ปรารถนารักร้อน

โดย: พลอยเฟื่อง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : เราจะไม่นอนด้วยกันอีก - 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

มันช่างไร้เหตุผลสิ้นดี

เขาถูกผู้หญิงที่นอนด้วยกันสองครั้ง และกำลังคิดจะชวนออกเดต ปฏิเสธที่จะมีสัมพันธ์สวาทด้วยกันอีก

พวกเขานอนด้วยกันแค่สองครั้ง...แค่สองครั้งเท่านั้น แต่ทำไมไอแซค กลับรู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังอกหัก

อกหักเนี่ยนะ...น่าหัวร่อชะมัด...มันไม่ค่อยเข้ากับผู้ชายอายุสามสิบสองปี ที่ผ่านร้อนผ่านหนาว และผ่านสัมพันธ์สวาทชั่วข้ามคืนที่เรียกว่าวันไนท์สแตนด์มาอย่างโชกโชน

ตอนนี้เขาอาจจะแค่เบื่อๆ เซ็งๆ ไม่มีกระจิตกระใจจะทำงาน และเอาแต่นึกถึงเจ้าหล่อนมากเกินไป จนมาเสียเวลาคิดทบทวนหาเหตุผลบ้าบอที่ยังไงก็ตอบตัวเองไม่ได้

บางทีอาจจะเป็นอย่างที่เธอพูด

เธอแค่อยากมุ่งมั่น...ตั้งใจ และทุ่มเทให้กับงาน...

แล้วไงล่ะ?

การออกเดตกับเขา มันจะทำให้เธอไขว้เขว ตั้งใจและทุ่มเทให้กับงานน้อยลงหรือไง?

ไม่หรอก...บางทีเธอก็อาจจะอยากเป็นมืออาชีพ อย่างที่เขาเคยตั้งกฏบ้าบอห้ามคนที่ร่วมงานในบริษัทออกเดตและคบหากัน ซึ่งนั่นมันก็ดีแล้ว อย่างน้อยเขาก็จะได้ไม่กลืนน้ำลายตัวเองไม่ใช่หรือ? เพราะในอีกไม่ช้าไม่นาน เขาและเธอก็จะต้องเป็นเพื่อนร่วมงานกัน

ตอนนี้เขาก็แค่เสียหลักนิดหน่อย...หงุดหงิด...หัวเสีย อาจจะเป็นเพราะเรื่องงานที่ยังไม่ลงตัว เขาเพิ่งนอนกับเธอแค่สองครั้งเอง มันไม่ได้มีความทรงจำอะไรมากมายให้จดจำ อีกไม่ช้าไม่นานเขาก็จะลืมได้เอง...นี่เป็นคำปลอบใจตัวเอง

“บ่ายนี้ฉันจะออกไปดูโลเคชั่น นายเตรียมตัวให้พร้อมล่ะ”

เฟรดดี้บอก พร้อมหอบงานปึกใหญ่มานั่งที่โต๊ะทำงาน

“นายชวนสตีเฟ่นไปเถอะ”

บอกด้วยสีหน้าซังกะตาย

“ทำไม? นายมีงานอะไรค้างอยู่หรือ?”

เฟรดดี้เงยหน้าขึ้นมาถาม

“เปล่า”

“เป็นอะไรของนายไม่สบายหรือเปล่า? หน้าตาดูเหมือนหมาป่วย”

คนหน้าเหมือนหมาป่วยมองตาขวางพร้อมส่ายหน้า อีกไม่กี่นาทีเขาอาจจะกลายเป็นหมาบ้ากระโดดงับหัวคนที่พูดไม่เข้าหูแถวนี้ก็ได้

“ซีรี่ย์ตอนที่เหลือ ฉันขอรับผิดชอบเรื่องตัดต่อทั้งหมดก็แล้วกัน นายรับผิดชอบเรื่องถ่ายทำกับพวกทีมงานเถอะนะ”

“หมายความว่ายังไง?”

เฟรดดี้ทำหน้าประหลาดใจ เพราะปกติไอแซคจริงจังกับการทำงาน และขอมีส่วนร่วมทุกขั้นตอนการผลิต แต่ตอนนี้ฟังเหมือนว่าเพื่อนของเขาต้องการแบ่งแยกงานชัดเจน

“ฉันให้นายตัดสินใจเรื่องโปรดักชั่นได้เต็มที่  ส่วนฉันจะรับผิดชอบเรื่องในห้องตัดต่อเท่านั้น”

หมายความว่าเขาจะไม่ออกไปเป็นส่วนหนึ่งของทีมงานในตอนที่ถ่ายทำ...เพราะมันอาจจะทำให้เขาได้พบเธอ และก็เป็นการยากยิ่งที่จะหยุดคิดถึง

“เป็นอะไรของนาย จู่ๆ ก็โยนงานมาให้ฉัน มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”

สีหน้าเฟรดดี้ดูแปลกใจเข้าไปอีก

“ไม่มีอะไรหรอก จะว่าไปไอ้งานถ่ายทำมันก็ไม่เกี่ยวกับฉันมาตั้งแต่แรกแล้ว”

 แต่ก็สะเออะเสนอหน้าไปช่วยกำกับดูแล จัดแสงจัดไฟ จนใครบางคนคิดเอาเองว่าเขาเป็นช่างไฟของกองถ่าย คิดแล้วมันน่าขำ

“บางทีไอเดียนายก็ขายได้...ช่วยๆ กันหลายหัวคิดดีออก”

เฟรดดี้ว่า

“เอาเถอะ ฉันเชื่อมือนาย อีกอย่างฉันจะได้ทำงานของฉันได้เต็มที่”

ได้กลับบ้านกลับช่องบ้าง ไม่ใช่เอาแต่หมกตัวอยู่แต่ที่บริษัท

เฟรดดี้ขี้เกียจซัก เพราะต้องเตรียมโปรเจ็กต์ต่อไป เขาไม่ใช่คนชอบเซ้าซี้ และถ้ามีปัญหาอะไรที่เหนือบ่ากว่าแรง ต้องการความช่วยเหลือ ไอแซคก็คงจะเอ่ยปากเองนั่นแหละ

“เออ...งั้นสิ้นปีก็อย่าลืมขึ้นเงินเดือน และตบโบนัสให้ฉันเยอะๆ ก็แล้วกัน”

เขาว่าหน้ายุ่ง ก่อนจะหันไปสนใจกับงานที่หน้าจอแลปท็อป เลิกวุ่นวายกับเจ้าเพื่อนติสต์แตก

+++++++++

 

“คัท”

สิ้นเสียงผู้กำกับ ทีมงานที่ตรากตรำทำงานอยู่เช้าจนค่ำก็พากันถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ผ่านพ้นไปอีกหนึ่งฉาก

และก็มาถึงฉากสุดท้ายของการถ่ายทำวันนี้เสียที

“เตรียมฉากต่อไป แล้วเรียกช่างไฟมาจัดแสงด้วย ฉากนี้ฉันต้องการความรู้สึกลึกลับและน่าสะพรึงกลัว”

เฟรดดี้ร่ายความต้องการกับทีมงานที่รับผิดชอบ

แพรวาที่กำลังเดินออกจากฉากไปหาช่างแต่งหน้าทำผมที่กรูเข้ามาหาเธอชะงักกาย และเหลียวกลับไปมองทีมไฟที่จะต้องมาจัดแสงให้ฉากนี้

แต่ก็ไม่ยักเห็นคนที่ไม่เจอหน้ามานาน ทั้งที่เขามีหน้าที่รับผิดชอบเรื่องนี้ไม่ใช่หรือไง...กว่าเดือนได้แล้วกระมังที่เธอไม่เจอเขา

ไอแซคเหมือนคนที่ล่องหนสาบสูญไปจากชีวิต นับตั้งแต่ที่เธอเดินออกจากอพาร์ตเม้นต์ของเขาในเช้าวันนั้น

ทั้งที่มันดีกับเธอ...เธอที่ต้องการจะจบๆ และลืมเรื่องที่ตัวเองบอกเองว่าผิดพลาด แต่กลับไปคิดถึงมันอยู่เนืองๆ

เธอสงสัยว่าหรือเขาจะโดนไล่ออกไปแล้ว ทั้งที่ก่อนหน้านั้น นายหมีมักจะมาวนเวียนให้เธอเห็นตลอด แต่เธอก็ปากหนักที่จะไม่เอื้อนเอ่ยถึงหรือถามใคร ย้ำกับตัวเองว่า ให้มุ่งมั่น ตั้งใจ และเต็มที่กับการทำงานเพียงเท่านั้น

ได้ยินเฟรดดี้ว่า ไอแซคทำงานตัดต่อและไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับการถ่ายทำ

การร่วมงานใหม่กับทีมงานมืออาชีพ ทำให้เธอต้องปรับตัวหลายอย่าง เรื่องตรงต่อเวลาคือเรื่องสำคัญที่สุด ทุกคนรับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองอย่างแข็งขันและไม่มีการล้ำเส้นกัน

ถึงเธอจะเป็นนักแสดง แต่ก็ไม่มีใครมาคอยเอาอกเอาใจพะเน้าพะเนาเหมือนแต่ก่อน ทุกคนสนใจอยู่แต่กับงานของตัวเอง ไม่มีการตั้งวงเม้ามอยหลังงานเลิก ไม่มีเรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัว และเธอก็เพิ่งได้ยินว่า ที่บริษัทห้ามคนที่ทำงานด้วยกันออกเดตกัน

มันจะเป็นเพราะเหตุผลนี้ด้วยหรือเปล่า ไอแซคถึงได้หายหน้าไปเลย งั้นก็แปลว่าเขาก็ไม่ได้คิดจริงจังกับเรื่องนี้มาตั้งแต่ต้น

คิดแล้วก็อดจะเคืองคนที่ไม่ควรนึกถึง แต่ก็ยังเฝ้าตามมาหลอกหลอนในความคิดคำนึง ทั้งที่เธอเองก็ไม่ได้คิดจะจริงจังกับมันอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?

แล้วทำไมถึงต้องคิดมาก และหาเหตุผลที่เขาหายหน้าไปด้วยล่ะ

เมื่อเธอบอกตัวเองว่าจบ ก็ไม่ควรจะไปคิดถึงมันอีกสิ

เสียงผู้กำกับเรียกนักแสดงไปซักซ้อมบท หลังจากฝ่ายฉากและแสงทำงานกันเสร็จเรียบร้อย ในเวลาอันรวดเร็ว...บอกแล้วไงว่าพวกเขาเป็นมืออาชีพ

เธอก็ควรทำตัวเป็นมืออาชีพ เตรียมพร้อมอยู่เสมอให้กับงาน มุ่งมั่น ตั้งใจและเต็มที่กับมัน เพราะงานคือสิ่งเดียว ที่เธอเสียเหงื่อ เสียเวลาให้ไปแล้วได้ผลตอบแทนกลับคืนมาคุ้มค่าที่สุด


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนค่า ^^"

พลอยเฟื่อง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha