วิวาห์รักเจ้าสาวสำรอง [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 14 : ตอนที่ 7-2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ช่วงสายๆ วันต่อมา อาภัสดาที่ตื่นลงมาช่วย        แพรวพรรณทำอาหารคอยชำเลืองมองเป็นระยะ เพราะตั้งแต่กลับมาอีกฝ่ายก็เอาแต่เงียบและดูเครียดอย่างเห็นได้ชัด จนกระทั่งตอนนี้ก็ดูเหม่อลอย เหมือนคนกำลังมีเรื่องไม่สบายใจ

“พี่แพรว! พี่เป็นอะไรหรือเปล่า”

“อุ๊ย!

“ดรีมขอโทษนะพี่แพรว” อาภัสดาที่เป็นต้นเหตุทำให้        แพรวพรรณโดนมีดบาดรีบขอโทษขอโพย ก่อนจะพากันเข้าไปทำแผล เสร็จแล้วอาภัสดาก็ถามไถ่ว่ามีเรื่องอะไรทำให้ไม่สบายใจหรือไม่

“ไม่มีอะไรหรอกดรีม”

“แต่พี่ดูเหม่อๆ นะ หรือก่อนกลับมาที่บ้าน พี่แพรวโดนคุณท่านดุ”

“เปล่า คุณท่านไม่ได้ดุอะไรพี่เลย”

“แล้วพี่เป็นอะไรล่ะ ดรีมสังเกตตั้งแต่เช้าแล้วนะ”

แพรวพรรณอ้ำอึ้งไปก่อนจะตอบเพื่อนรุ่นน้อง “ตอนพี่ขับรถกลับบ้านไปเจอคนไม่ดีมาจ้ะ แล้วพี่ยังกลัวๆ อยู่ ก็เลยทำให้พี่เหม่อ”

“คนไม่ดี?” อาภัสดาทำหน้านิ่วคิ้วขมวด

“อืม”

“คนเมาใช่ไหมพี่แพรว”

“ใช่ๆ คนเมา แต่เขาไม่ได้ทำอะไรหรอก พอดีพี่...พี่เบรกรถทัน แล้วพี่ก็รีบขับรถลับบ้านเลย” แพรวพรรณตอบแบบอึกอัก เพราะเธอไม่อยากโกหกเพื่อนรุ่นน้อง แต่จะให้เล่าความจริงว่าเมื่อวานไปเจออะไรมาเธอก็พูดไม่ได้ แล้วตอนนี้เธอก็ลำบากใจมากๆ เพราะตอนบ่ายมีนัดกับเพื่อนรัก ที่โทรมานัดให้ไปพบที่ร้านตัดชุดแต่งงาน เธอไม่อยากไปเลยเมื่อรู้ว่าเพื่อนรักจะพาคนรักไปลองชุดแต่งงานด้วย

“ดรีมก็เบื่อเหมือนกัน พวกคนเมา แต่ก็ดีแล้วที่พี่ไม่ขับรถชน ไม่งั้นได้ขึ้นโรงขึ้นศาล เสียเวลาทำมาหากิน ว่าแต่เรื่องนัดกับพี่กี้ พี่แพรวจะขับรถไปเองหรือไปกับดรีม”

          “พี่จะขับรถเองไปจ้ะ พอดีพี่จะเอาภาพไปส่งร้านคุณศิวาด้วย”

          “นี่ถ้าดรีมไม่ได้นัดเพื่อนๆ ไว้ว่าจะไปทะเลกันนะ ดรีมจะขับรถรับส่งพี่แพรวเองเลย”

          “ดรีมไปเที่ยวกับเพื่อนๆ เถอะ  นานๆ เจอกันทีไม่ใช่เหรอ ถ้ายกเลิกนัดเดี๋ยวเพื่อนเสียใจแย่เลย”

          “ดรีมก็ว่างั้นแหละ ถ้ายกเลิกนัดมีหวังโดนด่ายับแน่”

          “จ้ะ ว่าแต่ดรีมนึกยังไงถึงเปลี่ยนใจมาเป็นเพื่อนเจ้าสาว” แพรวพรรณเอ่ยถามอย่างสงสัย เพราะก่อนหน้าอาภัสดาก็ยืนยันว่าจะไม่เป็นเพื่อนเจ้าสาวแน่ๆ

          “เพื่อนพี่กี้ไม่ว่าง ดรีมก็เลยต้องเป็นเพื่อนเจ้าสาวแทน ว่าแต่กับข้าวเสร็จแล้ว เรายกไปตั้งโต๊ะกันเถอะพี่แพรว ป่านนี้แม่พี่คงลงมารอแล้ว”

          “งั้นรีบยกไปกันเถอะ” จบคำสองสาวก็พากันยกอาหารเช้าไปตั้งโต๊ะ พอดีกับที่มารดาของแพรวพรรณก็ออกมาจากห้องนอน ก่อนที่ทั้งสามจะรับประทานอาหารเช้า และแพรวพรรณก็บอกกับมารดาว่าจะเข้ากรุงเทพฯ สักสองชั่วโมง แล้วจะรีบกลับมาอยู่เป็นเพื่อนมารดา

         

ที่ร้านตัดชุดแต่งงาน สองสาวมารออยู่ก่อนหน้า เกือบครึ่งชั่วโมง ภีรมาสและพารันจึงได้เดินทางมาถึงร้าน และทันทีที่มาถึงภีรมาสก็แนะนำว่าที่เจ้าบ่าวให้รู้จักกับเพื่อนรักและลูกพี่ลูกน้องอย่างเป็นทางการ

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” พารันเอ่ยตอบและสายตาก็คอยจ้องไปที่คนบางคนที่พยายามหลบสายตา

“แพรวเป็นอะไรหรือเปล่า ทำท่าทางแปลกๆ” ภีรมาสถามเพื่อนอย่างสงสัย

“เปล่านี่!

“งั้นไปลองชุดกันเลยไหม ฉันจัดการไว้เรียบร้อยแล้วน่าจะพอดีกับรูปร่างของเธอ ส่วนของยัยดรีมน่าจะต้องแก้” พูดจบสามก็พากันเข้าไปลองชุด แต่ระหว่างลองชุดกันอยู่นั่นโทรศัพท์ของ ภีรมาสก็แผดร้องขึ้นมา ทีแรกนางแบบสาวไม่คิดจะรับ เพราะได้เคลียร์งานไปหมดแล้วเพื่อเตรียมตัวเป็นเจ้าสาว แต่เมื่อเห็นคนโทรเข้ามาเป็นเจ้าของเอเจนซี่ชื่อดัง นางแบบสาวก็บอกให้สองสาวออกไปลองชุดอีกห้อง ส่วนตัวเธอก็หันมารับโทรศัพท์

“คุณจะกลับอเมริกาแล้วเหรอคะ”

“ครับ ว่าแต่คุณจะไปกับผมหรือเปล่าครับ” คนอยากได้นางแบบสาวไปอยู่ด้วยยังคงไม่เลิกชักชวนนางแบบสาว

“เอ่อ...

“ผมอยากให้คุณไปกับผม ผมรักคุณมากนะยาหยี” อเล็กซ์ป้อนคำหวานยิ่งทำให้นางแบบสาวตัดสินใจลำบาก เพราะหลายวันที่ผ่านมาเขาเป็นฝ่ายหายหน้าไป ด้านผู้จัดการของเธอก็ยังสืบไม่ได้ว่าตกลงเขาแอบซ่อนภรรยาไว้ที่อเมริกาหรือไม่ จึงทำให้เธอไม่กล้าทิ้งว่าที่เจ้าบ่าวไป

“คุณจะไปเมื่อไหร่คะ”

“อีกไม่กี่วันแล้วครับ”

“แสดงว่าคุณยังไม่ได้กำหนดวันเดินทางใช่ไหมคะ”

“ผมรอคุณ ว่าแต่ตอนนี้คุณทำอะไรอยู่”

“เอ่อ...ฉันมาลองชุดแต่งงานค่ะ”

“ผมอยากพบคุณตอนนี้ คุณออกมาหาผมได้ไหม ยาหยี”

“ได้ค่ะ แต่คุณรอฉันสักครึ่งชั่วโมงได้ไหมคะ พอดีฉันมากับเพื่อนๆ”

“ถ้างั้นผมไปรับคุณที่ร้าน”

“คุณจะมารับฉันเหรอคะ” นางแบบสาวย้อนถามด้วยน้ำเสียงตกใจ เพราะยังคิดหาวิธีบอกว่าที่เจ้าบ่าวไม่ได้

“ถ้าคุณลำบากใจ ผมไม่ไปก็ได้”

“ฉันอยากให้คุณมารับ” นางแบบสาวรีบบอก

“ถ้างั้นคุณบอกชื่อร้านมาได้เลย แล้วผมจะไปรับคุณ”

“ได้ค่ะ” พูดจบก็วางสาย จากนั้นเธอก็เดินวนอยู่ในห้องลองชุดครู่หนึ่งก่อนจะโทรหาผู้จัดการ แล้วบอกให้รีบมาที่ร้านตัดชุดแล้วทำอย่างไรก็ได้ให้ว่าที่เจ้าบ่าวของเธอออกจากร้านไป ก่อนที่คุณอเล็กซ์จะมารับเธอ

 

          หลังจากลองชุดกันเรียบร้อยแล้วทั้งสามสาวและอีกหนึ่งหนุ่มก็พากันออกจากร้านตัดชุดที่ต้องจัดการแก้ชุดของอาภัสดาคนเดียว เพราะชุดหลวมเกินไป โดยที่อาภัสดาก็ขอแยกตัวออกไปหาเพื่อนที่หัวหิน ทำให้เหลือเพียงสองสาวกับอีกหนึ่งหนุ่ม ที่ตอนนี้ภีรมาสก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตกลงผู้จัดการลงมือทำอะไรหรือยัง จึงเดินออกมาโทรศัพท์หาผู้จัดการ หลังจาก แพรวพรรณกล่าวลาจบแล้วเดินไปที่รถและตอนนี้กำลังเจอปัญหาเมื่อมาถึงรถแล้วรถยางแบนไปสองล้อแบบไม่รู้สาเหตุ

“อะไรเนี่ย ขามาก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย” แพรวพรรณจ้องมองรถตัวเองอย่างเซ็งๆ เพราะเมื่อสามวันก่อนก็เพิ่งเอารถไปเข้าศูนย์เช็คทุกอย่างก็ปกติ

“แพรว! เป็นอะไรหรือเปล่า” ภีรมาสที่โทรสอบถามผู้จัดการจนได้เรื่องแล้วก็เดินเข้าไปถามไถ่เพื่อนรัก พร้อมกับว่าที่เจ้าบ่าว ครั้นพอเห็นรถเพื่อนยางแบนก็ให้ว่าที่เจ้าบ่าวไปส่งเพื่อนที่บ้าน ส่วนรถเธอจะให้ผู้จัดการมาจัดการให้เอง ในขณะ     แพรวพรรณก็ปฏิเสธเสียงแข็งกลับไปทันทีเช่นกัน “ไม่ต้องกี้ เดี๋ยวแพรวกลับเองได้”

“แพรว เธออย่าเรื่องมากสิ แล้วเธอต้องรีบกลับบ้านไปดูแม่ไม่ใช่เหรอ ให้คุณพารันไปส่งนั่นแหละดีแล้ว แล้วถ้ารถเรียบร้อยแล้วเดี๋ยวฉันจะให้คนเอาไปส่งที่บ้าน ไปสิ แม่เธออยู่บ้านคนเดียวนะ” ภีรมาสคะยั้นคะยอ

“แต่ว่า...

“ไม่ต้องแต่แล้ว คุณพารันรบกวนไปส่งเพื่อนกี้ให้ถึงบ้านนะคะ” นางแบบสาวที่เสียเวลามาพอสมควรแล้วตัดบทด้วยการดึงมือว่าที่เจ้าบ่าวให้รีบไปที่รถแล้วก็เรียกเพื่อนรัก แพรวพรรณเลยจำใจเดินไปขึ้นรถด้วยความจำใจ

“ผมอยู่รอเป็นเพื่อนคุณก่อนดีกว่านะที่รัก” พารันพูดขึ้นเมื่อยังไม่เห็นรถของผู้จัดการมารับคนรัก

“กี้รอคนเดียวได้ค่ะ อีกอย่างเพื่อนของกี้ก็ต้องรีบกลับไปดูแลแม่ด้วย คุณพารันรีบไปส่งเพื่อนกี้นะคะ”

“แล้วแม่เพื่อนคุณเป็นอะไรเหรอ”

“คุณไปถามยัยแพรวเองเถอะ นะคะยอดรักของกี้”

“ถ้างั้นผมไปก่อนนะครับ แล้วค่ำๆ ผมจะโทรหา”

“แต่ถ้ากี้ไม่ว่างรับสายคุณอย่าโกรธกี้นะคะ คือกี้ต้องรีบทำงานให้เสร็จก่อนวันสำคัญของเรา”  

“ครับ ผมเข้าใจ” พูดจบพารันก็เปิดประตูรถเข้าไปนั่ง ครู่ต่อมาก็เคลื่อนรถออกไป ด้านคนที่นั่งมาด้วยก็นั่งกุมมือตัวเองแน่น ก่อนจะเอ่ยปากบอกทางเข้าไป แต่เขากลับไม่เลี้ยวรถไปตามทางที่เธอบอก!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha