รอยจันทร์ลวงใจ (จบแล้ว)

โดย: ลิขิตนางฟ้า



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : เป็นแค่เกมหรอกหรือ


ตอนต่อไป




1… เป็นแค่เกมหรอกหรือ

“คุณศศินกุลกลับมาแล้วใช่ไหมคะคุณป้าแม่บ้าน”

แม่บ้านบ้านฤทธิไกรฤกษ์กำลังลงจากรถแท็กซี่หลังจากกลับมาจากจ่ายตลาดด้วยตนเอง แม่บ้านวัยห้าสิบหันมองคนที่ยืนอยู่ใกล้รั้วบ้านก็ตกใจแต่เพียงไม่นานก็ปรับสีหน้า “คุณรู้มาจากไหนคะ ยังหรอกคุณและตอนนี้ที่บ้านไม่มีเจ้านายคนไหนอยู่”

คุณศิน คุณนาย ไม่ต้องการพบใครถ้าตนบอกไปคงโดนดีแน่ ยิ่งผู้หญิงคนนี้ยิ่งไม่เป็นที่ต้องการพบ แม่บ้านเดินเข้าบ้านคุณนายนั้นน่ายิ่งน่ากลัวกว่าใครๆ ถ้ารู้ว่าตนปากพล่อยพูดอะไรออกไป

หทัยรัตน์หมุนแหวนทองคำขาวที่นิ้วนางข้างซ้ายแน่น อยากก้าวเข้าไปในบ้านแต่ยามเดินมาปิดประตู เธอได้แต่ชะเง้อเข้าไปข้างใน นับวันยิ่งไม่เข้าใจคนที่นี่

“ขอโทษนะคุณ” ยามว่า

หทัยรัตน์ถอยห่างจากรั้วทรงสูงบ้านหลังใหญ่โต เธอโบกแท็กซี่แต่ไม่มีคันไหนว่าง สองเท้าเดินเรื่อยๆ บนฟุตบาท ไม่อยากกลับบ้านที่คงอยู่ได้อีกไม่นานเพราะที่นั่นกำลังจะถูกยึดเพื่อนำไปขายทอดตลาดเดินได้ไม่นานจึงตัดสินใจไปหาคนที่คิดถึงอีกคน

 

ในห้องรับแขกคุณชายคนเดียวของบ้านซึ่งเพิ่งกลับมาจากเมืองนอก กำลังนัวเนียกับคู่ขาในห้องนั่งเล่น แม่บ้านเดินผ่านตกใจเห็นภาพเจ้านายกอดจูบดาราสาวชื่อดังอยู่

แป๊ะ! ถุงกับข้าวหล่นจากมือ

“ว้ายคุณศิน” ดาราสาวร้องตกอกตกใจแต่ไม่ยอมปล่อยมือที่โอบกอดลำคอร่างหนาใหญ่ของเจ้าของบ้านรูปหล่อ

“ออกไปป้าอย่าให้ใครมายุ่มย่ามในห้องนี้อีก” ใบหน้าหล่อเหลาสายตาเย็นชาบอกว่ากำลังขัดใจยิ่งนัก พูดจบล้วงมือใหญ่เคล้าคลึงอกอวบใหญ่คนที่โอบกอด ดาราสาวพอใจ “อาที่รักดีจัง แรงๆ ค่ะ” ใช้มือตนเองตอบสนองโดยการจับหน้าขาเจ้าบ้านรูปงามขึ้นลงจนรู้ว่าของเขาพร้อมบ่งบอกว่าพร้อมสู้ศึก

“ไปห้องข้างบนกัน” ศศินกุลว่า หญิงสาวอารมณ์สวาทเดือดพล่านตามร่างใหญ่แนบชิด

วันนี้เธอจะรับขวัญเขาที่บ้านให้ซ่านไปถึงหัวใจ ดูสิเขาจะมอบรักให้เธอหรือแค่ใคร่ตลอดไปอย่างนี้ คอยดูกันต่อไป

 

“อ้าดีมากโยกขยับแรงๆ ดาด้า” ศศินร้องครางร่างอวบอัดของคู่ขากำลังโยกขยับกลางกายบนท่อนรักตนที่ชูชันพร้อมสู้ เบลินดาโยกย้ายสะโพกสองมือคลึงแคล้าอกอวบด้วยความเสียวซ่าน ศศินใกล้ถึงจุดหมายจับร่างอวบให้โก่งโค้งตอกอัดความยาวเข้าใส่ท่องทางลื่นแฉะของคู่ขาอย่างเมามันส์

“ซี้ดดอา ศิน สุดยอดค่ะ แรงอีกดาด้าไหว โอ้ว”

ศศินกุลจับเอวดาราสาวแน่น โยกอัดความยาวสุดทาง

พับๆๆๆ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นก่อนทั้งสองจะถึงจุดหมายร้องครางด้วยความสุขสม

“ที่รักน่ารักที่สุด” เบลินดายังมีแรงลูบไล้ความยาวใหญ่ของศศินกุล แต่ชายหนุ่มลุกขึ้นถอดถุงยางออกจากความยาวใหญ่

“กลับไปก่อนนะ”

เบลินดาอ้าปากค้างทว่าเห็นแววตาจริงจังก็เลือกจะเงียบเดินเข้าห้องน้ำชะระร่างกาย

 

แม่บ้านอยู่ในครัวปากกำลังบ่น “คุณศินนะคุณศินคุณนายไม่อยู่ถึงกล้าทำแบบนี้ บัดสีลูกตาป้าจริงๆ ไปอยู่เมืองนอกเมืองนาดูแล้วคงเป็นจอมเจ้าชู้กว่าเมื่อก่อน เมื่อไหร่คุณนายและคุณเกริกจะกลับมาจากเชียงใหม่ซะทีนะ

“ป้าก็ยังไม่ชิน คุณชายเราหล่อสาวๆ ต้องจ้องจะจับมันธรรมดา”

“รู้มาก” ป้าแม่บ้านว่าเด็กรับใช้ก่อนเดินไปที่โทรศัพท์โทรหาประมุขของบ้าน

 

ดาราสาวเดินหน้าบูดออกมายืนข้างๆ บูกัตติ เวย์รอนสีดำซูเปอร์สปอร์ตของเจ้าของบ้านรูปงาม

เสร็จสมอารมณ์หมายก็ไล่กลับกันเลยถ้าไม่ติดว่าพอใจชายหนุ่มคนนี้มากกว่าใครๆ เธอ เบลินดา ดาราสาวผู้มีชื่อเสียงจะไม่ยอมอ่อนข้อให้เขาแน่นอน

“ไปสิดาด้าหรือจะรอคุณแม่ผมหึ” ศศินกุล รับกุญแจจากคนขับรถ ว่าแล้วขึ้นนั่งบนรถ รู้ดีเบลินดาไม่อยากเจอมารดาตนเป็นที่สุด เบลินดาหน้าเสียยอมขึ้นไปนั่งโดยคนขับรถในบ้านเป็นคนเปิดประตูให้

รถเร็วแรงออกไปจากประตูรั้ว แม่บ้านเดินมายืนข้างคนขับรถ “โล่งอกกลับไปเสียได้”

“เป็นไรป้า ว่าใคร”

“ดาราคนนั้น คุณนายไม่มีวันยอมรับผู้หญิงแบบนี้มาเป็นสะใภ้”

“รู้ดีนะป้า”

“แกก็รู้ขนาดลูกสาวเพื่อนรัก พอตกอับยังทอดทิ้งนับประสาอะไรกับผู้หญิงเต้นกินรำกินที่ควงผู้ชายไปทั่ววะ”

“น่าสงสารคุณหทัยรัตน์นะป้า ดูเธอรักเจ้านายเรามาก มาหาตั้งหลายครั้ง ทำไมผมไม่เข้าใจเธอไม่รู้เรื่องราวอะไรบ้างหรือ ขี้ข้าอย่างเราๆ ยังรู้”

“สาวๆ ที่ไหนไม่รักเจ้านายรูปหล่อ มหาเศรษฐีของเราก็แปลก แต่คงทำอะไรไม่ได้ตอนหมั้นกันเจ้านายก็ไม่ได้เต็มใจ แกก็รู้ ตอนนี้นายหนุ่มของเราคงโล่งใจแล้วที่กลายเป็นคนมีอิสรภาพ เป็นหนุ่มโสดเนื้อหอมอีกครั้ง”

คนขับรถรุ่นราวคราวเดียวกับเจ้านายหนุ่มหน้านิ่งเดินเข้าบ้าน “อ้าวไอ้ธรณ์เดินหนีไม่รอนะเอ็ง มาชวนคุยแล้วหนีมึงนะมึง” แม่บ้านต่อว่าเดินตามเข้าไปอีกคน

 

หน้ามหาวิทยาลัยมีชื่อ ปี๊ดๆๆๆ

“ว้าย!” หทัยรัตน์เดินใจลอยข้ามถนนตกใจจนแหวนหมั้นที่กำอยู่ในมือกลิ้งหายไป แม้ล้มลงเจ็บก้นเธอรีบวิ่งตามแหวนวงเล็กไป อย่าหายนะ อยู่ไหนนะ อยู่ไหน!

“บ้าจริงๆ เดินยังไง ไปกันเถอะค่ะ ลุกขึ้นวิ่งไปโน้นแล้วคงตกใจเพราะรู้ว่าตัวเองผิด” เบลินดาบอกศศินกุล

“คุณอยู่ในรถก่อนนะผมไปดูเค้าหน่อย” ศศินกุลเปิดประตูรถคันหรูเดินลงไปหลังจากเทียบรถใกล้ฟุตบาท

“หาอะไรคุณแล้วเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ชายหนุ่มถามเห็นคนที่ทำตนตกอกตกใจซึ่งเธอกำลังมองหาบางอย่างแถวฟุตบาท

“แหวนฉัน”

“แล้วเจ็บตรงไหนไหม?” ศศินกุลถามซ้ำสำรวจด้านหลังสวยในชุดนักศึกษา ก้นงอนงาม ขาเรียวยาวขาวผ่อง ซึ่งทำให้ศศินกุลทนอากาศร้อนอบอ้าวถามไถ่อยู่อย่างที่ไม่เคยคิดทำ

“ไม่ค่ะ ไม่เจ็บ ขอบคุณ” ใบหน้าที่อยากเห็นหันมาช้าๆ ศศินกุลอึ้งไป คิ้วขมวดหากัน

“เธอ”

“คุณศศินกุลคุณ เป็นคุณจริงๆ ด้วย” เช่นเดียวกับหทัยรัตน์ซึ่งตกใจเห็นว่าใครที่เกือบชนคนใจลอยเช่นเธอ แต่เพียงไม่นานใบหน้าตกใจแกมดีใจก็กลายเป็นหน้าไร้สีเลือด

“ถ้าไม่เจ็บฉันไปนะ” ศศินกุลเลิกสนใจผู้หญิงตรงหน้าเห็นว่าเป็นใคร

ผู้หญิงที่กล้าทำให้ชีวิตโสดของเขาหมดสนุกและสนุกนิดหน่อย ตอนนั้นเขาแค่ยอมลงเล่นเกมตามน้ำเพราะเหตุผลบางอย่างเท่านั้น เขาไม่มีวันลืม แม้ตอนนี้จะดูมีน้ำมีนวลน่ามองแต่เขาไม่คิดเกี่ยวข้องคนบ้านนั้นอีก นายศศินกุลมีแต่สนใจแล้วเรียกหา เบื่อก็ทิ้งเอง ไม่ชอบให้ใครวิ่งตาม มันน่าเบื่อ ยายคนนี้คงแรงยิ่งกว่าพี่สาวละมั้ง ใจกล้าหน้าด้าน

“เดี๋ยวสิคะมะนาวดีใจจังที่เจอคุณ มะนาวไปหาคุณแต่ เอ่อช่างมันเถอะ คุณพอจะมีเวลาว่างให้มะนาวสักนิดไหมคะ มะนาวอยากคุยเรื่องของเรา รอมา” มะนาวลืมตัวรั้งต้นเขาใหญ่ไว้ในมือ มองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มรอคอยคำตอบ

“เรื่องของเราเคยมีด้วยเหรอ ถ้าจะเคยมีแต่ตอนนี้ก็ไม่มีเรื่องของเราแล้วนี่ ที่เธอต้องการไม่มีแล้ว เธอไม่รู้หรือแกล้งลืม ฉันไปละ มีคนคอยอยู่ เสียเวลาจริงๆ”

สาวน้อยในชุดนักศึกษาเข้ารูปทรงผมสีดำหางม้าลืมเรื่องแหวนเพราะไม่ทันพูดจบโดนขัดคอ มองเข้าไปในรถคันหรูที่มีนักศึกษาหลายคนมองอยู่เช่นกัน รู้สึกใจหาย คอแห้ง ดวงตาที่สุกสกาวนิดหน่อยในตอนแรกเพราะความดีใจ มันกลายเป็นความแห้งแล้ง

เกือบลืมตัววิ่งตามเจ้าของรถไป ดีที่หยุดเท้าไว้ทัน

เจ้าของรถทิ้งเธอไว้เบื้องหลัง รถหรูออกตัวแรงจากไป ทิ้งไว้แค่ความไม่เข้าใจของหทัยรัตน์

คุณศินทำไมเขาเย็นชาอย่างนี้ เย็นชาจนเหมือนเกลียดชังกัน ไหนแม่บอกว่าการหมั้นหมายวันนั้นเขาเต็มใจ แล้วตอนนี้เกิดอะไรขึ้น เธอต้องถามเรื่องนี้กับแม่ให้รู้ความจริง

รอคอยเขามานาน วันนี้พอเจอกันทุกอย่างผิดไปอย่างที่คิดเสียหมด ไปหาเขาเธอน่าจะรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของคนบ้านนั้น หทัยรัตน์ทำไมมองโลกแสนดีเช่นนี้ สาวน้อยใจเจ็บแปลบเสมือนแผลที่ยังไม่เคยตกสะเก็ดไม่เคยหายเริ่มปริจนมีเลือดไหลอีกครั้ง นักศึกษาหลายคนเริ่มมองหทัยรัตน์ปาดน้ำตาที่ไหลมาสู่ขาวซีดเมื่อเดาเหตุการณ์ไปทางร้ายๆ แต่ยังคงสาวเท้าเดินไปหาแหวนหมั้นที่รักและห่วงมากอยู่ไหนนะ

เรื่องพบเขาค่อยคิดใหม่ก็แล้วกัน ยังไงเธอไม่ต้องการให้เรื่องราวค้างคาใจอย่างนี้

 

บ้านหลังใหญ่รั้วรอบขอบชิด ดอกไม้นานาพันธ์สวยงามเริ่มไม่ชูช่ออกดอกอย่างเมื่อก่อนเพราะขาดคนดูแลเอาใจใส่ เข้าบ้านหทัยรัตน์ไม่รอช้าถามไถ่เรื่องคู่หมั้นเพราะที่บ้านไม่มีเด็กรับใช้เหลือสักคน เธอให้เงินทุกคนไป ทุกคนลากลับบ้านกันหมดแล้ว

 เรื่องราวที่ปกปิดมานานออกจากปากแม่ หทัยรัตน์อึ้งไปพักใหญ่

“แม่บอกว่าเขาถอนหมั้นไปนานแล้ว ทำไมแม่ไม่บอกนาวเลย ปล่อยให้นาวหน้าด้านบากหน้าไปบ้านนั้น หลายครั้ง แม่รู้ไหมคะ รู้ไหม” ดวงตาสาวแดงก่ำ

“แม่ไม่อยากให้ลูกเสียใจ แม่รู้ลูกรอเขาอยู่ตลอด แม่ขอโทษ ขอโทษนะจ๊ะนาว”

เพราะเราล้มละลายทางนั้นเลยทำแบบนี้ มะนาวเดาเรื่องราว

“ลูกคงพอจะเดาออกว่าเพราะอะไร เอ่อ เขาบอกว่าทางเราเข้าไปหาเขาเอง” ฤทัยตัดสินใจบอกลูกสาว

“ไม่จริง นาวไม่ได้ทำอย่างนั้นคุณศศินเขามึนเมาก็จริงแต่เขาบอกว่ารักนาว นาวก็เลยก็เลย”

“พอเถอะลูก ตอนนั้นลูกยังเด็กแต่ลูกน่าจะรู้นิสัยศศินกุลเขามีข่าวกับผู้หญิงไปทั่ว แม่ยอมเพราะตอนนั้นลูกก็เสียหายไปแล้ว เด็กในบ้านก็รู้กันทั่ว หมั้นกันเรื่องนินทาจะได้จบไป”

หทัยรัตน์เงียบ ไม่กล่าวอะไรต่อ หัวใจชาวาบ ลุกขึ้นเดินขึ้นห้องนอนอย่างหมดแรงผู้หญิงมากมายที่แม่ว่ารวมทั้งพี่สาวต่างบิดาของเธอด้วย ผู้หญิงที่เขาเคยคบหา หรือเขาเห็นเธอเป็นเพียงเกมอันหอมหวานของเขา หทัยรัตน์เปิดประตูห้องเดินไปหยิบรูปพี่สาวที่ถ่ายคู่กันเมื่อห้าปีก่อน

“พี่มิรา เขาเห็นนาวเป็นแค่เครื่องแก้แค้นของพี่ใช่ไหมคะ หรือเป็นอย่างผู้หญิงคนอื่น ได้แล้วก็เขี่ยทิ้ง นาวไม่น่าโง่เลย” หทัยรัตน์น้ำตาไหล สมเพชตนเองที่โดนถอนหมั้นมาตั้งนานแต่ยังไม่รู้ตัว แม่เองก็คงไม่มีเงิน ได้ของจากการหมั้นหมายคราวนั้นจำยอมรับเพื่อประทังชีวิตส่งให้เธอได้เรียนต่อ ให้เธอได้มีชีวิตสู้กับโลกที่โหดร้ายกับเธอต่อไป อย่างน้อยความสุขสบายทำให้เธอไม่เจ็บมากเกินไปกว่าเดิมกับเรื่องราวมากมายที่เกิดกับชีวิต

ถ้าพ่อเลี้ยงเธอไม่เข้ามาในชีวิตแม่อีกเมื่อพ่อจากไป และไม่ทิ้งภาระหนักหน่วงไว้ให้ มะนาวอยากรู้จริงๆ ชีวิตเธอจะเป็นอย่างนี้ไหมนะ

จากคุณหนูผู้ร่ำรวยกลายเป็นนักศึกษาติดดินธรรมดา แม้ก่อนหน้าเธอไม่ใช่คนเรื่องมาก ใช้ชีวิตหรูหราแต่ก็อดอาย สมเพชตนเองไม่ได้เมื่อเพื่อนบางคนเริ่มหายไปจากชีวิต และคนที่หวังพึ่งพาต่อจากนี้ก็คงไม่มีอีกต่อไปแล้ว หทัยรัตน์เดินมายืนริมหน้าต่างมองสนามหญ้าหน้าบ้านหลังใหญ่ซึ่งต้องจากไปอีกไม่นาน

มะนาวการรอคอยสิ้นสุดลงแล้วตอนนี้ ต้องตัดใจจริงหรือนี่ แต่การรอคอยที่แสนทรมาน คงไม่ง่ายกับการตัดใจจากผู้ชายที่เคยหลงรักหมดหัวใจ ต่อจากนี้ชีวิตเธอต้องยอมรับให้ได้ใช่ไหม ว่าเธอและเขาจะมีแต่ความห่างเหิน เสมือนไม่เคยรู้จัก  ที่แล้วมาให้จมหายในอกที่กลัดหนอง แล้วเมื่อไหร่แผลนั้นจะแห้งสนิท หญิงสาวน้ำตาไหลกับรักที่รอคอยและได้มาเพียงสายตาว่างเปล่าและการเดินหนีจากกันไปยังกับเธอเป็นโรคร้ายแรงที่สามารถติดต่อกันเพียงการพูดจา แต่ก่อนจากกันหัวใจกลับอยากขอพบพูดจากับเขาอีกสักครั้ง อย่างน้อยขอได้ยินจากปากเขาอีกครั้ง วันก่อนเธอยังมึนงง มะนาวรู้ว่าเธออยากหลอกให้ตนเองหวังลมๆ แล้งๆ แต่ทำอย่างไรได้ รักไปแล้วให้ตัดให้ขาดเพียงชั่วคืนมันยากยิ่งนัก

 

หทัยรัตน์มายืนรอรถศศินกุลหน้าประตูบ้านเขา คนขับรถออกมารับจดหมายเห็นหญิงสาวคู่หมั้นเก่าเจ้านายหนุ่ม รีบเดินหลบหน้า แต่หทัยรัตน์รีบเรียก “นายธรณ์ใช่ไหม คุณศินกลับมาแล้ว ฉันขอไปรอในบ้านได้ไหม มีใครอยู่หรือเปล่า”

ธรณ์ตกใจ รู้สึกสงสารแต่รีบปฏิเสธ “เข้าไม่ได้ครับ ขอโทษ ถ้ายังไงรอคุณศินที่นี่นะครับ ผมต้องขอโทษจริงๆ”

ธรณ์รีบเข้าในบ้านมะนาวเกือบถอดใจหันหลังให้บ้านหลังใหญ่เพื่อกลับบ้านแต่ก่อนจะได้ทำรถคันหรูที่เคยเจอหน้ามหาวิทยาลัยมาเทียบหน้าประตู เธอดีใจเดินเข้าไปเคาะประตูระหว่างเขารอประตูเปิด

“เธอมาทำไมอีก” คนในรถลดกระจกหน้าตาเย็นชา มะนาวใบหน้าถอดสี คงไม่ต้องถามอะไรอีกแล้ว ยิ่งเห็นผู้หญิงข้างๆ เกาะแขนชายหนุ่มแจ มองเธออย่างไม่พอใจมะนาวรีบถอยห่างจากรถ “รบกวนเวลาแล้วขอโทษ” หญิงสาวถอยหลังจ้องหน้าหล่อเหลาให้เต็มตาเป็นครั้งสุดท้าย กระจกรถปิดลงรถหรูวิ่งเข้าในบ้าน หทัยรัตน์ตาแดงก่ำ อายที่จะร้องไห้ต่อหน้ายามที่มองเธออยู่ หันหลังหารถเพื่อกลับบ้าน

จบแล้วจริงๆ อย่าหน้าด้านอีกเลย มะนาว ตอนนี้ นายศศินกุลก็เหมือนดวงจันทร์ เหมือนความหมายในชื่อนั้น เขาอยู่สูง เยือกเย็นเหน็บหนาวหากไปใกล้หรือแตะต้อง คราวก่อนได้ใกล้เพราะจันทร์โน้มมาหาแต่เมื่อจันทร์ในตอนนี้มีแค่ความหนาวเหน็บเย็นชาเมื่อใกล้ ดื้อด้านไปก็เหมือนผู้หญิงงี่เง่าให้อับอายต่อคนรอบข้าง มะนาวสะอื้นเบาๆ ปิดปากไม่ให้แท็กซี่ได้ยิน

 

 

 

 


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณสำหรับเหรียญกำลังใจค่ะ"

ลิขิตนางฟ้า


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha