วิวาห์รักเจ้าสาวสำรอง [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 13 : ตอนที่ 7-1


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

แพรวพรรณพยักหน้ารัวๆ เป็นการเชื่อฟังคำสั่ง ก่อนมือที่ปิดปากจะค่อยๆ ถอยห่างออกไป จากนั้นเธอก็ขยับหนีห่างเจ้าของร่างสูงใหญ่ ครั้นพอเห็นหน้าตาชัดๆ ก็ตกใจ หน้าซีดเผือด “คุณพารัน!

          “ใช่! ผมเอง”

          “คุณทำอะไรของคุณ”

          “ผมสิต้องถามว่าคุณคิดจะทำอะไร!” ชายหนุ่มย้อนถามเสียงกร้าว

          “ฉันไม่ได้ทำอะไร” คนตัวเล็กแย้งกลับไปอย่างสงสัย

          “โกหก!” เสียงห้าวห้วนดังลั่นจนคนฟังสะดุ้ง หวาดกลัวคนตรงหน้าอย่างที่สุด อีกทั้งก็ไม่เข้าใจว่าเขาลากตัวเธอมาแบบนี้ทำไม

          “ฉันไปโกหกคุณเรื่องอะไรคะ” หลังจากหายตกใจเธอก็ย้อนถามกลับไปทันที

          “คุณรู้อยู่แก่ใจ!

          “ฉันขอตัวนะคะ” พูดจบเธอก็ก้มหน้าเดินออกมาทันทีเพราะดูแล้วคงพูดกันไม่รู้เรื่อง ทว่าเดินไปไม่กี่ก้าวก็ถูกเขากระชากกลับมาอีกครั้ง ก่อนที่สองมือใหญ่จะบีบท่อนแขนของเธอจนแทบหักคามือ “คุณพารัน ฉันเจ็บ”

          “สำออย!

          “ฉันเจ็บจริงๆ แล้วคุณเป็นบ้าอะไร ถึงมาทำร้ายฉัน”     คนถามน้ำตาคลอเพราะความเจ็บ

          “ก็แล้วคุณกับแม่บุญธรรมของคุณกำลังคิดจะทำอะไรกันล่ะ หรือคิดว่าสิ่งกำลังทำจะไม่มีใครรู้” พารันเอ่ยถามเสียงห้าวห้วน นึกอยากบีบคอสวยๆ นี่นัก ที่บังอาจเข้าทางพ่อของเขา เพื่อทำลายความรักระหว่างเขาและภีรมาส แต่อย่าฝันว่าจะทำสำเร็จ!

          “ฉันไม่ได้คิดทำอะไรทั้งนั้น”

          “ยังปากจะแข็งอีกเหรอ”

          “ก็ฉันไม่ได้คิดจะทำอะไรอย่างที่คุณกล่าวหาจริงๆ”

          “ต้องให้ผมพูดใช่ไหมว่าคุณคิดจะทำอะไร”

          “ก็พูดมาสิค่ะ เพราะฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าคุณคิดว่าฉันกับคุณท่านจะทำอะไร” เสียงหวานยอกย้อน หน้าก็เบ้ เพราะความเจ็บ

          “แม่บุญธรรมของคุณคิดจะจับผมไง ถึงได้นัดให้ผมมาดูตัวคุณ แต่คุณรีบไปบอกแม่บุญธรรมของคุณซะว่าให้เลิกคิดแผนชั่วๆ ได้แล้ว เพราะแม่บุญธรรมของคุณไม่มีวันจับผมได้สำเร็จ” เสียงห้าวห้วนพูดช้าชัด ย้ำทีละคำ ขณะที่คนฟังก็ตาเบิกกว้าง ตกใจกับข้อกล่าวหา “พอรู้ทันก็อึ้งไปเลยหรือไง!” พารันกระตุกยิ้มหยัน

          “ฉันกับคุณท่านไม่เคยมีความคิดแบบนั้น” เสียงหวานแย้ง พลางจ้องหน้าคนรักของเพื่อนสนิทอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าคนแบบเขาจะคิดอะไรแบบนี้ได้

          “ไม่เคยน้อยไปสิ”

          “ฉันไม่เคยคิดจะจับคุณ” หญิงสาวย้ำให้เขาฟังชัดๆ ทีละคำ

          พารันยิ้มหยัน ก่อนขยับถอยห่างร่างเล็กแล้วมองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า “คุณก็ดูสวยดี แต่คงไม่มีปัญญาหาแฟนใช่ไหม ถึงได้ขอให้แม่บุญธรรมหาให้ แล้วแม่บุญธรรมของคุณคงแกล้งโง่แน่ๆ ถึงไม่รู้ว่าผมมีคนรักอยู่แล้ว”

          “คุณพารัน! คุณหยุดดูหมิ่นคุณท่านเดี๋ยวนี้”

          พารันไม่สนใจน้ำเสียงโกรธเคืองของหญิงสาว ปากหยักร้ายขยับยิ้มหยันแล้วพูดต่อ “แล้วผมจะบอกให้รู้ไว้ว่าผมกับกี้ เราก็รักกันมาก แล้วไม่ว่าคุณ แม่บุญธรรมของคุณ หรือใครหน้าไหนก็ไม่มีวันทำลายความรักของเราได้ จำเอาไว้!” พารันปล่อยมือจากแขนเล็กแล้วหันหลังจะเดินออกมาในขณะที่อีกคนกำลังอึ้งระคนตกใจ ที่เขาคิดได้เป็นตุเป็นตะ ก่อนจะช็อกอีกรอบเพราะน้ำเสียงห้วนๆ ที่หันกลับมาตอกย้ำให้เธอหน้าชา

“สวยๆ อย่างคุณ ต่อให้แก้ผ้ายั่วถึงเตียง ผมก็ไม่สน! เพราะงั้นคุณรีบเข้าไปพาแม่บุญธรรมของคุณกลับไปซะ!” พูดจบพารันก็เดินเข้าไปหาผู้เป็นพ่อทันทีปล่อยให้อีกคนยืนน้ำตาคลอ ไม่กล้าจะกลับเข้าไปหาผู้อาวุโส ที่ตอนนี้ก็เริ่มถามหาแล้ว

“พารัน แกเห็นหนูแพรวหรือเปล่า หายไปตั้งนานแล้ว”    คุณสุพจน์ที่นึกห่วงลูกสาวบุญธรรมของเพื่อนหันมาถามไถ่ลูกชาย

“อีกเดี๋ยวคงจะมาครับ ผู้หญิงก็แบบนี้แหละครับ เข้าห้องน้ำนานเป็นเรื่องปกติ” พูดจบพารันก็หันไปเห็นแพรวพรรณกำลังเดินกลับมานั่งที่โต๊ะ ชายหนุ่มมองอีกฝ่ายด้วยใบหน้านิ่งเฉย ราวกับไม่เคยเกิดอะไรขึ้น ผิดกับแพรวพรรณที่แข็งขาสั่นจนแทบจะก้าวเข้าไปนั่งข้างๆ ผู้มีพระคุณไม่ได้

“ยัยแพรว เป็นอะไรหรือเปล่า หน้าซีดเชียว”

“แพรวปวดศีรษะนิดหน่อยค่ะคุณท่าน”

“ตายจริง!

“ผมว่าคุณวรรณวลัยพาหนูแพรวกลับไปพักผ่อนเถอะครับ” คุณสุพจน์พูดขึ้น เนื่องจากตนก็สังเกตเห็นสีหน้าไม่ค่อยดีของหญิงสาวเช่นกัน

“ถ้าอย่างนั้นดิฉันขอพายัยแพรวกลับก่อนนะคะ แล้วเอาไว้เจอกันที่งานแต่ง พารัน ป้ากลับก่อนนะลูก”

“ครับ” จบคำของพารัน คุณวรรณวลัยก็พาลูกสาว       บุญธรรมเดินทางกลับบ้านพัก ด้านสองพ่อลูกก็พากันกลับด้วยเช่นกัน กระทั่งกลับมาถึงบ้านแล้วพารันก็ขอคุยกับผู้เป็นพ่อที่ห้องนั่งเล่น

“แกมีอะไร เจ้าพารัน” นั่งลงได้ครู่หนึ่งคนเป็นพ่อก็เอ่ยถาม

“คุณพ่อกำลังคิดจะทำอะไรครับ”

“ฉันทำอะไร” ย้อนถามจบแล้วคนเป็นพ่อก็จ้องหน้าลูกชาย

“ก็ที่คุณพ่อนัดผมให้ไปเจอกับคุณวรรณวลัย แล้วก็ลูกสาวบุญธรรมของท่าน”

“ก็นัดไปกินข้าว พูดคุยกันธรรมดา ว่าแต่แกถามฉันแบบนี้ แกหมายความว่าไง”

“ผมกำลังคิดว่าคุณพ่อกับคุณวรรณวลัยกำลังจะจับคู่ให้ผม แต่ผมขอบอกคุณพ่อเลยว่ามันไม่มีทางสำเร็จหรอกครับ เพราะผมรักกี้คนเดียว”

“แกดูละครน้ำเน่ามากไปหรือเปล่าเจ้าพารัน”

“แล้วคุณพ่อคิดแบบนั้นจริงๆ หรือเปล่าครับ”

“ฉันไม่เคยมีความคิดจะจับคู่ให้แก” คุณสุพจน์ยืนยันหนักแน่น แต่หากลูกชายไม่มีคนรัก บ้างทีตนอาจจะจับคู่ให้

“คุณพ่อแน่ใจเหรอครับ” พารันย้อนถาม เพราะยังไม่เชื่อคำพูดของบิดาเท่าไหร่นัก

“ทำไม? แกอยากให้ฉันจับแกแต่งงานกับหนูแพรวหรือไง ถึงถามไม่เลิก แต่ถ้าแกชอบหนูแพรว ฉันจะไปบอก              คุณวรรณวลัยให้ยกหนูแพรวให้แก เอาไหม!” คนเป็นพ่อถามเสียงแข็ง

“ผมไม่ต้องการผู้หญิงคนไหนนอกจากคนที่ผมรักครับ  คุณพ่อ”

“งั้นแค่นี้ใช่ไหมที่แกจะถามฉัน”

“เอ่อ...ครับ”

“งั้นฉันขอไปนอนล่ะ ส่วนแกก็เลิกฟุ้งซ่านได้แล้ว” พูดจบคนเป็นพ่อก็ลุกเดินออกจากห้องนั่งเล่นไปพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ ไม่เข้าใจว่าลูกชายไปเอาความคิดพวกนี้มาจากไหน ถึงได้คิดบ้าๆ ว่าตนจะจับคู่ให้!

ด้านพารัน หลังจากได้ถามเรื่องคาใจไปแล้วก็โล่งใจก่อนจะมาฉุกคิดได้ เลยรีบลุกเดินตามคนเป็นพ่อไปทันที เพื่อสอบถามให้รู้เรื่อง

“คุณพ่อครับ ผมมีเรื่องจะคุย”

“พอเถอะเจ้าพารัน ดึกแล้ว ฉันอยากพักผ่อน” เมื่อคนเป็นพ่อบอกแบบนี้ คนเป็นลูกก็ไม่เซ้าซี้ต่อ และได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ พร้อมกับภาวนาขออย่าให้เป็นอย่างที่คิด!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha