ปรารถนารักร้อน

โดย: พลอยเฟื่อง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : Again - 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

คนว่าผายมือเปิดโฆษณาตัวเอง พร้อมกับขยิบดวงตากรุ้มกริ่มให้

“บ้า...ฉันไม่น่าหลวมตัวมานอนค้างที่นี่เลย...เหนื่อยฟรีแท้ๆ เจ้าของบ้านไม่ได้เรื่อง”

หลุบสายตาต่ำหนีพร้อมกับบ่นอุบ

“ครับ...ได้ครับคุณผู้หญิง...อีกไม่เกินสิบห้านาที อาหารเช้าพร้อมเสิร์ฟ”

ว่าแล้วร่างใหญ่ก็หมุนตัวกลับ เดินไปยังส่วนของแคนทีนเล็กๆ ก่อนจะลงมือทำอะไรช้งเช้งในขณะที่เธอควรจะตามหาเสื้อผ้าชุดที่ใส่มาเมื่อคืนนี้ แทนที่จะมาหัวเสียกับเรื่องที่เกิดขึ้น

ร่างเปรียวหยัดตัวลุกขึ้น ยังห่อพันตัวเองด้วยผ้าห่มก้าวลงจากเตียงพร้อมกับมองหาชุดที่นุ่งใส่ จำได้ว่าเป็นแซคกระโปรงสีม่วงพาสเทลลายจุดแต่ก็ไม่ยักเห็น

บนเตียงไม่มี...ใต้เตียงไม่มี...นี่อย่าบอกนะว่าเสื้อผ้าเธอหลุดจากตัวก่อนจะมาถึงในห้องนี้

ใบหน้ายุ่งเหยิงหัวฟูเหมือนสิงโตส่ายหลุกหลิก

“ไม่ใช่น่า”

สายตาเริ่มมองไปไกลกว่าเตียงนอน

นั่นไง...แสคลายจุดขาวบนพื้นม่วงพาสเทลที่เธอใส่เมื่อวานนี้ กองเขละอยู่เกือบๆ หน้าประตูห้องเชียว...นี่ถอดกันตั้งแต่ตรงนั้นเลยเหรอ?

จากตรงนั้น มาถึงที่เตียงนี่ระยะทางพอสมควร...กี่ยกกันนะ?

“บ้าจริงเชียว เลิกคิดเรื่องนี้ได้แล้ว”

เอ็ดตัวเองเบาๆ เดินไปหยิบชุดสวยกลับมาใส่คืนตัว แล้วมองหาชิ้นต่อไป

นั่นไง...ยกทรงอยู่ที่โซฟา แพรวารีบลากกองผ้าห่มไปหา คว้าบราเซียลูกไม้สีขาววิคตอเรียซีเคร็ต...ทีนี้ก็เหลือชิ้นเดียวเท่านั้น ชิ้นสำคัญเสียด้วย

“อยู่ไหน?”

หญิงสาวกวาดตามองหา แพนตี้เข้าชุดกันกับบราที่สวมใส่

ดวงตาเขม้นมองไปรอบๆ แต่ก็ไม่พบ กำลังคิดว่าอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายจะถูกถอดออกที่ไหน?

“ตัวเล็กจิ๋วเดียว จะหาเจอไหมเนี่ย?”

หน้านิ่วคิ้วขมวดพร้อมก้มตัวลงต่ำ ลองมองหาที่ใต้โซฟาดู

“เฮ้...”

ไอแซคที่ง่วนกับการจัดโต๊ะอาหารกำลังจะเงยหน้าเชิญแขกพิเศษที่มาค้างถึงสองคืน ให้มาทานอาหารเช้า ก็พอดีเห็นร่างสะคราญกำลังก้มมุดดูอะไรใต้โซฟา ลำตัวด้านบนหมอบต่ำโก่งสะโพกที่เห็นแก้มก้นอวบขาวน่างับลอยโด่งท่าโหย่งโยะโหย่งโย่แล้วก็ให้เตลิดจินตนาการเห็นภาพเปลือยเปล่าของตัวเขาเข้าประกบข้างหลัง แล้วดันแก่นกายที่ตอนนี้กำลังขยับดุ๊กดิ๊กอยู่ใต้กางเกงผ้าเนื้อบางเข้าไปฝังลึกในหลืบร่องนุ่มแน่นหนึบของเธออีกสักครั้ง

อ่า...มันจะเสียวซ่านและรัญจวนใจขนาดไหนกัน...เขาไม่ลืมท่านี้แน่ๆ ถ้ามีโอกาสครั้งต่อไป

เผียะ...

เสียงฝ่ามือหวดลงที่ก้นของเธอไม่แรงนัก

ศีรษะที่มุดอยู่ใต้โซฟาสะดุ้งโหยงจนท้ายทอยชนโป๊ก

“โอ๊ย!

กลีบปากอิ่มร้องเสียงหลง ไม่ได้เจ็บหรอก แต่ตกใจ ก่อนจะมุดหัวออกมา หันมาแหวเข้าใส่คนที่บังอาจมาตีก้นเธอ

“ทำบ้าอะไรของคุณ?”

ก็พอดีกับเห็นของที่กำลังตามหาเกี่ยวอยู่บนนิ้วเรียวยาวพร้อมแกว่งไกวไปมาอยู่ตรงหน้า

แพนตี้ลูกไม้สีขาวของวิคตอเรียซีเคร็ตเข้าชุดกันกับบรา

“คุณกำลังหานี่อยู่หรือ?”

 คนถามยิ้มขบขันนัยน์ตาเต้นระริก

แพรวาหน้าง้ำ จะคว้าคืนมา แต่คนหามันเจอก่อนกลับขยับยกสูงขึ้นไปอีกไม่ให้คืนง่ายๆ

“นี่เอาคืนมานะ”

แหวแว้ดเข้าใส่เสียงเขียว

แต่คนตัวสูงกลับยวนยั่วแกว่งไกวแพนตี้ลายลูกไม้ไปใกล้ๆ หน้า กลิ่นโชยชายของฟีโรโมนเพศหญิงกำลังจะปลุกเจ้าน้องชายใต้กางเกงให้ลุกขึ้นมาอาละวาดเกเรอีก

“โรคจิตหรือไง เอาคืนมา”

เธอยืดตัวยื่นมือคว้าหมับชิงกลับคืนไปจนได้

ไอแซคส่ายหน้าเบาๆ

“ถ้าจะเอาเก็บไว้จริง ผมไม่เอาแค่กางเกงในหรอก”

คนว่านัยน์ตากรุ้มกริ่มแฝงเลศนัยไม่น่าไว้ใจ และเธอก็เผลอไปจ้องเข้า

นัยน์ตาสีฟ้าใสแจ๋วแวววาวสวย ราวกับจะดูดดึงเธอเข้าสู่ห้วงพิศวงอีกครั้ง

ผู้ชายบ้า หน้าตาเหมือนหมี แต่พิศดูดีๆ ก็หล่อเหลาเอาการอยู่เหมือนกัน

หญิงสาวกลืนน้ำลาย รู้สึกจู่ๆ คอก็แห้ง สายตาคู่เดิมกลับฉายโชนร้อนแรงราวกับจะสูบน้ำในตัวเธอให้ระเหิดไปในอากาศจนหมด

พ่อหมีตัวยักษ์ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไรเลย เขามีดวงตาที่สวยเอามากๆ ล้อมกรอบด้วยแพขนตางอนสีน้ำตาลแน่นขนัด คิ้วเข้มจมูกโด่งเป็นสันชัดเจน

และกลีบปากอิ่มตึงสีชมพูคู่นี้ใช่ไหม? ยามที่บดคลึง เบียดเคล้าสร้างความรุ่มร้อนรุนแรง ยามที่เขาจูบลงที่ริมฝีปาก...ที่หน้าอก...ที่หน้าท้อง...แอ่งสะดือ...บนกลีบนุ่ม...และใจกลางดอกไม้สาว ทำเอาเธอดิ้นพล่านจนแทบระเบิดตัวเองเป็นเสี่ยงๆ

อ่า............

“อาหารเช้าเสร็จแล้ว คุณหิวไม่ใช่เหรอ? หรือจะเปลี่ยนใจมากินผมแทน” คนถามยิ้มกรุ้มกริ่ม เมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้าจ้องมองเขาตกอยู่ในภวังค์

“เชอะ”

คนได้สติทำเสียงในคอ สะบัดหน้าหนีไปอีกทาง รวบรวมเสื้อผ้าที่ได้ครบทุกตัวก่อนจะหอบเดินลับกายหายเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อจะใส่ชุดชั้นในให้เรียบร้อยกลับมาเป็นผู้เป็นคนอีกครั้ง

เมื่อปิดประตูล็อกกลอนแล้ว เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับตัวเองที่กระจกแผ่นใหญ่ พร้อมกับปลดแซคตัวสวยลงไปกองที่พื้น

ร่องรอยฝากรักถูกจารึกเป็นจ้ำเป็นจุดและรอยปื้นแดงเถือกบนผิวขาวที่ดูเปล่งประกายมีชีวิตชีวาขึ้นมาราวกับอุปทานไปเอง

โอ้....ไม่อยากนึกเลยว่า เมื่อคืนเธอและเขา จะสนุกสุดเหวี่ยงกันแค่ไหน เธอลืมตัวไร้สติ ปล่อยให้เขาทำอะไรไปบ้าง...เธอไม่ควรปล่อยให้เหล้าเข้าปากอีก ตอนที่อยู่กับผู้ชาย...เพราะมันทำให้เธอลืมเจตนารมย์และความตั้งใจตัวเองไปเสียหมด...ไม่ดื่มอีก...ไม่ได้เด็ดขาด

ใบหน้างามเงยขึ้น ดูเหมือนร่องรอยฝากรักส่วนที่โผล่พ้นจากใต้ร่มผ้าเห็นเด่นชัดปรากฏอยู่ไม่น้อย...หากพ่อแม่หรือพราวฟ้าเห็นเข้า พวกเขาจะต้องถามแน่ๆ ดีไม่ดีจะรู้ว่าเธอไปทำอะไรมา

“ฉันนี่มันบ้าจริงเชียว”

เธอบ่นขณะสวมชุดสวยกลับเข้าร่าง โชคดีที่มันเป็นผ้าชีฟอง เลยไม่ทิ้งรอยยับย่นเอาไว้สักเท่าไหร่ ใส่แล้วก็ดูเหมือนเดิม

แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือความรู้สึกเธอต่างหาก

ไอแซคยังเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเธออยู่เลยเมื่อสัปดาห์ก่อน แล้วดูตอนนี้สิ เธอขึ้นเตียงกับเขาถึงสองครั้ง

หรือจะเปลี่ยนใจมากินผมแทนก็ได้

 

 

 

 

ก็อยากอยู่หรอกนะ...แต่เธอจะไม่ปล่อยให้อารมณ์เบื้องลึกมามีอำนาจเหนือการควบคุมอีกแล้ว...การนอนกับผู้ชายคนเดิมถึงสองครั้งมันชักจะเลยเถิดไปกันใหญ่...มันอันตรายต่อหัวใจของเธอ...เธอรู้ดี

รีบไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้แพรวา

คนในกระจกบอกเธอ

ไปจากที่นี่...อย่าวางใจ อย่าใกล้ชิด หรือให้ความสนิทสนมกับเขาอีก

แต่เธอกับเขากำลังจะได้ทำงานร่วมกัน

แล้วยังไงล่ะ?

...เหตุผลแค่นี้เธอจะกลับไปโดดขึ้นเตียงกับเขาอีกหรือไง?

คำตอบคือไม่เด็ดขาด

ถ้าไม่นับไอ้แฟนคนแรก...หนุ่มหน้าหมีนี่ถือว่าเป็นผู้ชายโลว์โปรไฟล์ที่สุดที่เธอเคยมีสัมพันธ์สวาทด้วย

หากจะต้องเริ่มต้นกับใครใหม่จริง...ต้องไม่ใช่ผู้ชายคนนี้...มีเหตุผลสักร้อยข้อได้...ที่ยังไงก็ต้องไม่ใช่เขา

เอาเถอะ คนเรามันพลาดกันได้ และเธอก็ไม่ได้เพิ่งจะพลาดท่าครั้งแรกเสียหน่อย...จบลงที่ความสุข ความพอใจ ในค่ำคืนที่ผ่านมา เท่านั้นพอ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนค่า ^^"

พลอยเฟื่อง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha