ปรารถนารัก ณ กรุงโซล

โดย: สลิลฉัตร



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 9 : ความใจดีของสินธเลิศ 70%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


พวงหรีด, อาหาร, เกาหลี, ขนมขบเคี้ยว



จอมนางปลีกตัวไปยังห้องเก็บวัตถุดิบตามที่ได้นัดไว้กับแม่แก้วหัวหน้าเชฟของเธอ ส่วนสินธเลิศรีบไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมทำงาน โดยไม่ได้สนใจสาวน้อยคนใหม่ที่เพิ่งมาเริ่มงานวันแรกซึ่งเดินตามชายหนุ่มมายังห้องเปลี่ยนเสื้อสำหรับพนักงาน

สินธเลิศเปิดล็อคเกอร์ส่วนตัวเพื่อหยิบชุดเชฟสีขาวสะอาดตาของโรงแรมออกมาแขวนทางด้านด้านก่อนที่เขาจะถอดเสื้อแจ็คเก็ตด้านนอกออกตามด้วยเสื้อยืดสีเข้มออกจนเผยเห็นแผงอกกว้าง

“ว้าย!” เสียงหวานของหทัยชนกอุทานอย่างตกใจเช่นเดียวกับสินธเลิศที่ตกใจเมื่อเห็นร่างบางที่หันหลังให้กับเขา

“เธอเข้ามาทำอะไร” ชายหนุ่มถามเสียงประหม่าก่อนจะรีบสวมชุดดังกล่าวโดยเร็ว

“ หะ หทัยก็เดินตามคุณซีมายังไงล่ะคะ”

คำตอบแสนซื่อของหญิงสาวทำเอาสินธเลิศทำอะไรไม่ถูกไม่รู้จะโกรธหญิงสาวหรือว่าโกรธตัวเองดีที่ไม่พาหทัยชนกไปส่งที่แผนกครัวอาหารจีนก่อนที่เขาจะมาเปลี่ยนชุด

“เดี๋ยวเธอไปเปลี่ยนชุดทางด้านโน้นก่อน แล้วค่อยกลับมาหาฉันที่นี่เราจะได้ไปพบกับหัวหน้าเชฟด้วยกัน” สินธเลิศพูดเสียงเรียบก่อนจะมองพนักงานสาวรุ่นน้องที่ยังยืนหันหลังให้เขาอยู่

“คะ ค่ะคุณซี” หญิงสาวรับคำก่อนจะรีบสาวเท้ายาวๆจนเรียกว่าแทบจะวิ่งก็ว่าได้ไปยังห้องเปลี่ยนชุดสำหรับผู้หญิง

สินธเลิศยืนรอหญิงสาวไม่ถึงสิบนาทีร่างบางในชุดพนักงานโรงแรมเป็นเสื้อคอบัวสีขาวที่ผูกคอเสื้อด้วยโบว์เล็กๆสีน้ำตาลซึ่งเป็นสีเดียวกับกระโปรงที่ยาวเหนือเข่าทำให้หญิงสาวดูน่ารักขึ้นมาทันทีจนสินธเลิศรู้สึกใจสั่นเล็กๆ

“ไปกันหรือยังคะ” หญิงสาวถามขึ้นเมื่อเห็นสินธเลิศยืนจ้องเธอนิ่ง

“อืม” ชายหนุ่มตอบเพียงสั้นๆก่อนจะรีบสาวเท้าหน้าหญิงสาวด้วยความรู้สึกเขินเล็กๆที่เผลอจ้องเธอไม่วางตาขนาดนั้น

ครึ่งวันแรกของการทำงานเล่นเอาหทัยชนกแทบหมดแรง หญิงสาวช่วยหยิบโน่นหยิบนี่ทั้งที่หญิงสาวยังไม่มีความรู้อะไรมากมายเกี่ยวกับวัตถุดิบรวมทั้งเครื่องปรุงหลายๆอย่างทำให้หญิงสาวโดนดุโดนบ่นจนสินธเลิศรู้สึกสงสาร

เพล้ง! เสียงจานตกลงบนพื้นเมื่อหทัยชนกกำลังจะส่งจานให้กับหัวหน้าเชฟที่กำลังจะจัดอาหารใส่จานสำหรับเสิร์ฟให้กับลูกค้า หญิงสาวตัวสั่นด้วยความกลัวพลางก้มลงเก็บเศษกระเบื้องของจานที่แตกกระจายมือไม้สั่นจนโดนเศษกระเบื้องบาดมือ

“โอ๊ะ!” หญิงสาวร้องลั่นด้วยความเจ็บ ใบหน้าเรียวสวยซีดเผือดเมื่อเห็นเลือดสีแดงฉานที่ไหลหยดจากมือของตัวเองก่อนที่สติของหทัยชนกจะลางเลือน หญิงสาวรู้สึกร่างกายเหมือนลอยละล่องกลางอากาศท่ามกลางเสียงอึกทึกที่ฟังไม่ได้ศัพท์เข้ามากระทบโสตประสาทของเธอ

“โอ๊ย! แสบจังเลย” หทัยชนกสะดุ้งตื่นเมื่อถูกแอลกอฮอล์ล้างแผลด้วยฝีมือบุรุษพยาบาลหนุ่มจำเป็นอย่างสินธเลิศ

“อยู่นิ่งๆสิ ผมจะได้ล้างแผลคุณได้ถนัดหน่อย” ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบ พร้อมกับพยายามปรับสีหน้าไม่นิ่งเฉยมากที่สุดทั้งที่ภายในใจวิตกกังวลจนทิ้งงานที่ทำแล้วรีบอุ้มหญิงสาวมายังห้องปฐมพยาบาลของโรงแรม รวมทั้งขอเป็นคนทำแผลให้กับหญิงสาวเองด้วย

“อือก็มันแสบนี่ค่ะ” เสียงหวานร้องครางเมื่อชายหนุ่มหยดทิงเจอร์ไอโอดีนลงบนบาดแผลบนมือบางก่อนจะก้มลงเป่าเบาๆเพื่อช่วยลดอาการเจ็บแสบของบาดแผล

หทัยชนกแทบจะดึงมือด้วยความตกใจกับสิ่งที่ชายหนุ่มทำ ใบหน้าเนียนใสแดงก่ำ หญิงสาวรู้สึกราวกับจะเป็นไข้จากความรู้สึกร้อนหนาวที่กำลังจู่โจมความรู้สึก เช่นเดียวกับหัวใจที่ไหวระรัวจนเกือบจะทะลุออกมานอกอก

“ไหวหรือเปล่า ถ้าไม่ไหวผมจะบอกมิสเตอร์ชวองให้คุณกลับไปพักแล้วค่อยมาใหม่พรุ่งนี้” สินธเลิศถามเสียงทุ้มแววตาฉายเด่นถึงความอ่อนโยน อบอุ่นจนหทัยชนกแทบเคลิ้ม

“ไหวค่ะ หทัยไม่เป็นอะไรค่ะ แค่เห็นเลือดแล้วตกใจเท่านั้นค่ะ”

สินธเลิศแปะพลาสเตอร์ให้หญิงสาวก่อนจะก้มลงเบาเป่าอีกครั้ง “เพี้ยง หายเร็วๆนะ” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองเป็นจังหวะเดียวกับที่หทัยชนกหันมาสบตากับสินธเลิศพอดีทำให้ใบหน้าของทั้งสองห่างกันไม่ถึงคืบ ในชั่ววินาทีนั้นความปั่นป่วนก่อตัวขึ้นภายในใจของชายหนุ่มคล้ายกับมีพายุลูกใหญ่กำลังโจมตีจนใจเขาต้องสั่นหวั่นไหว ยิ่งเหลือบไปเห็นเรียวปากบางสีชมพูระเรื่อความรู้สึกอยากลิ้มลอง อยากสัมผัสก็บังเกิดขึ้น

“ขะ ขอบคุ..” คำขอบคุณจากหญิงสาวถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากร้อนของสินธเลิศประกบปิดเรียวปากอิ่มของหทัยชนกอย่างอ่อนหวานก่อนจะค่อยเพิ่มแรงบดเคล้าเพื่อแทรกลิ้นร้อนเข้าไปสำรวจในโพรงปากหวานละมุน

“เป็นคำขอบคุณที่หวานจริงๆ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นหลังจากถอนจุมพิตสายฟ้าแล่บจากเรียวปากบางที่แดงช้ำเพราะแรงบดเคล้าหนักหน่วง

หทัยชนกรู้สึกอายจนอยากจะหนีไปให้ไกล ไม่คิดว่าตัวเองจะถูกจู่โจมด้วยวิธีนี้ ร่างบางลุกขึ้นเพื่อเตรียมกลับไปทำงานตามเดิม แต่กลับถูกมือแกร่งของสินธเลิศรั้งให้เธอเข้าไปในอ้อมกอดของชายหนุ่ม

“ปล่อยเถอะค่ะเดี๋ยวใครมาเห็นมันจะไม่เหมาะ” เสียงหวานปรามการกระทำของชายหนุ่มพร้อมกับดิ้นขลุกขลักเพื่อให้หลุดพ้นจากวงแขนแข็งแรงนั้น

“โกรธหรือที่ผมจูบคุณเมื่อกี้”

คำถามของสินธเลิศทำหทัยชนกถึงกับหน้าแดง หูอื้อตาลาย ในหัวหนักอึ้งจนเธอตอบไม่ถูก เพราะเธอไม่รู้ว่าเธอโกรธ หรือรู้สึกพึงใจ แต่ที่รู้คือเธอรู้สึกอบอุ่นกับการกระทำของชายหนุ่ม

“เรารีบกลับไปทำงานต่อเถอะค่ะ” หญิงสาวดันอกแกร่งก่อนจะรีบสาวเท้ากลับไปทำงานตามเดิมด้วยความรู้สึกเขินอาย เมื่อเห็นอาการหน้าแดงจัดของหทัยชนกก็พอจะเดาออกว่าหญิงสาวคงจะอายที่ถูกเขาจุ๊บเสียดื่มด่ำขนาดนั้น สินธเลิศอมยิ้มพร้อมกับสาวเท้าตามหญิงสาวกลับไปยังแผนกทันที

 

ภายในงานแฟชั่นวีคหลังจากไฮไลท์ของงานจบลงโทนี่หรือธนานนท์นายแบบหนุ่มผู้เย่อหยิ่งซึ่งไม่เคยเห็นใครในสายตาแม้แต่เอเจนซี่ที่เขาเซ็นสัญญาเข้าในสังกัด หากวุ่นวายและบงการเขามากจนเกินไปชายหนุ่มก็พร้อมจะฉีกสัญญาโดยไม่สนใจว่าจะต้องเสียค่าถอนสัญญาเป็นจำนวนเงินมากเท่าไร

ร่างสูงก้าวออกจากงานโดยมีหล่าบอดี้การ์ดที่คอยขนาบซ้ายขวาท่ามกลางนักข่าวที่รุมล้อมหน้าล้อมหลังทั้งถ่ายรูปและขอสัมภาษณ์ แต่โทนี่ก็ยังคงปิดปากสนิทไม่มีคำพูดใดๆไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม ชายหนุ่มก้าวขึ้นรถเบนท์ลี่คันงามก่อนจะสั่งอาตี้บอร์ดี้การ์ดคู่ใจซึ่งรับหน้าที่สารถีให้กับชายหนุ่ม

“ไปโรงแรมเกรท ฮิลตั้ล” ชายหนุ่มบอกเสียงเรียบก่อนจะมองสองข้างทางในยามช่วงเวลาใกล้ค่ำที่เต็มไปด้วยแสงไฟตลอดสองข้างทางภายในใจเฝ้าครุ่นคิดถึงเชฟสาวแสนหวาน

หลายวันแล้วนะที่ฉันไม่ได้เห็นหน้าเธอ...จอมนางชายหนุ่มคิดในใจพลางถอนหายใจ จนสารถีหนุ่มอดถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้

“มีอะไรหรือเปล่าครับ” อาตี้บอดี้การ์ดคู่ใจถามเมื่อสังเกตเห็นเจ้านายของตนดูแปลกไปจากทุกๆวัน

“ฉันแค่เบื่อๆ อยากไปพักผ่อนที่ไหนไกลๆสักอาทิตย์”

อาตี้เข้าใจความรู้สึกของเจ้านายเป็นอย่างดี เพียงแต่เขาช่วยอะไรไม่ได้มากนอกจากเพียงแค่รับฟังและให้คำปรึกษารวมทั้งปลอบใจบ้างในบางครั้งเท่านั้น

“ผมว่ารออีกสักเดือนสองเดือนดีกว่าไหมครับ พอดีผมมีแพลนจะกลับไปเยี่ยมพ่อแม่ที่เมืองไทยถ้าคุณโทนี่อยากพักผ่อนผมว่าเมืองไทยก็เป็นอีกที่ที่คุณโทนี่น่าจะชอบนะครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มเสนอแนะ

“อืม ขอบใจฉันจะลองเก็บไปคิดดู” ชายหนุ่มตอบเพียงสั้นๆพร้อมกับยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัยคล้ายคิดอะไรบางอย่างในใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนผลงานนะคะ นักอ่านคือแรงใจของนักเขียน"

สลิลฉัตร


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha