×

New ! : ตอนนี้นักอ่านสามารถเติมเหรียญสะดวกขึ้น ด้วยบัตรเงินสด Pay with True Money ซึ่งหาซื้อได้ที่ 7 eleven logo ทุกสาขาค่ะ




จากผู้อ่าน 0 คน.

 1849        0       niyayrak_coin 11880

ร้อนสวาท

           

 

           

            “คุณหัวเราะอะไรเหรอ?”

            “ดึกดื่นป่านนี้ ผู้ชายกับผู้หญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสองแบบนี้ คุณคิดว่าจะทำอะไรอย่างอื่นได้อีกล่ะ นอกจาก...”

            สายตาคมกริบเป็นประกายลามเลียไปทั่วผิวกายหญิงสาว ละอองดาวรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาเอาดื้อๆ ราวกับว่าถูกจ้องทะลุผ่านเนื้อผ้าเข้าไปแผดเผาผิวแท้อย่างนั้น

            “โอว์ ไม่นะ!”

            เสียงหวานเผลอหลุดออกมาอย่างไม่ตั้งตัว เธอไม่คิดว่าตัวเองจะหนีเสือแล้วมาปะจระเข้อย่างนี้ จะเอายังไงต่อกับชีวิตดีล่ะ ละอองดาว?

 

บทนำ

 

            “ถอยไป!”

            สาวน้อยผมบลอนด์ร้องตะโกนกึ่งตะคอกเมื่อชักจะรำคาญที่หนุ่มขี้เหล้าสามคนคอยตามตื้อเธออยู่ไม่เลิก

            ร่างอรชรออกมาจากบาร์หลังจากได้เวลาเลิกงาน เธอทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟอยู่ที่นี่ และตอนนี้ก็รู้สึกเมื่อยมากๆ ด้วย อยากกลับบ้านเต็มทีแล้ว แต่ก็ต้องมาปะทะคารมกับพวกขี้เมาที่คอยเกาะแกะตั้งแต่อยู่ในร้านแล้ว

            “จะรีบไปไหนจ๊ะน้องสาว ไปเที่ยวต่อกับพวกพี่ไม่ดีกว่าหรือ”

            “หลบไป!”

            เสียงแหลมๆ ยังคงตะคอกใส่

            “แหม เสื้อก็ขาดๆ สนใจไปเปลี่ยนที่ห้องพี่มั้ยจ๊ะคนสวย” หนึ่งในขี้เมาสามคนพูดด้วยสีหน้าหื่นกระหาย เห็นแล้วก็อดที่จะขนลุกด้วยความรู้สึกขยะแขยงเสียไม่ได้

            ละอองดาวเชิดหน้าขึ้น ก่อนจะเดินผ่าฝูงขี้เหล้าออกมาด้วยความอดทนสูง ถ้าไม่ติดว่าเธอไม่ถือสาขี้เมาละก็ ไอ้พวกสามคนนั้นคงโดนหมัดหนักๆ ไปแล้ว ข้อหาทะลึ่งไม่รู้เวลา

            “จะไปไหน!”

            ขี้เหล้าคนเดิมกระชากแขนเรียวเอาไว้เมื่อเห็นว่าถูกคนสวยเมินใส่ ก่อนจะหันหน้าไปส่งซิกให้อีกคนที่เหลือเป็นที่เข้าใจ และนั่นก็ทำให้ละอองดาวรู้สึกสังหรณ์ไม่ดี รู้ว่าอันตรายกำลังจะเข้าถึงตัว

            “ปล่อยฉันนะ เมาแล้วก็กลับไปพักผ่อนสิ ตามรบกวนคนอื่นอยู่ทำไม!”

            “แหม ชวนดีๆ ไม่ชอบใช่มั้ย สงสัยจะชอบความรุนแรง!”

            สีหน้าพวกขี้เมาทั้งสามเริ่มเปลี่ยนไป ละอองดาวใจเต้นรัวเมื่อสัมผัสได้ถึงความเหี้ยมโหดที่ส่งผ่ายสายตาสามคู่นั้น เธอรู้สึกใจไม่ดี และทันใดนั้นเอง หญิงสาวก็ตัดสินใจสะบัดแขนออกจากมือสกปรก ก่อนจะออกวิ่งหวังจะหนีให้พ้น

            แต่ด้วยร้องเท้าส้นสูงเกือบห้านิ้วที่สวมนั้น ทำให้สมรรถภาพการวิ่งทำได้ไม่เต็มที่ ปัดโธ่เอ้ย! แถมยังมาสะดุดก้อนหินอีกต่างหาก

            “โอ๊ย!”

            เสียงหวานอุทานลั่น เมื่อสะดุดก้อนหินล้มก้นกระแทกพื้น หวังจะหนีพวกนั้นให้พ้น แต่ไหงโชคไม่เข้าข้างเอาเสียเลย

            ละอองดาวรู้ว่าทำงานแบบนี้มันไม่ค่อยปลอดภัยกับชีวิตและทรัพย์สินสักเท่าไหร่ แต่จะทำยังไงได้ การศึกษาระดับเธอ ไปสมัครที่ไหนก็ไม่มีใครเขาอยากรับ

            “อย่าเหนื่อยเปล่าเลยคนสวย ไปกับพวกพี่ซะดีกว่า!”

            “อย่าเข้ามานะ! ช่วยด้วย!”

            สาวน้อยพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งและเจ็บแปลบที่ข้อเท้า พร้อมกับตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่ก็มีความหวังเพียงน้อยนิดเท่านั้น เพราะเวลาดึกดื่นแบบนี้คงหาคนผ่านไปมายาก

            “ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอกคนสวย มามะ”

            “นี่แน่ะ!”

            ละอองดาวสุดทน ส่งหมัดหนักๆ เข้าที่กรามเหลี่ยมๆ ของไอ้คนขี้เมา ที่ทำท่าว่าจะเข้ามาฉุดตนเสียให้เข็ด ดูเหมือนจะหยุดพวกมันได้เพียงครู่เดียวเท่านั้น และการกระทำของเธอเหมือนจะทำให้พวกมันเริ่มโมโห

            “หน็อยแน่ะ!”

            ชายฉกรรจ์ขี้เมาที่ถูกหมัดหนักของสาวน้อยเริ่มโมโห มันเข้ามากระชากเอวบางเข้าไปกอด ละอองดาวก็พยายามสลัดตัวเองออกมาด้วยท่าทีขยะแขยงและรังเกียจ

            “อี๋! ปล่อยฉันนะไอ้พวกคนสกปรก!”

            ร่างอรชรดิ้นสุดฤทธิ์อย่างไม่ย่อท้อ ขณะที่อีกสองคนกำลังจะเข้ามาล็อกแม่สาวน้อยไม่ให้ดิ้นรนขัดขืน

            “เธอบอกให้ปล่อยก็ปล่อยสิ!”

            เสียงทุ้มนุ่มหูดังขึ้นขณะที่เหตุการณ์กำลังชุลมุน ขี้เมาทั้งสามชะงัก และได้จังหวะที่ละอองดาวจะดิ้นออกมาจากการล็อก

            “คุณ!”

            เสียงหวานอุทานพร้อมกับดวงตากลมเบิกโพรงเมื่อรู้สึกเหมือนพระเจ้าส่งเทพบุตรมาโปรด แม้เขาจะเป็นคนแปลกหน้า แต่เธอก็ยังรู้สึกปลอดภัยกว่า

            ส่วนขี้เมาทั้งสามก็เริ่มจะอารมณ์เสียที่โดนขัดจังหวะ ทุกอย่างกำลังจะไปได้สวยแล้วแท้ๆ

            “โทษทีนะ พอดีเธอนัดกับผมไว้แล้ว เห็นทีจะไปกับพวกคุณไม่ได้”

            ธีร์ เจ้าของเสียงทุ้มและรูปร่างสูงสง่าเดินเข้าไปประคองเอวบางด้วยท่าทางอ่อนโยนแสดงความเป็นเจ้าของ ซึ่งเจ้าหล่อนยังคงตระหนกกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่หาย

            “เราไปกันเถอะ ละอองดาว”

            ชายหนุ่มถือวิสาสะรั้งเอวบางให้ออกเดิน พร้อมกับกระชับมือให้แนบแน่นเข้ากับผิวกายเนียนละมุนที่เผยออกมา เพราะเจ้าหล่อนเล่นใส่เสื้อเอวลอยโชว์หน้าท้องแบนราบและสะดือสวยเอาอย่างนั้น

            หญิงสาวออกเดินไปกับเขา เพราะยังไงก็รู้สึกปลอดภัยกว่า และก็อดสงสัยไม่ได้ที่เมื่อครู่เขาเรียกชื่อเธอได้ถูกต้องเป๊ะ

            ขี้เมาทั้งสามได้แต่ยืนเสียอารมณ์อยู่ตรงนั้น พวกมันไม่กล้าต่อรองกับเขา เพราะรู้ว่าเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาและรูปร่างสูงสง่าที่ชื่อ ธีร์ นั้น คือใคร...


ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D



เล่มที่คนอื่นอ่าน


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

×

ด่วน! รับฟรี 200 เหรียญ

เมื่อเติมเหรียญกำลังใจครั้งแรก


captcha