รสรักผัวเก่า

โดย: พลอยเฟื่อง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : อดีตจะลบเลือน - 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

งานก็ต้องทำ เมียก็ต้องตาม ใครจะคิดว่าเวลาแค่ไม่ถึงปีหลังจากที่เจนิสาออกไปจากบ้าน เธอกำลังจะแต่งงานกับผู้ชายอีกคนหนึ่ง ซึ่งได้ยินมาว่าเป็นนักธุรกิจหนุ่มใหญ่ชาวต่างชาติหน้าที่การงานดี ฐานะมั่นคง โดยมีอรจิราหนุนหลังสุดตัว

เขาแทบบ้าตอนที่รู้ข่าวนี้ หน้ามันชา โลกพร่ามัวตั้งแต่วันเมียหายกำลังจะถล่มทลายลง เขาทำอะไรไม่ได้...ไม่ได้เลย...ในเมื่อเป็นฝ่ายออกปากไล่เธอออกไปจากชีวิต

เรื่องที่คิดจะไปง้องอนอ้อนวอนให้เจนิสากลับมามีค่าเป็นศูนย์ เขารู้จักเธอดี ว่าไม่มีวันยอมกลับมาแน่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอมีผู้ชายคนใหม่ที่กำลังจะเข้ามาแทนที่เขาอย่างหมดจด

เกือบหนึ่งปีที่ผ่านมา เขารู้ซึ้งแล้วว่า มากกว่าแค่คนรักหรือคู่ชีวิต เพราะเจนิสาเป็นทั้งหมดทั้งชีวิตของเขา ไม่ว่าทางไหนที่เขาจะได้แก้ตัว ชิงเมียตัวเองกลับคืนมาได้ กีรทัศน์พร้อมแม้จะต้องยอมแลกด้วยชีวิตก็ตาม

 

 

มไม่มีอะไรให้คุณ ผมมันห่วย ไม่คู่ควรกับผู้ดีแปดสาแหรกอย่างคุณหรอก...ผมมันไม่มีอนาคต เหมือนที่พี่สาวคุณว่านั่นแหละ เชื่อที่พี่สาวคุณบอกมันยังไม่สาย  คุณยังสาวยังสวย ยังมีทางเลือก ถ้าอยู่กับผมแล้วมันเลวร้ายนัก คุณก็ไปเลย...ไปสิ ไม่ต้องมาจมปลักกับผู้ชายเฮงซวยซังกะบ๊วยอย่างผมหรอก อยากสุขอยากสบายก็ ออกไปจากชีวิตผมเสีย ไปเสวยสุขอย่างที่คุณต้องการและคู่ควรเถอะ

กี่ครั้งกันนะ ที่เธอทนฟังคำพูดใจร้ายให้ต้องน้ำตาตกในจากเขา

กี่ครั้งกันที่เธอต้องทนรองรับอารมณ์ตอนเมา ตอนโกรธ ตอนที่เขาโมโหผิดหวังเสียใจจากนอกบ้าน และเขายังกล้าดีมาผลักไล่ไสส่ง แถมยังดูถูกดูแคลนความรักที่เธอมีให้ แล้วที่สุดความอดทนของเจนิสาหมดลง และเดินออกจากมาจริง ทิ้งเขาไว้ในโลกอย่างที่เขาต้องการ

โลกที่ได้ตระหนักรู้ในเวลาสามปีนั่น ว่ามันไม่เหมาะกับเธอ และอาจจะเพราะถูกเลี้ยงมาประสาผู้ดีแปดสาแหรกอย่างที่เขาว่า การบูชาความรักอยู่เหนืออื่นใด และทนกัดก้อนเกลือกิน มันไม่ใช่วิถีของเธอเช่นกัน

แม้หลายครั้งหลายคราที่คิดถึงเขาจนน้ำตามันพาลจะไหล แต่เธอก็ต้องทำใจแข็ง และปลอบประโลมตัวเอง ว่าสิ่งที่เลือกและทำอยู่ มันเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว

เวลาดี กีรทัศน์ก็ดีใจหาย แต่เวลาอารมณ์ร้ายๆ เธอก็แทบจะอยากหายตัวไปจากตรงนั้น เธออาจจะไม่ใช่คู่ทุกข์คู่ยาก ที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างเขา ใช้ชีวิตคู่ เป็นคู่ชีวิตกันไปตลอด

แต่อย่างน้อย เธอก็ได้รู้จักตัวตนของผู้ชายคนนั้นดี และไม่มีอะไรติดค้างในใจที่จะดื้อดึงทนก้มหน้าอยู่ต่อไป เมื่อเขาไล่ เธอก็กลับบ้าน กลับมาสู่อ้อมแขนและอ้อมกอดของคนที่ต่อให้เธอทำผิดแค่ไหนก็ไม่มีวันผลักไสไล่ส่งหรือทอดทิ้งเธอ

อรจิราไม่ต่อว่าด่าทอใดๆ ทั้งสิ้นทั้งที่เธอหนีไปวิวาห์เหาะถึงสามปี พี่สาวเธอยินดีที่จะอ้าแขนรับ และไม่เคยเอ่ยถึงกีรทัศน์หรือความผิดพลาดในอดีตของเธออีกเลย

แถมยังช่วยเหลือจนเธอได้งานดีๆ ที่ทำให้เธอกลับมาภาคภูมิใจในตัวเอง ให้เธอกลับมามีความมั่นใจอีกครั้งหนึ่ง

การทำงานช่วยให้เธอไม่เหงา ลืมเรื่องทุกข์ใจ ได้เจอเพื่อนใหม่ ผู้คน และสังคมใหม่ และเหนืออื่นใด ก็คือทำให้เธอได้เจอผู้ชายแสนดีอย่างอดัม แมคโควิช ที่กำลังจะกลายมาเป็นคู่ชีวิตเธอในอีกไม่ช้าไม่นานนี้

โทรศัพท์มือถือที่ตั้งสั่นเอาไว้ไว้กำลังเขย่า ราวกับมีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการเดี๋ยวนี้ เจนิสารีบคว้ามันมาดู และพอเห็นชื่อที่โชว์หราอยู่หน้าจอ ใจเธอก็กระตุกแรง ชาไปทั้งร่าง ทั้งๆ ที่ไม่ควรแล้ว ไม่ว่าอะไรที่เกี่ยวข้องกับผู้ชายคนนี้ ก็ไม่น่าจะมีอิทธิพลกับชีวิตเธออีก

กีรทัศน์คงจะโทรศัพท์มาเรื่องที่เธอได้ขอให้เขาทำบางอย่างให้ และทั้งๆ ที่รับปากมาหลายครั้งแล้ว แต่จนป่านนี้ เขาก็ยังยื้อเอาไว้ไม่ยอมจัดการมันให้เรียบร้อย

ยังไงเธอก็ต้องเจอเขา จะมัวแต่เลี่ยงแต่หลบเพราะไม่อยากเห็นหน้าอย่างแต่ก่อนคงไม่ได้ มีเพียงเรื่องนี้เรื่องเดียวนี่แหละที่ค้างคา และทำให้เธอกับเขาไม่ขาดจากกันเสียที เธอคงไม่สบายใจและทำยิ้มร่าหน้าบานแต่งงานอย่างมีความสุขไม่ได้ หากไม่ได้ชำระสะสางจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยเสร็จๆ ไปเสียที

เจนิสาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้า ก่อนจะสไลด์หน้าจอเพื่อสนทนากับปลายสาย

“ฮัลโล”

“ว่าไงคะ?”

“คือผม...”

“โทรมาเรื่องนั้นใช่ไหม?” เธอไม่ยอมให้เขาพูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา ต่อจากนี้ไป เวลาในชีวิตของเธอ จะไม่ใช่ของเขาอีกต่อไปแล้ว

“ได้ ผมจะยกให้คุณหมด ไม่เก็บเอาไว้แม้แต่อันเดียว แต่คุณต้องมาเอาเองนะ” เงื่อนไขที่เขายื่นมา ไม่ใช่เรื่องยากอะไร ทุกอย่างจะได้จบๆ กันไปเสียที

“ได้ คุณสะดวกที่ไหน เมื่อไหร่ล่ะ?”

“ไว้พรุ่งนี้ผมจะโทรบอก คุณเตรียมตัวให้พร้อมก็แล้วกัน”

“ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันพร้อมเสมอ” พูดออกไปหน้าเชิด แม้เขาจะไม่ได้มาเห็น แต่มันก็ให้ความรู้สึกว่า เธอไม่แคร์อีกต่อไป

กีรทัศน์ตัดสายไปอย่างไร้มารยาท ไม่มีคำกล่าวลาหรือบทสนาใดๆ ให้ยืดยาว เป็นอันว่าเข้าใจตรงกันแล้ว

นี่เธอหลงอยู่กับคนอย่างนี้มาได้ยังไงตั้งหลายปี

“บ้าจริง ไม่มีมารยาท”

ก็ผมไม่ใช่ผู้ดีแปดสาแหรกอย่างคุณนี่

ถ้าอยู่ตรงนี้ เขาก็คงโต้เถียงกลับมาอย่างนี้

“ดี จะได้จบๆ กันไปเสียที” บอกไปอย่างนั้น แต่กลับไม่รู้สึกโล่งใจเลยสักนิด ตรงกันข้าม กลับรู้สึกใจหาย ในอกมันโหวงๆ พิกล

“เสร็จหรือยังคะคุณเจน ต้องถ่ายเซทต่อไปแล้วนะคะ” กุ๊กไก่โผล่หน้าเข้ามาเรียก เมื่อเห็นว่าเธอเงียบหายไปนาน

เจนิสาจ้องหน้าตัวเองในกระจก นัยน์ตางามแดงรื้นขึ้นมา กระบอกตาก็รู้สึกอุ่นๆ ร้อนๆ

“อย่าเสียน้ำตาอีกนะเจน ทุกอย่างมันจบแล้ว เธอกำลังจะไปมีอนาคตที่ดีต่อจากนี้ไป” เธอปลุกปลอบใจตัวเอง แล้วรีบกะพริบตาถี่ๆ ขับไล่ความรู้สึกที่ยังมีในแววตา หันมายิ้มร่าเริง ลุกไปทำหน้าที่ที่ตัวเองควรทำให้เสร็จสิ้น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนค่า ^^"

พลอยเฟื่อง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha