วิวาห์รักเจ้าสาวสำรอง [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 16 : ตอนที่ 8-2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ที่ร้านขายภาพของศิวา เจ้าของร้านกำลังชะเง้อ มองผ่านหน้าต่างเมื่อเด็กในร้านบอกว่าเพื่อนมาหา และรออยู่ครู่หนึ่งพารันก็เดินเข้ามาหาตนด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ก่อนที่เขาจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่างบนหน้าของเพื่อนรัก

“ศิวา! แกจ้องหน้าฉันทำไม” พารันที่นั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเพื่อนเอ่ยถามอย่างสงสัย

“หน้าแกไปโดนอะไรมา”

“มีอะไร!” พารันลูบหน้าตัวเองแต่ก็รู้สึกแสบๆ มาก่อนหน้านั่นแล้ว แต่เขาไม่ได้ใส่ใจ

“เดี๋ยวฉันหากระจกให้” พูดจบศิวาก็เดินไปขอกระจกกับคนงานสาว พอได้มาแล้วก็เอาให้เพื่อนรักส่องดูหน้าตัวเอง

“เฮ้ย!” คนที่ถูกตบและเล็บข่วนเป็นทาง อุทานออกมาดังๆ พร้อมกับสะกิดเลือดที่ซึมออกมาจนแห้งออกจากใบหน้า

“บอกได้ยังว่าไปโดนอะไรมา หรือแกโดนว่าที่เจ้าสาวข่วน”

“ไม่ใช่”

“แล้วใครข่วน”

“เพื่อนของกี้”

“ห๊ะ!!!” ศิวาถึงกับอุทานเสียงดังลั่นไปทั่วร้าน เรียกให้คนในร้านเหลียวมองเป็นตาเดียว

“เบาๆ ไอ้ศิวา”

“ก็แกเล่นตอบมาแบบนี้ ฉันจะไม่ตกใจได้ไง แล้วแกไปทำอะไรถึงได้โดนเพื่อนกี้ข่วน แล้วกี้รู้เรื่องหรือเปล่า”

“ไม่มีอะไรหรอก มันเป็นแค่อุบัติเหตุ ว่าแต่ทำไมแกปิดร้านช้านักล่ะ” พารันเปลี่ยนเรื่อง เพราะไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องที่เขาจะจูบเพื่อนของคนรัก ที่เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าคิดอะไรอยู่ ถึงจะทำบ้าๆ แบบนั้น

“ฉันนัดลูกค้ามารับภาพ แล้วที่แกมาวันนี้แกกะชวนฉันไปดื่มฉลองสละโสดใช่ไหม”

“อืม”

“งั้นก็รอสักพักแล้วกัน ลูกค้าจะมาตอนสองทุ่มครึ่ง”

“ฉันรอได้ ว่าแต่ลูกศิษย์แกมีภาพมาอีกหรือเปล่า”

“คุณแพรวจะมาส่งวันนี้แหละ แต่ติดธุระมาไม่ได้เลยเลื่อนส่ง คงพรุ่งนี้แหละ”

“มีกี่ภาพ”

“สองภาพ”

“ฉันซื้อทั้งสองภาพเลย” พารันรีบบอก

“ป่านนี้ที่คอนโดของแกคงมีแต่ภาพวาดของคุณแพรว”

“ฉันเอาไปไว้ที่ทำงานกับที่บ้านพ่อด้วย” พารันตอบและฉุกคิดขึ้นมาว่าลูกศิษย์ของเพื่อนที่ชื่อแพรวจะใช่คนเดียวกับเพื่อนของภีรมาสหรือไม่ แต่เขาก็สลัดความคิดฟุ้งซ่านนี้ออกไป เพราะคนชื่อซ้ำกันมีเยอะแยะ

“ก็แล้วไป แต่ฉันออกไปดูเด็กๆ ในร้านก่อน ส่วนแกก็หาหนังสืออ่านฆ่าเวลาไปก่อนแล้วกัน” พูดจบก็เดินออกไป ด้าน พารันก็เดินไปหยิบหนังสือมาเปิดอ่าน แต่ก่อนอ่านก็โทรหาคนรัก แต่คนรักไม่รับสาย พารันจึงไม่โทรไปกวน เพราะเกรงจะรบกวนเวลางานของคนรัก จากนั้นเขาก็หันมาอ่านหนังสือแทนจนเพื่อนปิดร้านจึงพากันไปนั่งดื่มที่ร้านประจำ

       

        เกือบสัปดาห์แล้วที่ว่าที่เจ้าสาวหายหน้าหายตาไปทำให้พารันนึกห่วงและกังวลไปสารพัด เพราะอีกสามวันก็ถึงวันงานแล้ว เขาพยายามโทรหาคนรักแต่ทางผู้จัดการก็บอกว่านางแบบสาวติดงาน หากเสร็จแล้วจะให้ติดต่อกลับ แต่เขารอตั้งแต่เช้าจรดค่ำคนรักก็ยังไม่ติดต่อกลับมา

“พารัน!” คนเป็นพ่อเอ่ยเรียกเมื่อลูกชายเดินผ่านห้องนั่งเล่น

“ครับคุณพ่อ” พารันขานรับแล้วก็เดินเข้าไปหาบิดา

“ว่าที่เจ้าสาวแกหายหน้าหายตาไปไหน ทำไมแกไม่พามาบ้านบ้าง แล้วเรื่องย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน ตกลงแกจะเอายังไง” คนเป็นพ่อที่ไม่เคยเห็นว่าที่ลูกสะใภ้เลยตั้งแต่งานแฟชั่นโชว์จึงถามหา

“กี้ขออยู่คอนโดครับคุณพ่อ เธอบอกว่าเกรงใจคุณพ่อ”

“ก็ตามใจ”

“แล้วทางญาติของแฟนแกล่ะ มากันแล้วใช่ไหม”

“มาแล้วครับ”

“แล้วแกไม่คิดจะพาญาติๆ ของแฟนแกมาให้ฉันรู้จักบ้างหรือไง แต่ฉันว่าแกไปนัดมาเลย ฉันจะได้รู้จักหน้าตาญาติๆ ทางฝ่ายแฟนของแกบ้าง” แล้วนี่ก็เป็นอีกเหตุผลที่ตนพูดไปหลายครั้ง แต่ทางลูกชายก็บอกแต่ว่าทางแฟนสาวยังไม่ว่าง ติดงาน จนตอนนี้ยังไม่เคยเจอหน้าญาติพี่น้องของทางฝ่ายนั้นสักคน

“ผมจะนัดให้ครับ”

“งั้นแกรีบจัดการซะ แล้วเรื่องที่จัดงาน เรื่องตกแต่งงาน ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม”

“เรียบร้อยดีทุกอย่างครับ”

“งั้นแกจะไปทำธุระอะไรก็ไปเถอะ”

“ครับคุณพ่อ” พารันเดินออกมาที่โรงรถพร้อมกับโทรศัพท์หาคนรักไปด้วย แต่คนรักไม่รับสายเหมือนเดิม ทำเอาคนโทรหงุดหงิดมากยิ่งขึ้นและยอมรับเลยว่าเหนื่อยกับการที่คนรักเงียบหาย ทั้งที่ใกล้วันงานแล้ว

คุณจะอยู่คอนโดหรือเปล่า คิดแล้วพารันก็เปิดประตูรถเข้าไปนั่ง แล้วขับรถออกไปจุดหมายก็คือคอนโดของคนรัก แต่หากยังไม่เจอคนรักอีก เห็นทีเขาต้องไปหาเพื่อนแทน

 ด้านคนที่กำลังทำให้ว่าที่เจ้าบ่าวเหนื่อยและเริ่มคิดมาก ตอนนี้กำลังเดินทางไปพบชายหนุ่มอีกคนที่เธอขอให้เขาอยู่เมืองไทยต่อที่บ้านพักริมทะเล

เชิญเข้าไปในบ้านได้เลยครับ สารภีหนุ่มเอ่ยบอกหลังจากจอดรถและลงมาเปิดประตูให้นางแบบสาว

“คุณอเล็กซ์อยู่ในบ้านใช่ไหม”

“ครับ” สิ้นเสียงสารถีหนุ่ม นางแบบสาวก็เดินเข้าไปในบ้าน และทันทีที่ผลักประตูเข้าไปก็เห็นแสงเทียนประดับอยู่รอบๆ บ้านอย่างสวยงาม แต่สิ่งที่เธออยากเจอก็คือเจ้าของบ้าน

“เชิญครับ” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยบอก ก่อนจะเดินออกมาพร้อมช่อดอกไม้ “สำหรับคุณครับ”

“ขอบคุณมากค่ะ” นางแบบสาวยื่นมือไปรับดอกไม้ แต่ไม่ทันได้รับดอกไม้ช่อสวย อีกคนก็ดึงรั้งเธอเข้าไปชิด

“ผมรักคุณเหลือเกินยาหยี” น้ำเสียงเริ่มพร่าสั่น มือก็เริ่มลูบไล้ไปที่แผ่นหลังเนียนสวย

“ฉันรู้ค่ะ” จบคำของนางแบบสาว ชุดเดรสแสนสวยก็ถูกปลดออกจากกาย “คุณอเล็กซ์ ตรงนี้เลยเหรอคะ” นางแบบสาวทักท้วงอย่างมีจริต

“จะไม่มีใครเข้ามา เชื่อผม ยาหยี”

“ค่ะ ฉันเชื่อคุณ” 

อเล็กซ์ยิ้มละมุน ก่อนใช้สองมือประคองใบหน้าสวย แล้วบดขยี้จุมพิตอย่างเร่าร้อน นางแบบสาวเองก็จูบตอบกลับไปอย่างไม่เกี่ยงงอน พร้อมเบียดกายเข้าหาชายหนุ่มที่ยังสวมเสื้อผ้าครบชุด มือของเธอจึงเริ่มปลดที่กางเกงของเขาก่อนแล้วลูบไล้ท่อนเนื้อที่เหยียดขยายผ่านกางเกงชั้นใน ก่อนจะสะดุ้งเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวเลื่อนลงมาดูดกลืนยอดอก เขาทั้งดูดทั้งขบกัดจนร่างเธอสั่นสะท้าน

อ่า คุณอเล็ซ์ นางแบบสาวแอ่นอกเข้าหาริมฝีปากร้ายกาจ นำเสนอให้เขาอย่างเต็มที่ ขณะที่มือของเธอก็หาได้ยอมแพ้ จับล้วงท่อนเนื้อออกมารูดขึ้นลงเป็นจังหวะ ก่อนจะลดตัวลงมาแล้วอ้าปากดูดเลียท่อนเนื้อ

“โอ้ว! ยาหยี” ชายหนุ่มถึงกับครางลั่น ขยับสะโพกสอดรับจังหวะของนางแบบสาว กระทั่งความอดทนใกล้สิ้นสุดชายหนุ่มก็ดึงตัวตนออกมาแล้วผลักนางแบบสาวให้นอนลงบนโซฟา จับสองขาเรียวสวยแยกกว้างเปิดทางให้ท่อนเนื้อบุกฝ่าโพรงสวาท

“คุณอเล็กซ์ขา ฉันต้องการคุณ เร็วๆ หน่อยค่ะ ฉันใจจะขาดอยู่แล้ว” นางแบบสาวเร่งเร้า เมื่อเขาชักช้าไม่ทันใจเธอ

“ผมก็เหมือนกัน” สิ้นเสียงแหบพร่า สะโพกสอบก็กระหน่ำอัดเข้าหานางแบบสาวอย่างบ้าคลั่ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อสลับเสียงครางของทั้งสองดังก้อง และดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเพลิงสวาทแผดเผาร้อนแรงมากยิ่งๆ ขึ้น จวบจนเพลิงสวาทสงบลง อเล็กซ์ก็อุ้มร่างอ่อนระทวยเข้าไปยังห้องนอน แล้วเริ่มสานต่อบทสวาทรอบใหม่ เพราะเขานั่นหลงใหลนางแบบสาวชนิดที่อยากจะเสพรักจากเรือนกายของเธอทุกวัน และเมื่อหลงแล้วเขาก็กักตัวนางแบบสาวเอาไว้จนถึงวันสำคัญของหญิงสาวจึงปล่อยตัวเธอไป


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha