ป่วนหัวใจ ยัยซื่อบื้อ

โดย: Venus909/ดาอัน



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : EP.2 One Night Stand


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป




EP.2

One Night Stand

 

Ahm's Part

กริ๊ง กริ๊งง..

                "แอ้มมีงานซีนเที่ยวผับ ไปเปล่า" เสียงเพื่อนร่วมวงการโทรหา ไอ้ซีนเที่ยวผับเนี่ยของชอบเลย ไม่เคยไม่เที่ยวผับจริงๆ สักทีแต่ถ้าถ่ายละครเข้ามาเกือบทุกผับแล้ว แถมงานของโมเดลลิ่งนี้เงินดีซะด้วยซิ ฉันไม่ลังเลที่จะตอบตกลงตอบรับงานไปก่อน เดี๋ยวค่อยมาคิดว่าจะหาเสื้อผ้าจากที่ไหนดี

"มีเพื่อนอีกไหม คนยังขาด" เสียงปลายสายยังขอให้ช่วย

"เพื่อนหรอ ใครดีนะคิดแป๊บ" ช่วงนี้งานเยอะเป็นเอ็กตร้าคิวทองกันทุกคน ไม่รู้ว่าจะมีใครว่างไหมนะ ฉันก็พยายามช่วยคิด

"เราไปด้วยได้ไหม" เสียงกั๋มกระซิบข้างหู หน้าหล่อกว่าตัวเมนขนาดเนี่ยทำไมจะไปไม่ได้ ว่าแต่...เค้าจะไหวหรอ ดูแล้วลูกคุณหนูไม่น่าเคยทำงานมาก่อน

"ได้ซิ!! ไปเปล่าล่ะเดี๋ยวเราบอกพี่เค้าให้" สรุปแล้วก็ลากเพื่อนใหม่ไปงานด้วยกัน เราออกมาหาข้าวมื้อแรกของวันนี้ แวะหาซื้อเสื้อผ้าอีกชุดเพื่อไปงานตอนเย็น จัดแจ้งสระผมซับน้ำให้ชื้นแล้วบิดเกลียวเอาไดร์เป่าจนได้ลอนสวยเซ็กซี่ใส่กับเดสสั้นรัดรูปราคาถูก กั๋มมองฉันแทบไม่ละสายตา สงสัยไม่พอใจที่ฉันวุ่นวายในห้องเค้ามั้งนะ

ขับรถเข้าซอยผับหรูอาร์ซีเอรถกองจอดเรียงรายแน่นไปหมด ช่วงเย็นก่อนร้านเปิดไม่กี่ชั่วโมง งานของเราเร่งมือทำแข่งกับเวลา กั๋มถูกคัดไปอยู่หน้าเซตใกล้ชิดกระทบไหล่ตัวเมนเลยเพราะว่าเค้าหน้าตาดีไง ในขณะที่ฉันอยู่เกือบหลังสุด กั๋มอัธยาศัยดีเข้ากับคนอื่นได้เร็ว แอบเห็นโมเดลลิ่งขอเบอร์กั๋มด้วย ฉันมองกวาดสายตาไปทั่วแต่หยุดค้างที่กั๋ม เพราะเค้าโด่ดเด่นจริงๆ นี่น่า...มองเพลินจนสายตากั๋มจ้องกลับมา นี่เราเป็นอะไร...ทำไมใจสั่น

หน้าเซตจัดแสงจัดพร็อพเหมือนในผับจริง แถมบังคับให้เรานัวเนียกอดคอกอดเอวกันเหมือนตอนเมาด้วย

"อ้าวเดี๋ยวเต้นดิบนะครับ เอามันๆ เลยนะจะได้ผ่านกลับบ้านกัน" เสียงผู้ช่วยสั่งให้เราเต้นโดยที่ไม่เปิดเพลง ใส่ฟิลลิ่งเมาให้เต็มที่ เต้นไปเต้นมากั๋มคว้าเอวไปกอดอยู่แนบอกซะงั้น เออ...นายนี่หัวไวดีนะ ในโลกของเอ็กตร้าเค้าไม่ถือสาเรื่องแบบนี้หรอก เราเข้าใจว่าทุกอย่างเป็นการแสดง ฉันวางมือไว้บนอกกั๋มเล่นตามบทที่เค้าส่งให้ สองแขนแกร่งคลอเคลียโอบหลังดึงตัวไปซบแนบอก ใกล้ชิดจนใจเต้นแรงแปลกๆ

                "คัท!!..กู๊ดเทค กลับบ้านได้" เสียงสวรรค์ของเหล่าเอ็กซ์ตร้าคือกลับบ้านได้

"แอ้มพรุ่งนี้ มีคอนตินิวซีนเดิมนะ ที่นี้เวลาเดิมโอเคไหม" พี่โมเดลลิ่งรีบเดินมาบอกฉัน ปกติวันที่สองเค้าจะคัดไว้แต่คนหน้าตาดี...ฉันไม่เคยได้ควบสองวันสักที สงสัยรอบนี้คนที่เค้าอยากได้จริงๆ น่าจะเป็นกั๋มมากกว่า ก็เห็นพี่เค้ามองตลอดเลย

 

กริ๊งง กริ๊งง..

"อืม!! เนยมีไร" เสียงเรียกเข้าจากเนยเตือนสติว่านัดไว้จะกลับไปบ่ายๆ นี่ก็จะทุ่มหนึ่งแล้วยังไปไม่ถึงห้องเลย

"อ้าว!! แฟนเธอยังไม่กลับหรอ" ประโยคเดิมที่เคยถามเนยไม่รู้กี่รอบ เป็นยังงี้ทุกทีซิ พาแฟนมาห้องที่ไรก็ไล่เพื่อนเราไปมาข้างนอกทุกที

..แล้วนี่จะให้ทำไง?

รถก็ยังไม่หมด ฉันก็อยากกลับไปนอนห้องตัวเองเหมือนกัน จะให้มานอนค้างห้องของคนที่เพิ่งรู้จักกันได้ยังไงเกรงใจเค้าแย่เลย

"เนย คือเรานอนหน้าทีวีก็ได้นะ ได้เปล่า...พรุ่งนี้มีงานด้วยเดี๋ยวออกแต่เช้าเลยได้ไม่รบกวนแก เราขอเข้าไปเอาเสื้อผ้าหน่อยได้ไหม" คำขอร้องของฉันทำให้เนยเงียบ ห้องเราก็หารกันทำไมต้องรู้สึกแย่ขนาดนี้วะ แค่จะกลับไปห้องตัวเอง

"แอ้ม ไปเอาแค่ของก็ได้นอนห้องกั๋มก่อน ยังไงพรุ่งนี้เราก็ต้องไปงานด้วยกัน" เสียงกั๋มพูดแทรกทำลายความเงียบระหว่างฉันกับปลายสาย ตาเห่อร้อนเหมือนจะร้องไห้เพราะไม่อยากขัดใจเพื่อนแต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงดี เหมือนตอนนี้กั๋มคือทางออก

"ค้างอีกคืนได้หรอ เราเกรงใจ" ฉันยังแสร้งปฏิเสธ กั๋มยิ้มตอบพร้อมมุ่งหน้าไปเส้นศรีนครินทร์ทันที

"ช่วยกันดูทางนะ นี่ก็ไปไม่ถูก" ถึงกั๋มจะใจดีแต่ก็ชอบใช้เสียงนิ่งเรียบเหมือนรำคาญที่จะช่วยแต่ก็ยังช่วย ถนนมุ่งหน้าสู่ราม2 สองข้างทางยังเป็นป่าทึบ กั๋มมองทางแล้วก็บ่น

"มืดขนาดนี้ ไปกลับคนเดียวได้ไงเนี่ย" มองคนดิ้นพล่านหวาดกลัวแสดงอาการเป็นห่วงออกนอกหน้าแต่ยังแสร้งทำเป็นเสียงแข็งดุเราซะอย่างนั้น

"ถ้าเป็นห่วงมาก ขนเสื้อผ้าไปอยู่ด้วยเลยได้ไหมล่ะ" ฉันยังหยอดเพื่อให้กั๋มคลายกังวล เรามองหน้ากันนิ่งเสียงเพลงในรถเปิดคลอเป็นใจ เพลงรักกับภาษาสายตาที่เราสื่อถึงกันแสดงความห่วงใยทั้งที่เพิ่งรู้จักกันแท้ๆ แต่ฉันรับรู้ได้

"เอามาให้พอใช้นะ จะได้ไม่ต้องไปเดินซื้อ โคตรเหนื่อย" กั๋มยังเสียงแข็งเหมือนเดิม ก็แน่ล่ะ...แค่พาไปเดินซื้อของรอบเดียวยังบ่นจะแย่ ใจคอจะให้สิงร่างอยู่แต่ในห้องหรือไง

ไลน์!! ไลน์!!

@อรัญ

หายหัวเลยนะมึง  Read 21.49

คืนนี้ไปเปล่า  Read 21.49

Read 21.52  ไม่ไปวะ

Read 21 52  ไว้วันหลังแล้วกัน

 

                "โอ้ย!! เหนื่อยมากมาย" ฉันทรุดร่างลงกับโซฟาอย่างเหนื่อยเพลียทั้งที่มันเป็นปัญหาของตัวเองล้วนๆ กั๋มยังยิ้มให้ลงนั่งข้างๆ ฝ่ามือหนามือโยกหัวปลอบโยน

"ขี้บ่นจริง!! กินเบียร์ไหมจะลงไปซื้อ" กั๋มยิ้มอ่อนโยนเป็นครั้งแรก ฉันรู้สึกใจหน่วงแปลกๆ กับรอยยิ้มนั้น

"กินไม่เป็น อืม..ลองดูก็ได้" กั๋มโยกหัวอีกครั้ง มือเกลี่ยเส้นผมให้อย่างอ่อนโยน

"หัดกินไว้ก็ดีแล้ว เผื่อไปโดนใครมอบเหล้าจะได้เอาตัวรอด" 

กั๋มพูดเตือนเหมือนผู้ใหญ่บอกเด็ก ทั้งที่เราอายุเท่ากันนะแต่ทำไมเหมือนตัวเองเป็นภาระให้เพื่อนใหม่ก็ไม่รู้ซิ แก้วน้ำสีเหลืองอำพันเทไว้พร้อม เราชนแก้วแล้วปล่อยอารมณ์ไปกับแอลกอฮอร์และเสียงเพลง กั๋มเกากีตาร์คลอร้องเพลงรักหวานหู ลมเย็นๆ พัดไล่ไอร้อนจากร่างเหลือบไปเห็นน้ำแข็งหมดฉันจึงลุกไปหยิบ พอกลับมานอกระเบียงอีกครั้ง กั๋มตบตักเรียกให้เดินเข้าไปใกล้ ร่างฉันถูกรั้งไปกองอยู่บนตักเค้าทันที

กลายเป็นทิ้งน้ำหนักตัวอวบๆ ลงบนขาข้างหนึ่ง สองแขนแกร่งสวมกอดไว้หลวมๆ มีเพียงความนิ่งเงียบระหว่างเรา สายตาจ้องมองกันเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่เลือกไม่พูดให้เสียบรรยากาศ กั๋มฮัมเพลงเสียงแผ่วใส่หูปลุกให้ร่างร้อนเห่อตามวงแขนโอบกอด

"เกร็งหรอ ไม่เคยโดนผู้ชายกอดหรือไง" กั๋มถามเสียงเรียบ

"บ้า!! คนขี้เหร่แบบเราใครจะอยากกอด" เสียงงึมงำตอบตัดพ้อ ทั้งที่สองแขนแกร่งยังกอดร่างอุ่นอยู่ ปลายนิ้วเรียวเชยคางฉันให้จ้องหน้าเค้าชัดๆ นัยน์ตากลมใสของกั๋มมีภาพตัวเองอยู่ในนั้น มันค่อยเคลื่อนเข้ามาใกล้ใกล้จนริมฝีปากเราสัมผัสกัน กั๋มบดจูบนุ่มนวลปลายลิ้นเลาะริมฝีปากด้านล่างไล่เลียเสิร์ฟความหวานฉ่ำ งับเนื้อปากด้านบนละเลงลิ้นเลียหยอกเย้าจนตัวฉันล่องลอยตามสัมผัสที่เค้ามอบให้

เค้าผละออกจ้องหน้าฉันนิ่ง ก่อนคลี่ยิ้มเหยียดพอใจ ประกบบดย้ำๆ อีกครั้งสอดปลายลิ้นเข้ากวาดต้อนความหวานด้านในเหมือนเดิม เรียวลิ้นสากรัวสะกิดลิ้นฉันจนอยากขยับหนี ตอนนี้เราใช้ลิ้นต่อสู้กันในโพลงปาก จังหวะบดจูบเร้าร้อนเร่งให้ฉันอยากขยับตาม แต่เพราะไม่เคยจึงไม่รู้ว่าควรสนองมันยังไงดี

                "อ่อนชะมัด ไม่เคยจูบใครเลยหรอ" ปลายนิ้วเกลี่ยเช็ดน้ำลายมุมปากให้อย่างนุ่มนวล เสียงเรียบถามเหมือนฉันทำอะไรผิดงั้นแหล่ะ

"ก็จูบไม่เป็น" สวนคำตอบกลับทันที หน้ากั๋มยิ้มล้อจนฉันต้องหลบสายตา ปลายนิ้วเชยคางให้เชิดขึ้นอีกครั้ง รอบนี้ฉันรู้แล้วว่าเค้าจะประกบลงมาที่เดิม ตั้งใจรอรับรสจูบที่ไม่รู้ว่าจะมาแบบเร้าร้อนหรืออ่อนโยน แต่ยังไงซะ...รอบนี้ฉันจะไม่อยู่นิ่งให้กั๋มยิ้มเย้ยอีกแน่

รสจูบของเค้ายาวนานเหลือเกิน ละเลียดเม้มทีละนิดสอนจนฉันขยับตามได้ เบียร์หมดไปหลายขวดแล้ว ภายในร่างปั่นป่วนเนื้อเริ่มแข็งเด้งสู้มือ กั๋มลูบไล้นวดคลึงแผ่นหลังจนเสียววาบ ฉันเผลอครางอื้อในลำคอก้มหน้าเขินอายไม่กล้าสบตาแววตาเหยียดเย้ยนั้น

                เกลียด!! ถ้านายยังยิ้มแบบนี้...ใครจะกล้าสู้หน้าล่ะ เค้ารั้งร่างฉันไปกอดแน่น ฝ่ามือกระชับกดจมูกหอมไร้ผม ตอนนี้มันปั่นป่วนตีกันมั่วไปหมด อารมณ์หลากหลายตีกันจนรู้สึกว่า...ไม่เป็นตัวเองเลย

                "เบียร์หมดแล้วไปอาบน้ำเถอะ จะได้นอนกัน" คำพูดของกั๋มเหมือนคำสั่งให้ร่างฉันปฏิบัติตาม ทั้งที่ปกติก็ไม่เชื่อใครนะแต่กับกั๋มฉันไม่อยากปฏิเสธเลย

                อาบน้ำสระผมเรียกสติตัวเองกลับมาอีกครั้ง ลูบมือจับปากตัวเองด้วยความสุข ทำไมนะจูบนั้นมันยังตราตรึงอยู่ตรงนี้ บ้า!! เพื่อนกันไม่มีอะไรซะหน่อย บอกตัวเองเอาไว้ว่าเราเป็นแค่เพื่อนกัน ที่เกิดขึ้นแค่อารมณ์พาไป ฉันนอนคิดเรื่องจูบนั้นวนไปวนมาจนกั๋มลงมานอนข้างๆ

                "ฟังเพลงไหม" พยักหน้ารับเอาหูฟังมาใส่ เพลงสากลฟังสบายเปิดคลอให้เราขยับไปใกล้กันมากขึ้น กั๋มสอดแขนรองหลังคอกอบร่างฉันไปกองอยู่บนอกกลายเป็นตอนนี้ฉันแทรกร่างอวบอยู่ซอกเล็กๆ ข้างตัวเค้า

                อย่าเต้นแรงนักได้ไหม หัวใจ

                พุทโธ...พุทโธ ยุบหนอ...พองหนอ เค้าแค่อัธยาศัยดี เค้าน่ารักกับทุกคน แม้แต่คนธรรมดาแบบฉัน เค้าแค่แสนดี แค่แอลกอฮอร์ไหลทั่วร่าง เราไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ...ตื่นเต้นทำไม

                "ขอบคุณนะกั๋ม นายดีกับเรามากเลย โชคดีที่ได้เจอคนใจดีแบบนี้" คำพูดจริงใจของฉันพยายามสื่อออกไปว่าเค้าใจดีขนาดไหน แทนที่อีกฝ่ายจะพูดอะไรกลับมาบ้างเค้ากลับชันร่างขึ้นค่อม ระดมจูบแทบไม่เว้นจังหวะให้หายใจ ทั้งที่กั๋มสอนจูบมารวมชั่วโมงแล้วแต่พอเจอบทเร้าร้อน ฉันกลับนิ่งสนิทไม่กล้าขยับตัวดิ้นหนี

                มือแกร่งล็อคกรอบหน้าให้รอรับรสจูบหวานฉ่ำ มือกั๋มอีกข้างลูบไล้ช่วงคอลงไปจนถึงเนินอก ริมฝีปากไล่งับจากเนื้อปากลงเม้มย้ำๆ ผ่านซอกคอเลยผ่านเสื้อกล้ามตัวบาง บราตัวหลวมถูกปลดตะออกอย่างง่ายดาย สายล่วงลงจากสองบ่า มือกั๋มล้วงเข้าไปรั้งบราออกจากร่าง จังหวะนั้นเราจ้องตากันแล้วเป็นฉันเองที่ก้มหลบไม่กล้าสู้สายตาเค้า เชิดหน้าเปิดเนินคอให้เค้าซุกไซ้ เสื้อกล้ามบางปกปิดสองก้อนกลมอยู่ก็จริง แต่เม็ดยอดอกขึ้นปุ่มนูนท้าทายสายตา กั๋มลากปลายจมูกลงไปสูดดมผ่านเสื้อบาง ปากไล่งับขบยอดอกจนเสื้อชุ่มด้วยน้ำลาย

                กั๋มลุกเปิดไฟหัวเตียง แสงสลัวกระทบร่างฉันเห็นยอดอกสีช็อคโกแลตชัดเจน แววตาเจ้าเล่ห์อ่านกินร่างสั่นเทา เสียงเพลงจากโทรศัพท์เปิดคลอให้เราเริ่มต้นเล้าโลมกันอีกครั้ง กั๋มลูบไล้เนินอกขยำเน้นๆ หลายครั้งจนฉันเผลอร้องครางพอใจ

                "ไม่ต้องเกร็ง ชอบไหม" คำถามที่เพิ่งตอบด้วยเสียงครางไปแล้ว ทำให้เค้ายิ่งลูบไล้สนุกมือจากทรวงอกลากลงมาเอวคอดจมูกสูดดมผ่านเสื้อบาง เน้นเนินท้องจนเผลอเกร็งตัวแอ่น เปิดชายเสื้อขึ้นให้เนื้อสัมผัสเนื้อได้แนบแน่น แหวกกลางตัวแทรกร่างเข้าหว่างขาฉัน มือลูบไล้ลงเนื้อก้นกลมขยำเล่นมันมือ สองขาฉันหนีบกันแน่น เสียดสีจุดสงวนกับหน้าท้องเค้าดิ้นทุรนทุรายระบายความเสียวซ่านที่ยังไม่ถูกเติมเต็ม ฝ่ามือหนาจงใจลูบไล้เพียงภายนอกไม่ยอมล้วงเกินเข้าไปด้านใน แต่ฉันไม่เชี่ยวชาญเรื่องแบบนี้จึงไม่รู้จะรับมือกับความรู้สึกนี้ยังไงดี

                "ไม่ไหวแล้วใช่ไหม ให้กั๋มช่วยเปล่า" คำถามที่ฉันไม่อยากตอบที่สุด ทำไมนะผู้ชายน่าจะรู้สึกมากกว่าผู้หญิงซิ แต่ตอนนี้มันกระสั่นเสียวซ่านมากอยากให้เค้าทำต่อเหลือเกิน...จะให้พูดออกไปตรงๆ ได้ยังไงล่ะ ฉันพยักหน้ารับหายใจหอบถี่เพราะมือแกร่งยังลูบไล้ไม่หยุด

                "ครางดังๆ นะ" เสียงเจ้าเล่ห์บอกให้ฉันทำสิ่งที่พยายามกลั้นเอาไว้

                "ถอดซิ" เค้าลงจากร่างไปนั่งจ้องฉันถอดเสื้อผ้าที่ละชิ้น สายตาหวาดกลัวของฉันกับสายตาเจ้าเล่ห์อ่านกินของอีกฝ่ายวัดใจกันว่าใครจะเบือนหน้าหนีก่อน

                "ไม่เอาแล้ว!! อาย" กลายเป็นฉันเองที่แพ้ ไม่กล้าโชว์ความอวบตันของร่างตัวเอง

                แสงไฟหัวเตียงปิดลงพร้อมร่างกั๋มเข้ามาสวมกอดจากด้านหลัง มือเค้าเค้นสองเต้าเร้าอารมณ์ต่อเนื่อง จมูกไซ้หลังคอลงไปตามสันหลังจนเกร็งวูบไหว มือรั้งเสื้อถอดออกจากร่างทันที มือหนึ่งยังวุ่นวายอยู่กับเต้าแข็ง อีกมือดึงกางเกงนอนลงล่าง มือหนาเสิร์ฟความเสียวให้ต่อเนื่อง ฉันครางแผ่วตามปลายนิ้วสัมผัสร่องกลางตัว ร่างถูกพลิกขึ้นไปค่อมทับ ปากประกบเข้าจูบกันเร้าร้อน ตอนนี้ฉันขยับทุกอย่างตามจิตใต้สำนึก รู้เพียงแค่ว่ายิ่งขยับยิ่งลดอาการมวนท้องได้ 

                กั๋มชันตัวพิงหัวเตียงสอดแขนล็อกเอวให้ฉันโน้มลงไปเสิร์ฟสองก้อนแข็ง เค้าซุกไซ้สองเต้าสลับซ้ายขวาจนฉันครางหวานหู

                "กั๋ม.. อืมม กั๋ม" ไฟหัวเตียงเปิดขึ้นอีกครั้ง นายนี่โรคจิตจริงๆ อยากเห็นร่างน่าเกียจของฉันนักหรือไงนะ ตอนนี้ไม่สนใจแสงสลัวที่ส่องอยู่แล้ว สนใจเพียงปลายลิ้นที่ยั่วกระดกใส่ยอดอกไม่หยุด แขนแกร่งรั้งร่างฉันมากเท่าไร ยิ่งเด้งตัวเสิร์ฟก้อนเนื้อใส่ปากเค้ามากเท่านั้น ช่วงล่างเสียดสีระบายความเสียวพร้อมกับคำครางหวานหูเรียกชื่อเค้าไม่ขาดปาก ยิ่งทำให้ชายกั๋มพอใจและแกล้งหนักกว่าเดิม

                ฉันซบตัวเอาอกใหญ่ไปกองอยู่ตรงหน้าเค้า ชันเข่าค่อมร่างแกร่งไว้ที่หว่างขา ปลายนิ้วชายหนุ่มลูบไล้ลงเนินสะโพก ขย้ำก้นคลึงเค้นจนฉันเผลอเด้งสะโพกสวน นิ้วเรียวยาวกรีดร่องกลางก้นมือแหวกสองก้อนให้แยกออกจากกัน ตอนนี้ฉันครางใส่หน้ากั๋มด้วยความตั้งใจ สายตาจ้องสะกดคนตรงหน้าด้วยอารมณ์หื่นกระหาย นิ้วกลางของกั๋มป้อนเข้าปาก สั่งให้ฉันโลมเลียมันจนชุ่ม กระดกปลายลิ้นใส่นิ้วกั๋มจนเจ้าของยิ้มพอใจ น้ำลายฉ่ำปลายนิ้วแล้วฉันถูกคว้าไปบดจูบอีกครั้ง

                กลางตัวถูกสะกิดจนฉันอยากครางอีกแล้ว แรงสะกิดถี่ใส่เม็ดกลางตัวซ้ำๆ ทั้งเสียวซ่านทั้งปั่นป่วนไปหมด กั๋มยอมปล่อยให้ปากฉันเป็นอิสระ ร่างเด้งตัวตามแรงที่นิ้วนั้นบดบี้ใส่เม็ดกลางตัว

                "อ๊ะ อ๊ะ อ้า.. กั๋มอย่าแกล้งแอ้มซิ" ฉันครางหน้าสะบัด ก็กั๋มลงแรงใส่ส่วนบอบบางเหมือนหมันเคี้ยว ยิ่งฉันครางดังเท่าไรเค้ายิ่งกระหน่ำใส่ไม่หยุด เค้าบี้ซ้ำจนร่างฉันเกร็งปลดปล่อย มือหนาสอดเข้าโพลงชุ่มทันที ไม่ยอมเว้นจังหวะให้หายใจ

                "กั๋ม!!" ร่างฉันถูกล็อคไว้ตำแหน่งเดิม ตัวยังสั่นหอบระรวยแต่นิ้วซุกซนของกั๋มเริ่มขยับเข้าออกอีกแล้ว ทุกครั้งที่ฉันอยากเถียงเค้ามักจะจูบปิดปาก หลับตาพริ้มปล่อยอารมณ์ไปกับความเสียวซ่านที่ขับเคลื่อน จูบเร้าร้อนปลุกในร่างตอบสนองนิ้วอุ่น เด้งตัวทิ้งน้ำหนักสวนตามจังหวะนิ้วแกร่งกระแทกเข้ามา

                "ขยับให้ดูหน่อย" อยู่ๆ กั๋มก็หยุดดึงนิ้วออกทั้งที่อีกนิดเดียวฉันก็จะปล่อยอีกรอบแล้ว คำพูดเค้าแหบพร่าสั่งให้ทำในสิ่งที่ไม่เคยมาก่อน มือแกร่งตบก้นให้ขยับขึ้นไปค่อมถึงเนินอกกั๋ม ระดับสายตาเค้าตอนนี้จ้องอยู่ที่ส่วนสงวนฉันไม่วางตา นิ้วกลางวางพื้นตั้งขึ้นเพื่อให้ฉันขึ้นไปค่อมทับ สมองเลือนลางอยากได้ส่วนเติมเต็มเหลือเกินทำให้ฉันลืมความรู้สึกอื่นไปหมด อยากแค่ขยับอีกหน่อยร่างก็จะเลิกสั่นประท้วงแล้ว จังหวะเงอะงะเพราะไม่เคยขึ้นควบมาก่อน ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไงดี เสียงกั๋มสั่งให้ฉันขยับตามสัญชาติญาณ พอได้ขยับไม่กี่ที่ภายในก็ปรับสภาพเริ่มจับจุดถูกว่าควรโยกตัวส่งอารมณ์แบบไหน เสียงพื้นที่สามเหลี่ยมกลางตัวกระทบแผงอกแกร่งดังถี่ตามจังหวะที่ฉันเร่งตัว

                ฉันกลั้นเสียงครางหน้าอาย พยายามปล่อยออกมาให้น้อยที่สุด ปล่อยเสียงหายใจหอบถี่ดังกลบทุกเสียงของเรา ขาชันเข่าชาวาบไปทั้งตัว หลับตาจมอยู่กับความสุขที่ตัวเองเพิ่งได้รับ กั๋มถอยตัวลงจากหัวเตียง นอนระนาบพื้นแนบหน้ากับเนินอุ่นกระดกปลายลิ้นใส่กลีบน้ำหวานที่ชุ่มเยิ้ม แขนแกร่งรั้งตัวให้ฉันทิ้งน้ำหนักลงบนหน้าหล่อเหลา ลิ้นสากไล้เลียดูดกลืนน้ำเยิ้มที่ไหลมาจากภายใน ตอนนี้ทั้งตกใจทั้งเสียวซ่าน ร่างดิ้นพล่านกรีดร้อง ครางเสียงหลงตามสัมผัสที่ปลายลิ้นมอบให้ 

                "กั๋มพอแล้ว!! แอ้มไม่ไหวแล้ว กั๋ม!!"

                อืมม.. กั๋ม.. อ๊ะ อ๊ะ กั๋มม.. อืมม อร๊ายย" เสียงคีย์สูงตามจังหวะที่ฉันเกร็งร่าง เลือดสูบฉีดวิ่งพล่าน ครางหอบเหลือบมองเซียวหน้าคนที่ยังแกล้งไม่หยุด เค้าเลียลิ้นล้างน้ำคาวจนสะอาด เสียงฟัดส่วนล่างอย่างหมั่นเขี้ยวยิ่งตอกย้ำว่าเค้าทำอะไรไว้บ้าง แต่ตอนนี้ฉันเสียวซ่านอีกแล้ว ไม่รู้ว่าเกมส์นี้จะจบลงเมื่อไร

                ...ทำไมตัวเองรู้สึกง่ายขนาดนี้

 

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"นิยายรักอิโรติก แนวนี้ ฟินๆ ลุ้นๆ ขอบคุณที่สนับสนุนค่ะ"

Venus909/ดาอัน


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha