วิวาห์รักเจ้าสาวสำรอง [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1-2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 “ข่าวดีอะไรเหรอพี่กี้” อาภัสดาหันมาถามอย่างคนอยากรู้

คุณพารันขอฉันแต่งงานแล้วน่ะสิ ภีรมาสตอบออกไปแล้วก็ฉีกยิ้มกว้าง เพราะในที่สุดผู้ชายที่ทั้งหล่อและรวยคนนี้ก็ขอเธอแต่งงาน แม้เธอกับเขาจะคบกันไม่ถึงปี แต่เธอและเขาก็รักกันมาก มากจนเขาบอกอยากแต่งงานกับเธอ แล้วก็เซอร์ไพรส์ขอเธอแต่งงานที่ร้านอาหารในฝรั่งเศสเมื่อปลายเดือน ทำเอาเธอทั้งเขินทั้งดีใจ และก็ตอบตกลงไปแล้ว

จริงเหรอ!” ทั้งสองสาวเอ่ยถามพร้อมกัน

ก็จริงน่ะสิ นี่ไงรูปคุณพารัน เขาเป็นลูกชายคนเดียวของเจ้าพ่อวงการเพชรชื่อดังของไทย แล้วคุณพารันยังทำธุรกิจส่งออกเครื่องหนังอีกด้วย เขาเป็นผู้ชายที่รวยมาก แต่สาวๆ ของคุณพารันก็เยอะเหมือนกัน แต่เขาก็เลือกฉันเป็นเจ้าสาวของเขา” พูดจบภีรมาสก็รีบโทรศัพท์คืนจากเพื่อน ที่เธอเปิดภาพว่าที่เจ้าบ่าวให้สองสาวดู

“ก็กี้สวยขนาดนี้คุณพารันก็ต้องรักกี้มากอยู่แล้ว แต่แพรวดีใจด้วยนะที่กี้จะได้เป็นเจ้าสาวแล้ว” แพรวพรรณอวยพรเพื่อนรักและดีใจกับเพื่อน

“แพรวเป็นเพื่อนเจ้าตอนสาวนะ แล้วเดี๋ยวฉันจะชวนเพื่อนในวงการอีกสักสามสี่คน เอาแต่คนสนิทๆ มาเป็นเพื่อนเจ้าสาว ส่วนยัยดรีม...

 “ไม่เอานะพี่กี้ ดรีมขอช่วยงานอย่างอื่นแทน” อาภัสดารีบออกตัวก่อน เพราะตนไม่ถนัดใส่ชุดสวยๆ อีกอย่างก็กลัวตัวเองจะไปทำเปิ่นกลางงาน อับอายคนเปล่าๆ

“ก็ตามใจแกแล้วกัน แต่แพรวห้ามปฏิเสธนะ”

“แพรวจะเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้” แพรวพรรณตอบรับด้วยความยินดี

“แล้วเผลอๆ เธออาจได้เจอเนื้อคู่ในงานแต่งของฉันก็ได้นะ เพราะงานนี้จะมีหนุ่มๆ มากันเพียบ เธอเลือกได้ตามสบายเลยนะแพรว” ภีรมาสบอกเสียงกลั้วหัวเราะ แต่ที่เธอพูดไปแบบนั้นก็เพราะเธออยากให้เพื่อนรักมีแฟนกับเขาสักที

“ดูพูดเข้า”

“หรือเธอไม่อยากแต่งงานมีครอบครัว”

“แพรวยังไม่คิดหรอก ขอดูแลแม่ก่อน”

“แม่เธอก็ดีขึ้นตั้งเยอะแล้ว ฉันว่าเธอหาแฟนได้แล้ว แต่ถ้าหาไม่ได้ เดี๋ยวฉันหาให้ เอาเป็นเพื่อนคุณพารันดีไหม คุณพารันมีเพื่อนไฮโซเยอะ ฐานะแต่ละคนก็ดีๆ ทั้งนั้น ถ้าจับได้อยู่หมัดนะ รับรองสบายไปทั้งชาติ” ภีรมาสที่เห็นเงินสำคัญที่สุดในชีวิตเอ่ยบอก ด้านสองสาวก็หันมองหน้ากันและกันอย่างตกใจกับความคิดของนางแบบสาว

“แพรวยังไม่อยากมีแฟน กี้ไม่ต้องแนะนำ” แพรวพรรณบอกกล่าวเพื่อนรัก

“จ้าแม่คุณ แต่ระวังจะขึ้นคานเอานะ”

“สวยๆ อย่างพี่แพรว คงไม่ขึ้นคานหรอกพี่กี้ แต่คงต้องรอนานหน่อยกว่าเนื้อคู่พี่แพรวจะมา” จบคำของอาภัสดา สองสาวก็พากันหัวเราะเบาๆ จะมีก็แต่แพรวพรรณที่หัวเราะไม่ออก เพราะจู่ๆ เธอก็ดันกลัวการขึ้นคาน!

“กี่โมงแล้วเนี่ย” จู่ๆ ภีรมาสก็พูดขึ้น ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าแบรนด์ดังขึ้นมาดู “ตาย! จะห้าโมงแล้ว แพรว! ฉันกลับก่อนนะ มีงานตอนบ่ายสอง เดี๋ยวกลับไปเตรียมตัวไม่ทัน”

“งั้นก็รีบไปเถอะ แต่อย่าขับรถเร็วล่ะ”

“งั้นฉันกลับล่ะ แล้วแกจะกลับเลยไหมยัยดรีม”

“กลับเลยก็ได้ พอดีดรีมนัดเจอเพื่อนๆ ไว้ พี่แพรว ดรีมกลับก่อนนะ แล้วถ้าว่างๆ จะมาเยี่ยมอีก”

“จ้ะ ขับรถกลับกันดีๆ นะ” จบคำของแพรวพรรณ สองสาวก็เดินออกจากบ้านโดยมีแพรวพรรณเดินออกมาส่งสองเพื่อนรักที่รถ รอจนเพื่อนทั้งสองขับรถลับตาไปแล้วเธอจึงเดินเข้าบ้านและตรงไปยังห้องวาดภาพ เพื่อวาดภาพที่ลูกค้าสั่งให้เสร็จตามกำหนด

 

ใกล้ๆ เที่ยงของวัน ศิวา หนุ่มหล่อเจ้าของร้านขายภาพและนักวาดภาพอิสระ ที่เผอิญผ่านมาแถวบริษัทของเพื่อนรักจึงแวะเข้ามาหา หวังชวนกันออกไปทานมื้อกลางวันและสอบถามถึงข่าวที่กำลังอยู่ในความสนใจ

“สวัสดีครับคุณเลขา” มาถึงโต๊ะทำงานของเลขาคนสวยแล้วศิวาก็ทักทายอีกฝ่ายไปทันทีพร้อมรอยยิ้มมีเสน่ห์

“สวัสดีค่ะคุณศิวา มาพบคุณพารันเหรอคะ” เลขาสาวเงยหน้าถามกลับพร้อมรอยยิ้มสดใส

“ครับ ว่าแต่เจ้านายคุณอยู่หรือเปล่าครับ พอดีผมไม่ได้โทรนัดไว้”

“คุณพารันอยู่ในห้องทำงานค่ะ เชิญคุณศิวาเข้าไปได้เลยนะคะ”

“ขอบคุณครับ” ศิวาพูดจบก็เดินตรงมาที่ห้องทำงานของเพื่อนรัก เคาะประตูส่งสัญญาณบอกก่อนแล้วเปิดเข้าไป เข้ามาแล้วชายหนุ่มก็มาหยุดมองภาพวาดที่ลูกศิษย์คนสวยได้วาดเอาไว้ ที่พารันเห็นก็ชอบเลยซื้อมาไว้ในห้องทำงาน

“ศิวา! แกเป็นอะไร มาถึงก็เอาแต่มองภาพวาด หรือคิดถึงคนวาด” พารัน ศิริไพศาล หนุ่มหล่อขวัญใจสาวน้อยสาวใหญ่พักงานที่กำลังทำแล้วเอ่ยทักเพื่อนรัก

“เปล่า! แต่ภาพนี้ยิ่งมองยิ่งสวย” ศิวาหมายถึงภาพวาดของบ้านไม้หลังเล็กๆ ท่ามกลางท้องทุ่ง ที่มองเพลินและสบายตา

“ไอ้ที่สวยของแกคือภาพวาดหรือคนวาด เอาให้แน่”

“ฉันหมายถึงภาพวาด” ศิวาย้ำชัดๆ ทุกคำ

“เอ่อ! ภาพก็ภาพ แต่ฉันขอเดาว่าลูกศิษย์ของแกคนนี้คงสวยไม่เบาเลย แล้วทำไมแกไม่จีบล่ะ แกเองก็โสดมาเป็นสิบปีแล้วนะเพื่อน”

“สมภารไม่กินไก่วัดโว้ยไอ้พารัน” พูดจบศิวาก็เดินมาเลื่อนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ออกแล้วนั่ง ลง

“แต่ถ้าไก่วัดตัวนั้นสวย แกจะอดใจไหวเหรอเพื่อน” พารันยังไม่เลิกเย้าแหย่เพื่อน

“คนอย่างฉันไม่ได้มองผู้หญิงแค่ความสวย ไอ้พารัน”

“แล้วแกมองอะไร”

“ก็มองที่นิสัยใจคอไง”

“แต่ฉัน ต้องสวยก่อนถึงจะน่าสนใจ” พารันแย้งความคิดของเพื่อนรัก

“ระวังจะเจอประเภทสวยแต่รูปจูบไม่หอม” ศิวาแย้งจบแล้วก็ตามมาด้วยอาการส่ายหน้า เพราะเขาไม่ชอบความคิดของเพื่อน แต่คงไปห้ามไม่ได้ และก็ต้องยอมรับว่ามนุษย์เกือบทุกคนชอบคนสวยและคนหล่อ

“พอเลยไอ้ศิวา ไม่ต้องมาท่องสุภาษิตกับฉัน พูดธุระแกมาเลย ฉันมีงานต้องทำต่อ”

“ฉันไม่มีธุระ แค่แวะมาชวนแกไปกินมื้อกลางวัน”

“ไปไหนดี” พารันถามกลับอย่างสนใจ

“เอาใกล้ๆ บริษัทแกก็ได้ แกจะได้กลับมาทำงานทัน”

“ก็ได้ แต่แกรอฉันอีกเดี๋ยวแล้วกัน ฉันมีงานต้องเซ็นให้เลขาอีกสามสี่แฟ้ม”

“ตามสบาย” ศิวาปล่อยให้เพื่อนทำงานต่อไปสักพัก พารันก็เรียกให้เลขาเข้ามาเอาแฟ้ม แล้วแจ้งว่าจะเข้ามาช่วงบ่ายๆ แต่หากมีอะไรด่วนก็ให้โทรหาได้เลย ก่อนจะหันมาชวนศิวาให้ออกไปทานมื้อกลางวันด้วยกัน ที่วันนี้เขาเองก็ยังไม่มีเพื่อนไปรับประทานอาหาร เพราะคนรักมีงาน

สองหนุ่มพากันเดินออกจากห้องทำงานแล้วตรงไปยังลิฟต์ พอเข้ามาในลิฟต์ได้แล้ว ศิวาที่เพิ่งนึกได้ว่ามีเรื่องจะถามจึงหันมาสอบถามเพื่อนทันทีเกี่ยวกับข่าวที่เจ้าตัวขอแฟนสาวแต่งงาน

“เป็นข่าวจนได้”

“ก็แกไปขอนางแบบดังแต่งงาน นักข่าวไม่รู้ก็บ้าแล้ว”

“ฉันไปขอกี้ที่ฝรั่งเศส”

“แกทำใจเถอะ ไม่ว่าแกจะไปขอไกลแค่ไหน ยังไงนักข่าวก็รู้อยู่ดี ว่าแต่พ่อแกยอมให้แกแต่งกับคนนี้แล้วหรือไง” ศิวาถามอย่างสงสัย เพราะรับรู้มาตลอดว่าพ่อของเพื่อนยังไม่อยากให้ลูกชายรีบร้อนแต่งงานกับนางแบบคนนี้ เพราะยังคบกันไม่นาน คนเป็นพ่อจึงอยากให้ศึกษานิสัยใจคอกันไปอีกสักสองสามปี แต่เพื่อนของเขากลับใจร้อน อยากมีครอบครัวเลยขอแต่งไปเรียบร้อย

“ยัง”

“แล้วแกทำแบบนี้ พ่อแกไม่โกรธเอาหรือไง” ศิวาเอ่ยถามอย่างตกใจ

“คงไม่โกรธ แต่ค่ำนี้ฉันจะคุยกับพ่อ แล้วฉันก็มั่นใจว่าท่านจะยอมให้ฉันแต่งงานกับกี้อยู่แล้ว เพราะกี้คือผู้หญิงที่ฉันรัก”

“ก็ถ้าแกมั่นใจ ฉันก็หมดห่วง ว่าแต่แกจะแต่งเมื่อไหร่ ฉันจะได้หาสาวควงไปงานแกทัน แต่อย่าเร็วเกินไปแล้วกัน ฉันกลัวหาไม่ทัน”

รอให้ผ่านงานแฟชั่นโชว์ที่จะจัดต้นเดือนหน้าไปก่อน”

“แสดงว่าแกจะเอาฤกษ์สะดวก”

“ก็กี้งานเยอะ แล้วกี้ก็บอกกับฉันแล้วว่าปลายเดือนหน้าจะมีเวลาว่างเป็นอาทิตย์”

“เร็วไปไหมเพื่อน ฉันว่าฉันหาสาวควงไปไม่ทันแน่ๆ”

“ก็ไปหาในงานไง กี้มีเพื่อนเป็นนางแบบเยอะ ต้องมีสักคนที่ถูกใจแก”

“ก็เข้าท่าดีเหมือนกัน” จบคำนั้นสองหนุ่มก็แยกย้ายกันไปขึ้นรถ แล้วพากันไปยังร้านอาหาร พอมาถึงแล้วก็สั่งอาหารมารับประทานและพูดคุยกัน จนบ่ายโมงสองหนุ่มก็แยกกันตรงร้านอาหาร พารันกลับไปทำงานที่บริษัท ส่วนศิวาก็กลับไปร้านขายภาพของตัวเอง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha