วิวาห์รักเจ้าสาวสำรอง [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 12 : ตอนที่ 6-2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“กี้บอกแล้วครับ เห็นว่าอาทิตย์หน้าก็จะเดินทางมาถึงแล้วครับ”

คนเป็นพ่อพยักหน้ารับรู้แล้วเอ่ยชวนลูกชาย “งั้นกลับกันเถอะ พ่ออยากพัก”

“ครับ” พูดจบสองพ่อลูกก็พากันเดินออกจากงานไป อีกมุมหนึ่งของงานเมื่อเห็นว่าสองพ่อลูกกลับไปแล้วผู้จัดการแอนก็รีบกลับเข้าไปหานางแบบสาวที่ห้องแต่งตัว

“น้องกี้ขา คุณพารันกับคุณพ่อกลับไปแล้วค่ะ”

“พี่แอนแน่ใจนะคะ”

“แน่ใจค่ะ ว่าแต่น้องกี้ไม่ออกไปลาว่าที่พ่อสามีแบบนี้ เขาจะยิ่งไม่ชอบน้องกี้เอานะคะ” ผู้จัดการแอนเอ่ยถาม เพราะตนนั้นก็บอกแล้วว่าให้ออกไปลาสักหน่อยแต่นางแบบสาวยืนกรานว่าไม่ไป เพราะไม่ชอบว่าที่พ่อสามี ที่เธอก็นึกเกลียดตั้งแต่พูดกับนักข่าวว่ายังไม่อยากให้ลูกชายแต่งงานกับเธอ แม้ตอนนี้จะยอมให้แต่งแล้วก็เถอะ! แต่เธอเดาว่าคงจำใจยอมมากกว่า

“ไม่ชอบก็เรื่องของเขาสิ เพราะกี้แต่งงานกับคุณพารัน ไม่ได้แต่งกับพ่อของเขา แล้วถ้ากี้แต่งงานจริงๆ กี้ไม่มีวันเข้าไปอยู่ในบ้านหลังนั้นหรอก”

“แต่บ้านใหญ่โตมากนะน้องกี้”

“ใหญ่แค่ไหนกี้ก็ไม่เข้าไปอยู่หรอก เบื่อหน้าพ่อสามี แต่ถ้าพ่อคุณพารันตาย กี้เข้าไปอยู่แน่นอน” พูดไปนางแบบสาวก็เติมหน้าส่องความสวยไปด้วย เพราะค่ำนี้เธอมีนัดสำคัญ

“ดูพูดเข้า!

“กี้พูดจริงๆ นะพี่แอน”

“แล้วทำไมน้องกี้ถึงไม่ชอบพ่อคุณพารันล่ะ”

“พี่แอนก็เห็นว่าพ่อคุณพารันไม่ชอบกี้ ขัดขวางกี้ ไม่ยอมให้กี้แต่งงาน”

“แต่ตอนนี้ก็ยอมแล้วนะน้องกี้”

“จำใจยอมต่างหาก”

“แล้วตกลงว่าน้องกี้จะแต่งงานกับคุณพารันจริงๆ เหรอจ๊ะ” ผู้จัดการแอนวกมาถามเรื่องนี้ต่อ เพราะใกล้วันงานเข้าไปทุกทีแล้ว ที่ตนก็ยังสงสัยไม่รู้ว่านางแบบสาวจะตัดสินใจอย่างไร ปากก็บอกอยากโกอินเตอร์ แต่เจ้าตัวก็ไปร้านตัดชุดแต่งงานเรียบร้อยแล้ว

“เอาไว้กี้มั่นใจกว่านี้แล้วกี้จะมาตอบพี่แอนแล้วกัน ส่วนตอนนี้กี้ขอออกไปหาคุณอเล็กซ์ก่อนนะคะ ป่านนี้คงรอนานแล้ว”

“จ้ะ” จบคำทั้งสองก็พากันเดินออกไปและแยกกัน เมื่อนางแบบสาวมีคนมารับไปพบคนสำคัญ ด้านผู้จัดการแอนก็คิดไม่ตกเรื่องของนางแบบสาว!

 

            สัปดาห์ต่อมา

บ่ายวันนี้แพรวพรรณถูกผู้มีพระคุณเรียกตัวไปที่บ้าน ก่อนที่ช่วงค่ำผู้มีพระคุณจะพาไปร่วมรับประทานอาหารค่ำกับคุณสุพจน์ที่กับลูกชาย โดยทางฝั่งคนเป็นพ่อนัดแนะมาพบเพียงแค่พูดคุยกันและนำการ์ดแต่งงานของลูกชายมาให้เท่านั้น ในขณะที่คนเป็นลูกกำลังเริ่มคิดว่าแผนการนัดพบครั้งนี้มีจุดประสงค์อื่น!

            “ยัยแพรว ไม่พูดไม่จาเลยนะเรา”

            “นั่นสิ ลุงก็เห็นด้วยกับคุณวรรณวลัย หรืออาหารที่ลุงสั่งมาให้ไม่ถูกปาก ถ้างั้นหนูอยากทานอะไรก็สั่งได้เลย”

            “อร่อยค่ะคุณลุง” เมื่อถูกผู้อาวุโสทั้งสองถามไถ่ แพรวพรรณที่เอาแต่ก้มหน้า เพราะหากเงยหน้าเมื่อไหร่ก็จะเจอสายตาคู่หนึ่งจับจ้อง ที่เธอก็เดาไม่ออกว่าที่เขามองเธอแบบนั้น หมายความว่าอย่างไร?

“สงสัยหนูแพรวจะไม่ชินกับคนแปลกหน้า เจ้าพารัน แกชวนน้องเขาคุยบ้างสิ” คุณสุพจน์หันมาบอกลูกชาย เพราะตั้งแต่มาถึงสองหนุ่มสาวพูดกันไม่กี่คำ

            “ได้ครับ ผมจะชวนเธอคุย”

            “เอ่อ...แพรว แพรวขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะคะคุณท่าน คุณลุง” คนไม่อยากคุยรีบขอตัวออกไปจากสถานการณ์ชวนอึดอัด

            “อยากเข้าห้องน้ำก็ไม่บอก งั้นก็ไปเถอะ” คุณวรรณวลัยเอ่ยออกมาอย่างเอ็นดู ก่อนจะมองตามหลังลูกสาวบุญธรรม จนลูกสาวบุญธรรมหายไปจากสายตาแล้วก็หันมาพูดคุยกับคุณสุพจน์ต่อ ก่อนที่พารันจะขอตัวไปห้องน้ำบ้าง แต่เป้าหมายที่แท้จริงของเขาไม่ใช่ไปห้องน้ำ ทว่าเป็นใครบางคนที่ตอนนี้กำลังระบายลมหายใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า

            ทำไมสายตาของเขาดูจงเกลียดจงชังเธอจังคิดแล้วก็ไม่เข้าใจ เธอจึงมองตัวเองในกระจก หวนคิดว่าตั้งแต่มานั่งรับประทานอาหารกับผู้อาวุโส เธอทำอะไรผิดงั้นหรือ เขาถึงได้มองเธอด้วยสายตาเกลียดชัง แล้วภีรมาสไปไหนนะ ทำไมไม่มากับเขา

            ติ๊ด...ติ๊ด...ติ๊ด...

            “โทรศัพท์ในกระเป๋าถือแบรนด์เนมที่ผู้มีพระคุณซื้อให้เมื่อครั้งเธอเรียนจบแผดร้องเสียงดังทำเอาคนกำลังตกอยู่ในภวังค์สะดุ้ง ก่อนจะรีบเปิดกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ออกมาเห็นเป็นเบอร์ของอาภัสดาก็รีบกดรับและเดินออกจากห้องน้ำมาหาที่คุยโทรศัพท์

            “ดรีม พี่ตกใจหมดเลย นึกว่าแม่พี่เป็นอะไรเสียอีก”

            “คุณป้าสบายดีค่ะพี่แพรว นั่งดูละครอยู่ในบ้าน ว่าแต่พี่แพรวเป็นไงบ้าง แล้วผู้ชายคนนั้นเป็นยังไง หล่อมากไหม แล้วถูกใจพี่หรือเปล่า” อาภัสดาที่พูดไว้ว่าเพื่อนรุ่นพี่คงถูกพาไปดูตัวแน่ๆ จึงโทรมาถามไถ่ เพราะทนเก็บความอยากรู้เอาไว้ไม่ไหวแล้ว

            “นี่ดรีมยังไม่เลิกคิดว่าพี่มาดูตัวอีกเหรอ”

            “ก็แล้วใช่หรือเปล่าล่ะ” อาภัสดาหัวเราะคิกคักชอบใจ แล้วก็คิดว่าตัวเองคงเดาไม่ผิดหรอก เพราะคุณวรรณวลัยส่งชุดและเครื่องประดับมาให้ขนาดนี้ มันคงไม่ใช่เรื่องอื่นแน่ๆ นอกจากพาไปให้ผู้ชายดูตัว

            “ไม่ใช่เลย พี่ขอยืนยันคำเดิม แต่ดรีมรู้ไหมว่าคุณท่านพาพี่มาพบใคร”

            “ใครเหรอพี่แพรว”

            “คุณพารันกับคุณพ่อของเขา”

            “คุณพารันแฟนพี่กี้น่ะเหรอ” อาภัสดาถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นระคนแปลกใจ

            “ใช่ แต่คุณท่านกับคุณลุงนัดกันมาพูดคุยเรื่องชวนงานแต่งคุณพารัน แต่คุณพารันสิ เขามองพี่แบบ...แบบ ไม่มีอะไรหรอก” แพรวพรรณอยากจะบอกเพื่อนรุ่นน้องไปเหมือนกันว่าแฟนของภีรมาสมองเธอด้วยสายตาชิงชังแบบไม่รู้สาเหตุ แต่สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจไม่พูดออกไป

            “เล่าต่อสิพี่แพรว”

            “ไม่มีอะไรหรอก แต่พี่ขอตัวก่อนนะ ออกมานานแล้ว เดี๋ยวคุณท่านจะดุเอา”

            “จ้ะพี่ ว่าแต่พี่แพรวจะกลับคืนนี้เลยหรือเปล่า”

            “กลับจ้ะ เพราะอีกสักพักคุณท่านก็คงจะกลับแล้ว”

            “งั้นพี่รีบกลับเข้าไปเถอะ เดี๋ยวผู้ใหญ่จะบ่นเอา แต่น่าเสียดายที่คุณท่านไม่ได้พาพี่ไปดูตัวผู้ชาย” พูดจบก็หัวเราะตบท้ายแล้ววางสายไป ด้านแพรวพรรณพอรู้ว่าต้องกลับไปอยู่ในสภาพอึดอัดก็ต้องถอนใจออกมา แล้วหมุนตัวจะกลับเข้าไปในห้องอาหาร แต่ก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว ท่อนแขนก็ถูกกระชากอย่างแรง

            “ช่วย...” เสียงร้องไม่ทันหลุดมาครบประโยคก็มีมือมาตะปบปิดปากพร้อมคำสั่งบอกให้เงียบ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha