11. รักหวานของนายเพลย์บอย ซีรี่ส์ เพลย์บอยร้อนรัก II

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 8 : EP.8


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ไม่ค่ะ  เรายังไม่เป็นแฟนกัน  รอให้เราเรียนรู้นิสัยใจคอกันไปอีกสักหน่อยนะคะ  ให้เราทั้งสองคนมั่นใจแล้วจริงๆ  แล้ววันนั้น  เราค่อยใช้คำว่าแฟน”  เธอคิดว่าทำแบบนี้น่าจะเป็นการดีที่สุดแล้วสำหรับตอนนี้

“ก็ได้ครับ  ถ้าอย่างนั้น  เสาร์อาทิตย์ที่มะนาวหยุดงาน  พี่จะบินมาอยู่กับมะนาวที่นี่นะ   เราจะได้มีเวลาศึกษากันไง”  แม้จะยังไม่พอใจในคำตอบที่ได้รับ  แต่อย่างน้อยเธอก็ยอมให้โอกาสเขาแล้ว

“ค่ะ  ตามใจพี่เถอะ  แล้วนี่...พี่หายป่วยแล้วเหรอคะ”  เธอเพิ่งจะนึกขึ้นมาได้  ว่าเขาเป็นไข้ไม่ใช่รึไงกัน

“ก็ยังป่วยอยู่ครับ  แต่พี่ลืมตัวน่ะสิ  กลัวมะนาวจะทิ้งพี่ไป  งั้นตอนนี้  พี่ขอนอนกอดมะนาวได้ไหมครับ  นะ  ถือว่าศึกษาทฤษฎีอ้อมกอดของพี่  ว่ามันจะอุ่นแค่ไหนไงล่ะ”  เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์  หาเหตุผลให้ได้กอดเธอไปเรื่อยเปื่อย

“ทฤษฎีอ้อมกอดเนี่ยนะคะ  ไม่เห็นเคยได้ยินเลย  แต่ก็เอาเถอะค่ะ  มะนาวจะลองศึกษาดูก็แล้วกัน”  เธอยิ้มเขิน

“งั้นรีบไปนอนกันเถอะนะ  พี่ง่วงจังเลย”  เขาจูงมือเธอให้ขึ้นไปนอนบนเตียงด้วยกัน  เขาให้เธอนอนหนุนแขนแล้วจึงกอดเธอเอาไว้

“แล้วคืนนี้จะกลับกี่โมงคะ  จองตั๋วรึยัง”  เธอเงยหน้ามามองมองเขา  ซึ่งพบว่าเขาก็มองเธออยู่เช่นกัน

“ยังเลยครับ  แต่ว่า  พี่ไม่อยากกลับเลย  อยากอยู่ที่นี่  มะนาวย้ายไปทำงานที่ลาสเวกัสได้ไหม  พี่อยากเจอมะนาวทุกวันเลย”  เขาทอดสายตาที่แสนอบอุ่นมาให้เธอ

“ไม่เอาหรอกค่ะ  ถ้าเจอหน้ากันทุกวัน  พี่ก็เบื่อมะนาวแย่เลยสิคะ  ให้มันเป็นแบบนี้ดีแล้วค่ะ  เราจะได้คิดถึงกันมากๆ ไงคะ  ดีไหม”  แก้มสาวแดงระเรื่อ  เมื่อพูดคำว่าคิดถึง

“พี่กลัวว่าจะขาดใจตายไปซะก่อนสิครับ  แต่ว่า  นอกจากพี่จะมาหามะนาวแล้ว  มะนาวต้องไปหาพี่ที่นู่นบ้างนะ  พี่อยากให้มะนาวไปอยู่ที่บ้านของพี่  จะได้ซ้อมเอาไว้”  แววตาของเขาเป็นประกายเมื่อคิดถึงบางอย่าง

“ซ้อมอะไรเหรอคะ”  เธอมองเขาอย่างงงๆ

“ก็  ซ้อมเป็นนายหญิงของคฤหาสน์อัลเบโต้ไงจ๊ะ  พี่อยู่ที่นั่นคนเดียว  เหงามากเลยรู้ไหม  อยากให้มะนาวไปอยู่ด้วยกันจัง”  เขาโน้มใบหน้าลงมาหาเธอใกล้ๆ

“ของแบบนี้ก็ต้องค่อยเป็นค่อยไปสิคะ  มะนาวไม่อยากอกหักทีหลังหรอกนะ  สาวๆ ของพี่ก็น่าจะมีอยู่ไม่น้อยเลย”  เธอทำหน้างอนราวกับกำลังหึงเขาอยู่อย่างนั้น

“มะนาว...  หึงพี่เหรอ” เขาถามตรงประเด็น

“ไม่ใช่ซักหน่อย  มะนาวแค่ไม่อยากโดนหลอกเท่านั้นเอง”  เธอก้มหน้าลง  ไม่กล้าสบตาเขา

“โธ่  เด็กน้อย  พี่ไม่เคยคิดจะหลอกมะนาวเลยนะครับ  มะนาวเป็นผู้หญิงคนเดียวที่พี่คิดจะอยู่ด้วยไปตลอดชีวิต  รู้ไหม  ไม่เอา  ไม่พูดเรื่องนี้ดีกว่า”  เขากดจูบที่หน้าผากของเธอ  แล้วจึงหลับตาลง  พร้อมกับดันศีรษะของเธอมาไว้แนบอก

มนัญญานอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย  จึงได้หลับไปพร้อมกับเขา  กว่าจะตื่นอีกครั้งก็บ่ายคล้อยเต็มทีแล้ว

“หิวไหมคะ  มะนาวจะไปหาอะไรให้ทาน”  เธอเงยหน้าขึ้นไปเมื่อรู้สึกว่าเขาขยับตัวแล้ว

“ก็ดีจ้ะ  แต่ว่า  ขอพี่ไปดูด้วยนะ  พี่คิดถึง”  เขาอ้อนเธอทันทีที่ลืมตา

“หมั่นไส้นักเชียว  แค่เดินไปห้องครัวเอง  จะคิดถึงอะไรนักหนาคะ”  ปากบอกไปอย่างนั้น  แต่ในใจของเธอก็แสนจะหวั่นไหวกับคำพูดของเขา

“ก็เมื่อเช้ามะนาวไปตั้งนานนี่นา  ปะ  ไปกันเถอะ  พี่รู้สึกดีขึ้นมากแล้วล่ะ”  เขาลุกขึ้น  แล้วจับมือเธอให้เดินไปพร้อมกัน

“มะนาวทำอาหารก่อนนะคะ  พี่นั่งรอไปก่อนละกัน”  เธอเดินไปเปิดตู้เย็นแล้วหยิบวัตถุดิบในการทำอาหารออกมาหลายอย่าง

“น่าสนุกจัง  ให้พี่ช่วยได้ไหมครับ  พี่อยากช่วย  ไม่อยากนั่งรอเฉยๆ”  เขาลุกขึ้นไปยืนข้างเธอ

“งั้นก็ได้ค่ะ  พี่เอาผักพวกนี้ไปล้างละกันนะคะ  เอ่อ  ล้างเป็นใช่ไหมคะ”  เธอมองเขาอย่างลังเล

“แค่ล้างผักเอง  มันจะยากตรงไหนล่ะ”  เขาเดินไปที่อ่างล้างจาน  แล้วเปิดน้ำราดผัก  เสร็จแล้วก็วางใส่ชามดังเดิม

“อย่าบอกนะคะ  ว่าล้างเสร็จแล้ว”  เธออดขำไม่ได้

“อ้าว  แล้วเค้าไม่ได้ล้างกันแบบนี้เหรอ”  เขามองเธออย่างสงสัย

“ไม่ค่ะ  พี่ต้องตัดโคนมันออกแบบนี้  แล้วแยกออกมาทีละส่วนแบบนี้”  เธอสาธิตให้เขาดูอย่างคล่องแคล่ว  เขาจึงเดินเข้าไปโอบเธอจากด้านหลัง  แล้วยื่นมือไปจับมือเธอไว้

“อ๋อ  ล้างแบบนี้นี่เอง  สนุกจัง” เขาล้างผักกับเธออยู่อย่างนั้น  พอเธอหันมามองค้อน  เขาก็ฉวยโอกาสหอมแก้มเธอทันที

“พี่ซีการ์!!!”  เธอทำตาดุใส่คนเจ้าเล่ห์ จะวางผักลงแล้วไปทำอย่างอื่น  เขาก็ไม่ยอมให้เธอไป

“จะไปไหนล่ะจ๊ะ  ยังล้างผักไม่เสร็จเลยนะ”  เขาแอบสูดกลิ่นเรือนผมของเธอเข้าไปเต็มปอด  อา...หอมจัง 

“พี่ก็ล้างเป็นแล้วนี่คะ  มะนาวไปจะไปหั่นเนื้อ”  เธอดึงมือเขาออก  แล้วหันหน้ามาหาเขา 

“งั้นก็ได้จ้ะ  พี่ล้างผักคนเดียวก็ได้  แต่ก่อนไป  ขอกำลังใจหน่อยนะ  จะได้มีแรงล้างผัก”  เขาไม่พูดเปล่า  กลับหอมแก้มของเธออย่างหนักหน่วง  แล้วจึงคลายอ้อมกอดนั้น

“คนเจ้าเล่ห์  น่าตีนักเชียว”  เธออายจนหน้าแดงไปหมด  แล้วจึงเดินไปหั่นเนื้อที่เตรียมไว้

“ก็ลองตีดูสิ  ตีปุ๊บก็โดนหอมปั๊บเลยนะ ฮ่าๆๆๆ”   เขาหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี  ไม่คิดว่าชีวิตเรียบง่ายแบบนี้จะทำให้เขามีความสุขได้อย่างมากมายมหาศาล

“พี่ซีการ์  เดี๋ยวนี้ทำไมนิสัยไม่ดีแบบนี้คะ  มะนาวไม่คุยด้วยแล้ว”  เธอก้มหน้าก้มตาทำอาหารไม่ยอมมองหน้าเขาอีก  แก้มของเธอแดงจนเขานึกเอ็นดู

“ใครว่าพี่นิสัยไม่ดี  พี่ออกจะน่ารักขนาดนี้  ใครได้อยู่ใกล้พี่ก็ต้องใจละลายทั้งนั้นแหละ”  เขาเดินมายืนข้างเธอ  แล้วยื่นหน้าไปมองเธอใกล้ๆ

“อ๋อ  สาวๆ คงใจละลายกันเยอะสินะคะ  ทำไมไม่ไปหาพวกเธอซะล่ะ  มายุ่งกับมะนาวทำไม”  เธอมองเขาอย่างขุ่นเคือง

“ทำไม  หึงพี่เหรอ”  เขาอมยิ้มอย่างอารมณ์ดี

“เอ่อ  มะนาว...ไม่ได้หึงซะหน่อย”  เธอยิ้มเขิน  แล้วเดินหนีเขาไปจุดเตา  ตั้งกะทะผัดเนื้อ

“แล้วทำไมต้องโกรธด้วยล่ะ  หึงก็บอกว่าหึงสิ  พี่ชอบเวลาที่มะนาวหึงนะ”  เขายังคงตามไปตอแยเธอไม่เลิก

“บอกว่าไม่หึงก็ไม่หึงสิคะ  ถอยไปเลย  เดี๋ยวน้ำมันกระเด็นใส่นะ”  เธอดันตัวเขาออกไปให้ห่าง

“งั้นพี่แอบอยู่ข้างหลังมะนาวก็ได้”  เขายิ้มแล้วเดินไปกอดเธอจากด้านหลัง  จากนั้นก็วางคางคมสันลงบนไหล่ข้างขวาของเธอ  แก้มของทั้งสองแนบชิดกัน  เขามองเธอพลิกเนื้อบนกะทะไปทั้งอย่างนั้น 

“พี่ซีการ์  ถอยไปเลยนะ  มะนาวไม่ถนัด  อุ๊ย” เธอหันไปมองหน้าเขา  ริมฝีปากของพวกเขาแตะกันอีกแล้ว 

“ตกใจทำไม  แค่ปากแตะกันเอง  ไม่ได้จูบกันซะหน่อย”  เขาหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“คนบ้า  ถอยไปห่างๆ เลย  เดี๋ยวก็ฟาดด้วยที่คีบเนื้อเลยนิ”  เธอเงื้อที่คีบเนื้อขึ้นมา  ทำให้เขาต้องรีบหลบไปทันที

“ดุจัง  แต่ก็น่ารักที่สุดเลยนะ”  เขายืนกอดอกแล้วยิ้มให้เธอ  ไม่ว่าเธอจะทำอะไรมันก็น่ารักไปหมด  อยากให้โลกใบนี้มีแต่เขากับเธอแค่สองคนจริงๆ  เขาจะได้อยู่กับเธอไปตลอด

“ไม่ต้องมาชมเลย  เอาจานให้มะนาวหน่อยค่ะ”  เธอชี้จานที่วางอยู่บนชั้น  เขาจึงหยิบมันลงมาแล้วยื่นให้กับเธอ

เธอทำอาหารอยู่ไม่นานก็เสร็จเรียบร้อย  พวกเขาจึงนั่งทานด้วยกันอย่างมีความสุข

“อร่อยไหมคะ”  เธอถามเขาเพื่อความแน่ใจ  ว่าเขาทานได้

“อร่อยจ้ะ  อร่อยที่สุดเลย  อร่อยกว่าอาหารในโรงแรมอีกนะ”  เขาเอ่ยชื่นชมเธอจากใจจริง  อาหารที่ดูธรรมดา  แต่รสชาติไม่ธรรมดาเลย

“ถ้าอร่อยก็ทานให้หมดนะคะ  เดี๋ยวจะได้ทานยาต่อ  แล้วไข้ลดแล้วใช่ไหมคะ” เธอยื่นมือไปแตะที่หน้าผากของเขา  ตอนนี้มันไม่ได้ร้อนเลยสักนิด

“เอ่อ  ดีขึ้นมากแล้วจ้ะ  คงเพราะได้คนดูแลดี”  เขารีบแก้ตัว

“แล้วตกลงจะกลับกี่โมงคะ  มะนาวจะไปส่งที่สนามบิน”  เธอถามเขาอีกครั้ง

“เอ่อ  พี่ยังไม่ได้ดูเที่ยวบินเลย  พี่ยังไม่กลับได้ไหม  ไม่อยากกลับเลย”  เขาทำหน้าเศร้า  เมื่อรู้ว่าถึงเวลาต้องจากกัน

“เย็นวันศุกร์ก็ได้มาแล้ว  อีกแค่สี่วันเองนะคะ  อย่าดื้อสิ  พี่มีงานต้องทำนะ  ถ้าคิดถึงก็โทรมาสิคะ”  เธอเองก็รู้สึกเศร้าเหมือนกัน  ที่เขาต้องกลับแล้ว

“ก็ได้ครับ  พี่จะไม่ดื้อนะ  มะนาวจะได้รักพี่ไง  ทานอาหารต่อเถอะครับ  เดี๋ยวพี่จะให้เลขาเช็คเที่ยวบินกลับให้  ไม่ต้องห่วงหรอกนะ”  เขาพยายามไม่ทำให้เธอลำบากใจ

หลังจากทานอาหารเสร็จแล้ว  เขาจึงโทรแจ้งให้เลขาจองตั๋วเครื่องบินให้  ซึ่งเวลาที่เครื่องออกคือสองทุ่มตรง

“ตอนนี้ห้าโมงแล้ว  พี่ไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนนะคะ  จะได้ไปที่สนามบินกัน”  เธอเดินเข้าไปเตรียมเสื้อผ้าให้กับเขา  เขาจึงหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าไปอาบน้ำ

 

เวลาผ่านไปกว่าหกโมงแล้ว  เขาแต่งตัวเรียบร้อย  เธอจึงโทรเรียกแท็กซี่ให้มารับ

“มะนาวไม่ต้องไปส่งพี่ก็ได้ครับ  พี่ไม่อยากให้มะนาวนั่งแท็กซี่กลับมาคนเดียว  เอาไว้ถึงสนามบินแล้วพี่จะโทรหานะ  อ้อ  อีกอย่าง  พรุ่งนี้เช้าพี่จะส่งของขวัญมาให้  น่าจะมาตอนเก้าโมงเช้า  ก่อนที่มะนาวจะไปทำงาน  พี่ให้เบอร์มะนาวไปแล้ว  คนส่งของคงจะโทรมาแจ้งมะนาวเอง  แต่มะนาวต้องสัญญากับพี่นะ  ว่ามะนาวต้องรับมันไว้  เพราะพี่ตั้งใจให้จริงๆ”  เขาย้ำกับเธอ  ถึงของขวัญสุดพิเศษที่เขาอยากมอบให้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"สำหรับผู้ที่ให้เหรียญสนับสนุนจะมีเรื่องราวของตอนพิเศษให้อ่านเพิ่มเติมด้วยนะคะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha