วิวาห์รักเจ้าสาวสำรอง [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : ตอนที่ 2-2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ที่ผับแห่งหนึ่ง

กลุ่มของภีรมาสและเพื่อนนางแบบ รวมถึงผู้จัดการแอนและเพื่อนสนิทกำลังเม้าท์กันสนุกสนานนับตั้งแต่มาเจอหน้ากัน ก่อนที่สองสาวนางแบบจะออกไปเต้น ตามติดมาด้วยเพื่อนสนิทของแอน ที่โต๊ะจึงเหลือเพียงภีรมาสและผู้จัดการ

“น้องกี้ ไม่ออกไปเต้นกับเพื่อนๆ เหรอ” ถามไปก็โยกตัวตามจังหวะเสียงเพลงไปด้วย

“กี้ขอนั่งฟังเพลงดีกว่า พี่แอนออกไปสนุกเถอะ”

“งั้นพี่ไปนะ แล้วจะรีบกลับมานั่งเป็นเพื่อน” ผู้จัดการร่างชายใจหญิงพูดจบก็เดินออกไปเต้นกับกลุ่มเพื่อน ด้านภีรมาสก็นั่งฟังเพลงไปเรื่อยๆ พร้อมทั้งจิบเครื่องดื่ม ไม่ได้รู้สึกอยากสนุกเลย

“เครื่องดื่มครับ” เสียงของพนักงานในผับเอ่ยบอกแล้วก็วางแก้วเครื่องดื่มให้

“ไม่ได้สั่ง” ภีรมาสเอ่ยบอกด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“มีคนฝากมาให้ครับ” พนักงานหนุ่มบอกแล้วเดินออกไป ในขณะที่ภีรมาสก็มองเครื่องดื่มนั้นก่อนจะหยิบกระดาษที่วางอยู่ใต้แก้วขึ้นมาอ่าน

ผมอยากรู้จักคุณ

 อเล็กซ์

ภีรมาสนิ่วหน้าเพราะไม่ชอบที่มีคนทำแบบนี้ ก่อนที่เธอจะลองมองรอบๆ ตัว สายตาก็ไปปะทะเข้ากับชายหนุ่มคนหนึ่ง มองมาที่เธอและยกแก้วในมือ นางแบบสาวขยับปากยิ้มนิดๆ แล้วหันไปมองเพื่อนๆ ของตนต่อ ทำเอาหนุ่มต่างชาติที่หมายมั่นอยากสานสัมพันธ์รู้สึกหงุดหงิดไม่เบาที่นางแบบสาวมีปฏิกิริยาแบบนี้

ครู่ต่อมาเขาก็ลุกเดินมาหาหญิงสาวเพื่อสานสัมพันธ์ แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายมีคู่รักและกำลังจะแต่งงานเร็วๆ นี้ตามที่ลูกน้องไปสืบมา ทว่าเขาไม่สนเรื่องนั้น

“ขอนั่งด้วยได้ไหมครับ

นางแบบสาวตกใจเล็กน้อย ก่อนจะมองสำรวจหนุ่มต่างชาติหน้าตาหล่อเหลาครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจเชิญอีกฝ่าย “เชิญค่ะ”

“ขอบคุณครับ ผมอเล็กซ์” หนุ่มต่างชาติแนะนำตัวพร้อมนั่งลงข้างๆ นางแบบสาว

“กี้ค่ะ”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณกี้”

“เช่นกันค่ะ ว่าแต่คุณมาคนเดียวเหรอคะ”

“ครับ แล้วคุณล่ะครับ ทำไมไม่ออกไปเต้นกับเพื่อนๆ”

“วันนี้ฉันไม่อยากเต้น ก็เลยมานั่งดื่มแทน แล้วคุณล่ะ ทำไมไม่ออกไปเต้น”

“ผมอยากมานั่งดื่มมากกว่าครับ” แต่อันที่จริงเขามาเพราะมีจุดประสงค์ต้องการพบนางแบบสาวเพราะลูกน้องที่ตามสืบแจ้งมาว่านางแบบสาวจะมาที่ผับคืนนี้ เขาจึงรีบมาที่นี่และก็ได้เจอเธอจริงๆ

“เหมือนกันเลยนะคะ”

“เราคงใจตรงกัน” พูดจบชายหนุ่มก็ยื่นแก้วขอชน ภีรมาสยิ้มเล็กน้อยแล้วหยิบแก้วมาชน ภาพเหล่านั้นอยู่ในสายตาของผู้จัดการแอนตลอด แต่อยู่ไกลไปเลยเห็นหน้าไม่ชัด บวกกับแสงไฟสลัวๆ ตลอดเวลาแบบนี้ยิ่งทำให้มองไม่ออกว่าเป็นใคร

“ยัยแอน! แกไม่เข้าไปหาน้องกี้เหรอ” เพื่อนสาวอาชีพเดียวกันเอ่ยถามเสียงดังแข่งกับเสียงเพลง

“ฉันจะรอให้หนุ่มคนนั้นลุกไปก่อนแล้วค่อยเข้าไป”

“แต่ปล่อยไว้สองต่อสอง เดี๋ยวน้องกี้ก็เป็นข่าวหรอก”

“ไม่เป็นไรหรอกแก”

“แกแน่ใจ”

“เออน่า”

“แต่ถ้ามีข่าวว่าน้องกี้ควงผู้ชายมาผับสองต่อสอง ว่าที่พ่อผัวจะยิ่งไม่ชอบใจน้องกี้เอานะยัยแอน”

“จริงด้วย!” ผู้จัดการแอนเริ่มกังวล ก่อนจะตัดสินใจเดินกลับไปที่โต๊ะพอดีกับที่อเล็กซ์ก็ขอตัวกลับ พร้อมวางนามบัตรไว้ให้ภีรมาส แต่ภีรมาสไม่ได้สนใจ นามบัตรยังคงวางอยู่ที่เดิม

“น้องกี้ขา”

“พี่แอนมาแล้วเหรอ กลับกันเลยไหม กี้อยากกลับแล้ว”

“อะไรกันน้องกี้ ตะกี้พี่ยังเห็นน้องกี้คุยสนุกอยู่กับหนุ่มๆ อยู่เลยนะ”

“กี้ก็แค่คุยตามมารยาทแหละพี่ แต่ถ้าพี่แอนยังไม่อยากกลับ งั้นกี้กลับก่อนแล้วกัน”

“พี่ไปรับก็ต้องพาไปส่งสิ แล้วนี่นามบัตรใคร” ผู้จัดการแอนหยิบนามบัตรอ่านดูทุกตัวอักษรก่อนจะอุทานออกมาซะนางแบบสาวพลอยตกอกตกใจตามไปด้วย

“มีอะไรพี่แอน”

“ก็นี่มันนามบัตร คุณอเล็กซ์ เบน ลีคาโอไงน้องกี้”

“แล้วไงคะ”

“เดี๋ยวพี่ตีตายเลย”

“ก็กี้ไม่รู้จริงๆ”

“ก็คุณอเล็กซ์เป็นเจ้าของบริษัทเอเจนซี่ยักษ์ใหญ่ของอเมริกาไงล่ะ”

“เอเจนซี่ยักษ์ใหญ่”

“ใช่ค่ะ ว่าแต่คุณอเล็กซ์ได้ชวนน้องกี้ไปทำงานด้วยหรือเปล่า”

“ก็ชวน แต่กี้ไม่ได้สนใจ เขาก็เลยวางนามบัตรไว้ให้ แล้วก็ออกไปรับโทรศัพท์ แต่ป่านนี้คงคุยโทรศัพท์เสร็จแล้วมั้ง”

“ถ้างั้นน้องกี้รีบไปตอบรับเลยนะคะ ถ้าน้องกี้อยากโกอินเตอร์ แล้วก็ต้องจับคุณอเล็กซ์ให้อยู่หมัดด้วยนะ แล้วอนาคตของน้องกี้รุ่งโรจน์แน่นอน พี่รับประกัน!

“จับ?

“ค่ะจับ แต่คงไม่ต้องบอกนะว่าจับยังไง”

“แต่กี้กำลังจะแต่งงานนะพี่แอน”

“เรื่องแต่งงานเอาไว้ก่อนเถอะน้องกี้ แต่พูดแบบนี้แสดงว่าน้องกี้ไม่อยากโกอินเตอร์แล้วใช่ไหม”

“ใครบ้างไม่อยาก”

“งั้นก็พักเรื่องแต่งงานเอาไว้ก่อน เชื่อพี่นะคะ แล้วพี่จะพาน้องกี้ไปเฉิดฉายบนเวทีโลก”

“แล้วพี่แอนมั่นใจว่ากี้จะได้เป็นนางแบบในสังกัดคุณอเล็กซ์”

“มั่นใจสิ ว่าแต่คุณอเล็กซ์อยู่ไหนเนี่ย” ผู้จัดการแอนมองหาเป้าหมาย หมายจะให้นางแบบสาวเข้าไปตีสนิท

“โต๊ะนั่นไงพี่แอน แต่ดูเหมือนเขาจะกลับแล้วนะ”

“งั้นรีบไปเลย ส่วนยัยพวกนั้น เดี๋ยวพี่โทรบอกเอง” จบคำผู้จัดการแอนก็ดึงมือนางแบบสาวตรงไปหาเป้าหมายทันที ในขณะที่ภีรมาสก็ลังเลไม่อยากเข้าไป เพราะใจหนึ่งก็อยากแต่งงานกับคนรัก แต่อีกใจก็อยากก้าวหน้าในอาชีพการทำงาน เพราะเธออยากเป็นนางแบบดังระดับโลก

“ว้าย!” เดินมาจนจะถึงโต๊ะเป้าหมายที่กำลังลุกเดินออกไป ภีรมาสก็หน้าคะมำพร้อมกับร้องด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ ก็มีคนมาผลัก นางแบบสาวที่ตกอยู่ในอ้อมแขนของเป้าหมาย หันมามองผู้จัดการที่กำลังส่งซิกให้เธอ

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

“คุณอเล็กซ์!

“คุณกี้!

ต่างฝ่ายต่างเรียกชื่อของกันและกันและมีสีหน้าตกใจ แต่ไม่ทันได้พูดอะไรกันต่อจากนั้นเสียงของผู้จัดการแอนก็ดังขัดขึ้นมา “น้องกี้! เป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ” ผู้จัดการแอนร้องถามหน้าตาตื่น

“ไม่ค่ะพี่แอน”

“โล่งใจไป เอ่อ...

“ผมอเล็กซ์ครับ”

“ขอบคุณมากนะคะคุณอเล็กซ์”

“ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่คุณกี้เดินไหวไหมครับ”

“น่าจะไหวค่ะ” พูดจบนางแบบสาวก็เดินแต่ก็เซ อเล็กซ์รีบเข้าไปประคอง ก่อนจะขออนุญาตอุ้มนางแบบสาวออกไปด้านนอก ท่ามกลางความสนใจของผู้คนใกล้เคียง แต่สักพักก็หันไปสนุกกันต่อ ด้านนางแบบสาวที่ถูกอุ้มออกมาด้านนอกก็ขอร้องให้หนุ่มต่างชาติปล่อยเธอลงได้แล้ว หลังจากเขาอาสามาส่งที่รถ โดยมีผู้จัดการแอนเดินตามมาห่างๆ อย่างสมหวังกับแผนการที่กำลังไปได้สวย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha