วิวาห์รักเจ้าสาวสำรอง [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 18 : ตอนที่ 9-2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ตกลงแกจะเป็นเจ้าบ่าวหรือนักเลงว่ะไอ้พารัน เอะอะก็จะเตะลูกเดียว ว่าแต่แต่ใกล้ฤกษ์งามยามดีของแกหรือยัง”

          พารันไม่ทันได้ตอบคำถามของเพื่อน คนเป็นพ่อก็เดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “คุณพ่อเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

          “แกมากับฉันก่อน” พูดจบคุณสุพจน์ก็ดึงมือลูกชายออกมาให้ห่างคนอื่นๆ จากนั้นสองพ่อลูกก็พูดคุยกันหน้าตาเคร่งเครียด

          “ตกลงแกรู้หรือเปล่าว่าเจ้าสาวของแกอยู่ไหน”

          “อยู่ในห้องแต่งตัวครับ”

          “แต่หนูแพรวเพิ่งบอกฉันว่าเจ้าสาวของแกไม่ได้อยู่ในห้องแต่งตัว”

          “ผู้หญิงคนนั้นคงโกหกครับคุณพ่อ”

          “แล้วหนูแพรวจะโกหกไปเพื่ออะไรห๊ะ!

          “ผมไม่ทราบครับ แต่กี้ไม่ทางหนีงานแต่งแน่นอนครับ”  พารันยืนยันเสียงหนักแน่น เพราะทั้งเขาและภีรมาสรอวันนี้มานาน แม้ที่ผ่านมาภีรมาสจะหายหน้าหายตาไปก็เถอะ แต่เขากลับเธอก็เพิ่งจะเจอกันเมื่อวานและไม่ได้มีเรื่องทะเลาะอะไรกัน จึงเป็นไปไม่ได้เลยว่าภีรมาสจะหนีการแต่งงาน

          “ถ้างั้นแกก็รีบไปดูเจ้าสาวของแก แต่ถ้าเจ้าสาวแกคิดจะหักหน้าฉันด้วยการหนีงานแต่ง แกต้องรับผิดชอบ!” คนเป็นพ่อย้ำเสียงกร้าว

          “ครับคุณพ่อ”

          “รีบไปดูเจ้าสาวแกได้แล้ว” สิ้นเสียงผู้เป็นพ่อ พารันก็รีบไปทำตามที่บิดาสั่งทันที โดยที่เพื่อนๆ ก็พากันงงว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะเจ้าของบ่าวงานและพ่อเจ้าบ่าวหน้าเครียดๆ พอกัน

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

พารันมาถึงห้องแต่งตัวเจ้าสาวแล้วก็เคาะห้องอยู่สองสามครั้ง ทำเอาคนในห้องรวมถึงแพรวพรรณที่มาถึงไม่นานพากันสะดุ้ง เพราะตอนนี้ทุกคนยังไม่รู้เลยว่าเจ้าสาวของงานหายไปไหน

“คุณพารันแน่ๆ” โบตั๋นที่เครียดจนไมเกรนขึ้นพูดออกมาท่ามกลางความเงียบ

“อาจเป็นคุณกี้ก็ได้ จริงไหมคะคุณแพรว” ออมมี่หันไปหาแรงสนับสนุน ก่อนจะเดินไปเปิดประตูและคนที่มาเคาะห้องก็คือเจ้าบ่าวของงาน ไม่ใช่เจ้าสาวอย่างที่ทุกคนเฝ้ารอ

“เจ้าสาวของผมแต่งตัวเสร็จหรือยังครับ” พารันเอ่ยถามแล้วก็มองหน้าทุกคนในห้องสลับกันไปมาและมาหยุดนิ่ง        แพรวพรรณ “ตกลงใครจะตอบผมได้บ้าง”

“ตั้งแต่มาที่นี่เรายังไม่เห็นคุณกี้เลยค่ะ แล้วคุณแพรวก็พยายามติดต่อคุณกี้หลายครั้งแล้ว แต่ก็ติดต่อไม่ได้เลยค่ะ” โบตั๋นเป็นตัวแทนคนในห้องตอบออกไป

พารันฟังแล้วก็นิ่งไปสักพักแล้วพูดออกมา “ทุกคนออกไป” สิ้นเสียงของเจ้าบ่าว ทุกคนในห้องก็ทยอยเดินออกไป แต่จังหวะที่แพรวพรรณกำลังเดินตามเหล่าพี่ๆ ช่างแต่งหน้าออกไปแขนของเธอก็ถูกกระชากอย่างแรงท่ามกลางความตกใจของคนอื่นๆ แต่ไม่อาจช่วยอะไรได้ เพราะเจ้าบ่าวมองด้วยสายตาดุดันและจัดการปิดประตู

“คุณพารัน ปล่อยฉันนะ!” คนถูกกระชากร้องขอให้ปล่อย ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

ทั้งหมดมันเป็นแผนของคุณใช่ไหม!” พารันหันมาตะคอกใส่อย่างเดือดดาล

“แผนอะไรของคุณ” หญิงสาวถามกลับอย่างสงสัย

          “ก็แผนชั่วๆ ที่คุณกับแม่ของคุณคิดไง แต่คุณอย่าฝันว่ามันจะสำเร็จ” พารันตะคอกกลับ ด้วยใบหน้าโกรธจัด บีบแขนเล็กจนแทบจะหักคามือ

“คุณพารัน! ฉันเจ็บ ปล่อยฉัน”

          “บอกมาว่ากี้อยู่ไหน!

          “ฉันไม่รู้ แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นก็ไม่เกี่ยวกับฉันและคุณท่านเลย คุณกำลังเข้าใจผิด”

          “ยังจะปากแข็งอีกเหรอ!

          “ก็ฉันไม่รู้จริงๆ ว่ากี้หายไปไหน คุณจะเอาฉันไปสาบานที่ไหนก็ได้” แพรวพรรณยืนยันในความบริสุทธิ์ของตัวเอง แต่นั่นกลับยิ่งทำให้อีกคนเดือดดาลมากยิ่งขึ้น

          พารันจัดการลากคนตัวเล็กมาที่โซฟาแล้วผลักให้นั่งลง แล้วโน้มหน้าลงไปใกล้ๆ ข่มขู่ด้วยลมหายใจร้อนๆ “จะบอกหรือไม่”

          “ฉัน...ฉันไม่รู้จริงๆ”

          “ตอบแบบนี้ใช่ไหม” จบคำปากหยักก็กระแทกเข้ากับปากอิ่มทันที แต่ไม่มันทำอะไรมากกว่านั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขัดจังหวะ แพรวพรรณอาศัยจังหวะเขาเผลอ ยกมือผลักเต็มแรงแล้วรีบไปที่ประตูเปิดออก

          “คุณศิวา!

          “คุณแพรว! คุณมาทำไมคุณอยู่ที่นี่ หรือว่า...

          “แพรวเป็นเพื่อนรักกับกี้ค่ะ”

          “จริงเหรอครับ” ศิวาตกใจไม่น้อยที่จู่ๆ ก็ได้รู้ว่าลูกศิษย์คนสวยเป็นเพื่อนรักกับนางแบบดังและเป็นคนรักของเพื่อนเขาอีกด้วย

          “ไอ้ศิวา! แพรวพรรณเป็นลูกศิษย์ของแกเหรอ” พารันเอ่ยถามเพื่อนรักอย่างสงสัย 

          “ใช่ คนนี้แหละลูกศิษย์ของฉัน คนที่แกซื้อภาพวาดไปเกือบทุกภาพไง แต่โลกกลมจริงๆ แกว่าไหมไอ้พารัน” คำตอบจากศิวา ไม่ใช่แค่พารันที่ตกใจ แต่แพรวพรรณก็ตกใจเช่นกันเมื่อรู้ว่าเขา...คนใจร้าย คือลูกค้าที่ชื่นชอบภาพวาดของเธอ

          “เออ!” พารันตอบรับเสียงห้วนๆ

          ด้านแพรวพรรณก็อาศัยจังหวะนั่นเดินออกจากห้องไป ภายในห้องแต่งตัวของเจ้าสาวจึงเหลือสองหนุ่มยืนมองหน้ากันโดยที่ศิวาก็สงสัยในท่าทีร้อนรนของลูกศิษย์คนสวย ด้านพารันก็โทรศัพท์หาคนรักแต่ก็เหมือนเดิม คือติดต่อไม่ได้จนพารันปาโทรศัพท์ทิ้ง

          “ไอ้พารัน! เกิดอะไรขึ้น” ศิวาที่เห็นการกระทำเอ่ยถามอย่างสงสัย

          “ฉันติดต่อกี้ไม่ได้ แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่ากี้อยู่ไหน”

          “เฮ้ย! จริงเหรอว่ะ” หน้าตาของศิวาตกใจราวกับถูกผีหลอกกลางวัน

“แล้วฉันจะโกหกแกไปทำไม แต่เป็นเพราะแกนั่นแหละที่เข้ามาขัดจังหวะ” พารันพูดอย่างหงุดหงิด

“จังหวะอะไรของแก”

“แพรวพรรณเป็นเพื่อนรักของกี้ ก็ต้องรู้ว่ากี้หายไปไหน และฉันกำลังคาดคั้นเธออยู่ แต่แกดันมาซะก่อน แล้วดู        แพรวพรรณไปแล้ว!

“แกใจเย็นๆ ก่อนไอ้พารัน กี้อาจกำลังมา ว่าแต่คุณแพรวบอกอะไรแกบ้างหรือเปล่า”

“ลูกศิษย์ของแกบอกไม่รู้ว่ากี้หายไปไหน”

“ก็แสดงว่าคุณแพรวไม่รู้จริงๆ”

“แต่ฉันไม่เชื่อ! แล้วฉันก็มั่นใจว่าแพรวพรรณโกหก” แล้วเขาต้องคาดคั้นให้ได้ว่าเธอเอาคนรักของเขาไปซ่อนไว้ที่ไหน

“แล้วคุณแพรวจะโกหกแกไปเพื่ออะไร” ศิวาถามกลับอย่างไม่เข้าใจ

“จะเพื่ออะไรก็ช่าง แต่ฉันไม่เชื่อคำพูดลูกศิษย์ของแก!

“จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็เอาไว้ก่อนเถอะ แล้วแกก็มาคิด ว่าจะเอาไงต่อ แล้วนี่แกบอกพ่อแกไปหรือยัง” ถามไปศิวาก็เริ่มเครียดไปกับเพื่อน แล้วงานนี้ถ้าเจ้าสาวหนีไปจริงๆ งานวิวาห์พังแน่!

ยัง!” บอกแล้วพารันก็เดินวนไปวนมาหน้าตาเคร่งเครียด ไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมคนรักถึงได้หายไป ก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์กลับมา โชคดีที่ยังใช้ได้ เขาจึงโทรหาลูกน้องแล้วสั่งให้ตามหาตัวคนรัก ไม่ว่าจะทางน้ำ ทางอากาศ ก็ต้องหาให้หมด พร้อมกำชับว่าต้องการคำตอบเร็วที่สุด

“พารัน! แกรีบไปพ่อแกก่อนเถอะ ฉันว่าป่านนี้พ่อแกคงสงสัยแล้วว่าทำไมเจ้าสาวไม่ลงไป” ศิวาพูดขึ้นหลังรอให้เพื่อนคุยโทรศัพท์เสร็จ ก่อนที่พารันจะหันมาจ้องหน้าเพื่อน เพราะเวลานี้เขากลัวพ่อโกรธ!

“พ่อต้องโกรธฉันแน่ไอ้ศิวา ถ้ารู้ว่ากี้หายไป” พารันพูดขึ้น เพราะเรื่องนี้บิดาก็เคยเตือนแล้วว่าอย่ารีบร้อนแต่ง เพราะยังใช้เวลาดูใจกันไม่นาน

“แต่ยังไงแกก็ต้องบอก เพราะถ้าเจ้าสาวยังไม่ลงไป คนในงานรวมถึงพ่อแกก็ต้องถามอยู่แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น”

“ฉันรู้” พารันที่กำลังใช้สมองครุ่นคิดอย่างหนักตอบกลับเพื่อนรักเสียงแหบแห้ง ใจก็ภาวนาขอให้คนรักติดต่อกลับมา

“งั้นแกลงไปบอกพ่อแกก่อนเถอะ แล้วจะเอาไงต่อค่อยว่ากัน” จบคำของศิวา สองหนุ่มก็พากันเดินออกจากห้องแต่งตัว ที่ตอนนี้ทั้งแพรวพรรณและอาภัสดา กำลังพยายามติดต่อภีรมาสและผู้จัดการแอนด้วยการโทรถามทุกคนที่พอจะหาเบอร์มาได้ แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าภีรมาสและผู้จัดการส่วนตัวไปไหน ในขณะที่พารันพอเจอหน้าบิดาแล้วก็ไม่รู้จะเริ่มพูดอย่างไรก่อนดี


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha