วิวาห์รักเจ้าสาวสำรอง [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 17 : ตอนที่ 9-1


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

 

สามวันต่อมา...

ห้องบอลรูมขนาดใหญ่ถูกตกแต่งอย่างสวยงามด้วยดอกไม้นำเข้า ตามความชอบของเจ้าสาวที่จะกลายเป็นคนสวยที่สุดของงานนี้ ทั้งแขกเหรื่อคนสำคัญ และสื่อหลายสำนักต่างเฝ้ารอชมโฉมหน้าของเจ้าสาว แต่ในขณะที่คนในงานกำลังเฝ้าการปรากฏตัวของเจ้าสาวอยู่นั่นเวลานี้ที่ห้องแต่งตัวของเจ้าสาว หลายคนกำลังสงสัยแล้วว่าเหตุใดเจ้าสาวของงานยังไม่มา 

“ทำไมเจ้าสาวยังไม่เข้ามาแต่งตัวอีก มีใครรู้บ้างไหม” โบตั๋น ช่างแต่งหน้าคนดังเปรยออกมา เพราะหากเจ้าสาวยังไม่มาภายในครึ่งชั่วโมงมีหวังทำอะไรกันไม่ทันแน่ๆ

“หรือว่าคุณกี้ให้ช่างคนอื่นแต่งหน้าทำผมตัดหน้าพวกเราไปแล้ว” ออมมี่ ลูกมือคนเก่งของโบตั๋นพูดขึ้น

“ไม่หรอก!

“แต่ก็ไม่แน่นะพี่โบตั๋น ใครๆ ก็รู้ว่านางแบบสาวคนนี้เรื่องมาก” พูดจบออมมี่ก็เบ้ปากนิดๆ เพราะนางแบบคนดังมีข่าวลือสะพัดในเรื่องนี้แทบทุกวัน แต่ผู้จัดการก็ออกมาแก้ข่าวว่าโดนใส่ร้าย แต่ไม่เชื่อหรอก เพราะเคยโดนมาแล้วหลายงาน หลังจากจะแต่งหน้าให้ แต่กลับโดนไล่ออกไป บอกว่ายังไม่มีอารมณ์จะให้แต่ง ทั้งที่อีกไม่กี่สิบนาทีงานจะเริ่ม ตนก็ได้แต่รอ แต่ปรากฏว่านางแบบสาวเรียกช่างคนอื่นมาแต่งให้ซะงั้น

“ถ้าทำแบบนั้นจริง ฉันจะฟ้องเรียกค่าเสียหายให้หนักเลย คอยดูเถอะ!” จบคำของโบตั๋นเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นสองสามครั้ง ช่างแต่งหน้าคนดังถึงกับร้องออกมาด้วยความดีใจ “คุณกี้แน่ๆ”

ถ้าเป็นคุณกี้จริงจะเคาะห้องทำไมล่ะพี่โบตั๋น” ออมมี่พูดจบก็มองไปที่ประตู เมื่อมีคนเปิดเข้า “อ้าว! คุณแพรวเองเหรอคะ”

 “ค่ะแพรวเอง” แพรวพรรณที่ออกไปโทรศัพท์หามารดา เพราะเป็นห่วงมารดาแม้จะมีคนของคุณท่านมาอยู่เป็นเพื่อนแล้วก็ตามแต่เธอก็ยังเป็นห่วง เอ่ยตอบพี่ช่างแต่งหน้าไปแล้วก็มองหน้าคนนั่นทีคนนี่ที “เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ ดูพี่ๆ หน้าตาเคร่งเครียดกันจัง”

“ก็คุณกี้น่ะสิ จนป่านนี้ยังไม่มาเลย นี่พี่ก็มาตั้งเป็นชั่วโมงแล้วนะคะ แล้วถ้ายังไม่มาเร็วๆ นี้ มีหวังทำอะไรกันไม่ทันแน่ๆ” โบตั๋นโอดครวญจนไมเกรนจะขึ้น

“กี้เหรอคะ ยังไม่มา” แพรวพรรณตกใจกับคำตอบของช่างแต่งหน้า แต่ก็พยายามคิดในทางที่ดีว่าเพื่อนรักอาจจะกำลังมาก็เป็นได้ เพราะเช้านี้ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น รถติดมากๆ กว่าเธอจะมาถึงโรงแรมได้ก็เกือบแปดโมงเช้า ส่วนอาภัสดาที่ออกมาแต่งตัวพร้อมกันก็แยกไปรับญาติๆ ที่บ้าน

“ค่ะคุณแพรว แต่พี่ก็พยายามติดต่อน้องกี้แล้วนะคะ แต่ติดต่อไม่ได้เลย”

“เดี๋ยวแพรวโทรตามให้นะคะ” แพรวพรรณเดินออกมาโทรศัพท์หาเพื่อนรัก แต่โทรเท่าไหร่ก็ติดต่อไม่ได้จนเธอเองก็เริ่มเครียด ก่อนจะโทรหาอาภัสดาแต่ก็ติดต่อไม่ได้เช่นกัน

ทำไมติดต่อไม่ได้ทั้งสองคนเลย

“เป็นไงบ้างคะคุณแพรว ติดต่อคุณกี้ได้หรือเปล่า” โบตั๋นที่ก็ร้อนใจไม่แพ้กันเอ่ยถาม

“ไม่ได้เลยค่ะ”

“โอ๊ย! ตายๆ จะทำยังไงดีล่ะ ว่าแต่ก่อนหน้านั่นคุณแพรวติดต่อกับคุณกี้ได้ไหมคะ”

“แพรวไม่ได้เจอกี้เลยค่ะ” แล้วเธอก็ไม่ได้เจอเพื่อนรักมาตั้งแต่วันที่ไปลองชุดกันแล้ว

แล้วจะเอายังไงดีคะ ป่านนี้แขกไม่เริ่มมากันแล้วเหรอ”

“น่าจะมากันแล้วนะคะ ตอนนี้ก็แปดโมงกว่าแล้ว แต่เดี๋ยวแพรวขอตัวก่อนนะคะ แล้วถ้ากี้มาแล้ว รบกวนคุณโบตั๋นโทรบอกแพรวด้วยนะคะ” พูดจบก็บอกเบอร์โทรให้กับโบตั๋นไป จากนั้นเธอก็รีบเปิดประตูออกไปและตรงไปยังลิฟต์พร้อมกับโทรศัพท์ติดต่อหาเพื่อนรักทั้งสองคนไปด้วย ก่อนที่ความพยายามของเธอจะเป็นผลเมื่อติดต่ออาภัสดาได้แล้ว

“ดรีม! กี้อยู่กับดรีมไหม”

“พี่กี้ออกไปแต่งหน้าทำผมตั้งแต่เช้ามืดแล้วนะพี่แพรว ออกไปพร้อมผู้จัดการแอน ส่วนดรีมกับญาติๆกำลังเร่งไปที่งาน แต่คงถึงช้าหน่อย เพราะตอนนี้รถเยอะมากเลยพี่แพรว”

“กี้ไม่ได้อยู่ที่นี่นะดรีม พี่เพิ่งคุยกับช่างแต่งหน้าทำผมมา เขาบอกว่ากี้ยังไม่มาเลย”

“อะไรนะ!” อาภัสดาตกใจพลอยทำคนในรถตกใจตาม ด้านแพรวพรรณก็บอกให้อาภัสดาลองติดต่อหาใครก็ได้ที่พอจะติดต่อได้ เผื่อจะรู้ว่าภีรมาสอยู่ที่ไหน ส่วนเธอก็รีบลงหาผู้มีพระคุณ ที่ตอนนี้ท่านจะมาถึงโรงแรมแล้ว

“ยัยแพรว! มาแล้วเหรอ เป็นไงบ้าง เจ้าสาวแต่งตัวเสร็จแล้วใช่ไหม” คุณวรรณวลัยที่ก็เพิ่งรู้ไม่นานว่าลูกสาวบุญธรรมของตนเป็นเพื่อนรักกับนางแบบสาว เอ่ยถามทันทีที่ลูกสาวบุญธรรมเดินมาหา แต่พอสังเกตสีหน้าของลูกสาวบุญธรรมแล้วก็แปลกใจ  “ยัยแพรว เป็นอะไรหรือเปล่า หน้าตาหล่อนดูเครียดๆ”

“เอ่อ...

“มีอะไรก็พูดมาสิ”

“กี้ไม่ได้อยู่ที่ห้องแต่งตัวค่ะคุณท่าน”

“อย่ามาพูดเล่นนะยัยแพรว งานจะเริ่มอยู่แล้ว”

“แพรวไม่ได้พูดเล่นนะคะคุณท่าน นี่แพรวก็พยายามติดต่อกี้อยู่ แต่ติดต่อไม่ได้ ช่างแต่งหน้าก็ร้อนใจกันมากด้วยค่ะ กลัวจะแต่งหน้าเจ้าสาวไม่ทัน” หน้าตาเคร่งเครียดของลูกสาวบุญธรรมเริ่มทำให้คุณวรรณวลัยเชื่อแล้วว่าลูกสาวคงพูดจริง

“แล้วหล่อนไม่รู้หรือว่าเพื่อนหล่อนไปไหน”

“แพรวไม่ทราบค่ะคุณท่าน”

          “นี่เพื่อนหล่อนคิดว่าเล่นขายของอยู่หรือไง แล้วนี่       คุณสุพจน์กับลูกชายรู้หรือยังว่าเจ้าสาวหายตัวไป นั่นไง!         คุณสุพจน์เดินมาพอดี” คุณวรรณวลัยทักขึ้นแต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเรื่องที่เจ้าสาวหายตัวไป เพราะแม้ตนจะเชื่อที่ลูกสาวบอก แต่บ้างทีลูกสาวของตนอาจเข้าใจอะไรผิด

          “คุณท่านคะ คุณลุงสุพจน์เดินมาแล้วค่ะ”

          “ฉันเห็นแล้ว หล่อนก็อย่างเพิ่งพูดอะไรล่ะ เพราะบ้างที่เจ้าสาวอาจจะอยู่กับเจ้าบ่าว”

          “ค่ะคุณท่าน” จบคำของแพรวพรรณ พ่อเจ้าบ่าวก็เดินมาทักทายและพูดคุยกันสักพักคุณสุพจน์ก็เรียกให้คนขึ้นไปดูเจ้าสาวทำเอาทั้งแพรวพรรณและผู้มีพระคุณเหลียวมองหน้ากัน เพราะหากเป็นเช่นนี้อีกฝ่ายคงยังไม่รู้แน่ๆ ว่าเจ้าสาวไม่ได้อยู่ที่ห้องแต่งตัว

          “คุณสุพจน์คะ”

          “ครับคุณวรรณวลัย”

          “คือยัยแพรวเพิ่งบอกกับดินฉันเมื่อครู่ว่าเจ้าสาวไม่ได้อยู่ในห้องแต่งตัว แต่ดิฉันคิดว่าคุณสุพจน์ลองโทรหาลูกชายดูนะคะ เผื่อเจ้าสาวจะอยู่กับเจ้าบ่าว” เมื่อเห็นว่าพ่อเจ้าบ่าวคงไม่รู้แน่ๆ คุณวรรณวลัยจึงเป็นคนบอก เพื่อจะให้อีกฝ่ายออกไปตามหาเจ้าสาวให้ทันก่อนจะถึงฤกษ์

          “จริงหรือเปล่าหนูแพรว”

          “จริงค่ะคุณลุง แต่เดี๋ยวแพรวขึ้นไปดูให้อีกรอบนะคะ เผื่อกี้จะมาแล้ว”

          “ขอบใจหนูมาก”

          “ไม่เป็นไรค่ะคุณลุง” พูดจบก็รีบขึ้นไปบนห้องแต่งตัว โดยไม่รู้ตัวเลยว่าภาพการพูดคุยนั่นอยู่ในสายตาของเจ้าบ่าว

          “เฮ้ย! ไอ้พารัน จะแต่งงานอยู่แล้วยังมองหญิงอื่นอยู่อีกหรือไง” ศิวาสะกิดถามเพื่อน

          “ปากแกนี่วอนโดนเตะจริงๆ ไอ้ศิวา” พารันหันมาถามหน้าเหี้ยมใส่เพื่อน ที่กล่าวหาเขาลอยๆ แต่เขาก็ยอมว่ามองจริง แต่ไม่ใช่มองเพราะชื่นชอบ แต่เขามองเพราะไม่พอใจที่เจ้าหล่อนสนิมสนมกับพ่อของเขา แล้วดูพ่อของเขาจะเอ็นดู  เจ้าหล่อนมากด้วย 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha