11. รักหวานของนายเพลย์บอย ซีรี่ส์ เพลย์บอยร้อนรัก II

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : EP.5


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เวลาผ่านไปสักพัก  มนัญญาจึงเดินออกมานอกห้องอีกครั้ง 

“ทำไม...พี่ซีการ์ยังไม่กลับอีกล่ะคะ”  เธอถามเขาหลังจากพยายามตั้งสติอยู่นาน

“อ๋อ  คือ...พี่จองตั๋วแล้วเครื่องบินมันเต็มทุกเที่ยวเลยน่ะสิ  ไม่รู้เค้าไปทำอะไรที่ลาสเวกัสกันนักหนา  พี่เลยต้องอยู่ต่อ  ถ้ายังไง...พี่ขอนอนที่นี่สักคืนได้ไหมครับ  พี่ขี้เกียจออกไปหาโรงแรมแล้วน่ะ”  เขาทำตีเนียนพูดไปเรื่อยเปื่อย  แล้วแกล้งทำหน้าตาน่าสงสาร

“อ้าวเหรอคะ  แปลกจริง  ไม่เป็นไรค่ะ  พี่นอนที่นี่ก็ได้  แต่ว่า  พี่คงต้องนอนที่โซฟาตัวนี้  ไหวรึเปล่าคะ”  เธอไม่ได้เอะใจอะไร  คิดแต่เพียงว่าเขาจะนอนที่นี่ได้รึเปล่า

“ได้ครับ  ไม่เป็นไร  ว่าแต่ตอนนี้พี่หิวมากเลย  ตั้งแต่ทานอาหารเช้าของน้องมะนาวพี่ก็ยังไม่ได้ทานอะไรอีกเลย  น้องมะนาวช่วยพาพี่ไปหาอะไรทานหน่อยได้ไหมครับ”  เขาบอกกับเธอ  แล้วส่งสายตาออดอ้อน

“จริงเหรอคะ  งั้นรอมะนาวเดี๋ยวนะคะ  ขอมะนาวไปหาเสื้อคลุมก่อน  มีร้านอยู่ใกล้ๆ  แต่มันไม่ได้หรูหรามาก  พี่ทานได้รึเปล่าคะ”  เธอมองเขาอย่างเป็นกังวล

“ตอนนี้อะไรพี่ก็ทานได้หมดแหละครับ”

 เธอจึงเดินเข้าไปหยิบเสื้อคลุมในห้อง  แล้วพาเขาไปทานร้านใกล้ๆ อพาร์ทเมนท์ของเธอ

 

ร้านอาหารแห่งหนึ่ง

พวกเขาสั่งอาหารมาทานหลายอย่าง  ขณะที่นั่งทานกันอยู่นั้นพวกเขาก็นั่งคุยกันไปเรื่อยๆ 

“เดี๋ยวเราแวะไปหาซื้อเสื้อผ้าให้พี่เปลี่ยนหน่อยดีไหมคะ  ใส่ชุดนี้มาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”  เธอรู้สึกสงสารเขาเสียจริงที่ต้องมาลำบากเพราะเธอ

“ก็ดีเหมือนกันครับ  พี่เห็นมีร้านขายเสื้อผ้าอยู่ฝั่งนู้น  เดี๋ยวทานเสร็จมะนาวพาพี่ไปหน่อยนะ”  เขาบอกอย่างอารมณ์ดี เวลาที่นั่งทานอาหารกับเธอทำให้เขามีความสุขมาก  แม้ว่ามันจะเป็นแค่อาหารธรรมดาเท่านั้น

“ได้สิคะ  แต่ว่า  มื้อนี้มะนาวขอเป็นคนเลี้ยงนะคะ  เพื่อตอบแทนที่พี่มาส่งมะนาวถึงที่นี่”  เธอส่งยิ้มหวานให้เขา

“ได้สิครับ  งั้นพรุ่งนี้พี่จะเป็นคนเลี้ยงบ้างนะ” เขารีบเสนอตัว

“พรุ่งนี้?  แล้วพรุ่งนี้พี่ซีการ์ยังไม่กลับเหรอคะ” เธอมองหน้าเขาอย่างสงสัย

“อ๋อ  คือตั๋วเครื่องบินมันเต็มถึงวันพรุ่งนี้เลยน่ะสิ  พี่เลยต้องอยู่ต่ออีกวันนึง”  เขาแก้ตัวน้ำขุ่นๆ

“อ้าวเหรอคะ  แย่จังนะคะ  ที่พี่ต้องมาติดอยู่ที่นี่น่ะ  เสียงานหมดเลย”  ใบหน้าของเธอดูเศร้าลงไปอย่างเห็นได้ชัด

“ไม่เป็นไรหรอกครับ  พี่เต็มใจ  ช่วงนี้งานที่เหมืองก็ไม่มีอะไรอยู่แล้ว  ถือซะว่ามาเที่ยวก็แล้วกัน”  เขาพยายามพูดไม่ให้เธอต้องคิดมาก

“เที่ยวอะไรกันละคะ  อยู่แต่ในห้องทั้งวัน  งั้นเดี๋ยวเราซื้ออาหารกลับไปแช่ตู้เย็นไว้ดีไหมคะ  พรุ่งนี้พี่จะได้อุ่นทานได้” 

“ก็ดีครับ  เพราะพี่ก็ขี้เกียจออกมาทานข้างนอกด้วย” เขายิ้มให้กับความคิดของเธอ  ชีวิตของเขาไม่เคยต้องทานอาหารค้างคืน  มีแต่ทานอาหารปรุงใหม่เท่านั้น  แต่แค่ให้ได้อยู่กับเธอ  อะไรเขาก็ทำได้ทั้งนั้น

หลังจากทานอาหารเสร็จแล้วพวกเขาจึงได้พากันเดินข้ามถนนไปอีกฝั่ง  เพื่อหาซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่

 

เขาและเธอช่วยกันเลือกเสื้อผ้าหลายชุด  ราวกับว่าเขาจะอยู่ที่นี่ไปอีกหลายวันอย่างนั้น  จนเวลาผ่านไปนานพอสมควร  จึงได้พากัน   ซีการ์เข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เรียบร้อย  มนัญญาก็เตรียมหมอนกับผ้าห่มให้เขาที่โซฟาด้านนอกแล้วเช่นกัน

“น้องมะนาวง่วงรึยังครับ”  เขาถามเธอเมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำแล้ว

“ก็ง่วงพอสมควรค่ะ  ปกติมะนาวนอนเร็ว  แล้วพี่ง่วงรึยังคะ  มะนาวเตรียมผ้าห่มกับหมอนไว้ที่โซฟาให้แล้วนะคะ”  เธอบอกเขาทั้งที่ตัวเองนั่งหาวไม่รู้กี่รอบ

“ขอบคุณครับ  งั้นน้องมะนาวนอนเถอะ  ดูสิ  ตาจะปิดอยู่แล้วนะ  เอ่อ  เดี๋ยวพี่ขอนั่งอ่านหนังสือในห้องนี้สักพักนะครับ  น้องมะนาวหลับได้เลยไม่ต้องเกรงใจ”  เขาแกล้งเดินไปนั่งที่โต๊ะอ่านหนังสือของเธอแล้วหยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมา

“ค่ะ  ตามสบายนะคะ  มะนาวนอนก่อนละค่ะ”  เธอนอนลงบนเตียงอย่างช้าๆ  แล้วจึงหลับไปอย่างง่ายดาย  ไม่ได้มีความระแวงในตัวเขาสักนิด  ไม่รู้ว่าเพราะอะไร  เธอถึงไว้ใจเขาขนาดนี้

เธอนอนตะแคงหันหน้ามาทางเขา  เขาแอบย่องเข้าไปหาเธอใกล้ๆ  เสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอนั้น  บอกว่าเธอหลับไปแล้วจริงๆ  เด็กหนอเด็ก  หลับง่ายเหลือเกิน

เขาขึ้นไปนอนข้างคนตัวเล็กแล้วดึงตุ๊กตาที่เธอกอดเอาไว้ออกมา  ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปให้เธอได้กอดเขาแทน  เธอกอดเขาแน่นอย่างไม่รู้ตัว  เขามองใบหน้างามที่หลับตาพริ้ม  ใบหน้าของเธออยู่ใกล้ใบหน้าของเขาแค่คืบเท่านั้น

เขามองเธออยู่อย่างนั้น  ไม่กล้าขยับตัวไปไหน  มือข้างหนึ่งยกขึ้นปัดเส้นผมที่ปรกลงมาข้างแก้มนวล  แล้วเขาก็ยื่นริมฝีปากไปจูบที่หน้าผากมน  ราวกับจะบอกให้เธอหลับฝันดี  จากนั้นเขาจึงกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น  แล้วหลับตาลง  หวังว่าพรุ่งนี้  เขาจะหาข้ออ้างดีๆ  มาบอกกับเธอได้  ว่าทำไมเขาถึงได้มานอนอยู่ตรงนี้

 

รุ่งขึ้น

มนัญญาลืมตาตื่นขึ้นมา  เธอขยับตัวเล็กน้อย  แล้วก็ต้องตกใจมาก  เมื่อพบว่าเธอกำลังนอนกอดเขาอยู่

“พี่ซีการ์...”  เธอเรียกเขาพร้อมกับดันตัวเองออกมาจากอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นนั้น

“เอ่อ  น้องมะนาว  ตื่นแล้วเหรอครับ”  เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา

“ทะ  ทำไม  พี่ถึงมานอนตรงนี้ล่ะคะ” เธอพยายามรวบรวมสติ  ในเมื่อเสื้อผ้าของเธอยังอยู่ครบถ้วน

“คือ...สงสัยเมื่อคืนพี่จะอ่านหนังสือดึกไปหน่อย  แล้ว...ก็เลยง่วงมาก  จนเผลอขึ้นมานอนบนเตียงนี้  พี่ขอโทษด้วยนะครับ”  เขาไม่คิดว่าเธอจะตื่นเร็วขนาดนี้  เลยหาข้ออ้างที่ดีกว่านี้ไม่ทันแล้ว

“เหรอคะ  งะ  งั้น  มะนาวขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ”  เธอกำลังจะลุกขึ้น

โอ๊ะ  โอ๊ย  พี่ปวดหัวจังเลยครับน้องมะนาว  หัวจะระเบิดอยู่แล้ว” เขาแกล้งล้มตัวลงนอน  เอามือกุมศีรษะเอาไว้  เขาคิดมาเมื่อคืน  ว่าวันนี้เขาต้องทำให้เธออยู่กับเขาทั้งวันให้ได้

“พี่ซีการ์  เป็นอะไรคะ  ปวดมากเหรอ  ไปหาหมอไหมคะ”  เธอรีบเข้าไปดูอาการของเขาทันที

“เอ่อ  พี่ไม่อยากไปครับ  ขอยาให้พี่ทานหน่อยนะ  หนาว  หนาวจังเลย”  เขาแกล้งทำตัวสั่นราวกับมีไข้  เธอยื่นมือไปแตะที่หน้าผากหนา  แต่ก็ไม่ได้ร้อนนี่นา

“พี่ไม่สบายเหรอคะ  ตัวก็ไม่ร้อนนะ  สงสัยเพิ่งเริ่มเป็น  งั้นรอเดี๋ยวนะคะ  มะนาวจะไปเอายามาให้  ไม่สิ  ทานอาหารเช้าก่อนไหมคะ มะนาวจะอุ่นอาหารให้”  เธอถามเขาอย่างเป็นห่วง

“แต่ว่า  น้องมะนาวต้องไปทำงานนี่ครับ  พี่ไม่อยากรบกวน  โอ๊ย...”  เขาแกล้งร้องครวญคราง

“โธ่  พี่ไม่สบายขนาดนี้  มะนาวจะทิ้งพี่ไว้คนเดียวได้ยังไงล่ะคะ  เดี๋ยวมะนาวจะโทรไปลางานก็แล้วกันคะ”  เธอยิ้มให้เขา  แล้วรีบลุกไปอุ่นอาหารที่ซื้อมาเมื่อวานทันที

เขายันตัวขึ้นมองสาวน้อยขี้สงสารที่เดินออกไป

Yes!!!  สำเร็จ”  เขายิ้มอย่างพอใจ  แต่เขาก็ไม่ลืมที่จะยกโคมไฟหัวเตียงขึ้นมา  แล้วเปิดไปส่องมาที่หน้าผากและแขนทั้งสองข้างของเขา  จนเวลาผ่านไปพอสมควร  เมื่อได้ยินเสียงว่าเธอใกล้จะเดินเข้ามา  เขาจึงรีบปิดโคมไฟ  แล้วนอนตัวหนาวสั่น

“ตายแล้ว  ทำไมตัวสั่นขนาดนี้ล่ะคะ”  เธอยื่นมือไปแตะหน้าผากของเขาอีกครั้ง  แล้วก็พบว่ามันร้อนมาก  สงสัยจะเป็นไข้จริงๆ

“พี่หนาวจังเลยครับน้องมะนาว  แค่กๆๆๆ”  เขาแกล้งไอออกมา

“งั้นรีบทานอาหารนะคะจะได้ทานยา เดี๋ยวมะนาวป้อนค่ะ  ค่อยๆ ลุกนะคะ”  เธอช่วยประคองเขาขึ้นมา  แขนของเขาก็ร้อนมากเหมือนกัน

“ขอโทษนะครับ  ที่พี่ต้องมาทำตัวเป็นภาระของน้องมะนาวแบบนี้” เขาตีหน้าเศร้าราวกับรู้สึกผิดมากมายเหลือเกิน

“อย่าพูดแบบนั้นสิคะ  มะนาวต่างหากที่ทำให้พี่ต้องลำบาก”  เธอป้อนอาหารให้กับเขา  รู้สึกเป็นห่วงเขามากขึ้น  นี่คงเป็นเพราะเขาต้องมานอนในห้องคับแคบของเธอสินะ 

เขาทานอาหารที่เธอป้อนอย่างเอร็ดอร่อย  แม้จะแสร้งทำเป็นอ่อนล้า  แต่เขาก็ทานจนหมด  จากนั้นเธอจึงไปหายาลดไข้มาให้เขาทาน

“น้องมะนาวอยู่ข้างๆ พี่นะครับ  อย่าไปไหนนะ” เขาพูดขณะที่ล้มตัวลงนอน  แกล้งทำตัวหนาวสั่นตลอดเวลา

“ค่ะ  มะนาวไม่ไปไหน  พี่หนาวมากเหรอคะ  มะนาวไปหาผ้าห่มมาเพิ่มให้นะคะ”  เธอกำลังจะลุกไป  แต่เขาคว้ามือเธอเอาไว้

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"สำหรับผู้ที่ให้เหรียญสนับสนุนจะมีเรื่องราวของตอนพิเศษให้อ่านเพิ่มเติมด้วยนะคะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha