วิวาห์รักเจ้าสาวสำรอง [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 15 : ตอนที่ 8-1


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

       

 

“คุณพารัน! จอดรถเดี๋ยวนี้” แพรวพรรณเอ่ยสั่งอีกครั้งหลังจากพยายามบอกให้เขาจอดรถและเธอจะกลับบ้านเองไปหลายครั้ง แต่เขาทำเหมือนไม่ได้ยินซ้ำยังเรียกเร่งความเร็วจนรถจะเหาะได้อยู่แล้ว “คุณพารัน! หยุดรถ”

          พารันได้ยินแล้วก็ยิ้มและยอมผ่อนความเร็วของรถจนอยู่ในระดับไม่ช้าไม่เร็วก่อนไป แต่นั่นยังไม่ใช่สิ่งที่แพรวพรรณต้องการ เพราะเธอต้องการให้เขาจอดรถ

          “คุณพารัน ฉันบอกให้จอด”

          “ผมไม่พาคุณไปฆ่าหรอก ไม่ต้องกลัว แต่ถ้าคุณยังไม่หยุดพูด ผมอาจเปลี่ยนใจฆ่าคุณ”

          แพรวพรรณฟังแล้วก็หน้าถอดสีแต่ก็พยายามทำใจดีสู้เสือ แล้วบอกเขาดีๆ “ฉันขอกลับเองนะคะ” จบคำหน้าก็คะมำ เมื่ออีกคนเบรกรถอย่างกะทันหัน

          “ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าให้หยุดพูด!” พารันตวาดใส่คนข้างๆ ด้วยใบหน้าดุดัน

          “ฉันขอบคุณมากที่คุณจะไปส่ง แต่ส่งแค่นี้ก็พอค่ะ ฉันจะกลับเอง รบกวนคุณปลดล็อกประตูให้ฉันด้วย”

          “คุณยังไปไหนไม่ได้จนกว่าคุณจะรับปากว่าจะไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับครอบครัวของผม” พารันบอกเสียงกร้าว หลังจากคิดว่าสองแม่มีจุดประสงค์ในการเข้ามาตีสนิทกับครอบครัวของเขา

          “คุณพูดเรื่องอะไร” เธอหันมาถามอย่างสงสัย

          “ก็เรื่องที่คุณวรรณวลัยคิดจะเอาตัวคุณไปประเคนให้พ่อของผมไง”

          “คุณพารัน! อย่ามากล่าวหาฉันกับคุณท่านนะ”

          “หรือสิ่งที่ผมพูดมันไม่ใช่เรื่องจริง”

          “คุณนี่ถ้าจะบ้า แล้วถ้าคุณมีเวลาว่างรบกวนคุณไปเช็คระบบสมองบ้างนะคะ จะได้ไม่คิดอะไรเป็นตุเป็นตะแบบนี้อีก และฉันขอยืนยันอีกครั้งว่าฉันไม่เคยมีความคิดจะทำอะไรแบบนั้น!” หญิงสาวตอบกลับอย่างเหนื่อยใจ และอยากรู้จริงๆ ว่าใครไปเป่าหูเขางั้นหรือ ถึงได้คิดว่าเธอจะไปจับพ่อของเขา!

          “แพรวพรรณ!” พารันตวาดกร้าว พลางบีบแขนเรียวแรงๆ จนเจ้าของแขนหน้าเบ้

          “คุณพารัน ฉันเจ็บ!

          “ก็แล้วคุณปากดีทำไม”

          “ฉันพูดเรื่องจริง แล้วฉันก็มั่นใจว่าระบบสมองของคุณมันผิดปกติ!” พูดจบเธอก็พยายามดึงแขนของตัวเองออกจากมือใหญ่ แต่ยิ่งยื้อก็ยิ่งเจ็บ

          “ปากดีๆ อย่างคุณ ต้องโดนลงโทษ” พารันปล่อยมือจากแขนเรียวแล้วหันมาจับไหล่สองข้างของหญิงสาว

          “คุณพารัน! คุณจะทำอะไร” แพรวพรรณหน้าตาตื่น พยายามเอนตัวหนี

          “สั่งสอนคุณไง” พารันคุกคามด้วยสายตาและรอยยิ้มที่ทำให้อีกคนอกสั่นขวัญแขวน

          “คุณอย่ามาทำบ้าๆ กับฉันนะ คุณพารัน!” เสียงสั่นๆ ร้องบอกอย่างหวาดกลัว

          “ก็แค่โดนจูบ จะกลัวไปทำไม” พารันโน้มหน้าเข้าหาอย่างคนขาดสติ เพราะความโกรธเข้าครอบงำ ขณะที่แพรวพรรณก็ตกใจ ก่อนจะตั้งสติแล้วขัดขืนสุดแรง จนในที่สุดก็หลุดจากมือใหญ่ เธอรีบผลักใบหน้าเขาออกห่าง แล้วตามด้วยตบไปฉาดใหญ่

          เพี้ยะ!!

          เสียงตบนั่นเรียกสติคนบางคนให้กลับมา ด้านมือตบก็สั่งให้ปลดล็อค แต่เขากลับนิ่งเฉยก่อนจะพูดออกมาเบาๆ “ผมจะไปส่ง”

          “ฉันจะกลับเอง”

          “ผมจะไปส่ง!” คราวนี้พารันตะคอกตอบกลับไป

          “แต่ฉันไม่ไปกับคุณ”

          “อย่าเรื่องมาก!

          “คุณมันบ้า!” พูดจบก็นั่งนิ่งอย่างยอมแพ้ เพราะหากดึงดันจะกลับเอง เขาอาจทำบ้าๆ กับเธออีก และเธอจะพูดกับเขาก็ต่อเมื่อเขาถามทางเท่านั้น กระทั่งเขามาส่งเธอถึงหน้าบ้าน เธอก็หันมาขอบคุณเบาๆ แล้วเปิดประตูรถลงไปทันที ด้านพารันก็มองจนหญิงสาวเข้าไปในบ้านแล้วจึงได้ขับรถออกไป เป้าหมายก็คือร้านของเพื่อน

          ด้านแพรวพรรณที่เดินเข้าบ้านด้วยสีหน้าบูดบึ้งก็ทำเอามารดานึกสงสัยเลยถามไถ่อย่างเป็นห่วง “ทำไมไม่ตอบแม่ล่ะ   ยัยแพรว”

          “ไม่มีอะไรหรอกแม่ แพรวแค่หงุดหงิดที่รถเสีย”

          “แล้วใครมาส่งล่ะ หนูดรีมหรือหนูกี้”

          “คนของกี้มาส่งจ้ะแม่ ว่าแต่ช่วงที่แพรวไม่อยู่ แม่เป็นอะไรหรือเปล่าจ๊ะ” แพรวพรรณเปลี่ยนเรื่อง เพราะไม่อยากเอ่ยถึงผู้ชายบ้าๆ คนนั้น

          “แม่ไม่ได้เป็นอะไร เรานี่ก็ห่วงอะไรไม่เข้าเรื่อง แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าแม่สบายดี ว่าแต่ลูกมาเหนื่อยๆ เข้าไปอาบน้ำอาบท่าสักหน่อยดีไหม จะได้สดชื่น”

          “ถ้างั้นแพรวไปอาบน้ำก่อนนะจ้ะ แล้วเดี๋ยวแพรวออกมาอยู่เป็นเพื่อนแม่” บอกกล่าวจบแล้ว เธอก็เดินขึ้นห้องส่วนตัวและตรงไปยังห้องน้ำ พลางคิดถึงเรื่องที่โดนกล่าวหา ที่เธอก็ยังไม่ทราบสาเหตุว่าเกิดจากอะไร ทำไมเขาถึงได้คิดแบบนั้น!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha