ป่วนหัวใจ ยัยซื่อบื้อ

โดย: Venus909/ดาอัน



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : EP.1 First time with you


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป




EP.1

First time with you

 

Gum's Part

                ท้องถนนมืดสลัวขับรถกลับเส้นทางที่คุ้นเคย โซนรามคำแหงยามหลับใหลไม่ต่างจากเมืองร้าง ตลอดทางเรายังเห็นขยะกองใหญ่ วงเหล้าเมาโต้รุ่ง หนุ่มสาวเดินพลอดรักกันกลางสนาม ผมเลี้ยวรถเข้าซอยบ้านตัวเองเทียบเข้าช่องจอด หน้าคนนั่งข้างๆ เริ่มแสดงความสงสัย

"ที่ไหนหรอ" คำถามที่ผมเองก็งงว่าตัวเองพาผู้หญิงคนนี้ติดรถมาถึงที่พักได้ยังไง ทั้งที่ปกติผมไม่ยอมเปิดให้ใครเข้าใกล้ความเป็นส่วนตัวเลย

"บ้านเราเอง" ผมตอบโดยไม่ได้มองหน้า ไม่รู้ว่าเรานิ่งใส่กันนานแค่ไหน รู้แต่ว่าหลายนาทีที่ผ่านมาผมเห็นเธอบีบมือตัวเองเหมือนชั่งใจอะไรสักอย่าง

                ก๊อกๆ ก๊อกๆ เสียงเคาะกระจกทำลายความเงียบของเรา

"คุณกั๋มครับ ลุงได้ยินเพลงเปิดเสียงดังมาถึงข้างนอก ก็จำได้ว่าคุณไม่อยู่ ลุงเลยสับคัทเอาท์ไฟไว้นะครับ จะขึ้นข้างบนเลยไหมลุงจะไปยกขึ้นให้" ลุงยามเข้ามาช่วยผมทันเวลาพอดี ตอนนี้หน้าอีกคนดูสบายใจขึ้นที่รู้ว่าบนห้องมีผมอยู่แค่คนเดียว

"ขึ้นครับ ขอบคุณนะครับลุง" ผมตอบยิ้มๆ

เรานั่งเงียบตลอดทางแต่พอมีบุคคลที่สามแทรกเข้ามา เธอก็เริ่มชวนผมคุยเปิดประเด็นถามชื่อแนะนำตัวกันเสร็จ ผมถึงได้รู้ว่าที่เธอไปอยู่ตรงนั้นเพราะเธอทำงานพิเศษเป็นตัวประกอบฉากในหนังละครที่เราดูกันนี่แหละ รถกองปล่อยลงตรงไหนก็ต้องลงเรื่องมากไม่ได้เพราะต้องร่วมงานกับคนหมู่มาก เธอใช้ชีวิตเสี่ยงแบบนี้เป็นประจำถึงกล้าขึ้นรถมากับผม เพราะอย่างน้อยผมก็ยังหน้ากลัวน้อยกว่าพี่แท็กซี่กลัดมันพวกนั้น

"เลิกกองดึกแบบนี้ทุกวันหรอ" ผมเริ่มไม่เกร็งที่จะคุยกับแอ้มแล้ว

"วันนี้ไปต่างจังหวัดนะ แต่ก็คุ้มนะได้ตั้งสองคิว ถ้าเรานั่งแท็กซี่กลับบ้านต้องไม่เหลืออะไรแน่เลย ขอรบกวนหน่อยนะ" คำพูดประโยคเดียวที่เจือป่นไว้ด้วยความเหนื่อย ความเศร้าและความร่าเริงทำเอาผมยิ้มตาม เธอก้าวเข้าห้องผมอย่างระมัดระวัง

"รกหน่อยนะ ทำไงได้ผมอยู่คนเดียว" ผมรีบชิงพูดก่อน เห็นหน้าเธอเจื่อนลงเล็กน้อยแต่ยังยิ้มแสดงความจริงใจ

"ไม่เป็นไรเดี๋ยวเราทำความสะอาดให้ ถือว่าตอบแทนที่กั๋มช่วยเราแล้วกัน" เธอเริ่มหยิบเสื้อผ้าที่กองอยู่ใส่ตะกร้า

"ได้!! แต่ทำพรุ่งนี้เหอะคืนนี้ง่วงแล้ว" ผมรีบเสนอ แอ้มเองก็ง่วงจนตาจะปิด

"ตามสบายนะ อยากอาบน้ำผ้าเช็ดตัวอยู่ตู้ในห้องน้ำหยิบเอาเลย" ผมรีบไล่เธอไปอาบน้ำ เพราะนึกได้ว่าอาโออิกับมิยาบิที่เพิ่งซื้อมาใหม่กองหราอยู่หน้าทีวี แถมในถังขยะยังเต็มไปด้วยทิชชูกับก้นบุหรี่อีกด้วย แอ้มทำตามอย่างว่าง่ายเข้าไปล้างตัวล้างหน้าอาบน้ำ เสียงฮัมเพลงเล่นน้ำอย่างสบายอารมณ์ ทำให้ผมรู้สึกแปลก

คิดอะไรวะกู ไม่รู้จักกันสักหน่อย พามาห้องทำไมคำถามที่ผมเองก็ไม่มีคำตอบ

ประตูห้องน้ำเปิดพร้อมกับความสดใส หน้าใสเนียนไร้เครื่องสำอาง กางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดตัวใหญ่เปลี่ยนเธอไปเป็นอีกคน ความรู้สึกผมตื่นตัวตามกลิ่นคุ้นเคยจากที่หอมอยู่แล้ววันนี้กลับหอมกว่าทุกวัน

"นอนบนเตียงก็ได้นะ เดี๋ยวเรานอนเล่นเกมส์ที่โซฟาเอง" ผมพูดให้เธอสบายใจไปอย่างนั้น แล้วก็หายไปล้างความสกปรกในห้องน้ำ ออกมาเห็นเธอนอนตามที่บอกจริงๆ แต่มีหรอที่ผมจะยอมนอนโซฟาแคบในเมื่อผมเป็นเจ้าของห้อง เตียงคิงไซส์องรับเราสองคนได้สบายอยู่แล้ว ผมดึงผ้าห่มปิดให้เธอแล้วก็หลับตานอนนิ่ง แอ้มงัวเงียพลิกตัวเอาหน้ามาซุกอยู่กับแขนผม สัมผัสแผ่วเบาแค่ผิวเนื้อแตะกัน กำลังส่งผ่านความอบอุ่นเข้ามาในหัวใจ แต่อุ่นร้อนเลยครับ...มันนอนไม่หลับนะซิ

 

"Morning" ผมเอ่ยทักคนที่กำลังปรือตาทำหน้างงๆ ผมสีน้ำตาลอ่อนขึ้นลอนคล้ายตัวทิ้งน้ำหนักพลิ้วสลวยเล่นแสงอาทิตย์ยามส่าย หน้างัวเงียมองผมแล้วยิ้มจาง

"กี่โมงแล้วเนี่ย" เธอรีบถามถึงเวลาทันที พอผมบอกว่าเกือบสิบโมงเช้าแล้ว ท่าทีร้อนรนฝุดขึ้นจนผิดสังเกต

"ตายละ หายไปทั้งคืนปานนี้เนยเป็นห่วงแย่แล้ว" เธอพร่ำกับตัวเองแล้วรีบคว้ากระเป๋าเอามือถือมาเปิดดู จังหวะนั้นหน้าเธอเป็นจากร้อนรอนเป็นนิ่งสลด สงสัยว่าทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่เธอคิดไว้ เธอชั่งใจนิดหนึ่งก่อนจะกดโทรออกซะเอง

"ฮัลโหลเนย!! เมื่อคืนเลิกกองดึก ไม่ได้โทรบอกขอโทษทีนะ"

"อ้าวหรอ แล้วเราเข้าไปเลยได้ไหม"

"งั้นบ่ายๆ ค่อยเข้าไปก็ได้"

"จ๊ะเอาไรไหมเดี๋ยวซื้อเข้าไป" เสียงแผ่วแสดงความห่วงใยปลายสาย ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดว่าอะไรแต่แอ้มดูแย่ลงทันที

"ดูทำหน้าซิ เป็นอะไรแต่เช้าเนี่ย" ผมถามด้วยเสียงหยอกล้อ ไม่อยากแสดงความอยากรู้ แต่จริงๆ ก็อยากรู้นั่นแหละ

"เพื่อนเรานะซิ เอาแฟนมานอนห้อง" หน้าคนเพิ่งตื่นนอนขมวดคิ้วไม่พอใจ ที่เพื่อนรักเล่นไม่บอกให้แฟนกลับไปสักที เธอก็เข้าไปห้องไม่ได้ สำหรับผมมองว่าเรื่องแบบนี้ธรรมดาจะตายไป แต่สำหรับคนไม่มีที่ไปคงคิดหนัก

"งั้นก็เก็บห้องฆ่าเวลาไปก่อนก็ได้ กว่าจะเสร็จแฟนเค้าคงกลับแล้วมั่ง" ผมยังจำได้ว่าเธออาสาจะตอบแทนผม รอยยิ้มกว้างแสดงความดีใจที่เจอทางออก ทำเอาผมรู้สึกว่าเธอนี่เด็กจริงๆ ถูกใจชอบใจหรือไม่พอใจอะไรก็แสดงออกมาหมด ไม่มีการเสแสร้งเก็บอาการเลย

สองมือรวบผมขึ้นสูงเปิดซอกคอเนียนกระตุ้นความรู้สึกผู้ชายดีจัง ไร้ผมอ่อนๆ บวกกับความขาวเนียนทำให้ผมคิดลึก ปกติผู้ชายเราชอบมองอะไรวับๆ แวมๆ เหมือนจะเปิดแต่ก็ยังปิด อะไรที่จินตนาการตามได้มันเร้าใจจริงครับ

เสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงขาสั้นเต่อโชว์เรียวขาตัน เธอไม่ได้ผอมเพรียวหุ่นนางแบบออกจะธรรมดาซะด้วยซ้ำ ร่างอวบตันเอวคอดก้นกลมหน้าอกใหญ่ ส่วนสูงประมาณ160 ผิวสีน้ำผึ้งใสเวลาขยับตัวแล้วมีเสน่ห์ชวนมองมาก ยิ่งตัดกับแสงแดดยามสาย ลมพัดเอื่อยของชั้นสามยิ่งน่ามองขึ้นไปอีก

                "ไม่เสร็จไม่ต้องกินข้าวนะ" ผมแกล้งหยอก เห็นหน้าตาจริงจังของเธอแล้วก็ตลกดี เป็นผู้หญิงแท้ๆ แต่งานบ้านเธอคงทำไม่เป็นเลย ถามว่ารู้ได้ไงนะหรอก็ขนาดจับไม่กวาดเธอยังกวาดไม่เป็นเลย ผมเห็นเธอรวบเสื้อผ้าไปหย่อนใส่เครื่อง แล้วหัวหมุนอยู่กับมุมซีดี พลิกดูไปก็ร้องตามไปเดาว่าวันนี้เธอต้องเก็บไม่เสร็จแน่ เพราะเพลงผมมีเยอะมาก ไม่ว่าจะเพลงไทยเพลงสากลเธอร้องออกมาได้หมดสงสัยจะคอเดียวกัน

"เปิดไหม ได้ไม่เจ็บคอ" แอ้มคลี่ยิ้มดีใจวิ่งมาหาผมพร้อมกับแผ่นที่เธอชอบ ตอนนี้เสียงเพลงเปิดคลอพร้อมนักร้องมือสมัครเล่น ใช้ไม้กวาดแทนไมโครโฟนจงใจร้องเสียงหลงตาม ผมมองภาพตรงหน้าเหมือนความฝันไม่คิดเลยว่าเธอคนนี้ ที่เพิ่งจะรู้จักกันไม่ถึง 24 ชั่วโมง แอ้มยังตั้งใจปัดกวาดเช็ดถู ทำไปก็บ่นเมื่อยบ่นเจ็บมือตามประสาแต่เธอก็ตั้งใจทำ แม้ว่าเธอจะรีดเสื้อผมไหม้ไปตัวหนึ่ง ก็ผมบอกแล้วว่าเธอเป็นผู้หญิงซะเปล่าแต่ทำอะไรไม่เป็นเลย

ผมอยู่เมืองนอกมาก่อนเรื่องการดูแลตัวเอง จัดการทำความสะอาดห้องตัวเองผมทำจนมันเป็นนิสัย ทำไมจะดูไม่ออกว่าทำเป็นจริงไหม ผมนิ่งเงียบดูความพยายามของแอ้ม เธอมีดวงตาที่มุ่งมั่นกลมใสแสดงอาการไม่ยอมแพ้อยู่ตลอด หรือจริงๆ แล้วเธอเป็นในสิ่งที่ผมเป็นไม่ได้กันแน่

 

 

Talk’s Ahm

                รถกองใจร้ายปล่อยลงตรงนี้แล้วจะกลับบ้านยังไง เห้อ!!..มันก็กลับไม่ได้อยู่แล้วไง หออยู่ตั้งราม2 แต่ตอนนี้นั่งค้างอยู่สีลมต้องขึ้นรถเมล์กี่ต่อ ถ้าให้ขึ้นแท็กซี่ค่าตัวอันน้อยนิดของฉันต้องหมดแน่ ฉันเดินเรื่อยเปื่อยมาถึงป้ายรถเมล์ แท็กซี่หลายคันบีบแตรทัก บ้างก็ลดกระจกลงใช้สายตาโลมเลียเหมือนฉันเป็นเด็กขายบริการ หึ..หน้าอย่างงี้หรอ..ขายแล้วใครจะซื้อห๊ะ!!

ผู้ชายหน้าตาดีคนนี้เข้ามาชวนคุยด้วยความสุภาพ กลิ่นแอลกอฮอร์จางแสดงว่าเป็นนักเที่ยวกลางคืน เค้าคงอยากช่วยเหลือล่ะมั่ง เพราะถ้าสนใจคนสวยในผับมีเยอะแยะคงไม่มาสนใจคนแบบฉันหรอก ตัดสินใจขึ้นรถไปกับเค้าเส้นทางราม1 ที่คุ้นเคย ฉันนั่งเงียบมองทางหนีที่ไล่ไว้เผยเจอแจ็คพอตขับพาเข้าโรงแรม เค้าขับไปเรื่อยๆ จนถึงซอยลึกรถจอดที่หน้าคอนโดสวย            

แค่เค้าหล่อหน้าตาดี ฉันถึงกับไว้ใจยอมขึ้นไปนอนรวมเตียงเลยหรอ ไว้ใจคนง่ายไปหรือเปล่า แต่ก็นะ...ฉันมีหน้าตาเป็นอาวุธ เค้าคงไม่มีอารมณ์กับคนไม่สวยอย่างเราหรอก

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"นิยายรักอิโรติก แนวนี้ ฟินๆ ลุ้นๆ ขอบคุณที่สนับสนุนค่ะ"

Venus909/ดาอัน


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha