11. รักหวานของนายเพลย์บอย ซีรี่ส์ เพลย์บอยร้อนรัก II

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : EP.4


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ขอบคุณนะคะ”  เธอยิ้มเขิน 

“พี่ขอดูตั๋วของน้องมะนาวหน่อยได้ไหมครับ”  อยู่ๆ  เขาก็อยากดูตั๋วเครื่องบินของเธอ  เธอจึงยื่นให้เขาดู

“นี่ค่ะ  มีอะไรเหรอคะ”  เธอถามเขาอย่างสงสัย

“น้องมะนาวรอพี่ตรงนี้นะครับ  เดี๋ยวพี่มา”  เขายิ้มแล้วลุกขึ้นเดินไป  เธอได้แต่มองตามอย่างแปลกใจ ก็เขาเอาตั๋วเครื่องบินของเธอไปด้วยนี่นา

ซีการ์หายไปพักใหญ่  แล้วเขาก็กลับมาด้วยท่าทางอารมณ์ดี

“ไปไหนมาคะ”

“เดี๋ยวก็รู้ครับ  จริงสินี่ก็ได้เวลาขึ้นเครื่องแล้ว  เราไปรอที่หน้าทางเข้าผู้โดยสารเถอะนะ”  เขาจูงมือเธอให้เดินไปพร้อมกัน

“แต่ว่า  พี่จะไปกับมะนาวทำไมคะ  ส่งมะนาวตรงนี้ก็ได้”  เธอมองเขาอย่างงงๆ

“เอาน่ามาเถอะ  เดี๋ยวตกเครื่องนะ”  เขาไม่ยอมพูดอะไรกับเธอ  จนถึงเวลาขึ้นเครื่องแล้ว  เธอจึงเดินเข้าไปด้านใน  เขาไม่ได้บอกลาเธอด้วยซ้ำ  ทำให้เธอน้อยใจไม่น้อย

ขณะที่นั่งรอเวลาเครื่องบินออกอยู่ภายในที่นั่งของตัวเองอยู่นั้น  ก็มีใครคนหนึ่งมานั่งข้างเธอ  มนัญญาไม่ได้หันไปมอง  เพราะมัวแต่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย  จนกระทั่งเครื่องบินขึ้นแล้ว  แอร์โฮสเตสมาเสิร์ฟเครื่องดื่ม  เธอจึงได้หันไป

“พี่ซีการ์!!!  เธอตกใจมาก  ที่เห็นเขานั่งอยู่ด้านข้าง

“ตกใจทำไมครับ  พี่นั่งข้างน้องมะนาวตั้งนาน  รออยู่ว่าเมื่อไหร่น้องมะนาวจะหันมาซะที”  เขายิ้มให้เธอ

“พี่มาได้ยังไงคะ  ไม่สิ  พี่มาทำไมคะ”  เธอหันซ้ายหันขวา  มองอยู่ว่าเขาจะลงไปทันหรือเปล่า

“พี่อยากไปส่งน้องมะนาวที่ ดี.ซี.ก่อน  พรุ่งนี้พี่ค่อยกลับ”  เขาบอกด้วยใบหน้าเรียบเฉย  ไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่อะไร

“แล้วพรุ่งนี้พี่ไม่ได้ทำงานเหรอคะ”  เธอถามเขาอย่างเป็นห่วง  แต่ในใจลึกๆ  ก็รู้สึกประทับใจมาก  ที่เขาลงทุนนั่งเครื่องมากับเธอแบบนี้

“พี่เป็นเจ้าของบริษัทนะ  จะไปหรือไม่ไปก็ได้  น้องมะนาวไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะครับ”  เขายิ้มให้เธอแล้วหยิบเครื่องดื่มขึ้นมาดื่มอย่างอารมณ์ดี

“พี่ไม่ต้องลำบากขนาดนี้ก็ได้นะคะ  มะนาวเกรงใจ”  ยังไงเธอก็ยังอดเป็นห่วงเขาไม่ได้อยู่ดี

“พี่ไม่ได้ลำบากอะไรเลยครับ  ดีซะอีก  พี่จะได้ไปเอาหนังสือที่น้องมะนาวจะให้พี่ไง  ไม่ต้องคิดมากหรอกนะ  อีกหลายชั่วโมงกว่าจะถึง ดี.ซี  ถ้าน้องมะนาวง่วงก็นอนได้เลยนะ  พี่จะคอยเป็นบอดี้การ์ดให้”  เขามองเธออย่างเอ็นดู

“ขอบคุณค่ะ  มะนาวก็ง่วงจริงๆ นั่นแหละ  งั้นถ้าถึงดี.ซีแล้ว  พี่ปลุกมะนาวด้วยนะคะ”  เธอยิ้มให้เขา  แล้วจึงค่อยๆ หลับตาลง 

เขามองเธอหลับไป  มือหนึ่งโน้มศีรษะของเธอให้มาพิงไหล่ของเขาเอาไว้  แล้วเขาก็หลับไปพร้อมกับเธอคิดไม่ผิดเลยที่เขาตัดสินใจซื้อตั๋วเครื่องบินมากับเธอด้วย  และที่ดีไปกว่านั้นคือที่นั่งข้างเธอยังว่างอยู่


หลายชั่วโมงผ่านไป  เวลา  06.00  น.

พวกเขามาถึง  วอชิงตันดี.ซี. แล้ว  มนัญญาพาเขาเดินทางไปที่อพาร์ทเมนท์ของเธอเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า  เตรียมตัวไปทำงานในเวลาสิบโมงเช้า  ซึ่งซีการ์ขอตามไปด้วย  โดยเขาเอาเรื่องหนังสือมาอ้างนั่นเอง

 

อพาร์ทเมนท์แห่งหนึ่ง

“ห้องของมะนาวเล็กไปหน่อย พี่หาที่นั่งตามสบายเลยนะคะ มะนาวขอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”  รู้สึกอายที่เขามาเห็นห้องของเธอแบบนี้เสียจริง

“ครับ  เชิญน้องมะนาวตามสบายนะ” 

เธอจึงเดินเข้าไปภายในห้องนอน  เขาเดินดูรอบๆ  ห้องของเธอ   ห้องของเธอมีขนาดเล็กมาก  เมื่อเทียบกับห้องนอนที่บ้านของเขา  แม้จะแยกเป็นสัดส่วน  คือด้านหน้าเป็นห้องรับแขก  ด้านในเป็นห้องครัวและห้องนอนต่อไปด้านหลัง  แต่ทุกอย่างก็เหมาะสำหรับคนที่อยู่ตัวคนเดียวมากกว่า  แม้มันจะเล็ก  แต่ก็ดูอบอุ่นดีเหมือนกัน

เขานั่งลงตรงโซฟาขนาดกลางที่ห้องรับแขก  แล้วเขาก็ล้มตัวลงนอนด้วยความเมื่อยล้าจากการเดินทาง  จากนั้นเขาก็หลับไป

มนัญญาเดินออกมาจากห้องนอน  เธอเปลี่ยนชุดสำหรับไปทำงานเรียบร้อยแล้ว  แม้ในขณะนี้จะเป็นเวลาแปดโมงเช้าเท่านั้น 

เธอมองคนที่นอนอยู่  นึกสงสารที่เขาต้องมานอนหลังขดหลังแข็งบนโซฟาที่มีขนาดเล็กกว่าตัวเขามาก  ด้วยความเป็นคนที่ไม่ได้คิดอะไรมาก  เธอจึงปลุกเขาขึ้นมา

“พี่ซีการ์  ถ้าง่วงเข้าไปนอนในห้องของมะนาวก็ได้นะคะ  ถ้าตื่นเมื่อไหร่ก็ค่อยกลับ  อีกสักพักมะนาวก็จะออกไปทำงานแล้ว”  เธอพูดกับเขา  เมื่อเขางัวเงียตื่นขึ้นมา

“พี่นอนห้องมะนาวได้เหรอครับ”  เขายิ้มกริ่ม

“ได้ค่ะ  ถ้าพี่ไม่รังเกียจ  เตียงมันไม่ค่อยนุ่มหรอกนะคะ” 

“ไม่เป็นไรครับ  พี่นอนได้  พาพี่ไปหน่อยสิ”  เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง  เธอจึงพาเขาไปในห้องนอนที่ถูกตบแต่งเอาไว้อย่างน่ารัก  เหมือนห้องหญิงสาวทั่วไป  และเขาก็มองเห็นตุ๊กตาที่เธอนอนกอดในรูปถ่าย  ทำให้เขาแอบยิ้มออกมา

“อยากไปอาบน้ำก่อนรึเปล่าคะ  จะได้สบายตัว  แต่มะนาวไม่มีชุดให้พี่เปลี่ยนหรอกนะคะ” 

“อาบน้ำก็ดีครับ  เดี๋ยวพี่ใส่ชุดเดิมก็ได้”  เขายิ้มให้เธอ ก่อนจะรับผ้าขนหนูที่เธอยื่นให้มาถือไว้

“แล้วพี่หิวรึเปล่าคะ  มะนาวจะปิ้งขนมปังกับทอดเบคอนให้ทานรองท้องก่อน  ยังพอมีเวลาก่อนที่มะนาวจะออกไป”  เธอเกรงใจที่เขาต้องมาส่งถึงที่นี่  เลยอยากทำอะไรเป็นการตอบแทนเขาบ้าง

“ก็ดีครับ  ขอบคุณนะ  อาบน้ำเสร็จแล้วพี่จะออกไปทานนะครับ”  เขาบอกกับเธอก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ

เธอออกไปเตรียมอาหารเช้าง่ายๆ  เอาไว้ให้เขา  เวลาผ่านไปพอสมควร  เขาออกมาจากห้องแล้ว  เธอก็ทำอาหารเช้าเสร็จพอดี

“พี่ทานได้เลยนะคะ  มะนาวจะไปทำงานแล้ว  เอ่อ  ถ้าพี่จะออกไป  รบกวนล็อคห้องให้มะนาวด้วยนะคะ”  เธอหันไปบอกเขา  ก่อนจะหยิบกระเป๋าขึ้นมา

“ทำไมไม่ทานด้วยกันก่อนละครับ  ยังมีเวลาอีกตั้งเยอะนะ  เข้างาน  สิบโมงไม่ใช่เหรอ  นี่ยังไม่ถึงเก้าโมงเลยนะ”  เขาถามเธออย่างสงสัย

“วันนี้วันจันทร์  มะนาวต้องเข้างานเร็วหน่อยค่ะ  เพราะต้องไปจัดหนังสือ  มะนาวขอบคุณพี่มากนะคะที่มาส่ง  เอาไว้ถ้ามีโอกาส  มะนาวจะเลี้ยงอาหารพี่เป็นการตอบแทน มะนาวไปก่อนนะคะ”  เธอยิ้มแล้วก้มตัวลงคำนับเขา  ก่อนจะก้าวออกประตูไป

ไม่ต้องรอโอกาสหน้าหรอกนะ  สาวน้อย  เพราะพี่จะให้มะนาวเลี้ยงพี่เย็นนี้แหละ 

เขานั่งอมยิ้มอยู่คนเดียวพร้อมกับทานอาหารเช้าที่แสนธรรมดา  แต่มันช่างอร่อยเหลือเกินในความคิดเขา  เมื่อทานอิ่มแล้วเขาจึงกลับไปนอนบนเตียงของเธอ  ใครบอกว่าเตียงของเธอไม่นุ่มล่ะ  มันทั้งนุ่มทั้งหอมเลยต่างหาก  ยิ่งถ้ามีเธอนอนอยู่ด้วย  คงจะมีความสุขมากกว่านี้  เขานอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย  สักพักก็หลับไปอย่างง่ายดาย

 

มนัญญาเลิกงานในเวลาหกโมงเย็น  เธอนั่งแท็กซี่กลับอพาร์ทเม้นท์เหมือนทุกวัน   เธอไขประตูเข้ามาในห้อง  คิดว่าเขาคงกลับไปแล้ว    จึงเข้าไปในห้องนอนเพื่อจะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปอาบน้ำ 

ขณะที่เธอกำลังถอดเสื้อออกเหลือเพียงบราเซียอยู่นั้น   ซีการ์ก็ออกมาจากห้องน้ำทำให้สาวน้อยขี้อายตกใจมาก  เขาเองก็ไม่ต่างกัน  เนินอกอวบอิ่มภายใต้บราเซียตัวสวย  ทำให้หัวใจเพลย์บอยหนุ่มเต้นถี่อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“ว๊าย!!!  พี่ซีการ์  ยังไม่กลับเหรอคะ”  เธอรีบหยิบผ้าขนหนูมาคลุมร่างกายส่วนบนเอาไว้ทันที 

“เอ่อ  ยะ...ยังไม่กลับจ้ะ”  เขาพูดตะกุกตะกักสองขาชะงักอยู่หน้าห้องน้ำ  ไม่สามารถละสายตาจากเธอได้เลย  แม้ว่าตอนนี้เธอจะมีผ้าขนหนูคลุมตัวเอาไว้แล้ว

“พี่ซีการ์  ออกไปก่อนได้ไหมคะ  มะนาวจะอาบน้ำ” เธอรู้สึกอับอายจนหน้าแดงไปหมดแล้ว

“เอ่อ  จ้ะๆ”   เขารีบก้าวออกไปจากห้องนอนของเธออย่างรวดเร็ว  เมื่อได้สติคืนมา

มนัญญาตามไปล็อคประตูแล้วรีบอาบน้ำแต่งตัว ทำไมเขายังไม่กลับไปอีกล่ะ  หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอกอยู่แล้ว  นี่เขา  เห็นอะไรไปบ้างละเนี่ย  น่าอายจริงๆ เลยยัยมะนาวเอ๊ย...

ซีการ์ออกมาสงบสติอารมณ์ที่ห้องรับแขก  ภาพของเธอยังติดตาเขาอยู่จนตอนนี้  หน้าอกผู้หญิงเขาเห็นมาไม่ใช่น้อย  แต่หน้าอกของเธอ  มันน่ารัก  น่าทะนุถนอมเหลือเกิน  ร่างกายของเขาร้อนรุ่มไปหมด  พยายามสลัดภาพของเธอออกไปอย่างยากเย็น

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"สำหรับผู้ที่ให้เหรียญสนับสนุนจะมีเรื่องราวของตอนพิเศษให้อ่านเพิ่มเติมด้วยนะคะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha