ป่วนหัวใจ ยัยซื่อบื้อ

โดย: Venus909/ดาอัน



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : Intro


ตอนต่อไป



 

INTRO

 

                ผมไม่คิดว่าจะมีวันนี้ วันที่ผมเรียกร้องอยากกลับมาอยู่เมืองไทย นิสัยเด็กติดเที่ยวอย่างผม อยากรู้อยากลองแถมสาวฝรั่งผมทองตาน้ำข้าวก็สวยบาดใจด้วย ให้ผมเบิร์นซ้ำๆ ก็ยังไหว ยิ่งกินยิ่งอร่อยยิ่งไม่รู้จักพอ ผมรู้ข้อแตกต่างแล้วว่าทำไมคนเชื้อชาติศาสนาเดียวกันถึงเหมาะสมกัน เพราะเราคุยกันเข้าใจมากกว่า เหมือนผมกับเพื่อนใหม่ที่กำลังโยกตัวอยู่บนร่างผมนี่ไง แค่ชนแก้วกันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เธอก็ยอมขึ้นรถมากับผมแล้ว

                ร่างขาวหมวยหน้าใสอินโนเซ้น ความบริสุทธิ์แสนดีที่ฉาบไว้ทั่วทั้งตัว ถูกผมลอกคราบเลาะเสื้อผ้าออกครบทุกชิ้น ริมฝีปากที่เคยถามคำตอบคำพยายามจู่โจมเข้าบดจูบหลายครั้งแต่ผมก็แสร้งหันหนี เรามีเซ็กกันได้ครับ...แต่ไม่ได้หมายความว่าผมอยากจูบเธอ เพราะถ้าไม่ใช่คนที่รู้สึกดีด้วยจริงๆ ผมจะไม่ทำอย่างนั้นเลย เสียงกระเส่าตัดกับเสียงเนื้อกระแทกกันดังต่อเนื่อง เธอใช้สายตาอ่านกินร่างผม ส่วนนั้นของเธอยังกลืนกินลูกชายจนแทบหายใจไม่ออก

                "อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อร้ายย.."

                เสียงแผดคีย์สูงเร้าร้อนตามจังหวะที่ผมแทงสวน งัดแท่งแข็งใส่เธอรัวปิดเกมส์รักยาวนานรวมหนึ่งชั่วโมง ผมชอบความร้อนแรงแบบนี้ไม่ต้องมีพิธีรีตองมาก ถูกใจก็ไปต่อไม่ถูกใจก็จบกัน ส่วนมากผมจะจบซะมากกว่าเพราะแค่ชอบผมไม่ได้รัก เข้าใจไว้เถอะผู้ชายที่มองหาแฟนดีๆ สักคนเค้าไม่เลือกคนที่ความง่ายแน่นอน

                "ขอไลน์ได้ไหม เผื่อวันหลังได้เจอกันอีก"

                หญิงสาวนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนสั้นเข้ามาคลอเคลียผมอีกรอบ เอ่ยปากขอช่องทางติดต่อที่ผมมักจะไม่ให้ใครง่ายๆ ผมยิ้มตอบแล้วหันกับไปพ้นควันบุหรี่ออกจากปากตามเดิม เธอจับมือข้างที่คีบก้นบุหรี่ของผมไปสูบต่อหน้าตาเฉย สายตาเจ้าเล่ห์พ้นควันใส่หน้าผมแทนคำพูด

                "จูบทางอ้อมก็ได้ ใจแข็งจริงๆ เลย" เห็นไหมครับที่ผมเคยบอกว่าเราเข้าใจกันง่ายกว่า ขนาดคนเพิ่งรู้จักกันมองตากันนิดเดียวยังเข้าใจกันเลย โดยที่ผมไม่ต้องปฏิเสธมันด้วยซ้ำ

                "ใกล้ครบชั่วโมงแล้ว กลับเลยไหม" ห้องชั่วคราวที่เปิดไว้ใกล้หมดชั่วโมงแล้ว หรือจริงแล้วผมหมดสนุกกับเธอมากกว่า

                "อ้าว!! ก็นึกว่าจะค้างคืน" เสียงเง้างอนที่ยังเพลียจากกิจกรรมเมื่อกี้ทำเอาผมแทบขำ เธอคงเสียความรู้สึกที่หลงมากับผู้ชายที่รูปหล่อแต่นิสัยเอาแต่ใจแบบผม รอยยิ้มยั่วพยายามเข้าเล้าโลมอีกครั้ง แต่ผมเลือกจะปัดมือเธอออก ทิ้งก้นบุหรี่ลงถังแล้วเดินมาแต่งตัวกลับบ้านทันที

 

                "เราทำอะไรไม่ถูกใจหรือเปล่า ไม่เคยมีใครปฏิเสธเราเหมือนกั๋มเลยนะ

                เสียงหวานหูเรียกร้องความสงสารเห็นใจแต่ใช้กับผมไม่ได้หรอก เพราะผมก็บอกแล้วว่าผมไม่ได้รักเธอ หรือความจริงแล้วผมอาจไม่มีหัวใจรักใครอีก จบที่เตียงเสร็จก็แยกทางกันก็แค่นั้น

                "เราแค่สนุกกันไม่ใช่หรอ อย่าทำงี้ดิ" ผมตอบกลับเสียงเรียบเฉย อีกฝ่ายจ้องหน้านิ่งแสดงอาการเสียใจออกมาทางแววตา แล้วจึงยอมใส่เสื้อผ้ากลับ

                รถญี่ปุ่นคันเก่าที่ผมขุดจากโรงรถมาใช้พาเธอไปส่งป้ายรถเมล์กลางเมือง เวลานี้ตีสามกว่าแล้วในใจก็แอบห่วงจึงอยู่รอเป็นเพื่อนรอส่งเธอขึ้นแท็กซี่ แถวสวนลุมมีแต่ตึกสูงถนนสะอาดสะอานมีแสงไฟหลายสีจากป้ายโฆษณาเก๋ๆ น่าเดินเล่นถ่ายรูปมาก พูดถึงก็เห็นผู้หญิงอีกคนเดินมาแต่ไกล

                เธอทิ้งร่างเหนื่อยเพลีย หน้าตาอมทุกข์เหมือนมีอะไรในใจสักอย่าง ผมสำรวจท่าทีเธอสรุปคราวๆ ได้ว่าเธอเพิ่งทำงานเสร็จแน่ๆ เวลานี้ สถานที่นี้ คงไม่พ้นงานขึ้นห้อง ผมจอดรถอยู่ไม่ไกลนัก สามารถมองเห็นเธอได้ชัดเจนเลย ตากลมปรือเหมือนคนง่วงนอนมาก แท็กซี่ขับโฉบมาบีบแตรเรียกหลายต่อหลายคันเธอก็ส่ายหน้าปฏิเสธ แสดงว่าเธอตั้งใจรอรถเมล์จริงๆ แหม่!!อาชีพนี้เงินดีจะตายไป เจียดเงินขึ้นแท็กซี่เหอะ จะได้ไม่ต้องนั่งเป็นเหยื่อสายตาพวกแท็กซี่หื่น หรือเธอตั้งใจหาลูกค้าอีกสักรายก่อนกลับ

                "จะไปไหนหรอ ให้เราไปส่งไหม" ผมลงจากรถไปเอ่ยปากถาม ส่งยิ้มมีเลศนัยเชื้อเชิญเธอเหมือนนักเที่ยวทั่วไป เธอยิ้มตอบทำหน้านิ่งเรียบเอาแต่ส่ายหน้าไม่ยอมพูดออกมา

"นั่งคนเดียวอันตรายนะ ไปด้วยกันดีกว่าบ้านอยู่ไหนเดี๋ยวไปส่ง" ผมยังย้ำความปรารถนาดีอีกครั้ง แววตาเธอแสดงท่าทีรังเกียจอย่างชัดเจน ไม่ปริปากพูดสักคำแต่มองเหยียดเหมือนผมเป็นไอ้ตัวน่ารังเกียจ

"นายไปส่งไม่ไหวหรอก บ้านเราอยู่บางนา" คำตอบเธอทำเอาผมหน้าเจื่อนไปเหมือนกันมันไกลมากจริงๆ ให้ขับรถไปส่งเธอผมต้องแย่แน่ บ้านตัวเองอยู่โซนราม1 จะให้ขับรถไปส่งเธอที่ราม2 คงไม่ไหวมั่ง

 "งั้นก็ไปหาที่นั่งปลอดภัยกว่านี้เหอะ อยู่ตรงนี้มันอันตราย" ผมตอบกลับเสียงเรียบ ไม่อยากใส่ใจนักหรอกแต่ก็อดห่วงไม่ได้ ผู้หญิงตัวเล็กๆ จะปล่อยให้มานั่งรออยู่ได้ไง

                เธอยอมรับความช่วยเหลือจากผม เดินหน้าหวาดกลัวเข้ามานั่งในรถโทรมๆ อย่างไม่รังเกียจ ผมเองก็ไม่รู้จะพาเธอไปไหนจึงขับไปทางเดิมที่มา อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะ ไม่ใช่โรงแรมแต่เป็นทางกลับบ้านตังหาก

 

 

 

 

 


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"นิยายรักอิโรติก แนวนี้ ฟินๆ ลุ้นๆ ขอบคุณที่สนับสนุนค่ะ"

Venus909/ดาอัน


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha