11. รักหวานของนายเพลย์บอย ซีรี่ส์ เพลย์บอยร้อนรัก II

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : EP.6


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ถ้าน้องมะนาวไม่ว่าอะไร  ขอพี่นอนกอดน้องมะนาวได้ไหมครับ” เขาทำแววตาน่าสงสาร

“เอ่อ  คือว่า...”  เธอรู้สึกเขินไปหมดแล้วตอนนี้

“น้องมะนาวคงจะรังเกียจพี่  งั้นก็ไม่เป็นไรครับ”  เขาหันหลังให้เธอ  แล้วนอนตัวสั่น

“ไม่ใช่นะคะ คือ...กะ... ก็ได้ค่ะ”  เธอก้าวขึ้นไปบนเตียง  เขารีบหันมาทันทีจนเธอตกใจ  แล้วเขาก็ตีหน้าเศร้าต่อไป

เธอค่อยๆ  เอื้อมมือไปกอดเขาเอาไว้อย่างเขินอาย  แต่เขากลับดึงร่างบางเข้ามาจนแนบชิดอกกว้าง หัวใจของเขาและเธอเต้นโครมครามไปหมด

“หนาวจังเลยนะครับ” เขาแอบจูบที่หน้าผากของเธอ  โดยไม่ให้เธอรู้ตัว

“หนาวมากเหรอคะ”  เธอกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นไปอีก  แม้มือเล็กจะสั่นอย่างเห็นได้ชัด

“ครับ  หนาวมากเลย”  เขาก้มหน้าลงมาพอดีกับเธอที่เงยหน้าขึ้นมา

ทั้งสองคนสบตากันนิ่ง  เขามองริมฝีปากบางอย่างหลงใหล  อา...  อยากจูบเหลือเกิน  ห้ามใจไว้นะซีการ์  เธอบอบบางเกินกว่าที่นายจะล่วงเกิน

เขาทำได้เพียงกอดเธอให้แน่นขึ้น  ใบหน้างามซบกับอกกว้าง  ในใจคิดอะไรมากมาย

เขานอนกับเธอโดยที่ไม่ได้หลับ อยากจะเก็บความอบอุ่นนี้เอาไว้ให้นานที่สุด  เฮ้อ...  ไม่อยากกลับลาสเวกัสเลย  ให้ตายสิ 

เวลาผ่านไปนานพอสมควร  มนัญญาเงยหน้าขึ้นมามองเขาอีกครั้งเพื่อดูว่าเขาหลับไปแล้วหรือยัง  เป็นจังหวะเดียวกับที่เขาก้มหน้าลงมาพอดี  ริมฝีปากของพวกเขาจึงแตะกันเข้าอย่างจัง

“อุ๊ย!!!” เธอร้องเสียงหลง  มือเล็กดันตัวเขาออกไป  เขาจ้องมองใบหน้าของเธอ  แค่เพียงสัมผัสเมื่อสักครู่  มันก็ทำให้เขาอยากครอบครองเธอไปทั้งตัวแล้ว

“ตกใจอะไรครับ”  เขายิ้มให้กับท่าทางของเธอ

“เอ่อ  ปละ...เปล่าค่ะ  พี่ยังไม่หลับอีกเหรอคะ  ไข้ลดรึยัง”  เธอพยายามตั้งสติ  แล้วยื่นมือไป  หวังจะแตะที่หน้าผากของเขาเพื่อวัดไข้  แต่เขากลับคว้ามือเธอไว้เสียก่อน  ก่อนจะพลิกตัวขึ้นมานอนคร่อมร่างเล็ก

“พี่ซีการ์  จะทำอะไรคะ”  เธอถามเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

“พี่อยากมองหน้าน้องมะนาวชัดๆ”  เขามองสบตาเธอนิ่ง

“เอ่อ  มะนาวหิวแล้ว  ขอตัวไปหาอะไรทานก่อนนะคะ”  เธอพยายามดันตัวเขาออก  แต่เขาก็ยังนอนคร่อมตัวเธออยู่อย่างนั้น

“หิวมากไหมครับ”  เขาถามเธออีกครั้ง  แววตาของเขา  ทำให้เธอหวั่นไหวได้อย่างมากมาย

“ค่ะ  หิวมากเลย  พี่ซีการ์  ถอยไปก่อนได้ไหมคะ”  เธอไม่กล้ามองสบตาเขา

“ถ้าหิวมาก  กินพี่แทนก่อนก็ได้นะครับ”  เขาเคลื่อนใบหน้าลงมาเรื่อยๆ

“จะบ้าเหรอคะ  พี่ซีการ์กินได้ที่ไหนล่ะ”  เธอหัวเราะออกมา  เพราะไม่รู้ว่าเขาหมายความว่าอะไร

“ทำไมจะกินไม่ได้ล่ะ  น้องมะนาวอยากลองกินพี่ดูไหมล่ะครับ”  เขายิ้มแววตาเป็นประกาย  จ้องที่ริมฝีปากบางตาไม่กระพริบ

“กินค่ะ  ง่ำๆ” เธอทำปากเหมือนจะกินตัวเขา  เพราะนึกว่าเขาล้อเธอเล่น

“ใครเค้ากินกันแบบนั้นล่ะฮึ  เค้าทำแบบนี้ต่างหาก”  เขาไม่อาจห้ามความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อเธอได้อีกต่อไปแล้ว

ใบหน้าคมโน้มลงมาจูบที่ริมฝีปากบางอย่างดูดดื่ม  มนัญญาได้แต่ตะลึงจนตัวแข็งทื่อ  เมื่อเขาขโมยจูบแรกของเธอโดยที่ไม่ทันตั้งตัว

เมื่อได้สติ  มือน้อยจึงรีบผลักไสเขาออกไป

“พะ  พี่ซีการ์  ทำไมถึง...”  เธอมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

“พี่ชอบน้องมะนาวนะ  ชอบมาก  ชอบจน...  ไม่สามารถควบคุมความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ได้อีกแล้ว  แล้วน้องมะนาวล่ะครับ  ชอบพี่บ้างรึเปล่า”  เขามองสบตาเธอหวานซึ้ง  มือหนาจับที่แก้มนวลราวกับเป็นสิ่งล้ำค่าที่เขานึกหวงแหน

“มะนาว  มะ  ไม่รู้ค่ะ”  เธอหันหน้าไปทางอื่น  ตอนนี้เธอไม่สามารถสบตาเขาได้อีกแล้ว

“มองตาพี่สิครับ  แล้วบอกพี่  ว่าตอนนี้น้องมะนาวรู้สึกยังไง”  เขากระซิบแผ่วเบา  เธอค่อยๆ หันหน้ามา  แล้วจ้องตากับเขาราวกับต้องมนต์สะกด

“บอกพี่สิครับ  ว่าน้องมะนาวไม่ได้ชอบพี่”  เขายังคงพูดกับเธอด้วยแววตาที่ต้องการความจริงบางอย่าง

“มะนาว  เอ่อ...”  เธอไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกแบบนี้  เค้าเรียกว่าอะไรกันแน่

“น้องมะนาว  รังเกียจพี่รึเปล่าครับ”  เขาเริ่มตั้งคำถามแวดล้อมเพื่อให้เธอได้รู้หัวใจตัวเอง

“ไม่ค่ะ  มะนาวไม่ได้รังเกียจพี่”  เธอตอบคำถามของเขา

“แล้วเวลาที่เราอยู่ใกล้กันแบบนี้  หัวใจของมะนาวเต้นแรงมากเลยใช่ไหม”  เขาถามราวกับรู้หัวใจของเธออย่างนั้นแหละ

“พี่ซีการ์  รู้ได้ยังไงคะ”  เธอทำตาโต

“แล้วตอนที่เราจูบกันเมื่อกี๊  น้องมะนาวรู้สึกหวั่นไหวใช่ไหม  ถ้าพี่เดาไม่ผิด  นี่คงเป็นจูบแรกของน้องมะนาวด้วยสินะ”  เขาถามอย่างผู้ที่มีประสบการณ์ช่ำชอง 

“เอ่อ  ค่ะ  ทำไมพี่ซีการ์ถึงได้รู้ล่ะคะ  ว่ามันเป็น...จูบแรก”  เธอยิ้มเขิน

“เอาเป็นว่า  พี่รู้ก็แล้วกันนะครับ  แล้วพี่ก็รู้ด้วย  ว่าน้องมะนาวก็ชอบพี่เหมือนกัน”  เขาอมยิ้มให้กับความไร้เดียงสาของเธอ

“มะนาว  เปล่านะคะ  มะนาวไม่ได้...ชอบ”  เธอหลบตาเขาเพราะรู้สึกว่ากำลังโกหกเขาอยู่

“มองตาพี่ดีๆ สิครับ  แล้วบอกพี่อีกครั้ง  ว่ามะนาว  ไม่ได้ชอบพี่จริงๆ”  เขาเชยคางงามให้หันมา  ดวงตาของทั้งสองคนสบกันนิ่ง

“มะนาวชอบพี่ค่ะ  แต่เรื่องของเรา...มันเป็นไปไม่ได้”  ในที่สุดเธอก็ยอมรับว่าเธอชอบเขา

“แล้วทำไมมันจะเป็นไปไม่ได้ล่ะครับ”  เขาถามเธออย่างสงสัย

“เพราะว่าเราต่างกันมากน่ะสิคะ  มะนาวเป็นแค่...”  เขายกมือขึ้นมาปิดปากเล็กเอาไว้

“พี่ไม่สนใจหรอกนะ  ว่ามะนาวจะเป็นใคร  แค่มะนาวชอบพี่ก็พอแล้ว”  เขายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน

“ขอบคุณนะคะที่สนใจคนอย่างมะนาว  เอ่อ  มะนาว  ออกไปได้รึยังคะ  มะนาวหิวแล้ว”  เธอเขินจนไม่รู้จะทำตัวยังไงแล้วตอนนี้

“ครับ มะนาวไปหาอะไรทานก่อนนะ  แล้วรีบกลับมาดูแลพี่ล่ะ  แค่พี่ไม่เห็นหน้ามะนาวไม่กี่นาที  พี่ก็แทบขาดใจแล้วรู้รึเปล่า”  เขาหอมแก้มเธอฟอดใหญ่  เล่นเอาเธอสะดุ้งสุดตัว

“พี่ซีการ์” เธอดันตัวเขาออกไป  แล้วรีบวิ่งไปที่ห้องครัวทันที

เขาหันไปมองสาวน้อยขี้อาย  ไม่สามารถหุบยิ้มได้เลยตอนนี้  ให้ตายสิ  แล้วนี่เขาควรจะทำยังไงต่อไปดี  ขอเธอเป็นแฟนเลยดีไหมนะ

มนัญญานั่งลงที่เก้าอี้ในห้องครัว  แก้มของเธอร้อนผ่าว  นี่เขาบอกว่าชอบเธอ  แล้วเธอก็ยังไปบอกว่าชอบเขาอีก  แล้วนี่เธอจะมองหน้าเขาได้ยังไงกัน  เธอพยายามตั้งสติอยู่นาน จึงไปอุ่นอาหารมานั่งทาน  พร้อมกับคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

ซีการ์นอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียง  เวลาผ่านไปนานแล้วนะ  ทำไมเธอยังไม่กลับเข้ามาซะทีล่ะ  เขาอยากจะลุกไปดูเธอ  แต่ตอนนี้เขาแกล้งป่วยอยู่  ออกไปก็คงจะดูแปลกๆ  เขาเลยได้แต่นอนรอเธออยู่ตรงนี้

มนัญญาทานอาหารเสร็จนานแล้ว  แต่เธอไม่กล้าเข้าไปข้างในห้อง  ก็มันเขินไปหมดเลยนี่นา  ไม่รู้ว่าเธอควรจะพูดอะไรกับเขาดี  ไม่รู้ว่าจะมองหน้าเขาได้รึเปล่าด้วยซ้ำ  เธอนั่งคิดไปคิดมา  จนในที่สุด  เธอจึงตัดสินใจที่จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็แล้วกัน  คิดซะว่าเรื่องนี้เป็นเพียงแค่ฝันไป  เพราะไม่ว่ายังไง  เรื่องของเธอกับเขา  มันก็ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว

“มะนาว  ทำไมไปทานอาหารนานจังครับ”  เขารีบถามเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา

“พอดีมะนาวหิวมากน่ะค่ะ  เลยทานไปหลายอย่าง  พี่ไม่นอนอีกเหรอคะ  ทานยาไปตั้งนานแล้ว  ไม่ง่วงเหรอ”  เธอถามเขาอย่างสงสัย

“จ้ะ ง่วงมากจริงๆ ด้วยสิ  งั้นเรามานอนด้วยกันเถอะนะ”  เขารีบขยับที่ว่างให้เธอได้ขึ้นมานอนด้วย

“มะนาวว่าพี่นอนไปเถอะค่ะ  มะนาวอยากอ่านหนังสือสักหน่อย”  เธอยิ้มแล้วจึงเดินไปนั่งที่โต๊ะอ่านหนังสือ

ซีการ์มองเธออย่างแปลกใจ  ทำไมเธอถึงดูแปลกไปล่ะ  ปกติเวลาที่คนเราบอกว่าชอบกันแล้ว  มันไม่น่าจะทำตัวห่างเหินกันแบบนี้เลยนี่นา  หรือว่า  เธอไม่อยากชอบเขา

“มะนาว  โกรธอะไรพี่รึเปล่าครับ”  เขาถามเพราะรู้สึกอัดอัดใจเต็มที

“เปล่านี่คะ  ทำไมมะนาวต้องโกรธพี่ด้วยล่ะ”  เธอพูดโดยที่ไม่ได้หันไปมองหน้าเขาด้วยซ้ำ

“แต่ว่า...มะนาวดูเหมือนไม่อยากอยู่ใกล้พี่เลยนะ”  เขาน้อยใจจริงๆ  มีอย่างที่ไหนมาบอกว่าชอบเขาแล้วมาทำห่างเหินแบบนี้

“มะนาวแค่อยากให้พี่นอนสบายๆ ค่ะ  ไม่มีอะไรหรอก  เดี๋ยวมะนาว  ออกไปอ่านหนังสือข้างนอกนะคะ”  เธอลุกขึ้นกำลังจะก้าวออกไป  เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป  ต้องเข้าไปคว้ามือเล็กเอาไว้

“พี่ไม่ให้ไป  พี่บอกชอบมะนาวไปแล้วนะ  แล้วมะนาวก็บอกว่าชอบพี่  เรื่องต่อไปคือเราต้องตกลงเป็นแฟนกันไม่ใช่รึไง  ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะ”  เขาจับแขนเธอเอาไว้ทั้งสองข้าง

“การที่เราชอบกัน  ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นแฟนกันนี่คะ  มะนาวบอกแล้วไงคะ  ว่าเรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้  พี่อาจจะชอบมะนาวก็จริง  แต่สังคมของพี่กับมะนาวแตกต่างกันมาก  มะนาวไม่เหมาะสมกับพี่หรอกค่ะ  เพราะฉะนั้น  ให้มันเหลือแค่ความรู้สึกดีๆ ที่มีให้กันเถอะนะคะ  พรุ่งนี้พี่ก็ได้กลับแล้ว  ต่อไปนี้  เราอย่าติดต่อกันอีกเลยค่ะ”  เธอพูดทุกอย่างที่รู้สึกในใจออกมา  เล่นเอาเขาแทบเป็นบ้าไปเลย

“อะไรนะ!!!  ไม่ให้พี่ติดต่อกับมะนาวอีกงั้นเหรอ  พี่ไม่ยอมเด็ดขาด  ไม่ยอมเป็นแฟนพี่ยังไม่พอ  ยังมาบอกกับพี่แบบนี้อีก  คนใจร้าย”  น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความน้อยใจ

“มะนาวขอร้องนะคะ  พี่มีโลกของพี่  โลกที่มะนาวเอื้อมไปไม่ถึง  โลกของมะนาวก็ต่ำเกินไป  เกินกว่าที่คนอย่างพี่จะลงมาเหยียบย่ำ”  เธอพยายามคิดถึงความเป็นจริง

“พี่ไม่ใช่เทวดาที่อยู่บนสวรรค์นะ  ถึงจะเดินคู่กับมะนาวไม่ได้น่ะ  คำว่าชอบจากปากพี่  ไม่ได้บอกใครง่ายๆ  พี่มั่นใจ  ว่ามะนาวคือคนที่พี่ตามหามาตลอดชีวิต  ทำไมมะนาวไม่ให้โอกาสพี่  ไม่ให้โอกาสตัวเองบ้างล่ะ  นะครับ  ได้โปรด  อย่าผลักไสพี่ไปเลยนะ”  เขากอดเธอเอาไว้  อยากให้ความอบอุ่นนี้  ส่งไปถึงหัวใจเธอให้เธอยอมรับความรู้สึกของเขา  ที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจ  ว่าทำไมถึงได้ชอบเธอมากขนาดนี้

“พี่ซีการ์  อย่าทำแบบนี้สิคะ  มะนาวลำบากใจนะ”  ด้วยความเป็นคนขี้สงสาร เมื่อเห็นเขาทำหน้าตาผิดหวังอย่างนี้แล้ว  เธอก็กลัวจะใจอ่อนให้เขาเสียจริง

“เราไม่ต้องคิดว่าพี่เป็นใคร  มะนาวเป็นใครได้ไหมครับ  แค่เราเป็นคนที่มีความรู้สึกดีๆ ต่อกัน  ถ้าในอนาคตเราต้องเลิกกันก็ขอให้มันเป็นเพราะเราไม่ได้รักกันแล้ว  ไม่ใช่เพราะเรื่องของฐานะแบบนี้  ทีไอ้ร็อบยังคบกับน้องบัวได้เลย  ทำไมเราจะคบกันบ้างไม่ได้ล่ะครับ  นะ”  เขามองสบตาเธออีกครั้ง  แววตาที่ดูเศร้าหมองราวกับกำลังจะเสียของสำคัญไปนั้น  ทำให้เธอไม่อาจปฏิเสธเขาได้อีกต่อไป

“เฮ้อ...ก็ได้ค่ะ  มะนาวยอมแพ้แล้ว”  เธอถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม

“อย่าพูดแบบนั้นสิครับ  เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องมีใครแพ้หรือชนะหรอกนะ  แค่เรามีความสุขด้วยกันก็พอแล้ว  งั้นตอนนี้  พี่ขอมะนาวเป็นแฟนได้แล้วใช่ไหม  


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"สำหรับผู้ที่ให้เหรียญสนับสนุนจะมีเรื่องราวของตอนพิเศษให้อ่านเพิ่มเติมด้วยนะคะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha