วิวาห์รักเจ้าสาวสำรอง [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 22 : ตอนที่ 11-2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

          “น้องกี้ น้องกี้” ผู้จัดการแอนขานเรียกเมื่อนางแบบสาวนิ่งเงียบ ตาก็จ้องที่หน้าจอโทรศัพท์

          “มีอะไรเหรอพี่แอน”

          “พี่ไม่มีอะไรหรอก แต่น้องกี้เป็นอะไร พี่เห็นเอาแต่จ้องภาพคุณพารันกับภรรยา หรือน้องกี้โกรธที่เพื่อนน้องกี้ไปแต่งงานกับคุณพารัน”

          “แล้วมันน่าโกรธหรือเปล่าล่ะ ยัยแพรวนะยัยแพรว ทำไมแกถึงยอมไปแต่งงานกับคุณพารัน ทั้งที่แกก็รู้ว่าเขาเป็นคนรักของฉัน” น้ำเสียงของภีรมาสเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

          “น่าจะยอมเพราะเงิน แล้วใครๆ ก็รู้ว่าคุณพารันทั้งหล่อทั้งรวยขนาดนั้น พี่สงสัยว่าเพื่อนน้องกี้จะขายตัวให้พ่อคุณพารันแน่ๆ แล้วคงได้เยอะทีเดียว เพื่อนน้องกี้ถึงได้ยอมแต่งทั้งที่รู้ว่าผู้ชายเป็นคนรักของเพื่อน”

          “หึ! เห็นหน้าซื่อ แต่มันร้ายไม่เบาเลย แม้กระทั่งผัวเพื่อนก็ไม่เว้น สงสัยจะร้อนเงินมาก แต่ก็อย่างว่า วาดภาพขายจะได้เงินสักเท่าไหร่กันเชียว” ภีรมาสกำมือแน่น แค้นมากที่สุดที่โดนเพื่อนฉกสามีไป!

          “แล้วน้องกี้จะทำยังไงต่อ”

          “รอกี้เบื่อคุณอเล็กซ์ก่อนแล้วกัน กี้จะไปเอาคุณพารันคืน”

          “หา!

          “ไม่ต้องหาแล้วพี่แอน ว่าแต่เลิกพูดเรื่องนี้ได้แล้ว ยิ่งฟังกี้ยิ่งแค้น อยากจะกลับไปตบหน้าคน”

          “ขืนกลับไปตอนนี้ เราสองคนก็โดนคนดูถูกกันพอดีสิน้องกี้”

          “กี้ยังไม่กลับเร็วๆ นี้หรอก ว่าแต่เราไปเที่ยวแก้เซ็งกันเถอะ”

          “ไปก็ได้ แต่ว่าพี่...

          “เดี๋ยวกี้ให้เงิน แล้วก็เลี้ยงพี่เอง ไม่ต้องห่วงหรอก      คุณอเล็กซ์มีเงินเยอะแยะ กี้ใช้ทั้งชาติก็ไม่หมด”

          “งั้นไปกันเลย” จบคำของผู้จัดการ ทั้งสองก็พากันตะเวนเที่ยวทั้งวันและผลาญเงินของอเล็กซ์ไปเกือบล้านภายในวันเดียว

 

        หน้าคฤหาสน์ลีคาโอ อาภัสดาที่สืบจนรู้แน่ชัดแล้วว่า  ภีรมาสมาอาศัยอยู่ที่นี่จึงบุกมาหา แต่คนดูแลบ้านกลับไม่ยอมให้เธอเข้าไป ซ้ำยังบอกจะแจ้งความจับ หากยังเซ้าซี้ เธอเลยได้แต่เดินคอตกจากมา แต่ไม่ได้ไปไหนไกล ยังวนเวียนอยู่ใกล้ๆ

          แล้วจะหาพี่กี้ได้ยังไงเนี่ย อาภัสดาเดินวนไปวนด้วยสีหน้าเครียดๆ เพราะหาทางเข้าไปในคฤหาสน์ไม่ได้ แต่ขณะที่กำลังเครียดอยู่นั่นก็มีรถขับตรงและรถคันนี้คงไม่มีทางไปที่ไหนได้นอกจากคฤหาสน์หลังงาม อาภัสดาที่คิดว่าต้องหาทางเข้าไปพบภีรมาสให้ได้จึงตัดสินใจวิ่งไปขวางหน้ารถ ส่งผลให้เสียงเบรกดังลั่น สักพักคนในรถก็ลงมาดู แล้วก็ต้องตกใจเมื่อได้เห็นโฉมหน้าชัดๆ ของคนที่วิ่งมาขวาง

          “ยัยดรีม!

          “พี่กี้!

          “นี่แกมาได้ยังไง ยัยดรีม”

          “ดรีมอยากคุยกับพี่ ก็เลยมาตามหา”

          “ขึ้นรถ” ภีรมาสสั่ง จากนั้นก็ขับรถออกไปหาที่คุยกับ     อาภัสดา เพราะเธอเองก็อยากรู้ว่าอาภัสดารู้ได้ยังไงว่าเธออยู่ที่นี่ กระทั่งมาถึงสวนสาธารณะภีรมาสก็จอดรถแล้วหันมาถาม       อาภัสดาว่าตามหาเจอได้ยังไง

          “ยัยดรีม! แกอย่าเงียบ ตอบฉันมาเร็วๆ”

          “ก็คุณอเล็กซ์เป็นคนมีชื่อเสียง มันหาไม่ยากเลยที่อยู่ของเขา”

          “แล้วแกมาหาฉันมีอะไร!

          “พี่ยังจะมาถามดรีมอีกเหรอ”

          “ยัยดรีม! แกอย่ามายอกย้อนฉันนะ”

          “ดรีมขอโทษ แต่พี่บอกดรีมได้ไหมว่าพี่หนีงานแต่งมาทำไม แล้วพี่รู้ไหมว่าทำคนอื่นวุ่นวายแค่ไหน แล้วพ่อของ         คุณพารันก็โกรธมากด้วยที่พี่ทำแบบนั้น ท่านเครียดจนล้มป่วย”

          “ก็สมควรแล้ว!” ภีรมาสตอบอย่างไม่ใส่ใจ

          “พี่กี้! ทำไมพี่พูดแบบนี้ แล้วพี่ไม่คิดจะรับผิดชอบอะไรเลยเหรอ”

          “จะให้ฉันรับผิดชอบอะไร ในเมื่อตอนนี้ยัยแพรวก็ได้เป็นเมียคุณพารันสมใจไปแล้ว” สมใจพ่อสามีด้วย ที่ไม่ต้องรับเธอเป็นสะใภ้!

          “พี่หมายความว่าไง”

          “ฉันก็หมายความว่ายัยแพรวกับแม่บุญธรรมของมันวางแผนร่วมกับพ่อคุณพารันไงล่ะ แต่แกคงตามยัยแพรวไม่ทันหรอก เพราะยัยแพรวมันชอบตีหน้าใสซื่อใส่แกกับฉัน แต่จริงๆ แล้วมันคืองูพิษ!” พูดจบภีรมาสก็ลอบสังเกตสีหน้าของอาภัสดาไปด้วย

          “ไม่...ไม่จริง พี่แพรวไม่ใช่คนแบบนั้น” อาภัสดาเพ้อออกมาราวกับคนสติเลื่อนลอย

          “แต่สิ่งที่ฉันพูดเป็นเรื่องจริง”

          “แต่พี่กี้หนีมากับคุณอเล็กซ์” อาภัสดาแย้ง

          “ฉันไม่ได้หนี แต่ฉันขอเลื่อนงานแต่งออกไปก่อน เพราะฉันอยากมาทำงานต่างประเทศ ฉันเลยมากับคุณอเล็กซ์ แล้วเรื่องนี้ฉันกับคุณพารันคุยกันเรียบร้อยแล้ว แต่ฉันไม่รู้ว่าคุณพารันไปคุยกับพ่อยังไงถึงได้จัดงานตามกำหนดเดิม โดยที่ยัยแพรวมาเป็นเจ้าสาวแทนฉัน! แล้วแกรู้ไหมว่าฉันเสียใจแค่ไหน ที่ยัยแพรวแย่งคนรักของฉัน ฉันร้องไห้จนทำงานไม่ได้ เพราะโดนเพื่อนทรยศ!” ภีรมาสปั้นหน้าเศร้า อาภัสดาเห็นเข้าก็สงสารจับใจแต่ก็ยังสับสน ไม่รู้จะเชื่อทางไหนดี

          “พี่กี้ พี่พูดจริงๆ เหรอ” นานเกือบนาทีกว่าที่อาภัสดาจะเอ่ยคำนี้ออกไป และตอนนี้ในหัวก็หนักอึ้ง เมื่อคนหนึ่งก็ญาติ อีกคนก็เพื่อน รู้จักกันมาหลายปี ไม่เห็นจะมีนิสัยร้ายกาจอย่างที่อีกคนพูดเลย

          “แล้วฉันจะโกหกแกไปทำไม แต่ฉันขอเตือนให้แกอยู่ห่างๆ ยัยแพรวเอาไว้ ไม่งั้นแกจะเสียใจเหมือนกับฉัน!

          “แต่ดรีมไม่อยากเชื่อว่าพี่แพรวกับคุณท่านจะทำแบบนั้น สองคนนี้เป็นคนดีมากนะพี่กี้”

          “ดีแค่เปลือกนอกไงล่ะ แต่เลิกพูดเรื่องนี้ได้แล้ว ฉันไม่อยากฟังเรื่องนังเพื่อนทรยศ แล้วนี่แกพักอยู่ที่ไหน เดี๋ยวฉันไปส่ง แต่แกอย่าเอาเรื่องที่ฉันบอกไปพูดกับใครล่ะ โดยเฉพาะกับ       ยัยแพรว เพราะมันไม่มีทางยอมรับ!

          “ดรีมพักอยู่โรงแรม” อาภัสดาบอกแค่นั้น เพราะไม่อยากรับปาก

          “งั้นฉันจะไปส่ง” พูดจบภีรมาสก็ขับรถไปส่งอาภัสดาที่โรงแรม ก่อนที่เธอจะขับรถกลับคฤหาสน์และทันทีที่มาถึง เธอก็ถูกเจ้าของคฤหาสน์ซักว่าใครมาหา แต่พอเธอบอกเป็นญาติและเป็นผู้หญิง ไม่ใช่คนรักเก่าอย่างที่เขาหวาดระแวง เขาก็ไม่ซักถามอะไร แต่กลับชวนเธอขึ้นห้องแล้วเริ่มบทสวาทกัน ทั้งที่วันนี้เธอไม่ต้องการ เพราะมีเรื่องมากวนใจ แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อบ่อเงินบ่อทองและบ่ออนาคตของเธอต้องการ เธอก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha