รสรักผัวเก่า

โดย: พลอยเฟื่อง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : แผนง้อเมีย - 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“สวยมากกกกกก...ก.ไก่ล้านตัว...คุณเจนเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดตั้งแต่กุ๊กไก่เคยแต่งหน้ามา” เมคอัพสาวประเภทสองของเวดดิ้งสตูโอกำลังมองเธอด้วยสายตาชื่นชมจนน่าขนลุก

เจนิสาเบือนสายตาจากใบหน้าของเจ้าหล่อนหันไปมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก และก็พบภาพของผู้หญิงที่สวยประดุจเจ้าหญิง ไม่เกินไปกว่าคำเอ่ยชื่นชมเลยแม้แต่นิดเดียว

ริมฝีปากงามคลี่ยิ้มออกมาเหมือนมีความสุข...

ใช่สิ หล่อนควรจะมีความสุข เมื่อได้สวมชุดเจ้าสาว และกำลังจะได้แต่งงานจริงๆ ถูกต้องตามขนบธรรมเนียมประเพณี ไม่ใช่วิวาห์เหาะอย่างที่เคยทำมา

เจ้าสาวและวันวิวาห์ คือภาพที่ผู้หญิงทุกคนใฝ่ฝันถึง ...และในวันนี้ ฝันของเจ้าหล่อนก็เป็นจริงแล้ว

“กุ๊กไก่มั่นใจค่ะ ว่าผู้ชายทุกคนในงานต้องอิจฉาเจ้าบ่าวแน่ๆ  ที่ได้ครอบครองเป็นเจ้าของหัวใจสาวงามขนาดนี้” กุ๊กไก่ยังสรรเสริญเยินยอไม่ได้หยุด ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำ “ได้ยินมาว่าคุณอดัมนี่ร่ำรวยขนาดว่ามีทั้งเพนท์เฮาส์และเรือยอร์ช ส่วนตัวเลยหรือคะ?”

“แน่ล่ะสิ...น้องสาวคนเดียวของฉันคู่ควรกับผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างคุณอดัม และไม่ใช่แค่รวยไก่กาอาราเร่นะจ๊ะ ระดับผู้บริหารบริษัทน้ำมันน่ะ คิดดูแล้วกันว่าจะรวยขนาดไหน” คนที่เดินเข้ามาในห้องแต่งตัวเอ่ยอย่างแสนภาคภูมิใจ ราวกับได้เป็นเจ้าสาวซะเอง

กุ๊กไก่ยิ้มเจื่อนๆ พร้อมแอบเบ้ปากกลอกตามองข้างบน เมื่อปรากฏร่างของอรจิราพี่สาวของเจนิสาเดินเข้ามาในห้อง

ท่าทางหน้าเชิดคอตั้งอย่างผู้ดีเก่านั่นทำให้หล่อนรู้สึกราวกับรังสีอำมหิตได้แผ่ซ่านออกมาจากตัวหญิงสาวผู้นี้

ไม่อยากเชื่อจริงๆ...ว่าทั้งสองสาวจะเป็นพี่น้องกันแท้ๆ...ไอ้หน้าตาน่ะไม่เท่าไหร่ เรียกว่าสวยไม่มีที่ติทั้งคู่ แต่นิสัยนี่สิ ต่างกันสุดกู่

เจนิสาเป็นคนง่ายๆ สบายๆ ใจเย็น ไม่ถือเนื้อถือตัว คำพูดคำจาน่ารัก อ่อนหวาน น่าคบหาเป็นมิตร ผิดกับพี่สาวที่ชอบทำหน้าเชิดคอตั้ง มองคนด้วยหางตาอย่างเหยียดๆ ทุกอย่างต้องเป๊ะตามที่คุณนายเธอสั่ง ห้ามผิดพลาดหรือคลาดเคลื่อนแม้แต่นิดเดียว

เวลาอยู่ใกล้แล้วกุ๊กไก่รู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก น่าอึดอัดแท้ จึงไม่น่าแปลกใจที่แม้อรจิราจะดูสวยมาก แต่ยังรักษาสถานะโสดเอาไว้ได้อย่างเหนียวแน่น

“อย่างงี้ไงถึงไม่มีใครเอา” แอบพึมพำเบาๆ อยู่คนเดียว แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะได้ยินหรือไรสายตาจิกถึงได้แลมองมาทางหล่อนจนกุ๊กไก่หัวหด  และพอเห็นเจนิสา สายตาของอรจิราก็เปลี่ยนไปในทันที

“สวยมาก..น้องสาวพี่สวยมากๆ” กวาดสายตามองขึ้นลงอย่างชื่นชม

“เอ๊ะ! แล้วทำไมถึงยังไม่สวมชุดเครื่องเพชร” เสียงเข้มเอ่ยถาม พร้อมปรายสายตาตำหนิไปให้คนที่ช่วยแต่งตัว

“อุ๊ย! กำลังว่าจะสวมค่า แต่คุณพี่เข้ามาเสียก่อน” กุ๊กไก่ว่า พร้อมกับแอบค้อนคนจ้องจับผิด รีบกระวีกระวาดหยิบกล่องกำมะหยี่ที่เด็กเพิ่งเอาเข้ามาให้เมื่อสิบนาทีก่อนมาวางใกล้ๆ

“ต้องถอดสร้อยที่คอออกก่อนนะคะ” ว่าพร้อมกับยื่นมือมาจะปลดตะขอสร้อยทองเส้นเล็กๆ ที่สวมติดคองามระหง

เจนิสารีบตะปบสายสร้อยเอาไว้อย่างหวงแหน มันอยู่กับเธอมานาน...นานจนรู้สึกใจหายหากมันจะต้องถอดออกไปจากคอ

“เอ่อ...ไม่ถอดได้ไหมคะ?”

“ไม่ได้หรอกค่ะ มันจะดูรกๆ ไม่สวยหรอก สร้อยเพชรก็จะไม่เด่นด้วย”

“เอ่อ...แต่ว่าเจน...”

อรจิราชักสีหน้า ส่งสายตาไม่พอใจในทันที

“ถอดๆ ออกมาเถอะน่ายัยเจน แค่สร้อยทองถูกๆ ราคาไม่กี่สตางค์ จะหวงอะไรนักหนา”

“แต่ว่า...” เจนิสาอึกอัก

“คอสวยๆ เรียวงามของน้องพี่ คู่ควรกับสร้อยเพชรราคาเรือนล้านเท่านั้น” เสียงเข้มว่า “นี่อย่าบอกนะ ว่าเธอยังอาลัยอาวรณ์เจ้าของมันอยู่น่ะ” น้ำเสียงสะบัดบอกให้รู้ว่าไม่พอใจคนที่เอ่ยถึงนัก

และพอน้องสาวเงียบเหมือนเป็นการยอมรับโดยดุษฏี อรจิราก็ของขึ้นทันที

“ลืมผู้ชายไร้อนาคตคนนั้นเสียทีเถอะยัยเจน เธอกำลังจะแต่งงานกับผู้ชายที่ดีที่สุด คนที่จะทำให้น้องพี่มีความสุข และสบายไปตลอดทั้งชาติ ไม่ใช่ไอ้ผู้ชายขายฝัน หลอกเธอไปวันๆ อย่างนายกีรทัศน์” ถ้อยคำย้ำสำทับชัด ว่าของที่เขาให้ไว้ดูต่างหน้า ก็ไม่มีค่าคู่ควรกับเธอ ดั่งเช่นเจ้าของมันนั่นแหละ

เจนิสาลูบปลายนิ้วไล้ลงไปสายสร้อยเส้นบางที่ห้อยคอไปมาอย่างอาลัยอาวรณ์ นี่กระมังเป็นเพียงสิ่งเดียวที่กีรทัศน์ให้หล่อนได้จริงๆ สร้อยเส้นนี้อาจจะไม่มีราคาค่างวดอะไรนัก แต่มันเป็นสร้อยเส้นแรกและเส้นเดียวที่ผู้ชายที่หล่อนเคยรักเท่าชีวิตมอบให้สวมใส่ติดตัวเอาไว้ตลอดสามปี

นอกนั้นทุกคำพูดคำสัญญาของเขามันก็แค่ลมปาก จริงอย่างที่อรจิราว่า เขาไม่ควรค่าใดๆ ให้เธออาลัยอาวรณ์แม้แต่นิดเดียว

“เจนจะถอดเองค่ะ” เลื่อนปลายนิ้วไปแกะตะขอแล้วถอดสายสร้อยแห่งความทรงจำออกวางไว้ที่โต๊ะ

กุ๊กไก่รีบเอาสร้อยเพชรเส้นงามสวมให้เธอในทันที

“สวยค่ะ...สวยที่สุด คุณเจนเป็นเจ้าสาวที่งามที่สุดในสามโลก” ประกายสายตาชื่นชมออกนอกหน้า

แววตาอรจิราดูมีความสุขและสมใจ พี่สาวเพียงคนเดียวแย้มยิ้มให้กับเธอ ก่อนจะผงกหน้า แล้วจับมือเรียวเล็กขึ้นมา น้ำตาปริ่มคลอที่หน่วยตางาม

“พี่ดีใจที่สุดเลยเจนที่น้องมีวันนี้เสียที น้องของพี่ งดงามมากๆ เหมือนเจ้าหญิง และน้องก็ทำให้พี่ภูมิใจที่ตัดสินใจเลือกคุณอดัม เชื่อพี่เถอะว่า ผู้ชายคนนี้จะทำให้น้องพี่มีความสุขและสบายไปตลอดทั้งชาติ”

นัยน์ตางามของผู้เป็นพี่คลอหยาดวับวาวใสของความดีใจ เจนิสาพลอยรู้สึกตื้นตันไปด้วย

ตั้งแต่ที่บิดาและมารดาเสียชีวิตไป เธอก็ได้พี่สาวที่อายุห่างกันห้าปี คอยดูแลเสมือนแม่คนที่สอง...และหากเธอไม่ดื้อรั้นไปคบหาและหนีไปวิวาห์เหาะกับผู้ชายที่อรจิราไม่ชอบ ป่านนี้ชีวิตเธอพี่น้องคงจะมีความสุขไปแล้ว

แต่การเริ่มต้นก็ไม่มีคำว่าสาย เมื่อเธอเลือกจะเริ่มต้นใหม่ เลือกทางเดินชีวิตให้กับตัวเองโดยใช้สมองและเหตุผลตรองคิดเป็นตัวตัดสินใจ ไม่ใช่ใช้เพียงอารมณ์และความรู้สึกอย่างที่ผ่านมา ทุกอย่างดูเหมือนกำลังไปได้ดี อย่างที่อรจิราว่า

 “วันนี้พี่ดีใจที่สุด ที่น้องของพี่จะมีความสุข และหลุดพ้นจากอะไรที่มันไม่ดี ไม่มีค่าเหมาะสมคู่ควรกับน้องของพี่...พี่ภูมิใจในตัวเจนที่สุดรู้ไหม”  สองแขนเรียวโอบรัดร่างอรชรอ้อนแอ้นนั่นมากอดเอาไว้แน่นแสนแน่น

เจนิสายิ้มออกมาอย่างดีใจเช่นกัน ที่ได้เห็นความสุขของพี่สาว ที่ทำหลายอย่างและทุ่มเทเพื่อเธอมาตลอดหลายปี ในขณะเดียวกันก็รู้สึกใจหายเมื่อเธอกำลังจะได้แต่งงานกับผู้ชายที่เป็นที่หมายปองที่สุดคนหนึ่งของสาวน้อยสาวใหญ่...เพราะนั่นมันหมายความว่า เธอกำลังจะหมดพันธะกับผู้ชายอีกคนหนึ่ง...คนที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตถึงสามปีเต็ม และต่อจากนี้ จะจากกันชั่วนิจนิรันดร์

“ป่านนี้ว่าที่เจ้าบ่าว คงรอชมโฉมเจ้าสาวคนงามอย่างตื่นเต้นแล้วล่ะ ไปกันเถอะ”

อรจิราจับมือเย็นเฉียบของเธอจูงไปยังสตูดิโอเพื่อถ่ายรูป         พรีเวดดิ้ง

เจนิสาพูดว่าดีใจได้ไม่เต็มปากเต็มคำนัก หัวใจมันเต้นตึ่กตั่ก และรู้สึกโหวงๆ ข้างในพิกล


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนค่า ^^"

พลอยเฟื่อง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha