ป่วนหัวใจ ยัยซื่อบื้อ

โดย: Venus909/ดาอัน



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : EP.4 Wanna be your friend


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป




EP.4

Wanna be your friend

 

Ahm's Part

                ปกติไม่เคยเครียดเท่านี้เลยนะ เจอปากเพื่อนใหม่จิกกัด,ขาไม่สวย,เอวหนา นมลาย ฉันล่ะหมดปัญญาจะหาเสื้อผ้าใส่ไปงานแล้ว แถมรอยแดงเนินอกนี้ยังตีตราว่าเพิ่งได้มาสดๆ ร้อนๆ เด็กประถมดูยังรู้เลยว่ารอยอะไร แล้วนี่ถ้าใส่โชว์เปิดบนไปต้องโดนแกงค์เอ็กซ์ตร้าด้วยกันล้อแน่เลย

       สรุปไม่เหลือตัวเลือกเลย คว้ากระโปรงบานผ้าแก้วทรงเจ้าหญิงสีดำเงา ใส่กับเสื้อยืดเอวลอยลายกราฟฟิกเท่ห์ๆ ถึงมันจะไม่เข้ากันสักเท่าไร ก็ถือว่าเป็นสไตล์แล้วกัน รองเท้าส้นสูงสีดำทำให้ฉันดูเพรียวขึ้นมาก ชุดดำบนล่างพรางให้รูปร่างสมส่วนยิ่งขึ้น แอบโชว์เอวคอด หน้าท้องแบนราบเล็กน้อย เลือกบราสปอตมิดชิดปิดถึงรอยเนินอก

 

                ตอนนี้กั๋มเงียบปากสนิท ไม่เอ่ยแซวอะไรให้น่าโมโหอีก ถ้าไม่นับรวมความหื่น,ปากหมา,หลงตัวเอง,ชอบฉวยโอกาสนะ...นายก็เป็นเพื่อนที่ดี แต่ที่พูดมาทั้งหมดเป็นข้อเสียที่ฉันเคยรังเกียจนิน่า ทำไมกับกั๋ม...ฉันถึงรับมันได้ทุกอย่าง

                นั่งนิ่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยตลอดทางจนรถเลี้ยวเข้าห้างเล็กๆ ในซอยที่ต้องมาทำงาน "กินข้าวในฟูดได้ไหม" เสียงกั๋มถามเหมือนลังเลกลัวว่าฉันจะกินไม่ได้งั้นแหละ โถ่!! กินมาม่ากับหมาหน้าเซ่เว้นยังนั่งกินมาแล้วเลย นับประสาอะไรกับฟูดคอร์ทในห้างนี้ แค่ลงจากรถเดินเข้าไปด้านในก็เริ่มเจอคนที่มาเข้าฉากร่วมกัน สมาคมเอ็กซ์ตร้าเราเป็นมิตรกลมเกลียวกันมาก เจอที่ไหนแวะทักทายกันตลอด

                เหมือนผู้หญิงกลุ่มนี้ไง เกาะแขนซ้ายขวาเอาหน้าอกตู้มๆ ถูไถจนน่าหมันไส้ ฉันกลายเป็นคนเดินตามหลัง ส่งสายตามองเค้าจากมุมนี้เห็นความร่าเริง อัธยาศัยดีเจ้าคารมหยอกล้อเล่นกับสาวทุกคนอย่างเป็นกันเองตัวเองก็ไม่ได้พิเศษอะไรนิน่า เค้าแค่สงสารจึงช่วยเหลือ เราแค่สนุกกันตามที่ร่างกายเรียกร้องก็เท่านั้นเอง

                ฉันแยกตัวออกมาซื้อคูปองและเลือกซื้ออาหารบรรเทาความหิว แสร้งทำเป็นลืมไปว่าเรามาด้วยกัน ตรงนี้ยังมีคนรู้จักอีกตั้งเยอะหันไปคุยกับคนอื่นก่อนก็ได้ ก็เค้าบอกเองนิว่า

                "ไม่มีแฟนก็ดี ชีวิตอิสระดี"

                นายคงชอบอิสระซินะ งั้นฉันก็จะอยู่แบบเพื่อนนี่แหล่ะ นายได้ไม่อึดอัด ปรึกษาตัวเองเสร็จเรียบร้อยก็เริ่มยิ้มได้หน่อย "แอ้ม..แอ้ม" เสียงเรียกดังมาจากด้านหลัง ไม่ต้องหันไปดูก็จำได้ดีว่าเป็นเสียงใคร

                "อ้าว!! เอ็มมาด้วยหรอ" หนุ่มหล่อลุคเกาหลีดีกรีนายแบบหน้าใส เดินเข้ามากอดคอฉันทันที เวลาคุยกับเอ็มต้องเงยหน้ามองคนสูงกว่ามาก หรือไม่เอ็มก็จะโน้มตัวลงมากระซิบซะเอง

                "พี่เค้าโทรตามเรามาเล่นบทน่ะ" เอ็มตอบเสียงใส โยกหัวฉันอย่างเบามือ แถมช่วยยกอาหารไปวางไว้ที่โต๊ะอีกด้วย ก้าวขาสั้นๆ ตามหลังคนตัวสูงใจดีอย่างว่าง่าย ความจริงแล้ววันนี้ไม่อยากมาเลย ทั้งเพลียทั้งเจ็บเสียดไม่สบายตัว แต่เพื่อเงินจึงต้องอดทน กั๋มหันมาสบตานิดหนึ่งแล้วเดินเข้ามารวมวงด้วย คนอัธยาศัยดีแบบกั๋มคุยได้ทั้งผู้หญิงผู้ชาย แป๊บเดียวกั๋มกับเอ็มก็ต่อกันติด คุยกันถูกคอเหมือนรู้จักกันมานาน กลายเป็นฉันมองสองคนนี้ตาปริบๆ อีกแล้ว

                "เจอกันในกองนะ พี่เค้าโทรมาตามแล้ว"

                "แอ้มเอาขนมอะไรไหม เดี๋ยวเอ็มแวะซื้อไว้ให้"

                ฉันส่ายหน้าปฏิเสธ แต่ก็รู้ว่าเอ็มต้องซื้อขนมติดไว้ให้อยู่แล้ว ทำไมนะ..ผู้ชายคนนี้ถึงรู้ใจฉันทุกอย่าง ตรงนี้เหลือเพียงกั๋มกับฉันที่เงียบใส่กันและเกมส์จ้องตาของเรา

                "เสน่ห์แรงนะเนี่ย แล้วบอกว่าไม่มีแฟน"

                "ไม่ใช่ซะหน่อย นั้นเพื่อนกัน"

                "เพื่อนหรอ เพื่อนแบบกั๋มหรือเปล่า"

                "..."

                "ไม่ตอบ!! ก็ดีไว้ค่อยเคลียกันคืนนี้"

                "เพื่อนแบบคอยบอกงานกันน่ะ อยู่วงการนี้ไม่มีเพื่อนก็ตกงานซิ"

                ทำไมนะฉันรอให้ถึงคืนนี้ไม่ไหว อยากพูดมันออกไปตอนนี้เลย แววตากดดันของคนตรงหน้ากับน้ำเสียงสบายๆ พูดคำกำกวมเหมือนจะหึงแต่ก็ไม่ใช่ กำลังทำให้ฉันปั่นป่วน ใจเต้นรัวรู้สึกเจ็บแสบตามรอยดูดที่เค้าฝากไว้ เดี๋ยวนะ...นี่ร่างกายฉันกำลังจดจำทุกสัมผัสของเค้าหรอ

                "ใจลอยไปไหนเนี่ย" เสียงกั๋มแว่วมาในโสตประสาท เค้าชอบลูบเส้นผมทำยังกับหัวฉันยุ่งเหยิงมาก ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมให้เข้าทรง แต่ทำไม..รู้สึกเหมือนเค้าสัมผัสที่หัวใจ

                "เปล๊า!!" หน้าเห่อร้อนปฏิเสธ แว๊บหนึ่งในใจเห็นภาพที่เค้าอยู่บนตัวฉัน ดวงตาสะกดให้ต้องมนตร์ ริมฝีปากบางที่สอนวิชาเสียวให้ทั้งคืน พลังงานทั้งหมดวิ่งพล่านทั่วร่างแล้วมารวมตัวประท้วงอยู่เนินท้องน้อย เสียววาบจนฉันเผลอมือลูบอย่างสงสัย หรือจริงๆ แล้ว

                ...เราชอบเค้า

                ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และผ่อนยาวๆ พยายามปรับอารมณ์ตัวเองให้ปกติ กั๋มออกปากชวนให้กลับไปที่รถ เพราะใกล้ได้เวลาที่พี่เค้านัดแล้ว กระเป๋าถือถูกกั๋มรวบไปถือให้โดยไม่ได้เอ่ยปากขอ ฉันเดินตามช้าๆ เพราะยังงงอยู่...อะไรของเค้านะ คุยกันอยู่ดีๆ แล้วนี่เป็นอะไรอีกเนี่ย ทำหน้านิ่งเหมือนฉันทำอะไรผิด

                ร่างถูกจับใส่รถแต่แทนที่มันจะขับต่อไปอีกหน่อยก็จะถึงโลเกชั่นแล้ว รถกลับแล่นไปอีกทาง ตึกสูงระรานตาน่าสงสัยว่า..เรามาแถวนี้ทำไม? คุณพนักงานเปิดรั้วโปกรถให้กั๋มขับขึ้นลานจอดรถด้วยท่าทีนอบน้อม ทั้งที่สภาพรถเก่าๆ ของกั๋มจอดหน้าห้างหรูยามยังไล่เลย แต่นี้อะไรตึกไฮโซโรงแรมหรูกลับเปิดรับเค้าอย่างง่ายดาย เราขับวนตามทางลาดเอียงหน้ากลัวขึ้นมาเรื่อยๆ

                กั๋มถอยรถเข้ามุมมืด เหลือบหน้ามายิ้มนิดหนึ่งแล้วทำในสิ่งที่ฉันพยายามทำให้มันปกติ มือแกร่งเข้าฉวยลูบเนินท้องน้อยอย่างรู้ทัน ร่างฉันสั่นแทบทันทีที่มือนั้นสัมผัส ตัวเจ้าของร่างเองยังตกใจ ทำไมเค้ามีอิทธิพลกับเราขนาดนี้นะ

                "จะ..จะทำอะไร" คำถามแรกหลุดจากปากฉันทันที แล้วตามด้วยเสียงอู้อี้ไม่มีความหมาย

                กั๋มบดริมฝีปากเร้าร้อนจนวูบไหวไปทั้งตัว มือสองข้างพันพัวเหมือนผลักไส้ยิ่งไม่สามารถต้านทานได้ ปัดป้องข้างบนมือซุกซนกลับลูบไล้ลงล่าง ปัดป่ายข้างล่าง มือนั้นกลับอ้อมไปด้านหลัง ฉันจนใจจะขัดขืนทำได้แค่เรียกกั๋มเสียงแผ่ว ไปกล้าระบายออกมาว่าตัวเองรู้สึกดีขนาดไหน

                "พอแล้ว!! เดี๋ยวคนเห็น" ฉันพยายามพูดขัด กั๋มซุกไซ้ซอกคอลากลิ้นลงล่างจนเสื้อที่เคยมิดชิดถูกถกขึ้นมากองเนินอก โชว์บราสปอตที่ใส่ปังสายตาไว้ ปลายนิ้วกั๋มยังไม่ละความพยายามเกลี่ยคลึงปลายยอดจนตุ่มไตแข็งค้าน เค้าเงยหน้าขึ้นมายิ้มก่อนจะปลิ้นเอาส่วนยอดออกให้พ้นขอบบรา ปากกั๋มประกบดูดเม็ดยอดอกอย่างเอาแต่ใจ ตอนนี้เสียวซ่านไปทั่ว ขาที่เคยหนีบชิดกันไม่ให้อีกฝ่ายล้วงเข้ามาเริ่มคลายตัวอ้ารับมือแกร่งมาทักทาย

                "ถอดกางเกงในออกให้หน่อยซิ" กั๋มเอ่ยปากขอในสิ่งที่ฉันอยากปฏิเสธ แต่มือกลับยอมดึงสองขอบข้างกางเกงตัวจิ๋ว ยกปั้นท้ายปล่อยมันลงไปกองที่หน้าขา สภาพฉันตอนนี้ติดเรทสุดๆ เสื้อยืดเอวลอยปลิ้วออกจากร่างไปแล้ว เหลือเพียงบรายังเกาะอยู่แน่น แต่ก็ปลิ้นยอดอกให้แข็งสู้ลมแอร์ กระโปรงสั้นบานสยายปิดส่วนสงวนไว้หมิ่นๆ มีมือกั๋มล้วงขยับเขี่ยเม็ดเสียวให้ไม่หยุด ฉันจิกมือลงกับเบาะที่นั่งระบายความเสี่ยว ใกล้แล้วอีกนิดเดียวร่างก็จะเลิกดิ้นพล่านแบบนี้

 

ก๊อก!! ก๊อกๆ

                เสียงเคาะกระจกฝั่งที่ฉันนั่งดังขัดจังหวะ ตกใจมองเห็นเป็นผู้ชายคนหนึ่ง กั๋มคว้าเอาฉันไปกอดซบแนบอก คงอยากปิดใบหน้าไม่ยอมให้อีกฝ่ายเห็นสภาพตอนนี้ก่อนลดกระจกลง

                "แป๊บนึ่ง กูใกล้เสร็จแล้ว"

                ทั้งกลัว ทั้งงง ทั้งอยากตีกันมั่วไปหมด...นี่เค้าทำบ้าอะไรเนี่ย เราจ้องตากันเนิ่นนาน ราวกับอยากพูดคุยออกมาแต่เวลามีจำกัดทำให้เราเลือกบดจูบแทนคำอธิบาย มือเล้าโลมเข้าออกในช่องสุข ขยับรัวถี่จนฉันครางเสียงหวานรอดไรฟันดังลั่นรถ เค้าสนองทุกสัมผัสจนร่างฉันเกร็งปลดปล่อย รอยยิ้มร้ายบนหน้ากั๋มเคลือบแฝงไว้ด้วยความซะใจ ที่ทำให้ฉันคลั่งได้ขนาดนี้

 

                "ชอบใช่ไหม" คำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ มือหนาจัดแจงดึงเสื้อผ้าทุกชิ้นให้เข้าที่ ไอ้เสื้อที่ปลิวหลุดไปเค้าก็คว้ามาสวมใส่ให้ ตอนนี้สภาพฉันกลับมาปกติแล้ว แต่ในใจนี่ซิจะให้รู้สึกยังไง...เราเพิ่งเกี่ยวกันในที่จอดรถนะ

                กั๋มลงจากรถไปคุยกับผู้ชายคนนั้น คงจะเป็นเพื่อนนะเห็นยืนสูบบุหรี่พ้นควันออกมาทั้งคู่ ทั้งที่ป้ายก็เขียนอยู่ว่าห้ามสูบบุหรี่ คุยกันแป๊บเดียวเค้าก็กลับเข้ามา "แอ้ม คืนนี้พาเพื่อนไปดื่มที่ห้องนะ" แล้วฉันจะว่าอะไรได้ก็เค้าเจ้าของห้อง หรือว่าเราควรกลับไปนอนห้องตัวเองดี ไม่มีเหตุผลอะไรให้ค้างนี่แล้วนิ

                "เดี๋ยวแอ้ม กลับหอก็ได้" ฉันตอบกลับ กั๋มเงียบไปพักนึ่งแล้วก็พูดขึ้นมาว่า

                "ไม่เอา เราต้องเคลียกันต่อ" น้ำเสียงนิ่งเรียบก็จริง แต่แววตาเจ้าเล่ห์อ่านกินสื่อความหมายว่าเค้าอยากเคลียเรื่องอะไร ทำให้ฉันเลือดสูบฉีดหน้าเห่อร้อน

                กว่าจะมาถึงโลเคชั่นเราก็เลทไปสิบนาที พี่โมเดลลิ่งโทรจิกตลอดทาง ก็มันผิดแผนนิน่า ไม่ได้แพลนไว้ว่าจะไปจัดกันที่ลานจอดรถก่อนนิ คำด่าของพี่เค้าตอนนี้ฟังเพลินหูเลย สงสัยเป็นเพราะฉันอารมณ์ดีร่างกายผลิตโฮโมนแห่งความสุขออกมาบ่อยขนาดนี้

                เอ็มแต่งหน้าทำผมจนหล่อเนียน ยิ่งแสงไฟสลัวยิ่งขับให้หน้าขึ้นเงาเด้งกว่าผู้หญิงตัวเมนซะอีก นิสัยเอ็มขี้อ้อนแอบมีลักษณะแบบเคะในนิยายที่ฉันชอบอ่าน บางทีก็เผลอคิดว่ามีเพื่อนสาวมากกว่าเพื่อนหนุ่ม

                "แอ้ม!! นั่งด้วย" โซฟามีคนนั่งเต็มพื้นที่ แทบจะเบียดก้นยัดกันไม่ลงอยู่แล้ว เอ็มยังอยากมานั่งรวมกับพวกเราอีก

                "จะนั่งยังไง พื้นไหม" ฉันแกล้งพูดไปอย่างนั้นเอง ไม่ได้คิดจะให้นั่งจริงๆหรอก หมั่นไส้สายตากั๋มที่ปากยังคุยจ้อกับสาวกลุ่มนั้นแต่ยังแอบส่งสายตามองทุกความเคลื่อนไหวของฉัน

                "แอ้มลุกดิ เราก็ได้นั่งแล้ว" ทางออกที่เอ็มเสนอทำเอาฉันขำ ก็จริงของเค้า จึงยอมสละที่ตัวเองให้อีกฝ่ายแต่โดยดี แทนที่เอ็นจะนั่งเฉยๆ กับรั้งร่างฉันไปไว้บนตัก

                "เฮ้ย!! ไม่เป็นไรเรายืนได้" ฉันรีบปฏิเสธจะชันตัวลุก เอ็มรีบสอดแขนมากอดเอวไว้แน่น เออ!! เดี๋ยวนี้เป็นตุ๊กตาหรือไง...คนนั้นกอดทีคนนี้กอดที แต่อ้อมกอดนี้กลับไม่ทำให้ฉันรู้สึกอะไรเลย

                ไม่ตื่นเต้นไม่มวนท้องไม่เห่อร้อน ไม่เหมือนที่รู้สึกกับกั๋มเลย ชัดเจนแล้วซินะ...ว่ารู้สึกแค่กับกั๋มคนเดียว

                ...ทำไมรวดเร็วอย่างนี้นะ ความรัก

                ทั้งที่เราเพิ่งเจอกันได้ไม่กี่วันเอง แล้วถ้าเค้าถามฉันอีกครั้ง ฉันจะตอบยังไง ยิ่งโกหกใครไม่เป็นด้วยซิ แต่ถ้าตอบตรงๆ เราจะเป็นเหมือนผู้หญิงตรงหน้าเค้าหรือเปล่า ผู้หญิงรอบๆ ตัวเค้า ที่เค้าพูดคุยยิ้มให้ใกล้ชิดแต่ไม่ได้สำคัญอะไรเลย

                "แอ้ม เป็นไรใจลอย"  หืม!!สะดุ้งตัวตามเสียงกระซิบคุ้นหู

                "เปล่า!! เราแค่ชอบ" สะดุ้งแล้วเผลอพูดความในใจออกมางั้นหรอ แต่คนตรงหน้าเป็นเอ็มนะ ไม่ใช่กั๋ม!! ยัยโง่เอ้ย จะทำไงดีล่ะเนี่ย?

                "เราชอบเพลงนี้นะ เลยตั้งใจฟัง" แถไปเรื่อย หน้าเจื่อนของฉันกำลังทำให้เอ็มยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ไม่อยากหันไปดูเลยว่ากั๋มจะทำหน้ายังไงอยู่ตอนนี้ เพลงสากลที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเป็นของศิลปินคนไหนร้องว่าอะไร ช่วยทำให้ฉันกลับมาคุยได้ปกติ แอบมองกั๋มก็ยังเหมือนเดิมไม่มีสัญญาณอะไรบ่งบอกว่าเค้าไม่พอใจ

 

@in car

                "แอ้ม เราแวะซื้อไรไปทำกินกันไหม"

                เลิกงานกั๋มชวนแวะซุปเปอร์มาร์เก็ตซื้อของสด ของใช้อีกหลายอย่าง แถมคะยั้นคะยอให้ฉันซื้อของใช้พวกแชมพู,โฟมล้างหน้าที่ใช้ประจำอีกด้วย ทำอย่างกับจะอยู่ไปตลอดงั้นแหละ แต่นิสัยผู้หญิงอะนะ ถ้าบอกให้เลือกได้ตามสบายก็ต้องหยิบซิคะ เลือกของใช้จำเป็นนิดหน่อยเพราะสิวขึ้นง่ายมาก ไม่ใช้โฟมตัวนี้หน้าพังแน่ แถมติดแป้งเด็กมากๆ หยิบแค่นี้ไม่กี่บาทหรอก ทั้งที่เกรงใจแต่ก็แอบเข้าข้างตัวเองว่ากั๋มคงจ่ายได้สบายมาก

                กั๋มเดินเลือกอีกหลายอย่างจนเต็มรถไปหมด ของกิน,นม,ผลไม้,น้ำอัดลม, เบียร์ รวมถึงน้ำรสต่างๆ ที่ฉันชอบ กั๋มก็หยิบให้อีกหลายแพ็ค เดินจนเมื่อยแล้วเราก็มาคิดเงิน คุณพนักงานดีดแป้นจนครบทุกรายการแจ้งยอดที่ชำระเกือบสี่พันสำหรับการซื้อของครั้งนี้ขนาดไม่รู้จะซื้ออะไรนะเนี่ย กั๋มหน้านิ่งไม่ตกใจ ผิดกับฉันนั้นมันค่าแรงทั้งเดือนเลยนะ แอบเปิดกระเป๋าตัวเองอยากช่วยจ่าย แต่กั๋มชิงตัดหน้ายืนบัตรให้พนักงานซะก่อน

                หน้ายิ้มหวานของคุณพนักงานเจื่อนลงเล็กน้อยรวมทั้งฉันด้วย เพราะบัตรที่กั๋มส่งให้มันโคตรจะไม่ธรรมดานะซิ ทั้งโลกบัตรใบนี้มีคนถืออยู่ไม่ถึงหมื่นคน ไม่รวยจริงเลิศจริง ไม่ได้ใช้มันแน่

            ถามว่าทำไมถึงรู้? เพราช่วงหนึ่งเคยทำพาร์ทไทม์เป็นพนักงานห้าง เราต้องท่องโปรโมชั่นของแต่ละบัตรและความหมายของบัตรบ่งบอกสถานะการเงินของแต่ละคนด้วย บัตรที่กั๋มส่งให้เค้าเรียกว่า American Express Centurion Card หรือเราเรียกกันว่า เครดิตดำ

 

 

          

 

ตามข้อมูลที่รู้คือ

-          ไม่จำกัดวงเงิน

-          ไม่ใช่ใครอยากมีก็ได้ ต้องถูกเชิญไปสมัครเท่านั้น

-          ต้องไม่มีประวัติเสียด้านการเงิน

-          มีค่าใช้จ่ายต่อปีประมาณ 750,000$ หรือคิดเป็นเงินไทย 25,125,000 บาท

-          ค่าธรรมเนียมออกบัตร 25,000$ หรือคิดเป็นเงินไทย 837,500 บาท 

            พนักงานคิดเงินส่งบัตรคืนมือสั่นนอบน้อมเป็นพิเศษ เพราะเราถูกสอนมาว่าให้ดูแลลูกค้าทุกระดับแต่ถ้าเป็นลูกค้า VVIP แบบนี้ บางคนแทบจะเข็ญรถเดินตามเลย ลูกค้ามีหน้าที่ชี้นิ้วอย่างเดียวพอ ฉันยิ้มเจื่อนให้สิ่งที่เพิ่งรู้ใหม่ แอบรู้สึกหน่วงเพราะถ้าเค้ารวยจริงๆ เราก็ยิ่งห่างกันไปอีก

                "เป็นอะไร เงียบนานไปแล้วนะ รำคาญกั๋มหรอ" คำถามหยอกเย้าสไตล์เค้าเริ่มปลุกให้ฉันกลับมาอยู่โลกความจริง

                "เปล่า คิดอะไรไปเรื่อยน่ะ" ตอบโดยไม่ได้มองหน้า ถนนเวลาสองทุ่มกว่าๆ รถติดจนเห็นแสงไฟเป็นริ้วยาวมองแล้วได้หลายความรู้สึก บางทีก็อึดอัดเพราะไฟสีแดงอร่ามกระจายอยู่ตรงหน้า บางทีก็สบายตาตามไฟสีนวล

 

          "ซื้อของมาตั้งเยอะ เราทำอะไรกินกันดีล่ะ แอ้มทำกับข้าวเป็นไหม" กั๋มยังชวนคุยต่อ ฉันส่ายหน้าได้แต่ตอบว่า

                "เป็นดิ แต่มาม่านะ อย่างอื่นทำไมเป็นเลย" ฉันตอบยิ้มๆ ชีวิตเด็กหออย่างเรา อาหารหรูสุดก็มาม่านี่แหละ อิ่มง่ายสบายกระเป๋า ไม่มีอารมณ์เดินซุปเปอร์หาอะไรมาทำกินเองหรอก

                "งั้นกินฝีมือกั๋มแล้วกัน เดี๋ยวทำให้กินเอง" เราเลี้ยวรถเข้าซอยมาแล้ว แต่อยู่ๆ รถก็ดับไป

                "สงสัยรถติดนานไปหน่อย รถเก่ามันก็งอแงเป็นธรรมดา" กั๋มแสดงท่าทีปลง เหมือนคุยกับตัวเองแต่จงใจให้ฉันได้ยินด้วย

                "ทำไงดีละ อีกนิดหนึ่งก็ถึงแล้วเนี่ย" ฉันก็อยากช่วยนะ แต่ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงดี

                "งั้นแอ้มลงไปเข็ญรถหน่อยได้ไหม" กั๋มทำหน้าเกรงใจ ที่ใช้ให้ผู้หญิงลงไปเข็ญรถ

                "ได้ดิ เรื่องออกแรงเราถนัด" ลงไปออกแรงเข็ญเจ้ารถกระป๋องรุ่นเก่า เหล็กหนาน้ำหนักเยอะดันทีแทบไม่ขยับ แต่ก็พยายามออกแรงจนเสียงเครื่องสตาร์ทดังรอดออกมาพร้อมควันดำพุ่งโขม่งพุ่งใส่หน้าฉันเต็มๆ

                "อีกนิดหนึ่งแอ้ม ออกแรงอีกหน่อย" น้ำเสียงกับแววตากลมใสเคลือบไว้ด้วยความพอใจ

                "เออ!!" ตวัดเสียงตอบ แต่ก็ยอมออกแรงดันแต่โดยดี แล้วเสียงเร่งเครื่องก็ดังขึ้น สภาพฉันตอนนี้มอมแม้มมาก กั๋มขำรอยเขม่าควันดำๆ บนหน้า ยังไม่พอปลายนิ้วเรียวยังช่วยปัดให้มันเปื้อนทั่วแก้มอีกด้วย

                "ปัดแก้มสีนี้ ก็สวยดีนะ" รอยยิ้มเหยียดเย้ยกับแววตาหยอกล้อนี่อะไร นายตั้งใจแกล้งหรอ

                "ตั้งใจแกล้งกันใช่ไหมเนี่ย นายนี่มันร้ายจริงๆ" ฉันหงุดหงิดไม่สบอารมณ์เมื่อจับได้ว่ากั๋มแกล้ง ทุกอย่างเป็นแผนของนายบ้านี่

                "เออ..ขอโทษ!! ก็อยากเงียบทำไมล่ะ ถามอะไรก็ไม่ตอบ" เค้ารีบไล่ให้ฉันไปอาบน้ำสระผม ส่วนตัวเองจะเป็นพ่อครัวหนุ่มทำอาหารให้ สักพักเพื่อนที่นัดไว้ก็มาถึง

                "แอ้ม เปิดหน่อย"

                เสียงเคาะประตูห้องน้ำกับเสื้อผ้าที่กั๋มยื่นส่งมาให้ คงไม่อยากให้ออกไปเจอเพื่อนสภาพผ้าเช็ดตัวผืนเดียวซินะ แต่เสื้อผ้าที่นายเลือกมาเนี่ย มันโป๊เกินไปหรือเปล่า เสื้อสายเดียวคว้านคอลึกโชว์แผ่นหลัง กับกางเกงผ้าขาสั้นเอวสูง มันเป็นเซตที่จัดลงตัวดีแต่คงเซ็กซี่มาก ถ้าอยู่บนร่าง 38-26-34 ของฉัน มองตัวเองในกระจกตอนนี้ยังรีบเบือนหน้าหนีเลย

 

                ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยความไม่มั่นใจ สายตาเพื่อนกั๋มที่มองมาไม่ต่างจากเสือจ้องจะเขมือบเหยื่อ กั๋มตาค้างไปนิดหนึ่งแล้วก็แสร้งยิ้มเจื่อนกลบเกลื่อน ยืนเป่าผมจนเสร็จเรียบร้อยสักพักเสียงกั๋มก็เรียกให้ไปนั่งร่วมวงด้วย

                มือตบตักเหมือนเคย เรียกให้ฉันขึ้นไปนั่งบนนั้นในเวลานี้เนี่ยนะ ไม่อายเพื่อนตัวเองหรือไง ยังนิ่งไม่ยอมขยับจนอีกฝ่ายเอ่ยปากเรียกอีกครั้ง รอบนี้เดินไปหาแต่โดยดีหยุดอยู่ข้างๆ แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ

                "มานั่งบนตักนี่" พูดออกมาตรงๆ อย่างนี้ ใจก็สั่นแย่ซิ ทิ้งน้ำหนักตัวลงบนตักกั๋มหันหน้ามาเผชิญกับเพื่อนเค้า สองแขนแกร่งสอดมาโอบกอดไว้ ใช้หลังฉันพิงแนบหน้าเหมือนคนง่วงนอนเต็มที่ แต่ยังเจ้าคารมคุยเล่นเหมือนเดิม

                แก้วเบียร์ในมือถูกยกป้อนใส่ปาก ฉันแค่จิบๆ แต่อีกฝ่ายกลับให้ดื่มได้ตามสบายเราได้สนิทกันเร็วๆ เหตุการณ์ในวงเหล้ามักเป็นไปตามกฎของความเมาเสมอ ร่างฉันถูกกั๋มคลอเคลียหอมไรผม เรื่อยลงมาจนถึงข้างแก้ม เชิดปลายคางให้รับจูบรสเปรี้ยวที่กั๋มมอบให้ เราจูบกันต่อหน้าเพื่อนชายอีกคน มือสองข้างคลึงเต้าอวบอย่างมันมือ ฉันอยากจะขัดขืนแต่ตัวเองก็ตื้นเต้นกับมือนั้น

                "ชอบกั๋มไหม"

                คำถามน่ากลัวดึงสติฉันกลับมาอีกครั้ง นั่งนิ่งไม่ตอบอะไรออกมา มือแกะแขนแกร่งออกจากเอว ตอนนี้อยากลุกหนีไปก่อนไม่อยากรับรู้ว่าตัวเองทำอะไรไปบ้าง กั๋มรู้ทันความคิดฉันทุกอย่างล็อคเอวไว้แน่นไม่พอ มือยังบีบเต้าแฝดจนเจ็บมากกว่าเสียว ปากประกบคลึงสอดลิ้นสากมาทักทาย ช่างหยาบโลนน่าสะอิดสะเอียนกว่าทุกครั้งที่เราเคยสัมผัสกัน

                "กั๋ม ปล่อย!!" เสียงพร่าน้อยใจที่เค้าทำแบบนี้ต่อหน้าคนอื่น ทำให้ฉันอยากผละหนีแทนที่อีกฝ่ายจะหยุด กับส่งสายตาให้เพื่อนรวมวงฟัดร่างฉันด้วย เพื่อนกั๋มเข้าจับขาล็อคให้แยกออกจากกัน สอดตัวเองมาคั้นไว้ ผู้ชายสองคนล็อกร่างฉันให้อยู่นิ่ง กั๋มล็อกแขนสองข้างไม่ยอมปล่อย อีกคนพยายามรั้งกางเกงฉันให้ออกจากร่าง

                "จะทำอะไร ปล่อยนะ" ฉันตวาดสุดเสียง ร่างสะดุ้งสุดตัวเพราะลิ้นสากแทงสะกิดที่เม็ดกลางตัวย้ำๆ ไม่ได้เตรียมใจว่าจะมาเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้

                 "ปล่อยนะ!!" ออกแรงดิ้น สะบัดก้นหนีปลายลิ้นที่รู้จุดอ่อนฉันดีทุกอย่าง ลิ้นเลียอยู่ปากทางอุ่น สอดส่วนปลายลิ้นเข้าไปกวาดต้อนด้านให้ ในโพลงเต้นถี่ต่อต้านแต่ก็เสียวซ่านพอกัน ฉันเลือนลางกับคนตรงหน้าเพราะมัวแต่หลับตาสะกดอารมณ์ไม่ให้รู้สึกดีไปกับความเลวร้ายนี้

                "ชอบกั๋มหรือยัง" คำถามเดิมกระซิบข้างหูอีกครั้งนายจะอยากรู้ไปทำไม

                "ไม่ตอบมันก็ไม่หยุด จะให้มันเลียทั้งตัวเลย" กั๋มยังขู่ต่อ ทำไมฉันรู้สึกรังเกียจถ้าลิ้นนั้นจะเลยมาถึงส่วนอื่นในร่างกาย แต่ถ้าเป็นแค่เม็ดกลางตัวก็ไม่เท่าไร หรือเพราะจุดนั้นคนเราควบคุมไม่ได้นะ

                ฉันออกแรงดิ้นขัดขืน ไม่อยากตอบและไม่ยอมให้คนอื่นล่วงเกินมากไปกว่านี้ "ปล่อย!!" ยิ่งเสียงดังยิ่งยั่วยุให้กั๋มเอาแต่ใจมากขึ้น เสื้อกล้ามขาวบางถูกมือกั๋มฉีกออกจนกลายเป็นเศษผ้า บราดำเด้งตัวตามแรงหายใจ

                "ว่าไง จะตอบไม่ตอบ"

                เห็นสายตาเพื่อนกั๋มที่จ้องเจ้าเต้าแฝดแล้วขยักเขย่งน่ารังเกียจมาก มือเค้าเริ่มลูบจากเนินสามเหลี่ยมขึ้นมาท้องน้อย นิ้วกรีดแหวกร่องสวาทเปิดสองกลีบให้แยกออกจากกัน ลิ้นสะกิดลงปุ่มเดิมย้ำๆ จนฉันบิดตัวกรีดเสียงคราง ตัดกับเสียงฟัดปากใส่จุดสงวนดังเหมือนคนหื่นกระหาย

                "พอแล้ว!! เราชอบกั๋ม ชอบ..ได้ยินไหม" ฉันพยายามครางให้เป็นคำ ตามองแค่กั๋มไม่ยอมลดสายตาลงมองที่หว่างขา กั๋มยิ้มเย้ยพอใจที่ฉันยอมพูดคำนี้ออกมา แต่ยังไม่สั่งให้เพื่อนหยุดสักที

                "ก็บอกชอบแล้วไง หยุดได้แล้ว" พิงหลังลงกับอกกั๋ม เริ่มไร้แรงต่อต้านเสียงกระเส่าครางหวานกับสัมผัสที่คนอื่นเสิร์ฟความเสียวให้

                "ชอบจริงๆ นะ" กั๋มยังเล่นลิ้นถามอะไรที่ไม่น่าจะอยากรู้ตอนนี้ เค้าพอใจที่เห็นฉันกำลังทรมานสมองตีรวนมั่วไปหมด

                "อืมม.. ชะ ชอบ" คำครางตอบ เพราะอารมณ์วูบวาบใกล้ปลดปล่อยเต็มทีแล้ว ฉันไม่ได้อยู่กับปัจจุบันที่มีคนอื่นเสิร์ฟลิ้นร้อนให้ แต่ฉันอยู่กับจินตนาการว่าทุกสัมผัสคือกั๋ม

                "งั้นก็ผลักหัวเพื่อนเราออกซิ"

 

                คำสั่งเล่นแง่อะไรเนี่ย เค้าก็น่าจะรู้ว่าอีกนิดเดียวฉันก็จะเสร็จแล้ว แต่กลับสั่งให้แสดงความชอบโดยการผลักไส้ออกไป เค้าจ้องตาท้าทายเหมือนรู้ทันทุกอย่าง แล้วความชอบก็มาก่อนความอยาก ฉันใช้สองมือผลักหัวที่จมกับหว่างขาออกไปแรงๆ มือดันไม่ยอมให้เค้าเข้ามาทำแบบเดิมอีก ภายในร่างถูกเติมเต็มจนใกล้เข้าที่เต้นประท้วงเร้าจนร่างฉันสั่นไปหมด

                "ขอบใจโว้ย ไว้วันหลังกูเลี้ยงเหล้ามึง" กั๋มบอกเพื่อนแถมสั่งให้ล็อกประตูให้ด้วย แล้วตอนนี้ฉันควรทำยังไงกับตัวเองดี ทั้งอยากทั้งอายทั้งรู้สึกแย่กับเหตุการณ์เมื่อกี้ กั๋มอุ้มร่างฉันมานอนบนเตียงห่มผ้าให้อย่างเอาใจ ลมหายใจยังหอบถี่ปากสั่นไร้ความอยากรู้ใดๆ อีก ตอนนี้ขอสงบอารมณ์ก่อนจะลุกขึ้นไปฆ่านาย

                ...ไอ้โรคจิต

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"นิยายรักอิโรติก แนวนี้ ฟินๆ ลุ้นๆ ขอบคุณที่สนับสนุนค่ะ"

Venus909/ดาอัน


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha