11. รักหวานของนายเพลย์บอย ซีรี่ส์ เพลย์บอยร้อนรัก II

โดย: ภรปภัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 10 : EP.10


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

อพาร์ทเม้นท์ของมนัญญา

“พี่ไปอาบน้ำก่อนนะคะ  เดี๋ยวมะนาวไปทำอาหารเช้าให้”  เธอบอกกับเขาเมื่อเดินเข้ามาในห้องแล้ว

“จะให้พี่ช่วยล้างผักอีกรึเปล่า” เขามองเธอแล้วคิดถึงเหตุการณ์ในวันนั้น

“ไม่ต้องแล้วค่ะ  มะนาวทำคนเดียวได้”  เธอมองค้อนเขา  แล้วจึงเดินไปที่ครัว  เขาจึงแยกเข้าไปในห้องนอน

หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้ว  เขาจึงกลับออกมาหาเธอที่ห้องครัว  ซึ่งเธอทำอาหารใกล้เสร็จพอดี

“ให้พี่ช่วยทำอะไรไหม”  เขาเข้ามายืนข้างเธอ

“ช่วยนั่งรอเฉยๆ ละกันค่ะ   ขอทำไข่ดาวแปปนึง”  เธอหันไปตอกไข่ใส่กะทะอย่างชำนาญ  เขาได้แต่นั่งมองแม่ครัวตัวเก่งอย่างอารมณ์ดี

หลายวันที่เขาไม่ได้เห็นหน้าเธอ  เขาก็คิดถึงเธอมากมายเหลือเกิน  นับวันรอให้ถึงคืนวันศุกร์  เขาจะได้บินมาหาเธอเสียที  เขาจะใช้เวลาสองวันนี้ให้มีค่าที่สุด  จะทำให้เธอรู้ว่าเธอคือคนพิเศษของเขา

“เสร็จแล้วค่ะ  ทานได้เลยนะคะ”  เธอวางจานไข่ดาวลงบนโต๊ะเป็นจานสุดท้าย

“อื้อหื้อ  หอมจัง  น่าทานทั้งนั้นเลยะ”  เขายิ้มกว้างมองอาหารที่อยู่บนโต๊ะอย่างอารมณ์ดี

“น่าทาน  ก็ทานเยอะๆ นะคะ  ทานเสร็จแล้วค่อยไปนอนพัก  จะได้หลับสบาย”  เธอส่งยิ้มหวานให้เขาโดยไม่รู้ตัว

“แล้วมะนาวจะนอนกับพี่รึเปล่าล่ะครับ”  เขาถามทีเล่นทีจริง

“ไม่ล่ะค่ะ  มะนาวอยากทำความสะอาดห้องสักหน่อย”  เธอตอบตามตรง  เพราะเธอตั้งใจว่าวันนี้จะเก็บกวาดห้องให้เรียบร้อย  แม้ว่าความจริงมันก็ค่อนข้างจะเรียบร้อยทุกวันอยู่แล้ว

“ห้องน้องมะนาวก็สะอาดดีนี่ครับ  ไม่เห็นมีฝุ่นเลยด้วยซ้ำ  พี่ว่าวันหยุดแบบนี้เราน่าจะใช้เวลาพักผ่อนร่วมกันมากกว่านะ” เขาส่งสายตาออดอ้อน  ก็เขาอยากอยู่กับเธอตลอดเวลาเลยนี่นา

“แต่ว่า... ก็ได้ค่ะ”  เธอเองก็เข้าใจดีว่าเขาอุตส่าห์นั่งเครื่องบินมาหาเธอถึงที่นี่  เธอจะทำเป็นไม่สนใจเขาก็น่าสงสารเขาอยู่ไม่น้อย

“ถ้าเราทานอาหารเสร็จแล้วไปนอนด้วยกันนะ  รู้ไหม  ว่าพี่กลับลาสเวกัสไป  พี่นอนไม่ค่อยหลับเลย”  เขาแกล้งทำหน้าเศร้า  แต่เรื่องนอนไม่หลับนั้นเป็นเรื่องจริง

“ทำไมถึงนอนไม่หลับล่ะคะ  ไม่สบายเหรอ”  เธอถามเขาอย่างสงสัย

“เพราะพี่ต้องนอนคนเดียวน่ะสิครับ  พอไม่ได้นอนกับมะนาวนะ  พี่นอนไม่หลับเลย”  เขาเพิ่มระดับความน่าสงสารในใบหน้าหล่อเหลามากขึ้นเรื่อยๆ  แต่กลับทำให้เธออดขำไม่ได้

“แล้วแต่ก่อน  ทำไมนอนได้คะ  หรือว่าไม่ได้นอนคนเดียว”  เธอยิงคำถามที่แทงใจเขาเสียจริง  จนเขาต้องรีบหัวเราะกลบเกลื่อน

“แหม  ก็ไม่ใช่แบบนั้นจ้ะ  ก็ตอนที่พี่ยังไม่เจอมะนาว  มันก็ยังนอนเองได้ไง  แต่พอได้นอนกับมะนาวแล้ว  อยู่ดีๆ  พี่ก็นอนคนเดียวไม่ได้แล้วต่างหากล่ะ”  เขายิ้มเจื่อน ไม่คิดว่าเธอจะถามเขาแบบนี้

“อ๋อ  ค่ะ” เธอตอบสั้นๆ  แล้วนั่งทานอาหารต่อไป  ไม่ได้พูดอะไรกับเขาอีก  จนเขานึกว่าเธอโกรธเขาอยู่รึเปล่า

จนเมื่อพวกเขาทานอาหารเสร็จแล้ว  มนัญญาจึงเก็บจานไปล้าง  เขานั่งรอจนเธอล้างจานเสร็จ  และเมื่อเธอหันมา

“เอ่อ  เราไปนอนกันเถอะนะครับ  พี่ง่วงแล้วสิ”  เขาทำหน้ามึนๆ  แล้วจูงมือเธอเข้าไปในห้องนอน  เธอก็เดินตามเขาไปอย่างว่าง่าย  แม้จะไม่ได้พูดอะไรออกมาก็ตาม

เขารีบขึ้นไปนอนบนเตียง  แล้วเว้นที่ไว้ให้เธอ  เธอจึงก้าวไปนอนบนเตียงนั้น  แต่ทิ้งระยะให้ห่างจากเขาพอสมควร

“มะนาว  โกรธอะไรพี่รึเปล่าครับ”  เขาถามขึ้นมา  เพราะเหมือนเธอจะทำตัวห่างเหินกับเขาเหลือเกิน

“เปล่านี่คะ  ไหนว่าง่วงไงคะ  นอนสิคะ”  เธอหลับตาลงแล้วพลิกตัวนอนหันหลังให้เขา  เขาถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว

“ขยับเข้ามาอีกหน่อยดีไหม  เดี๋ยวก็ตกเตียงหรอก”  เขาพูดกับหลังของเธอ  แต่เธอก็ยังไม่ยอมขยับมา  เขาจึงต้องขยับเข้าไปแล้วพลิกตัวเธอให้หันมา  พร้อมทั้งดึงเธอเข้ามานอนในอ้อมกอดของเขาแทน

“พี่ซีการ์  จะทำอะไรคะ”  เธอดันตัวเขาออก  แต่เขาก็ยังกอดเธอเอาไว้

“พี่แค่อยากกอดมะนาวไงครับ  มะนาวโกรธอะไรพี่ล่ะ  ทำไมต้องนอนหันหลังให้พี่ด้วย  ไหนบอกพี่มาซิ”  เขายื่นใบหน้าหล่อเหลาเข้าไปใกล้จนแทบจะชิดกับใบหน้าของเธออยู่แล้ว

“ไม่ได้โกรธนี่คะ” เธอตอบโดยที่ไม่ยอมมองหน้าเขา  ได้แต่ก้มหน้าลง

“ไม่จริง  มะนาวโกรธพี่แน่ๆ  เรื่องที่ว่าก่อนเจอมะนาว  พี่...มีใครบ้างใช่รึเปล่า”  เขาถามราวกับรู้หัวใจของเธอ

“มะนาว...”   แม้ปากจะบอกว่าไม่ได้โกรธ  แต่ลึกๆ ในใจเธอก็อดคิดไม่ได้จริงๆ

“พี่ยอมรับนะครับ  ว่าแต่ก่อน  พี่มีผู้หญิงมากหน้าหลายตาเข้ามาในชีวิต  แต่พี่ก็ไม่เคยคบใครเป็นแฟนจริงๆ จังๆ  ซักคน  เพราะพี่ไม่ได้มีความรู้สึกให้กับใครแบบที่มีให้มะนาวนะ  มะนาวเป็นผู้หญิงคนเดียวที่พี่คิดจะจริงจังด้วย  เชื่อพี่เถอะนะ”  เขาเชยคางเธอขึ้นมา  ให้ดวงตาของเธอสบกับดวงตาของเขา  ให้เธอเห็นความจริงใจที่เขามี

“มะนาวกลัวค่ะ  กลัวว่าซักวันถ้าพี่เบื่อมะนาวแล้ว  มะนาวจะเป็นยังไง”  เธอสารภาพออกมาตามตรง

“โธ่  เด็กโง่  พี่ไม่มีทางเบื่อมะนาวหรอกรู้ไหม  นับวันพี่ก็ยิ่งคิดถึงมะนาวมากขึ้นน่ะสิ  ยิ่งเราไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดเวลาอย่างนี้  พี่ก็ยิ่งเป็นห่วง”  เขายื่นมือข้างหนึ่งไปจับที่แก้มของเธอ  ใช่  เขาไม่เคยรู้สึกกับใครแบบนี้มาก่อน  เธอเป็นสาวน้อยไร้เดียงสา  และบริสุทธิ์มาก  จนเขาอยากจะดูแลเธอไปตลอดชีวิต  ถ้าเพียงเธอจะยินยอมให้โอกาสเขาเท่านั้น

“พี่ซีการ์” 

“มะนาวจ๋า  ตอนนี้พี่อาจจะยังไม่ได้รักมะนาวจนหมดหัวใจ  แต่ความรู้สึกที่พี่มีให้มะนาว  มันพิเศษมากกว่าผู้หญิงทุกคนแน่นอน  และพี่เชื่อว่าความรู้สึกพวกนี้มันจะไม่มีวันลดลงมีแต่จะเพิ่มขึ้นทุกวัน  เพราะฉะนั้น  ให้โอกาสพี่ได้พิสูจน์ตัวเองให้พี่ได้ดูแลหัวใจของมะนาวนะครับ”  เขากุมมือเล็กเอาไว้  แล้วจูบลงบนหลังมือนั้นแผ่วเบา  พร้อมกับรอฟังคำตอบอย่างใจจดจ่อ

“ค่ะ  มะนาวจะให้โอกาสพี่ได้พิสูจน์  ให้พี่ได้ดูแลหัวใจของมะนาว”  เธอส่งยิ้มหวานที่ทำให้หัวใจเพลย์บอยอย่างเขากระตุกทุกครั้งที่ได้เห็น

“ขอบคุณครับ  พี่จะดูแลหัวใจของมะนาวให้ดีที่สุดเลยนะ  ที่รักของพี่”  เขาจูบที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน

“ที่รักอะไรกันล่ะคะ  มะนาวไม่ได้บอกว่าจะเป็นแฟนพี่ซักหน่อย”  เธอกำลังจะหันหลังให้เขาด้วยความเขินอาย  แต่เขาดึงร่างเธอให้เข้ามาแนบชิดเขามากขึ้น

“ไม่รู้ล่ะ  มะนาวให้พี่ดูแลหัวใจ  พี่ถือว่าเราเป็นแฟนกันแล้วนะ”  เขารีบสรุปความทั้งหมดด้วยตัวเอง 

“คนขี้ตู่  ไหนว่าง่วงไงคะ  ทำไมไม่นอนซักทีล่ะ”  เธอยิ้มเขิน  แก้มนวลเริ่มเป็นสีแดงระเรื่อ

“ก็...อยากทำอย่างอื่นมากกว่านี่นา  ไม่อยากนอนแล้ว”  เขาพลิกตัวขึ้นมานอนคร่อมร่างของเธอเอาไว้  เธอตกใจมากมือน้อยรีบผลักไสเขาเป็นพัลวัน

“พี่ซีการ์  ยะ  อย่าทำอะไรมะนาวนะคะ”  หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ  มันเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอกอยู่แล้ว

“แล้วมะนาวคิดว่าพี่จะทำอะไรล่ะจ๊ะ”  เขายิ้มเจ้าเล่ห์  แววตาเป็นประกาย

“มะนาว...ไม่รู้ค่ะ  แต่ว่า  ห้ามทำอะไรก็แล้วกัน”  ใบหน้าของเธอร้อนผ่าว  รู้สึกอายไปหมดแล้วตอนนี้

“ไม่ต้องกลัวนะครับ  พี่ไม่ได้คิดจะรวบรัดมะนาววันนี้หรอกนะ  ก็แค่  ขอทำอะไรให้หายคิดถึงหน่อยเท่านั้นเอง  รู้ไหม  ตอนที่พี่ห่างกับมะนาว  ทุกครั้งที่หลับตา  พี่ก็จะเห็นแต่หน้าของมะนาวจนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้วนะ  คิดถึงหน้าผากกลมมน  คิดถึงจมูกจิ้มลิ้มน่ารัก  คิดถึงแก้มแดงๆ เวลาที่มะนาวเขินอาย  แล้วก็...ริมฝีปากเล็กๆ น่าจูบนี้”  ไวเท่าความคิด  เขาอาศัยจังหวะที่เธอกำลังฟังเขาอย่างตั้งใจนั้น  รีบกดริมฝีปากหนาลงบนริมฝีปากอิ่มทันที 

เขาจูบเธออย่างดูดดื่มและอ่อนโยน ลิ้นร้อนถูกส่งเข้าภายในปากงาม  ร่างบางสั่นสะท้านด้วยแรงสัมผัส  จูบของเขาชวนให้เธอเคลิบเคลิ้มและหลงใหลได้อย่างไม่ยากเย็นนัก  มือน้อยที่คอยผลักไส  จึงเลื่อนขึ้นไปโอบรอบต้นคอของเขาอย่างไม่รู้ตัว

“ชื่นใจจัง  คนดีของพี่”  เขายอมถอนริมฝีปากออกมาอย่างแสนเสียดาย  ด้วยรู้ตัวดีว่า  หากเขายังจูบเธอนานกว่านี้  วันนี้เขาคงได้ล่วงเกินเธอเป็นแน่ 

“พี่ซีการ์  นอนเถอะนะคะ”  เมื่อได้สติแก้มสาวก็ร้อนผ่าว  นี่เธอเผลอไผลกับเขาได้ถึงขนาดนี้เลยหรือนี่

“จ้ะ  นอนกอดกันนะ  จะได้อุ่นขึ้นไง”  เขาพลิกตัวนอนหงายแล้วดึงเธอมากอดเอาไว้แนบกาย  พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ  เพื่อระงับอารมณ์บางอย่างที่มันก่อตัวขึ้นมาจากสัมผัสเมื่อสักครู่

หัวใจของสาวน้อยเต้นโครมครามจนเขารู้สึกได้  เขาจูบเธอที่หน้าผากอีกครั้งเพื่อปลอบประโลมให้เธอคลายความกังวลใจ  ทั้งที่ในใจของเขาต้องการเธอมากเหลือเกิน 

“ไม่ต้องกลัวนะครับ  พี่จะรอจนกว่ามะนาวจะเต็มใจ  จะไม่รังแกมะนาวไปมากกว่านี้หรอก”  เขาพูดขึ้นมาอีกครั้ง  เมื่อเห็นเธอเงียบไป  เธอจึงเงยหน้าขึ้นมามองเขา  นัยน์ตาหวานสบกับนัยน์ตาทรงเสน่ห์

“ขอบคุณมากนะคะที่ให้เกียรติมะนาว”  เธอยิ้มแล้วตัดสินใจยื่นหน้าไปหอมแก้มเขาเบาๆ  เพื่อเป็นรางวัลให้กับเขา  คนถูกหอมถึงกับยิ้มไม่หุบ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"สำหรับผู้ที่ให้เหรียญสนับสนุนจะมีเรื่องราวของตอนพิเศษให้อ่านเพิ่มเติมด้วยนะคะ"

ภรปภัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha