11. รักหวานของนายเพลย์บอย ซีรี่ส์ เพลย์บอยร้อนรัก II

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 9 : EP.9


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“อะไรเหรอคะ  แพงรึเปล่า  มะนาวไม่อยากได้อะไรจากพี่หรอกนะคะ  มะนาวเกรงใจ”  เธอมองหน้าเขาอย่างสงสัย

“ไม่แพงหรอกจ้ะ  แค่นี้ขนหน้าแข้งพี่ไม่ร่วงหรอก  เอาเป็นว่ามะนาวต้องรับมันเอาไว้  ห้ามปฏิเสธเด็ดขาดเลยนะ    ได้เวลาแล้ว  พี่ลงไปก่อนนะ  มะนาวอยู่ที่นี่  ดูแลตัวเองดีๆ นะครับ  อย่าทำให้พี่เป็นห่วงนะ”  เขาจับที่แก้มนวลแววตาดูเศร้าลงไปอย่างเห็นได้ชัด

“ค่ะ  มะนาวจะดูแลตัวเอง  พี่ไม่ต้องห่วงนะคะ” เธอส่งยิ้มหวานให้เขา

“ก่อนไป  ขอพี่ชื่นใจหน่อยนะครับ  อีกตั้งสี่วันกว่าจะได้เจอกันอีก” เขามองสบตาเธอ  แล้วจึงโน้มใบหน้าไปจูบที่ริมฝีปากอิ่มนั้นอย่างนุ่มนวล

เธอไม่ได้ขัดขืนเขาแต่อย่างใดเพราะเธอก็อยากเก็บความทรงจำเหล่านี้เอาไว้เหมือนกัน

“อย่าลืมคิดถึงพี่บ้างนะ  เพราะพี่จะคิดถึงมะนาวทุกวันเลย  พี่ไปก่อนนะครับ  แล้วเจอกันนะ” เขาจูบที่หน้าผากของเธอเป็นครั้งสุดท้าย  แล้วจึงก้าวออกไปจากห้องเพื่อเดินทางไปยังสนามบิน  พอถึงแล้วเขาก็โทรหาเธอทันที  จนได้เวลาขึ้นเครื่องเขาจึงบอกลาเธอ 

 

เช้าวันต่อมา

(“ฮัลโหล  มนัญญารับสายค่ะ  อ๋อ  ค่ะ  มาส่งแล้วเหรอคะ  เดี๋ยวจะลงไปค่ะ”)  เธอรับสายพนักงานส่งของ  คงจะเป็นของขวัญที่เขาบอกว่าจะให้นั่นเอง

และเมื่อลงมาด้านล่างเธอก็ต้องตกใจมาก  เพราะของขวัญที่เขาให้  คือรถสปอร์ตคันหรูป้ายแดง  ยี่ห้อแลมโบกินี  สีเหลือง  รุ่นเดียวกับที่เขาใช้ประจำ  เธอไม่กล้ารับของขวัญชิ้นนี้  จึงรีบกดโทรศัพท์โทรหาเขาทันที

(“ฮัลโหล  พี่ซีการ์คะ  นี่มันแพงเกินไป  มะนาวรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ  พี่ให้เค้าเอาคืนไปเถอะนะคะ”)  เธอรีบบอกเขาอย่างร้อนใจทันทีที่เขารับสาย

(“ไม่ได้นะ  มะนาวต้องรับไว้  เวลาพี่ไปหามะนาวพี่จะได้มีรถขับที่นู่นไง  พี่ไม่ชอบนั่งแท็กซี่  มะนาวรับไว้เถอะนะครับ  แล้วก็ต้องใช้ด้วยนะ  ไม่งั้นพี่จะโกรธจริงๆ ด้วย  พี่ไม่อยากให้มะนาวนั่งแท็กซี่หรือรถเมล์หรอกนะ  พี่เป็นห่วง พี่มีประชุมด่วน  แค่นี้ก่อนนะ”)  เขารีบวางสายเพราะไม่อยากให้เธอปฏิเสธเขาอีก

(“เดี๋ยวค่ะ  พี่ซีการ์  พี่ซีการ์”)  เธอเรียกเขาอยู่นาน  แต่เขาก็วางสายไปแล้ว

“ช่วยเซ็นรับตรงนี้ด้วยนะครับ”  พนักงานส่งรถยื่นเอกสารให้เธอ  เธอจึงจำใจต้องเซ็นรับรถที่เขามอบให้ 

“ขอบคุณนะคะ”  เธอบอกเมื่อเซ็นเอกสารเรียบร้อยแล้ว  พนักงานจึงได้เดินทางกลับ  เธอมองรถคันหรูตรงหน้าแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมา 

จากนั้นเธอจึงเดินกลับไปด้านบนเพื่ออาบน้ำแต่งตัวเปลี่ยนชุดไปทำงาน  เธอขับรถที่เขามอบให้ออกไป  แม้จะไม่เต็มใจนัก  แต่เธอก็ยอมทำตามที่เขาบอกเพราะรู้ว่าเขาทำเพราะเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัย

 

ภายหลังกลับมาจากวอชิงตัน ดี.ซี.  แล้ว  ซีการ์ก็เอาแต่คิดถึงมนัญญาตลอดเวลา  เขาแทบไม่มีสมาธิจะทำงานด้วยซ้ำ  ดูเหมือนกลายเป็นคนละคนไปเลย

“ท่านประธานคะ  ท่านประธานคะ”  เสียงเลขาของเขาดังอยู่หลายครั้ง  กว่าเขาจะได้ยิน

“ฮะ  เอ่อ  มีอะไรครับ”  เขาตื่นจากภวังค์

“ท่านประธานมีนัดกับลูกค้าบ่ายโมงตรงนะคะ พี่เตรียมสัญญาเอาไว้ให้แล้ว  รบกวนท่านประธานอ่านดูอีกครั้งค่ะ  ว่าต้องการแก้ไขข้อความตรงไหนบ้างรึเปล่า”  เสียงของเลขาที่สูงวัยมากกว่าเขาเอ่ยขึ้น 

“ได้ครับ  เดี๋ยวผมขออ่านสักครู่ละกัน”  เขาพยายามดึงสติให้กลับมาที่งานอีกครั้ง  อดใจไว้นะซีการ์  อีกสามวันก็จะได้เจอกับเธอแล้ว

“วันนี้ท่านประธานดูเหม่อๆ นะคะ  ไม่สบายตรงไหนรึเปล่าคะ”  เลขาที่ทำงานร่วมกับเขามานานรู้ดีว่าท่านประธานหนุ่มของเธอต้องมีเรื่องราวในใจเป็นแน่

“เอ่อ  คือ  พี่แอนครับ  ผู้หญิงน่ะ  เค้าชอบผู้ชายแบบไหนกันเหรอ”  ในที่สุดเขาก็ต้องปรึกษาผู้หญิงที่เขาสนิทมากที่สุดในตอนนี้

“อย่าบอกนะคะ  ว่าท่านประธานกำลังตกหลุมรักใครบางคนอยู่น่ะ  ใครเป็นผู้หญิงที่โชคดีคนนั้นกันคะ  หรือว่า  เจ้าของรถที่ท่านประธานให้พี่ดำเนินการซื้อให้คนนั้น”  เธอถามเพราะนึกสงสัยอยู่ไม่น้อยตอนที่เขาบอกให้ส่งรถไปให้ผู้หญิงคนหนึ่งที่ดี.ซี.

“ใช่ครับ  เธอเป็นเด็กที่น่ารักมาก  เป็นคนเรียบร้อย  อ่อนหวาน  ขี้เกรงใจ  ผมคิดว่าผมคงเจอเนื้อคู่ของผมแล้วล่ะ”  เขายิ้มเขินเมื่อนึกถึงสาวน้อยคนนั้น

“แหม  ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลยสิคะ  ท่านประธานทั้งหล่อทั้งรวยขนาดนี้  สาวน้อยคนนั้นคงจะรักท่านประธานได้ไม่ยาก  แล้วทำไมต้องเครียดด้วยล่ะคะ”  เธอถามเขาอย่างสงสัย

“ก็เธอบอกว่าเธอไม่คู่ควรกับผมน่ะสิครับ  ผมขอเธอเป็นแฟน  เธอก็ยังไม่ยอมตกลงเป็นแฟนกับผมเลย  บอกว่าขอเวลาศึกษากันไปก่อน  ผู้หญิงแบบเธอ  ผมควรจะจีบยังไงดีล่ะ  พี่แอนบอกผมหน่อยสิครับ”  แม้เธอจะเป็นเลขาของเขา  แต่เขาก็เคารพเธอเหมือนพี่สาวคนหนึ่ง  เพราะเธอทำงานมาตั้งแต่รุ่นคุณพ่อของเขาแล้วนั่นเอง

“ท่านประธานก็ต้องทำให้เธอเห็นว่าท่านจริงใจกับเธอจริงๆ  ไม่ได้คิดจะหลอกลวงเธอ  ทำให้เธอรักท่านด้วยหัวใจ  ไม่ใช่ฐานะ  ผู้หญิงไม่ว่าคนไหนก็ต้องการความเชื่อมั่นนะคะ  ทำให้เธอรู้สึกว่าเธอคือคนพิเศษสำหรับท่าน  ให้เธอรู้ว่าเธอแตกต่างจากคนอื่น  พี่แนะนำได้เท่านี้แหละค่ะ  ที่เหลือท่านคงต้องไปหาวิธีเอาเอง  พี่เอาใจช่วยนะคะ  ผู้หญิงที่ไม่ยอมเป็นแฟนกับท่านน่ะ  พี่ว่า  เธอคือคนที่คู่ควรกับท่านที่สุดแล้วค่ะ”  แอนนา  เลขาวัย  45  ปี  ให้กำลังใจท่านประธานหนุ่ม  แล้วจึงเดินออกจากห้องไป

“ทำให้เธอรู้ว่าเธอคือคนพิเศษงั้นเหรอ”  ซีการ์ทำท่าครุ่นคิดสักพัก  แล้วจึงหันมามองเอกสารตรงหน้า  เขาต้องรีบเคลียร์งานพวกนี้ให้เสร็จก่อน  เขาถึงจะมีเวลาคิดเรื่องเธอได้อย่างเต็มที่

 

หอสมุดแห่งชาติ  กรุงวอชิงตัน ดี.ซี

“โอ้โห  มะนาว  นี่เธอถูกล็อตเตอร์รี่เหรอจ๊ะ  ขับรถหรูป้ายแดงราคาหลายล้านมาเลย”  แคทรีน่าเพื่อนของมนัญญาที่หอสมุดถึงกับอ้าปากค้าง  เมื่อเห็นเธอก้าวลงมาจากรถหรูคันงาม

“คือ...ของเพื่อนน่ะจ้ะ  เค้าให้ยืมมาขับ  ไม่ใช่ของมะนาวหรอก”  เธอจำเป็นต้องโกหกเพราะไม่อยากให้ใครสงสัย

“โธ่  เรานึกว่าเพื่อนเราจะรวยแล้วซะอีก”  แคทรีน่าสาวสวยและแสนเปรี้ยว  ที่ภายนอกดูเป็นคนดี  แต่ในใจชอบริษยารู้สึกโล่งอก  เพราะนึกว่ามนัญญาจะหาแฟนเศรษฐีได้ก่อนเธอเสียอีก

“บ้าเหรอ  อยู่ดีๆ มะนาวจะรวยได้ยังไงล่ะ  ไปทำงานกันเถอะนะ”  มนัญญาเป็นคนหัวอ่อนเชื่อคนง่าย  เธอไม่เคยรู้เลยว่าเพื่อนของเธอคนนี้  จริงๆ แล้วเป็นคนเช่นไร  เธอยิ้มให้กับแคทรีน่าแล้วเดินจูงมือกันเข้าไปทำงาน

เช้าวันเสาร์  เวลา  06.00  น.

มนัญญาขับรถมารับซีการ์ที่สนามบิน  เขากอดเธอทันทีที่เห็นหน้า  เล่นเอาเธออายจนหน้าแดง

“พี่ซีการ์  ปล่อยมะนาวได้แล้วค่ะ”  เธอดันตัวเขาออกไป

“โทษทีจ้ะ  พี่ดีใจเกินไปหน่อย  คิดถึงพี่ไหมครับ  ไม่เจอกันตั้งสี่วันแน่ะ”  รอยยิ้มพราวบนใบหน้าคมบ่งบอกว่าเขามีความสุขเพียงใด

“คิดถึงค่ะ  เหนื่อยไหมคะ  กลับไปอาบน้ำพักผ่อนก่อนนะคะ  จะได้สบายตัว  เดี๋ยวมะนาวทำอาหารเช้าให้ทานนะ” เธอยิ้มเขิน  เมื่อพูดคำว่าคิดถึงออกไป

“น่ารักที่สุดเลย  งั้นรีบไปเถอะนะ  พี่เมื่อยมากเลย  อยากนอนพักสักหน่อย”  เขาคว้ามือของเธอแล้วเดินทางออกจากสนามบินไปด้วยกัน  แต่เขาเป็นขับรถเอง

“เรื่องรถคันนี้น่ะ  ขอบคุณนะคะ  แต่ความจริง  เอารถธรรมดาก็ได้ค่ะ  คันนี้มันหรูเกินไป  มะนาวต้องตอบคำถามเพื่อนที่ทำงานทุกวันเลย  ว่าไปเอารถคันนี้มาจากไหน” เธอมองเขาอย่างเกรงใจ

“แล้วมะนาวตอบเค้าว่ายังไงล่ะครับ”   เขาหันไปถาม

“ก็บอกว่าเพื่อนให้ยืมขับค่ะ  แต่ไม่รู้ว่าพวกเค้าจะเชื่อกันรึเปล่าน่ะสิ” เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“จะเชื่อหรือไม่เชื่อ  ก็ช่างเค้าสิครับ  ความจริงมะนาวบอกไปเลยก็ได้ว่ามันเป็นรถของมะนาว  บอกไปสิ  ว่าแฟนซื้อให้”  เขายิ้ม แล้วถือโอกาสแอบอ้างเป็นแฟนเธออย่างเนียนๆ

“ไม่ได้หรอกค่ะ  มะนาวไม่ใช่แฟนพี่ซะหน่อยนะ” เธอยิ้มเขินใบหน้าเริ่มแดงมากขึ้น

“ตอนนี้ไม่ใช่  อีกหน่อยก็ใช่เองนั่นแหละ  มะนาวแค่ยอมตกลงเป็นแฟนกับพี่  เท่านี้เราก็เป็นแฟนกันแล้วนะ” 

“เชอะ  คนเจ้าเล่ห์  เลี้ยวข้างหน้านะคะ”  เธอบอกเขาอีกครั้ง  เมื่อใกล้ถึงที่หมายแล้ว  พวกเขาจึงจบบทสนทนาในรถคันหรูเอาไว้เพียงแค่นั้นก่อน

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"สำหรับผู้ที่ให้เหรียญสนับสนุนจะมีเรื่องราวของตอนพิเศษให้อ่านเพิ่มเติมด้วยนะคะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha