รสิตายั่วรัก

โดย: อัณณากานต์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 8 : คนสวน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


      “แม่ครับ” ชยางกูรรอจนสี่ทุ่มกว่าเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครเข้ามาเยี่ยมอีกจึงต่อสายหาคนที่บ้าน       

        “แม่โทรหาลูกทั้งวันคุยกับพ่อเกื้อก็อึกๆ อักๆ” อรอนงค์รับสายลูกชายด้วยความร้อนใจก็เธอเฝ้าโทรหาลูกมาตลอดวันแต่ก็ติดต่อไม่ได้เลยยิ่งได้ฟังพ่อเกื้อพูดจาก็ยิ่งกลุ้มหนักเข้าไปใหญ่ก็พ่อคนนั้นบอกแต่ว่ารอให้ตาพอร์ชมาเล่าเองดีกว่า

        “คุณหญิงไม่ต้องกลัวครับพอร์ชปลอดภัยดี” ไอ้ประโยคนี้แหละที่ทำให้คนเป็นแม่จะบ้า ปลอดภัยดีหมายความว่าตาพอร์ชไปเจออะไรที่ไม่ปลอดภัยมารึ

        “ใจเย็นๆ ครับ” ชยางกูรบอกมารดา

        “เล่าให้แม่ฟังเดี๋ยวนี้เลยว่ามันเรื่องอะไรกัน”

        “ผมโดนลอบยิงครับแต่ไม่ต้องห่วงมันยิงแค่ล้อรถผมขับหนีเข้าไปสวนดอกไม้แต่ผมไม่ชินทางเลยไปชนต้นไม้ใหญ่แค่ได้แผลฟกช้ำนิดหน่อย”

        “กลับบ้านเราสิลูกให้แม่เอารถไปรับไหม”

        “ผมว่าจะกบดานที่นี่สักระยะให้เรื่องมันซาก่อนดีกว่าครับแม่ออกไปตอนนี้ก็เหมือนเป้านิ่งให้พวกมันไล่ยิง”

        “ลูกอยู่สวนไหน” ชุมพลถามแทรกเข้ามา

        “สวนตุงคราชครับ”

        “อ้อ มิน่ามันไม่กล้าตามเข้าไปสวนนั้นเป็นของตระกูลเก่าแก่มีบารมีพอสมควรแต่เห็นว่าเหลือแค่แม่เลี้ยงม่ายที่ดูแลอยู่”

        “ใช่ครับมีแม่เลี้ยงดูแลอยู่” ชยางกูรตอบด้วยน้ำเสียงเคลิบเคลิ้มแม่เลี้ยงม่ายที่สวยราวเทพธิดา

        “เรื่องงานที่บริษัทผมคงต้องฝากพ่อไปสักระยะนะครับแต่ผมจะพยายามเช็คอีเมลช่วงดึกๆ ผมไม่อยากให้คนที่นี่รู้ว่าผมเป็นใครเพราะมันจะไม่ปลอดภัยทั้งต่อตัวผมเองและคนอื่น”

        “แต่พ่ออยากให้แกกลับบ้าน”

        “ผมก็อยากกลับครับคุณพ่อแต่ต้องยอมรับนะครับถ้าผมออกไปตอนนี้ก็เหมือนเดินออกไปตาย พ่อคิดว่ามันจะปล่อยผมกลับบ้านไปในสภาพสมบูรณ์หรือมีลมหายใจหรอครับ”

        “ให้ลูกอยู่ที่นั่นไปเถอะคุณ” เมื่อได้ยินคำว่าตายอรอนงค์ก็ยอมตามใจลูกทันทีและเมื่อคิดถี่ถ้วนแล้วชุมพลก็เห็นว่าที่ลูกพูดนั้นไม่มีอะไรผิดเลย

        “โทรมาหาพ่อกับแม่เรื่อยๆ นะ อย่าหายเงียบไป” ชุมพลบอกลูกชาย

        “ครับพ่อผมจะพยายามโทรหาบ่อยๆ แต่ต้องเป็นช่วงดึกๆ แบบนี้นะครับ ผมรักพ่อนะแม่ครับผมรักแม่นะไม่ต้องเป็นห่วงอยู่ที่นี่ผมปลอดภัยแน่นอน” คืนนั้นชยางกูรก็หลับสนิททันทีเมื่อหัวถึงหมอน

 

        สิบวันเต็มที่ชยางกูรพักรักษาตัวด้วยการกินยา ทำแผลและนอนพักผ่อนซึ่งไม่น่าเชื่อเลยว่าการทำเพียงแค่นั้นจะทำให้อาการของเขามันทุเลาจนหายเป็นปกติในที่สุดเช้าวันนี้เขาสามารถเดินได้อย่างคล่องแคล่วไม่ติดขัดอะไรอีกแล้ว

        “สวัสดีครับน้องสร้อย” เด็กสาวมาพร้อมสำรับอาหารเหมือนทุกวัน

        “พี่หายแล้วให้พี่ไปกินอาหารกับคนอื่นๆ ได้รึยัง”

        “เอ่อ หนูตัดสินใจไม่ได้นะเจ้าพี่รอตรงนี้ก่อนนะเจ้า” สร้อยฟ้าวางถาดอาหารแล้ววิ่งแจ้นออกไปทันที

        “ขอเข้าไปนะคะ” รสิตาบอกคนข้างในห้องแล้วเขาก็เดินมาเปิดประตูด้วยตัวเอง

        “แน่ใจนะคะว่าหายดีแล้ว” เธอถามชายหนุ่มตัวโตที่ยืนอยู่ตรงหน้า ไม่รู้ทำไมเวลาอยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้ร่างกายของเธอเหมือนจะเสียสูญอยากเซไปซบเขาซะให้ได้  

        “แน่ใจครับให้ผมไปกินข้าวเหมือนคนอื่นเถอะ ขอร้องนะครับ” ชยางกูรเว้าวอนนางฟ้าคนสวยที่ทำคิ้วขมวดน้อยๆ

        “ก็ได้ค่ะ เดินตามฉันมาทางนี้”

        “เดี๋ยวก่อนครับคุณตุ๊กตา” ชยางกูรคว้ามือของเธอเอาไว้

        “ขอโทษครับ” เมื่อรู้ตัวว่าได้ล่วงเกินร่างกายเธอด้วยความไม่ตั้งใจเขาก็ปล่อยทันที เสี้ยวนาทีที่สองมือสัมผัสกันรสิตาก็แทบจะขาดใจเธออยากให้เขาทำมากกว่านั้นเธออยากให้เขารวบเธอไปไว้ในอ้อมกอดเธออยากรู้ว่าแผงอกหนาๆ ของเขาจะอบอุ่นเหมือนพลสามีคนแรกของเธอรึเปล่า

        “ไม่เป็นไรค่ะคุณมีอะไรคะ” รสิตาก้มหน้ามองพื้นเพราะเธอรู้ว่าแก้มนวลๆ กำลังขึ้นสีระเรื่อจากความเขินอาย

        “ให้ผมทำงานชดใช้บุญคุณนะครับ” ชยางกูรอ้อนวอน

        “ไม่ใช่บุญคุณอะไรหรอกค่ะอย่าคิดแบบนั้นเลยคุณเจ็บมาฉันก็ช่วยมันก็เท่านั้นเองมันเป็นสิ่งที่ใครๆ ก็ต้องทำ”

        “ถ้าไม่มีคุณตุ๊กตาผมคงตายไปแล้วผมต้องขอบคุณมากที่คุณไว้ใจให้คนแปลกหน้าแบบผมมีที่อยู่ที่กินพักฟื้นจนร่างกายหายดี คุณตุ๊กตาไม่ต้องรับผมเข้าทำงานถาวรก็ได้ขอแค่ให้ผมได้อยู่ชดใช้บุญคุณข้าวปลาสักสองสามเดือนก็ยังดี”

        “ก็ได้ค่ะ เราไปกินข้าวกันดีกว่าค่ะ” รสิตาตกลงแล้วเดินนำออกไป ชยางกูรฉวยสำรับอาหารแล้วเดินตามไปอย่างรวดเร็ว

        แม่เลี้ยงแห่งสวนตุงคราชเดินนำชายหนุ่มร่างโตไปทางโรงอาหารเสียงคุยกันเจื้อยแจ้วเงียบลงทันทีเมื่อแม่เลี้ยงคนงามเดินมาหยุดตรงปากประตู

        “สวัสดีค่ะทุกคน นี่คือพลนะคะเขาจะมาทำงานกับเรา” รสิตาแนะนำพนักงานใหม่ให้คนในสวนได้รู้จักที่เธอไม่พูดคำเมืองเพราะพนักงานครึ่งนึงมาจากถิ่นอื่นทั้งอีสาน ใต้ กลาง ตะวันออก ตะวันตก

        “พี่มานั่งกับหนู” สร้อยฟ้าโบกมือเรียก ชยางกูรจึงถืออาหารของตัวเองไปนั่งด้วยทันที

        “กินเสร็จแล้วเอามาวางตรงนี้นะเจ้า คนครัวจะเก็บล้างเอง” สร้อยฟ้าเดินไปที่ด้านหลังโรงอาหารแล้วเอาจานชามที่กินเสร็จแล้วไปวางไว้

        “เดี๋ยวขอฉันคุยรายละเอียดเรื่องงานก่อนนะคะ” รสิตาบอกชายหนุ่มที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าโรงอาหารเพราะไม่รู้ว่าควรจะเดินไปทางไหน

        “เชิญค่ะ” แม่เลี้ยงคนสวยผายมือเชิญให้ชายหนุ่มนั่งลงที่โซฟาในห้องทำงานส่วนตัว

        “เอาบัตรประชาชนมาไหมคะ” รสิตาเอ่ยถาม

        “เอ่อ กระเป๋าเงินผมหล่นหายไปตอนไหนไม่รู้ครับ”

        “แต่ผมเข้าเมืองไปทำได้นะครับถ้าคุณตุ๊กตาไม่ไว้ใจ” เขาแกล้งพูดต่อเมื่อเห็นสีหน้าลังเลของนางฟ้าคนสวย

        “ไว้วันหลังก็ได้ค่ะฉันแค่อยากให้คุณมารับทราบกฎระเบียบการทำงาน สวนของเรามีชื่อว่าตุงคราชเป็นส่วนที่พ่อกับแม่ของฉันสร้างมันขึ้นมากันสองคนแล้วส่งต่อให้ฉันดูแล เราจะมีพนักงานสองกะค่ะ กะแรกส่งดอกไม้ตอนเช้าเริ่มงานตีสี่เลิกเที่ยงส่วนคุณจะอยู่กะสองคือเริ่มงานแปดโมงเลิกห้าโมง”

        “หน้าที่ของคุณคือดูแลดอกไม้ ใส่ปุ๋ยและอาจจะต้องเข้าเมืองไปส่งดอกไม้บ้าง” รสิตาจบการอธิบาย

        “ครับ” ชยางกูรรับทราบแต่จะทำได้ไหมต้องว่ากันอีกที

        และการเป็นคนงานในสวนวันแรกก็เล่นเอาผู้บริหารใหญ่แทบเอาชีวิตไม่รอดเขาไม่เคยรู้เลยว่าถุงปุ๋ยมันจะหนักขนาดนั้น จริงๆ มันก็ไม่ต่างจากยกน้ำหนักในฟิตเนสหรอกแต่นั่นเขาทำในห้องแอร์เย็นฉ่ำยกเสร็จก็ไปอาบน้ำให้สบายตัวแต่นี่เขาต้องยกไอ้กระสอบปุ๋ยเกือบทั้งวันแถมตัวยังเหม็นเหงื่อแบบที่เขาอยากจะขาดใจตาย ถ้าไม่มีนางฟ้าคนสวยเป็นกำลังใจสำคัญเขาวิ่งหนีกลับบ้านไปตั้งแต่เช้าแล้ว

        คำที่ว่าเห็นหน้าเธอก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งมันไม่ใช่แค่คำกลวงๆ อีกต่อไปเมื่อตอนบ่ายที่แสงแดดสุดจะร้อนระอุคุณตุ๊กตาเอาน้ำเย็นเหยาะด้วยอุทัยทิพย์มาให้คนงานกระติกเบ้อเริ่มมันทำให้เขาลืมไปเลยว่าแดดร้อนเพียงใดและไอ้กระสอบปุ๋ยมันหนักขนาดไหน ต่อให้ต้องเดินแบกมันทั้งวันทั้งคืนแต่แลกกับการได้เห็นหน้าเธอได้อยู่ใกล้ๆ เธอ เขาก็ยินดีจะแบกมันไปจนขาดใจตายเลยทีเดียว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha