพง

กึก! เสียงประตูห้องปิดลงความหวาดกลัวก็แล่นเข้าสู่หัวใจของสาวปากกล้าทันที จอมนางลุกขึ้นพร้อมกับมองหาของที่พอจะใช้เป็นอาวุธป้องกันภัยร้ายที่กำลังสาวเท้าเข้ามาหาเธอ

“ยะ อย่าทำอะไรบ้าๆนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าคุณด้วยไอ้นี่” หญิงสาวพูดตะกุกตะกักพร้อมกับฉวยแจกันดอกไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะรับแขกกลางห้องขึ้นมาขู่ร่างสูงที่กำลังย่างสามขุมเข้ามาใกล้ โทนี่ยิ้มอย่างอดขำกับท่าทีหวาดกลัวแต่ดื้อรั้นของหญิงสาวไม่ได้

“เธอคิดว่าฉันจะทำอะไร” สายตาคมกริบจับจ้องดวงหน้าสวยหวานโดยเฉพาะเรียวปากสีกุหลาบที่บวมเจ่อนั้นยังคงทำให้เขารู้สึกอยากจะลิ้มลองอีกครั้ง อีกครั้งและอีกครั้ง

“ก็คุณพาฉันมาที่นี่แล้วเมื่อกี้คุณ...” มือบางยังคงถืออาวุธจำเป็นในมือไว้ สายตามองอีกฝ่ายอย่างระแวดระวังและเตรียมพร้อม หากชายหนุ่มจู่โจมเธอจะฟาดด้วยแจกันในมือให้เขาสลบไปเลย

“ตอนแรกฉันก็ไม่ได้อยากทำอะไรเธอหรอกนะ แต่พอเห็นอาการหวาดกลัวของเธอแล้วมันทำให้ฉันนึกสนุกขึ้นมา อีกอย่างเธอเป็นคนแรกที่กล้าเถียงฉันแถมยังทำร้ายจนฉันได้แผล เธอรู้ไหมว่านายแบบอันดับหนึ่งของประเทศอย่างฉันต้องมีรอยแผลมันเป็นเรื่องใหญ่ขนาดไหน หากเอเจนซี่ต้นสังกัดของฉันรู้เรื่องเธอมีหวังโดนชดใช้ค่าเสียหายหลายสิบล้านวอนแน่” โทนี่พูดขู่ในขณะที่สายตาคมก็คอยหาจังหวะที่จะแย่งอาวุธในมือบาง

สกุลเงินเกาหลีคือ เงินวอนสัญลักษณ์ , ภาษาเกาหลี , won ซึ่งหนึ่งพันวอน เท่ากับ สามสิบห้าบาท

“ก็ใครใช้ให้คุณมาทำอะไรบ้าๆกับฉันล่ะ ดีแค่ไหนที่ฉันไม่ทำมากกว่ากัดคุณให้จมเขี้ยว” หญิงสาวยังคงสวนกลับอย่างไม่ลดละพร้อมกับเตรียมจะจัดการกับร่างสูงตรงหน้าเมื่อเห็นสถานการณ์อยู่ในภาวะอันตรายจอมนางจึงตัดสินใจขว้างแจกันในมือใส่ร่างสูงที่กำลังก้าวเข้าประชิด แต่ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้างจอมนางเลยเพราะอาวุธที่เอหมายจะเป็นที่พึ่งกลับพลาดเป้าอย่างจัง

ตุบ!

เสียงแจกันร่วงลงบนพื้นพร้อมกับร่างหนาที่กระชากหญิงสาวก่อนจะเหวี่ยงลงบนเตียงกว้างแล้วถาโถมร่างหนาขึ้นทับจนจอมนางรู้สึกได้ถึงน้ำหนักอันหนักอึ้งและไอร้อนจากกายแกร่ง

“แล้วถ้าฉันจะทำบ้าๆยิ่งกว่านั้น เธอยังจะกล้ากัดฉันอีกหรือเปล่า” โทนี่ยิ้มมุมปากอย่างน่ากลัว ใบหน้าคมคายก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน

“นี่หรือคนที่ได้ชื่อว่ายิ่งใหญ่ทรงอิทธิพล เขารังแกคนไม่มีทางสู้กันแบบนี้หรือ” จอมนางสรรหาคำพูดเพื่อเตือนสติชายหนุ่มและก็ดูเหมือนจะได้ผล เพราะนอกจากโทนี่จะหยุดล่วงเกินเธอแล้วชายหนุ่มยังล้มกายลงนอนนิ่งข้างๆ

“ผมขอโทษ”

เสียงห้าวพูดเพียงสั้นๆก่อนจะหยัดกายขึ้นนั่งพร้อมกับมองร่างบางที่ถอยกรูดไปยังอีกฝั่งของเตียง ดวงตาคู่สวยแดงก่ำไม่ใช่เพราะร้องไห้แต่ว่าความโกรธที่ถูกชายหนุ่มล่วงเกินอย่างถึงเนื้อถึงตัว จอมนางสาวเท้าไปยังประตูมือบางทั้งดึงทั้งทุบเพื่อหวังให้ร่างสูงที่นั่งอยู่บนเตียงยอมปล่อยเธอไป

“ปล่อยฉันไปเถอะคุณ”

ร่างบางหันมาร้องขออ้อนวอนเสียงอ่อนลง จอมนางไม่อยากกวนอารมณ์ให้ชายหนุ่มโมโหจนทำอะไรที่เธอหวาดหวั่นเหมือนเมื่อสักครู่อีก

“เธอชื่ออะไร” โทนี่ถามเสียงเรียบ

จอมนางเงียบอยู่พักใหญ่ หญิงสาวลังเลที่จะตอบคำถามแสนธรรมดาของชายหนุ่มนั้นดีหรือไม่ แต่เมื่อนึกถึงการเอาตัวรอดในยามนี้บวกกับคำถามของชายหนุ่มนั้นก็เป็นเพียงคำถามพื้นๆไม่ได้ลงลึกอะไรมากจอมนางจึงบอกชื่อของเธอกับเขาไป

“จอมนาง ฉันชื่อจอมนาง”

หญิงสาวสังเกตเห็นรอยยิ้มพึงใจปรากฏเด่นชัดบนใบหน้าที่ดูหยิ่งยโสแต่หล่อเหลาบาดใจจนบางครั้งจอมนางเองยังรู้สึกใจสั่นหวั่นไหวยามที่ถูกร่างสูงรุกไล่

โทนี่ลุกขึ้นสาวเท้ามายังประตูจนเกือบเข้ามาใกล้จอมนางทำเอาหญิงสาวถึงกับรีบเลี่ยงไปอีกฝั่ง แต่เชฟสาวก็ต้องแปลกใจที่จู่ๆชายหนุ่มก็ยอมเปิดประตูพร้อมกับยิ้มให้เธออย่างมีเลศนัยเคลือบแฝง

“กลับไปทำงานของเธอเถอะจอมนาง และที่ฉันปล่อยเธอในวันนี้ไม่ใช่เพราะคำพูดของเธอหรืออะไรทั้งนั้น แต่เพราะฉันอยากรู้จักเธอให้มากกว่านี้ และจำไวว่าฉันชื่อ โทนี่ ธนานนท์ คิม ไม่เคยอยากได้อะไรแล้วไม่ได้ ฉะนั้นเธอไม่มีทางหนีฉันพ้นแน่จอมนาง”

นายแบบหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลหันมาพูดกับหญิงสาวที่เขาหมายมั่นจะเล่นสนุกด้วยก่อนจะถอยหลังออกจากทางออกเพื่อปล่อยหญิงสาวไป.


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนผลงานนะคะ นักอ่านคือแรงใจของนักเขียน"

สลิลฉัตร


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha