วิวาห์รักเจ้าสาวสำรอง [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 20 : ตอนที่ 10-2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 “แกไม่ต้องพูดอะไรแล้วเจ้าพารัน” คนเป็นพ่อพูดจบก็เดินออกจากห้อง

“คุณพ่อจะไปไหนครับ”

“ฉันจะไปพาหนูแพรวกับคุณวรรณวลัยกลับบ้าน”

“ผมต้องการคุยกับแพรวพรรณตามลำพังครับคุณพ่อ” คำบอกกล่าวของลูกชายทำให้คุณสุพจน์หยุดเดิน ก่อนจะหันหลังกลับมามองลูกชาย

“คุยเรื่องอะไร”

“แพรวพรรณเป็นเพื่อนรักกับกี้ตั้งแต่เรียนมหาลัย ผมคิดว่าเธอน่าจะรู้ว่ากี้หายไปไหน ผมจึงอยากคุยกับเธอ”

“เรื่องนี้ ฉันรู้แล้ว” คุณสุพจน์ตอบลูกชาย เพราะท่านได้ฟังเรื่องนี้จากคุณวรรณวลัยระหว่างรอเจ้าสาวแต่งตัว

“แล้วคุณพ่อจะให้แพรวพรรณอยู่กับผมหรือเปล่าครับ”

“ต้องไปถามหนูแพรวเอง”

“ให้เธออยู่กับผมนะครับ คุณพ่อ”

“คุณวรรณวลัยไม่ยอมให้ลูกสาวของเขาอยู่กับแกหรอก เอาไว้วันหลังค่อยคุยกัน”

“แต่ผมกับเธอเป็นสามีภรรยากันตามกฎหมายแล้ว ผมมีสิทธิ์อยู่กับภรรยานะครับ คุณพ่อ” พารันยกทะเบียนสมรสมากล่าวอ้างจนคนเป็นพ่อพูดไม่ออก

 

ภายในห้องที่อยู่ติดกับสองพ่อลูกพูดคุยกัน เวลานี้  แพรวพรรณกำลังนั่งหน้าเครียดอยู่กับอาภัสดา เมื่อต่างก็ไม่รู้ว่าเจ้าสาวตัวจริงหายไปไหน ก่อนที่แพรวพรรณจะอภิบายให้       อาภัสดาฟังเรื่องที่จู่ๆ เธอก็มาเป็นเจ้าสาวแทนเพื่อนรัก เพราะผู้อาวุโสขอร้อง

“พี่แพรวอย่าคิดมากเลยนะ ดรีมเข้าใจพี่” อาภัสดาเองก็ยืนยันว่าเธอไม่เคยนึกโกรธเพื่อนรุ่นพี่เลยสักนิด แต่เวลานี้เธอโกรธภีรมาสมากกว่า และพอจะรู้ว่าภีรมาสไปอยู่กับใครแต่รอให้เธอสืบหาให้รู้แน่ชัดก่อนเถอะว่าไปอยู่ด้วยกันที่ไหน เธอจะบุกไปหาถึงที่เลย ซึ่งก็โชคดีที่เธอเคยเห็นนามบัตรของผู้ชายคนนั้นในห้องพักของภีรมาส

“แล้วทางญาติๆ ของดรีม ติดต่อหากี้ได้บ้างไหม”

“ไม่ได้เลยพี่ดรีม”

“แล้วดรีมรู้ไหมว่าทำไมกี้ต้องหนีงานแต่ง”

“ดรีมก็ไม่รู้เหมือนกันพี่แพรว แล้วญาติๆ ของดรีมก็บ่นพี่กี้ใหญ่เลยว่าทำไมทำแบบนี้”

“ถ้างั้นเราสองคนต้องช่วยกันตามหากี้นะ”

“ไม่จำเป็น!” คำตอบนั่นไม่ได้มาจากปากของอาภัสดา แต่ออกมาจากปากของใครอีกคน ที่เปิดประตูเข้ามาโดยไม่ส่งเสียงบอกกล่าว ทำเอาสองสาวสะดุ้ง แพรวพรรณมีท่าทีหวาดกลัวอีกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด

“คุณดรีม คุณกลับก่อน”

“เอ่อ...คุณ...คุณท่านให้ดรีมอยู่เป็นเพื่อนพี่แพรวก่อนค่ะ” อาภัสดาบอก เพราะคุณท่านออกไปรอคุยกับคุณสุพจน์

“ผมจะอยู่กับภรรยาของผมเอง” พารันเน้นย้ำ ทำเอาคนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมายยิ่งหวาดกลัว เพราะท่าทีของเขาไม่ได้มาดีแน่

“ดรีม อยู่กับพี่นะ” แพรวพรรณกระซิบบอกเพื่อนรุ่นน้อง ที่ตอนนี้อาภัสดาก็ลำบากใจ ไม่รู้จะเอาอย่างไรดี เมื่ออีกคนไล่ แต่อีกคนให้อยู่

“คุณดรีม ผมบอกให้กลับไปก่อน”

“ค่ะ ดรีมจะกลับไปก่อน แต่คุณพารันห้ามทำอะไรพี่แพรวนะคะ เพราะเรื่องนี้พี่แพรวไม่ผิด แต่คนผิดคือพี่กี้”

“คนที่ผิดคือผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ คุณต่างหาก ผู้หญิงคนนี้เป็นคนวางแผนทำให้กี้หายตัวไป” สายตาแข็งกร้าวจ้องไปที่ แพรวพรรณ

“ฉันไม่ได้ทำอะไร คุณอย่ามากล่าวหาฉันนะคุณพารัน”  แพรวพรรณแย้งทันควัน

“ก็เห็นๆ กันอยู่ ยังจะปากแข็งอีกหรือไง” พารันตวาดด้วยเสียงห้วนจัด

“เห็นบ้าอะไรของคุณ”

“ก็เห็นเธอกับแม่บุญธรรมของเธอวางแผนทำให้กี้หายไป แล้วเธอก็มาใส่ชุดเจ้าสาวแทนไง!” พารันเข้าประชิดตัว       แพรวพรรณแล้วกระชากแขนเรียว จากนั้นก็บีบแรงๆ

“คุณพารัน! ปล่อยพี่แพรวนะ” อาภัสดาพุ่งเข้าไปแยกตัวพารันออก แต่กว่าจะออกมาได้ก็เหนื่อยน่าดู ด้านพารันก็หงุดหงิดไม่น้อยที่มีคนอื่นมาขวาง!

“คุณออกไปได้แล้ว คุณดรีม”

“คุณพารัน คุณต้องใจเย็นๆ นะคะ และฉันเชื่อว่าสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ใช่แผนของพี่แพรว” อาภัสดาช่วยพูด

“ผมบอกให้ออกไป!” สิ้นเสียงของพารัน ประตูห้องก็ถูกเคาะและคนที่เปิดเข้ามาก็คือศิวา พารันจึงถือโอกาสนี้ให้เพื่อนรักพาอาภัสดากลับไป ฝ่ายแพรวพรรณก็จะกลับบ้าง แต่อีกคนมาขวางไม่ยอมให้ออกไป

“คุณพารันปล่อยฉันนะ ฉันจะกลับบ้าน”

“ไม่!

“เฮ้ย! พารัน ใจเย็นๆ ก่อน” ศิวาปราม

“แกพาคุณดรีมกลับไปได้แล้วไอ้ศิวา”

“คุณศิวา แพรวกลับด้วยนะคะ”

“แต่งงานมีสามีแล้วจะออกไปกับผู้ชายอื่นอีกเหรอ หรือแค่นี้ยังฉาวไม่พอ!” พารันหันมาดุคนข้างกาย ทำเอาแพรวพรรณฉุน อ้าปากจะค้านแต่เขากลับสั่งให้เงียบพร้อมขู่ว่าจะจูบโชว์คนอื่น หากยังไม่หุบปาก!

“ฉันกับคุณคนนี้ออกไปก่อนแล้วกัน แกกับคุณแพรวก็ค่อยๆ คุยกัน ใจเย็นๆ นะเพื่อน” พูดจบศิวาก็เปิดประตูรอให้สาวตัวจ้อยออกไป ด้านอาภัสดาก็ไม่อยากไปเลย เพราะเป็นห่วง แพรวพรรณ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ในเมื่ออีกคนไล่

ภายในห้องจึงเหลือเพียงสองคนและตอนนี้แพรวพรรณก็สะบัดมือออกจากมือใหญ่ แล้วเดินหนีไปห่างๆ จากนั้นต่างคนก็ต่างเงียบ

“พูดความจริงมา!” หลังปล่อยให้บรรยากาศภายในห้องเงียบอึมครึมไปสักพัก พารันก็ถามอีกคน

“ฉันไม่มีความจริงอะไรจะพูดค่ะ”

“แพรวพรรณ! อย่าให้ผมต้องใช้กำลังกับคุณ” พารันที่ระงับอารมณ์โกรธได้แล้วแต่กลับมาปะทุอีกรอบ เพราะความปากของแข็งภรรยา ภรรยา...ที่เขาต้องไม่ต้องการ!

“ต่อให้คุณฆ่าฉันตาย ฉันก็ไม่มีอะไรจะบอกคุณ” เสียงหวานตอบโต้กลับไปอย่างเผ็ดร้อนทั้งที่กลัวจนลนลาน

“แพรวพรรณ!!

“เอาเลยค่ะ ถ้าอยากฆ่าฉันก็ฆ่าเลย เพราะยังไงฉันก็ยังยืนคำเดิมว่าฉันไม่รู้ว่ากี้หายตัวไปได้ยังไง” คนตัวเล็กเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย

“อย่าท้าทายผม” พารันขบกรามแน่น ก่อนจะเดินเข้าไปหาภรรยาที่ก็ยืนนิ่งไม่คิดหนีไปไหน

พารันเห็นท่านิ่งๆ นั่นแล้วก็ยิ่งเดือดดาล แต่พยายามข่มอารมณ์โกรธเอาไว้แล้วเอ่ยถามออกไป “ตอบมาว่ากี้อยู่ไหน”

“ฉันไม่รู้”

“แพรวพรรณ! อย่าให้ผมหมดความอดทน รีบตอบมา” เขาตะคอกใส่เสียงดัง แล้วกระชากแขนเรียวบีบแรงๆ เพื่อบีบบังคับให้ภรรยาพูดความจริง

“ฉันบอกว่าฉันไม่รู้ คุณไม่เข้าใจหรือไง คุณพารัน” คนตัวเล็กยังยืนยันคำตอบเดิม หน้าก็เริ่มบิดเบี้ยวจากแรงบีบของมือใหญ่

“บอกผมมา แพรวพรรณ! อย่าให้ผมต้องลงมือมากกว่านี้”

“อยากจะฆ่าก็ฆ่าเลย ฉันไม่กลัวหรอก”

พารันฉุนมากๆ กับคำท้าทายของภรรยา และเขาก็อยากจะฆ่าภรรยาให้ตายนัก เขาปล่อยมือแล้วถอยห่างเล็กน้อย จากนั้นก็กวาดตามองร่างเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้า

“คุณ...คุณจะทำอะไร” น้ำเสียงสั่นๆ และสีหน้าหวาดหวั่นของคนถาม ทำให้คนตัวโตกระตุกยิ้มเหี้ยมยิ่งทำให้ แพรวพรรณอกสั่นขวัญแขวน

“จัดการคนปากแข็งอย่างคุณไง!” จบคำนั่นชุดแต่งงานของหญิงสาวก็ถูกมือใหญ่กระชากอย่างแรง จนมันขาดหลุดรุย

“คุณพารัน! หยุดนะ หยุด!” แพรวพรรณปัดมือไปมาเพื่อปกป้องร่างกายตัวเอง แต่กลับถูกผลักให้ล้มลงบนเตียง จากนั้นอีกคนก็ตามมากระชากชุดแต่งงานส่วนที่เหลือ ร่างเล็กจึงเหลือเพียงปราการตัวน้อยๆ ปกปิดเนินเนื้อแสนสวย

“จะบอกหรือไม่บอก” พารันยังคาดคั้นเอาคำตอบ ก่อนจะจับขาสวยแยกกว้าง ส่งมือเข้าไปลูบเนินเนื้อ ก่อนจะกดเน้นๆ ตรงรอยแยกของกลีบงาม

“อย่า...ทำฉัน แบบนี้ ปละ...ปล่อย”

“จะเลิกปากแข็งได้หรือยัง” จบคำกางเกงชั้นในก็ถูกรอดออกจากขาสวย จากนั้นสองขาก็ถูกจับแยกออกจากกันอีกครั้ง โดยมีคนตัวโตจนจ้องเนินเนื้อไม่วางตา

แพรวพรรณแม้จะพยายามขัดขืนสักแค่ไหน แต่เธอก็สู้แรงเขาไม่ได้ นิ้วร้ายจึงบดขี้ที่เม็ดทับทิมแสนสวยจนร่างเล็กดิ้นพล่านราวคนจะขาดใจตายเสียให้ได้

“ยะ...อย่า ได้โปรด หยุด หยุด” เสียงที่เปล่งออกมาพร่าสั่นและแผ่วเบา ช่วงท้องบิดเกลียวกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่แล่นพล่านไปทั่วร่างกาย ไม่ต่างจากพารันที่ก็เป็นเพียงผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ร่างกายของเขาก็ตื่นตัวไปกับน้ำหวานที่ไหลอาบนิ้ว

“แพรวพรรณ เธอมันร้ายกาจที่สุด” พารันคำรามกร้าว โน้มหน้าลงไปหาเนินกุหลาบ ส่งลิ้นออกมาตวัดไล้เลียน้ำหวานอย่างเมามัน ประสานกันกับนิ้วร้ายขยับเข้าออกมาเป็นจังหวะ

“คุณพารัน อ่า! หยุด กะ...” เสียงกรี๊ดกลืนหายเมื่อปากหยักประกบลงมาปิดกั้น บดขยี้จุมพิตอย่างหนักหน่วง แต่จูบหวามไหวกลับต้องหยุดชะงักเพราะเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าแผดร้องออกมา

พารันชะงัก จ้องหน้าคนใต้ร่างนิ่งงัน ก่อนที่แพรวพรรณจะผลักเขาออกห่างแล้วหนีลงจากเตียงหอบเอาชุดแต่งงานปิดร่างกายแล้วหนีเข้าห้องน้ำ ด้านพารันก็นั่งลูบหน้าลูบตาตัวเองระงับอารมณ์ที่เกิดขึ้น แล้วหันมารับโทรศัพท์

“ไอ้ศิวา! มีอะไร”

“นักข่าวกลับไปเกือบหมดแล้ว แกจะเอาไงต่อ”

“กลับบ้านสิ”

“งั้นแกพาคุณแพรวลงมาได้เลย ส่วนพ่อของแกกับ         คุณวรรณวลัยกลับไปแล้ว แต่พ่อแกให้คนขับรถมารอรับแกกับ คุณแพรวกลับบ้าน แต่แกพาคุณแพรวออกไปด้านหลังนะเพื่อน”

“เดี๋ยวฉันลงไป!” จบคำก็วางสายจากเพื่อนแล้วบอกคนในห้องน้ำให้ออกมา ด้านแพรวพรรณใจยังเต้นรัวกับสิ่งที่เกิดขึ้นและเธอก็ไม่กล้าออกไปเผชิญหน้ากับเขา

ปังๆ

“แพรวพรรณ! ออกมา”

“คุณ...คุณกลับไปก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันจะโทรให้ดรีมขึ้นมารับ” เธอส่งเสียงบอกเขา

“ทำไม? แค่โดนผัวทำให้ขึ้นสวรรค์ด้วยนิ้วแค่นี้ก็ไม่กล้าออกมาแล้วหรือไง”

“คุณพารัน!” แพรวพรรณหน้าแดงก่ำอย่างอับอายกับคำพูดเถรตรงของเขา

“ออกมา! แต่ถ้าไม่ออก ผมจะพังเข้าไป แล้วก็ส่งคุณขึ้นสวรรค์ด้วยนิ้วอีกรอบ” คำขู่ได้ผลทีเดียว เมื่อคนตัวเล็กเปิดประตูออกมา

“กลับบ้าน!” จบคำนั่นพารันก็จับมือกึ่งลากกึ่งจูบภรรยาออกไปทางด้านหลังของโรงแรม จากนั้นก็พากันขึ้นรถตู้และเดินทางกลับบ้าน แต่แทนที่เธอจะได้กลับบ้านของตัวเอง         คุณลุงสุพจน์กลับขอให้อยู่ที่นี่จนกว่าเรื่องจะเงียบ แต่เธอเป็นห่วงมารดา

“เรื่องแม่ของหนู ไม่ต้องห่วงหรอก ลุงกับคุณวรรณวลัยจ้างคนไปดูแลแล้ว แต่ถ้าหนูอยากไปเยี่ยมก็ไปได้ทุกวัน ลุงไม่ห้ามหรอก”

“ค่ะคุณลุง”

“ถ้างั้นหนูก็ขึ้นไปพักผ่อนเถอะ ลุงให้ป้าน้อมจัดห้องไว้ให้แล้ว อยู่ข้างๆ ห้องเจ้าพารันนั่นแหละ”

“ค่ะคุณลุง” แพรวพรรณกล่าวเบาๆ แล้วเดินตามป้าน้อมไป และดีใจที่เจ้าของบ้านจัดให้เธออยู่คนละห้องกับเขา เพราะถ้าอยู่ร่วมห้องกัน เธอก็กลัวเหลือเกินว่าจะเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นอีก!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha