รสรักผัวเก่า

โดย: พลอยเฟื่อง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : แผนง้อเมีย


ตอนต่อไป

แผนง้อเมีย

 

 

 

 

 

“ไอ้กี มึงหยุดเดินไปเดินมาเสียทีได้ไหมวะ กูเวียนหัว”

เสียงเอ็ดตะโรว่าเรียกใบหน้าแดงก่ำของคนที่เดินเหมือนเสือติดจั่นให้หันขวับมามองด้วยสีหน้าสีตาถมึงทึงว่าไอ้เพื่อนรัก มันช่างไม่เห็นอกเห็นใจเป็นเดือดเป็นร้อนกับเขาเลยหรือไง

“กูนั่งเฉยๆ ไม่ได้ เมียกูกำลังจะแต่งงานนะเว้ย เดือนหน้าเขาก็ไปเป็นของคนอื่นแล้ว”

“แล้วไง? มึงทำอะไรได้บ้างล่ะ?”

“ก็เพราะทำไม่ได้ไง กูถึงต้องเดินไปเดินมา คิดหัวแทบแตกอย่างนี้ว่าจะทำยังไงดี อีกไม่กี่วันเขาก็จะเข้าหอ เป็นผัวเป็นเมียกัน แล้วกูล่ะทีนี้...กูจะเป็นอะไร?” กีรทัศน์ยังโวยวายไม่หยุด

“มึงก็เป็นชู้ไง”

“ไอ้ห่า...นั่นเมียกูนะเว้ย ผู้หญิงที่กูเคยจับจูบลูบคลำ เจนเป็นของกู เป็นของกูมาก่อนไอ้หรั่งนั่น”

“ถ้ามึงเอาแต่ตีโพยตีพายอย่างนี้ ไม่ทำอะไรสักอย่าง เมียมึงเป็นได้หลุดมือไปเป็นเมียคนอื่นแน่” แทนที่ไอ้เพื่อนรัก แต่ตอนนี้อยากด่ามันว่า ไอ้เพื่อนเวร จะช่วยคิดหาทางออก หรือปลุกปลอบให้เขาสบายใจ กลับเทน้ำมันราดลงบนกองไฟที่สุมใจเสียนี่

“กูไม่ยอมโว้ย”

“ไม่ยอมแล้วมึงจะทำอะไรได้ว้า...เขากำลังจะหมั้นหมายแต่งงานกันถูกต้องทั้งตามประเพณีและกฏหมาย ไม่ใช่วิวาห์เหาะอย่างที่มึงเคยทำ” ชัชวินซัดหมัดหนักๆ ฮุคเข้าตรงจุดจนคนฟังชะงักงันไปทีเดียว

คำพูดของเพื่อนเหมือนกำลังตบฉาดลงมากลางกบาลให้รู้สึกสะเทือนใจเหลือแสน

“นี่เจนเขาไม่ได้รักกูแล้วงั้นเหรอ?” ถามไปใจมันก็แป้ว

“มึงถามกูแล้วจะให้กูตอบว่ายังไง...คนที่น่าจะรู้ดีที่สุด ก็มึงกับเจนนั่นแหละ”

“ไม่...ไม่...ไม่จริง...เจนรักกู...เขายังรักกู” กีรทัศน์กุมศีรษะแล้วพูดซ้ำไปซ้ำมาเหมือนคนเสียสติ

“ถ้าเขายังรักมึงอยู่ ก็คงไม่ไปแต่งงานกับคนอื่นหรอกวะ” ชัชวินพูดอย่างปลงๆ แม้จะนึกเห็นใจเพื่อนซี้อยู่ไม่น้อยก็ตามเหอะ

แต่ดูจากรูปการณ์แล้ว ไอ้เพื่อนรักจะเอาอะไรไปสู้กับเขาได้...ในเมื่อบริษัทที่หุ้นร่วมกันก็ยังลูกผีลูกคน อนาคตอย่าไปถามถึง แค่กิจการยังไม่เจ๊งมีตังค์จ่ายค่าจ้างลูกน้องทุกเดือนก็ถือว่าบุญหัวโขแล้ว

ในขณะที่บ่อใหม่ของเจนิสา ไม่ใช่แค่ถังข้าวสาร แต่เป็นระดับยุ้งฉางข้าวเลยทีเดียว ได้ยินมาว่าฝ่ายชายเป็นถึงผู้จัดการบริษัทน้ำมันข้ามชาติ ถ้าไม่เทียบว่ากีรทัศน์หนุ่มกว่า...หน้าตาดีกว่า...นอกนั้นก็เห็นจะไม่มีอะไรไปสู้ฝ่ายโน้นได้เลยสักนิด คิดแล้วก็ให้ปลงตก

“ก็เพราะเจนโดนล้างสมองไง...ยัยอรจิราพี่สาวตัวแสบของเขา ยัยสาวทึนทึกนั่นไม่ชอบหน้าฉัน เขาเกลียดฉันก็เลยปั่นหัวเจนให้เห็นผิดเป็นชอบ” กีรทัศน์หาคนมาป้ายความผิดจนได้

ชัชวินได้แต่ส่ายหัวไปมา เพราะว่ากีรทัศน์เอาแต่พร่ำบ่นโทษเป็นความผิดพี่สาวของเจนิสามานับครั้งไม่ถ้วน ที่ทำให้รักต้องพัง จนเขานึกตะหงิด อยากเห็นหน้านางมารร้ายคนที่เพื่อนเอ่ยถึงขึ้นมา แต่ก็ยังไม่วาสนาได้เจอตัวเป็นๆ ให้เห็นเป็นบุญตาเสียที

“ไอ้กี กูว่ามึงทำใจเสียเถอะว่า เพราะถ้าเจนเขายืนยันที่จะไม่แต่งเสียอย่าง ต่อให้มีอีกสิบคุณอรจิราก็ทำอะไรไม่ได้หรอก”

ใบหน้าก่ำแดงซีดเผือดลงทันตาเห็นเมื่อนึกถึงความจริงในข้อนี้ ร่างสูงที่เอาแต่เดินไม่หยุดทิ้งตัวอย่างหมดเรี่ยวแรงที่โซฟา กลอกดวงตาไปมา สีหน้าทุกข์ระทมขมขื่น

“กูทำใจไม่ได้ว่ะไอ้วิน...เจนเป็นรักแรกและรักเดียวของกู กูทำใจยอมเสียเขาไปไม่ได้ ถ้าไม่มีเจน กูก็ไม่รู้จะมีชีวิตอยู่ต่อไปทำไม? ตอนนี้กูรู้แล้วว่าเขาเป็นทั้งหมดของกู...เขาเป็นชีวิตของกู” แต่กว่าจะรู้เขาก็ปล่อยเวลาแห่งความร้าวฉานผ่านมาเนิ่นนานเกือบปี

“แล้วมึงจะทำยังไงได้...กูก็จนปัญญาจะช่วยจริงๆ ว่ะ” ชัชวินเอ่ยขึ้นมาอย่างกลัดกลุ้มไม่แพ้กัน นึกสงสารและเห็นใจเพื่อนรักยิ่ง แต่เขาจะทำอะไรได้นอกจากปลอบโยนปลอบใจกันไปอย่างนี้

“นอกจากทางเดียว” ที่ความคิดอันชั่วร้ายจะคิดออกในตอนนี้

คนที่เมื่อครู่นี้ยังคอตกทำท่าสิ้นหวังอยู่เงยหน้าขวับขึ้นมา พร้อมกับดวงตาที่เปล่งประกาย

“ทางไหน?” ถามอย่างฉงนสนเท่ห์ใจ พร้อมกับนึกลุ้นอยากได้ยินคำตอบที่เป็นแสงสว่างของชีวิตมืดมนยามนี้

“พาหนีอีกสักทีสิวะ”

“เฮ้ย!” กีรทัศน์ร้องเสียงหลง “เขาคงจะยอมหนีไปกับกูหรอกนะ ตอนนั้นพวกกูรักกัน แต่ตอนนี้กูว่าเจนเขาอาจจะเกลียดกูแล้วก็ได้”

“ไม่ไปดีๆ ก็ฉุดสิวะ จะยากอะไร?” ไหนๆ จะชั่วแล้ว ก็แนะนำทางชั่วให้มันสุดๆ กันไปเลย

“ฉุดเลยหรือวะ?” กีรทัศน์พึมพำกับตัวเอง ในใจนั่นเอนเอียงคล้อยตามคำแนะนำของเพื่อนไปแล้วเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะเป็นทางเดียวที่มีแนวโน้มว่าจะได้เมียรักคืนกลับมา

“ก็ถ้ามึงแน่ใจว่าเจนเขายังรักมึง และมึงก็ยืนยันว่าขาดเขาแล้วจะเป็นจะตายเสียให้ได้ก็มีทางเดียวนี่แหละที่จะประวิงเวลางานแต่งออกไปก่อน”

คนกำลังคิดการณ์ใหญ่กลอกดวงตาไปมาอย่างสับสน

“แล้วมึงก็พาเขาไปปรับความเข้าใจกันซะ วิธีไหนคงไม่ต้องให้กูสอนใช่ไหม?" ปรายตามองมาอย่างปรามาส

“ทีนี้พอมึงไปใช้เวลาอยู่ด้วยกัน รื้อฟื้นความทรงจำเก่าๆ ก็อาจจะทำให้เจนกลับมารักมึงเหมือนอย่างแต่ก่อน...ผัวทั้งคนเรื่องตัดให้ตายขายให้ขาดคงยากอยู่แหละ ไม่งั้นเขาก็คงไม่แหกคอกหนีมาอยู่กับมึงตั้งสามปี และถ้าแน่ใจว่าเรื่องบนเตียงของมึงเด็ดดวงจริงอย่างที่ชอบคุยอวดโอ่ข่มกูนักล่ะนะ”

กีรทัศน์แอบค้อนเพื่อนอย่างเคืองๆ ที่ขุดเรื่องนี้มาดักคอเขาเอาในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานอย่างนี้

“แล้วกูจะพาเขาไปอยู่ไหน?”

“กูไม่รู้หรอกนะว่าที่ไหน...กูรู้แค่ว่าที่นั่นจะต้องไม่มีคุณอรจิรา มารหัวใจตัวแม่ของมึง” กุนซือชี้แนะด้วยสีหน้าจริงจัง

ใบหน้าเครียดขึ้งของคนคิดไม่ตกผงกขึ้น หันมาสบตากับเพื่อนด้วยดวงตาที่ลุกวาวมุ่งมั่น

“งั้นมึงต้องช่วยกู”

“ม่าย...ม่ายโว้ย...ไม่เด็ดขาด” ชัชวินสั่นหน้าดิก เขาแค่ให้คำแนะนำ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะยอมให้ไอ้เพื่อนรักลากคอไปพาดตะแลงแกงด้วยอีกคนซะเมื่อไหร่เล่า เกิดแผนง้อเมียด้วยวิธีฮาร์ดคอร์นี่ล้มเหลวไม่เป็นท่า คงได้พากันไปกอดคอกันแหววต่อในซังเตเป็นแน่แท้


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนค่า ^^"

พลอยเฟื่อง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha