รอยจันทร์ลวงใจ (จบแล้ว)

โดย: ลิขิตนางฟ้า



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : ยิ่งใกล้ยิ่งน่ามอง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

3…ยิ่งใกล้ยิ่งน่ามอง

“ใครมารับ?” ศศินกุลถามคนที่ยืนใจลอยเหมือนกำลังรอใคร “ไม่กลับกับมิราหรือ?”

มะนาวหันมองด้านหลังไม่คิดว่าศศินกุลจะตามเธอมา หญิงสาวเช็ดน้ำตา “คุณ”

“ลืมชื่อฉันแล้วหรือไง?” ศศินกุลล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ยืนมองใบหน้าหวานสายตาไม่กระพริบ

“ มันสมควรเป็นอย่างที่พวกคุณต้องการไม่ใช่หรือคะ” ว่าเพียงเท่านั้นมะนาวก็โบกรถแท็กซี่แต่ไม่มีคันไหนว่างจึงเดินหนีศศินกุล แม้อยากคุยแต่อย่าเลยยิ่งเจอยิ่งลืมยาก สู้ห่างกันเสียดีกว่า ทำได้มาหลายเดือนต้องทำได้ต่อไป

“ลืมชื่อฉันแต่ยังสวมแหวนเนี่ยนะ โกหกไม่เนียน”

มะนาวหันมองใบหน้าคนด้านหลัง เม้มปาก “ใส่เพื่อเตือนใจว่าครั้งหนึ่งเคยเชื่อใจคน คนหนึ่ง จนกลายเป็นเครื่องมือให้คนที่หัวใจกำลังเจ็บซ้ำใช้เป็นเครื่องมือเพื่อให้หัวใจตนเองดีขึ้นก็เท่านั้นค่ะ”

ศศินกุลหน้าแดง “เธอ ว่าใคร”

เธอต่อว่าเขาช่างกล้าพูดจริงๆ แถมกล้ามายุ่งเรื่องส่วนตัวเขา!

“ทำไมคะคุณรู้จักผู้ชายคนนั้นเหรอไง?”

ศศินกุลอึ้งคราวนี้ หญิงสาวตรงหน้าใช่คนที่เขาเคยรู้จักจริงหรือนี่ ปากคอไม่ธรรมดา

“อย่ามาเล่นลิ้นสำบัดสำนวนกับฉันแม่เด็กน้อย” ศศินกุลกัดกราม

“ฉันไปล่ะคุณ ถ้าไม่มีเรื่องจะคุยแล้ว รถว่างพอดี” มะนาวทำเป็นไม่เห็นใบหน้าบูดบึ้ง ศศินกุลจับมือเล็กไว้ทัน “กล้าเดินหนีฉันคิดว่าจะไปง่ายๆ หรือ ครอบครัวหมดสิ้นทุกอย่างยังกล้าทำแบบนี้ รู้ไหมนายศศินกุลไม่ชอบให้ใครทำแบบนี้”

“ฉันจะเป็นยังไงคุณมีสิทธิอะไรมาต่อว่ากัน ใช่ครอบครัวฉันหมดสิ้นทุกอย่าง หมดสิ้นทรัพย์สินก็ไร้เพื่อนบ้าน โดนเทเหมือนคนไม่เคยมีเพื่อนเลยสักคนแต่เราอยู่ได้และยังไม่ตายหรอกคะ เป็นยังไงคะได้ยินแล้วเสียใจไหมที่บ้านฉันยังอยู่มาได้” หทัยรัตน์เริ่มกลั้นน้ำตาไม่ได้ อยู่มาได้แต่สำหรับเธอเหมือนตายทั้งเป็น

ครอบครัวเขาใช้เงินฟาดหัวคนไร้ค่าเช่นเธอ ลืมยากเหลือเกิน สมเพชตนเองไม่มีวันลืมเลือน

“เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับฉัน ที่ฉันไม่พอใจเธอเพราะกล้าเดินหนีทั้งที่ฉันพูดไม่จบ จำไว้คนในครอบครัวเธอไม่ว่าใครก็ทำอะไรฉันไม่ได้ กับเธอฉันไม่ได้ใช้เพื่อทำให้ใครเจ็บก็แค่สนองเมื่อเธอเสนอ”

“ถ้าการที่คนเมามายคนนั้นเข้ามาหาฉันถึงในห้องนอน ใช้ทุกวิธีทางเพื่อให้ฉันสมยอมเป็นของเขาเรียกว่าเป็นการเสนอก็แล้วแต่เขาจะคิด เขาหลอกตนเองได้ คนอื่นอาจจะเชื่อเขา แต่ฉันรู้ดีที่สุดอะไรเป็นอะไร”

“ฮือๆๆๆ” หทัยรัตน์ร้องไห้จนได้ เบือนหน้าไปทางอื่น

  

“ลาอีกครั้ง เจอกันก็อย่าทักทายให้เสียเวลาเลยถ้ามาพูดทำลายน้ำใจกันแบบนี้ สมใจคุณแล้วก็ปล่อยฉันไป และถ้าคุณคิดเสียว่าเด็กสาวคนนั้นตายไปเสียแล้ว ตายไปนานแล้วตามที่ครอบครัวคุณต้องการก็ดี จะได้ไม่ต้องเสียเวลามาทักทาย”

“เธอ” ศศินกุลเลิกอึ้ง “มานี่คิดเหรอจะได้ไปง่ายๆ พูดไม่เข้าหูขนาดนี้แล้ว” ศศินกุลไม่คิดจะโดนตอกกลับมาอย่างนี้จากใบหน้าอ่อนเยาว์  ลากมือเล็กไปที่รถตน

“ปล่อยนะปล่อยฉัน” มะนาวร้องมองหาคนช่วย

“ไม่มีใครมาช่วยหรอก ใส่แหวนฉันอย่างนี้ คงอยากเป็นสะใภ้บ้านฉันอยู่ใช่ไหมบอกมาเถอะน่า บทเล่นตัวพอแล้ว พอเถอะ ไปหาวันก่อนยังส่งสายตาอ้อนวอน วันนี้อย่าเล่นละครเพื่อนกลบเกลื่อนความในใจเลย มานี่ เสนอให้แล้วอย่าดิ้น”

“ปล่อยนะคนหลงตัวเอง ไม่อย่างนั้นฉันจะร้องตะโกนให้คนมาช่วย ”

ศศินกุลรัดร่างเล็กอวบอัดให้เธอหันมาหาตน ทุกสัดส่วนสาวสะพรั่งแนบร่างใหญ่จนชายหนุ่มรู้สึกคึกคัก

บ้าน่านายศิน เราไม่ชอบผู้หญิงแบบนี้ แม้บอกตัวเองแบบนั้นแต่ใบหน้าหวานที่กำลังโกรธก็เพิ่มความคึกคะนองให้ผู้ชายอย่างศศินนัก ยิ่งใกล้ยิ่งน่าหลงใหล ชายหนุ่มอดใจไม่ได้ก้มหน้าลงหวังจูบลงบนปากร้ายกาจ หทัยรัตน์ตะลึงเบี่ยงหน้าหนี เลยโดนหอมแก้มขาวนวลเข้าจังๆ ศศินกุลยิ้ม “เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก”

“มายุ่งกับฉันอีกทำไมปล่อย ไหนว่ารังเกียจ สักวินาทีไม่อยากคุย” มะนาวเริ่มโกรธจนหน้าแดง ความอายที่โดนจูบไม่เท่าความน้อยใจคนด้านหน้า

“แค่ไม่อยากให้เธออย่ามาทำปากแข็ง ยังอยากเป็นผู้หญิงของฉันอยู่เลยใส่แหวนไว้ ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ฉันจะมอบสิ่งที่เธอต้องการให้นะ แถมเงินให้ด้วยดีไหม ลำบากนี่น่าไม่อย่างนั้นคงไม่ออกล่าเหยื่อยามราตรีอย่างนี้”

มะนาวสูดลมหายใจลึกๆ ความหงุดหงิดในวันแดงเดือดทำให้เธอต้องพยายามอย่างมาก “ออจริงด้วย เงิน ใครก็ต้องการ” เสียงอ่อนหวานว่า หญิงสาวจับหน้าอกกว้างที่ทำใจสั่นมาแล้วซุกซบนิ่ง ศศินกุลยิ้มมุมปากคิดว่าจอมพยศที่แท้ก็แค่เล่นตัวไปเท่านั้นเอง “แบบนี้สิ อย่าหลอกตนเอง” เขาจึงว่า

“ใช่ ฉันจะไม่หลอกตนเอง” มะนาวแหงนมองใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่เคยลืม

“ถ้าอย่างนั้นไปกัน” ศศินกุลเลิกกอดรัดร่างหอมกรุ่น ทว่าพอปล่อยให้เธอเป็นอิสระชายหนุ่มก็ตัวงอด้วยความเจ็บเมื่อเล็บยาวๆ ขีดข่วนลงมาตรงหน้าอกที่กระดุมเปิดเปลือยสองเม็ด

“โอ้ย!” ชายหนุ่มร้อง เอื้อมมือจับคนที่ทำร้าย แต่เธอก็วิ่งออกไปและโบกรถได้หายขึ้นรถไปเสียแล้ว “บ้าจริงๆ ยายมะนาวหนามแหลม” ศศินกุลจับหน้าอกที่เป็นทางเล็บมีรอยเลือดซิบ

เขากัดฟันกรอด เราจะได้เห็นดีกันหทัยรัตน์ โอ้ย! เล็บยาวจิบฉิบเลยวะ

 

 “ไปไหนมาวะนานจริง” สมาการมองเพื่อนด้วยความสงสัย ศศินไม่ตอบสายตามองผู้ชายผู้หญิงที่มานั่งตรงที่นั่งตน ใบหน้าชายหนุ่มพลันบึ้ง เบลินดาลุกขึ้นมาดึงคู่ควงนั่งข้างตน “นั่นสิคะนานจริง ”

“ทำไมมีอะไรวะ” ศศินกุลติดกระดุมเสื้อเชิ้ตรับแก้วเครื่องดื่มจากคู่ขา

“จะแนะนำพ่อเลี้ยงสืบศักดิ์ให้รู้จักและคุณมิรา”

สมาการไม่รู้จักมิราเพราะตอนศศินกุลมีสัมพันธ์กับหญิงสาวเขาต้องการปิดเป็นความลับตามประสาชายที่อยากโสดอยู่ เจ้าของผับใหญ่จึงพูดเรื่อยๆ ไม่ได้สนใจสายตามิราซึ่งมองดูศศินกุลด้วยความแค้นความรักที่ฝังลึกในใจ

ทิ้งเธอไปแล้วไปหมั้นกับยายมะนาว เธอไม่มีวันลืมการทรยศหักหลังครั้งนั้นแม้เธอจะบอกใครๆ ที่พอจะรู้ว่าห่างกันเพราะเบื่อความเจ้าชู้ของศศินกุลก็ตาม

“สวัสดีครับ” พ่อเลี้ยงเมืองเหนือโอบมิราอยู่ทักทายเพื่อนของเพื่อน

ศศินกุลยืนมือทักทายตอบ สมาการพูดไปเรื่อยว่าหนุ่มนักเรียนนอกก็แบบนี้ หนุ่มทั้งสามคุยกันจนไม่สนใจสาวๆ เบลินดาจึงแนะนำตัวบ้าง มิรามองดาราสาวอย่างดูแคลน

ไม่นานคงตกกระป๋องยังมีหน้ามาทำตัวเป็นเจ้าของคนอย่างศศินกุลน่าตลกนัก

ไอโฟนศศินกุลดังขึ้นชายหนุ่มขอตัวไปรับเห็นเป็นสายจากที่บ้าน มิราขอตัวเข้าห้องน้ำ อันที่จริงเป้าหมายเพื่อตามอดีตคนรักไป

“ยังติดแม่เหมือนเดิมนะศินคุณไม่เปลี่ยนเลย”

ศศินกุลมองมิราด้วยสายตาเย็นชา “ตามมาทำไม”

“แค่อยากถามว่าคุณทิ้งยายนาวมาควงยายดาราของปลอมทั้งตัวเนี่ยนะ ช่างน่าขำ แต่น้องสาวฉันก็สมควรเจอคนที่ดีกว่าคุณ คิดแล้วก็ควรดีใจแทนยายนาว”

“คิดหรือว่าผมจะจริงจังกับน้องสาวคุณ ฝันลมๆ แล้งๆ”

มิราดวงตาพลันสดใสปากแกล้งว่า

“คุณก็ยังเสเพลเหมือนเดิม ยายนาวทั้งสาว สด ยังมัดใจคุณไม่ได้ แต่ไม่เป็นไรสมาการคงพูดให้ฟังบ้าง ใครๆ ก็อยากเป็นแฟนยายนาวทั้งนั้น เรื่องนั้นฉันไม่สนหรอก ไม่มีคุณยายนาวก็ขายได้”

สายตาคมจ้องมองมิรา “เหรอ จะบอกว่าเละเหมือนพี่สาวเหรอ ไม่ต้องบอกก็พอเดาได้”

“ศศิน หยาบคาย” มิราเม้มปาก อยากตบหน้าเฉยชานัก

“ทำไมพูดแทงใจดำเหรอ จะให้ผมพูดหรือไงสาเหตุที่แท้ที่เราต้องเลิกกันเพราะใคร”

มิราขมวดคิ้วเธอเป็นวัวสันหลังหวะ หรือว่าศศินจะรู้เรื่องอะไรที่เธอปกปิดเขาไว้ในตอนนั้น ไม่น่าเป็นไปได้ เพราะความเมาแท้ๆ ทำให้เธอเผลอมีสัมพันธ์กับเพื่อนของเพื่อนศศินกุลและเกิดขึ้นหลายต่อหลายครั้ง

“เข้าไปเถอะเรื่องมันนานจนผมอยากลืม อย่ามาพล่าม”

“ก็ดี อย่ามายุ่งกับยายนาวอีกก็แล้วกันเดี๋ยวจะกลืนน้ำลายตนเองเปล่าๆ ถึงวันนั้นเมื่อไหร่ฉันจะหัวเราะให้สนุกเชียว ฉันเห็นนะคุณมองน้องฉันสายตาไม่กระพริบ ปากว่าไม่แต่ตาไม่ขยับไปไหน” มิรายังหยั่งเชิง

“บอกน้องสาวเธอดีกว่าไหมข้อนี้” ศศินกุลเดินเข้าข้างใน มิรากำหมัดแน่นแค้นหัวใจที่อดีตคนรักดูไม่สนใจเธอเลย

ไม่เป็นอย่างที่คิดหรือยังไง มิราคิดมาตลอดว่าเขาทำทุกอย่างกับมะนาวเพื่อประชดเธอ มิราคิดวุ่นวายใจเพราะเมื่อได้ใกล้ชิดอดีตคนรักเธอรู้ว่าหัวใจยังหวั่นไหวเพราะเขาอยู่มากทีเดียว

เธออยากได้เขาคืนมาครอบครองเหลือเกิน เช่นวันวานแต่เรื่องยายมะนาว ทำไมศศินกุลพูดแบบนั้น?


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณสำหรับเหรียญกำลังใจค่ะ"

ลิขิตนางฟ้า


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha