รอยพิศวาสมาเฟีย (จบแล้ว)

โดย: สลิลฉัตร



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : ข่าวใหญ่เป็นเหตุ 100%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป




Pink, Flower, Tree, Bloom, Spring




เธอได้เจอกับฉันแน่แม่บรรณาธิการสาวพิษร้าย รับรองฉันจะทำเธอเจ็บแบบเดียวกับที่ฉันรู้สึกในตอนนี้ อลัน หยาง คิดอาฆาตในใจก่อนจะกระชากกุญแจรถจากมือคนขับรถส่วนตัวพร้อมทั้งสั่งไม่ให้เหล่าบอดี้การ์ดตามเขาไปเพราะไม่อยากให้แตกตื่น

ทันทีที่มาถึงจุดหมายร่างสูงภูมิฐานของนักการเมืองหนุ่มก้าวลงจากรถสปอร์ตสีดำเงา ก่อนจะย่างก้าวเข้าด้านในออฟฟิศของหนังสือพิมพ์ฮ่องกงเดลี่ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่จับจ้องพุ่งตรงมาที่นักการเมืองหนุ่มตามด้วยเสียงซุบซิบหึ่งระงมที่เล็ดรอดชื่อของเขาออกมาอย่างชัดเจน

“ผมต้องการพบบรรณาธิการของที่นี่” ชายหนุ่มถอดแว่นตาดำก่อนจะบอกความจำนงในการมา

เหล่าพนักงานของหนังสือพิมพ์ฮ่องกงเดลี่ที่กำลังตกตะลึงต่อการมาเยือนของนักการเมืองหนุ่มผู้มีข่าวฉาวในขณะนี้ต่างชี้มือไปทางห้องทำงานของรีลีนบรรณาธิการสาวหัวแข็งของพวกเขา 

นักการเมืองหนุ่มยิ้มโปรยเสน่ห์ให้กับสาวๆเป็นการทิ้งท้ายก่อนจะสาวเท้าไปยังห้องทำงานของทายาทหนังสือพิมพ์ชื่อดังที่ทำเขาเจ็บแสบจนต้องเดินทางมาที่นี่

ชายหนุ่มเปิดประตูห้องทำงานหญิงสาวโดยไม่คิดจะเคาะก่อนตามมารยาท เพราะเขาถือว่าไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้นกับคนที่หยิบเอาชื่อเสียงของเขามาขายโดยไม่คำนึงถึงความผิดถูก

“คุณ!” รีลีนอุทานด้วยความตกใจก่อนที่เธอจะปรับสีหน้าให้เคร่งขรึมตามเดิม

“ขอโทษที่ถือวิสาสะเข้ามาโดยไม่ได้เคาะประตู พอดีผมคิดว่าคงไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น” นักการเมืองหนุ่มทรุดกายลงนั่งยังเก้าอี้รับแขกตรงข้ามโต๊ะทำงานหญิงสาว

น้ำเสียงและสายตาดูถูกของชายหนุ่มทำเอาบรรณาธิการสาวผู้ไม่เคยยอมใคร เพราะเธอถือคติใครดีมาก็ดีตอบหากใครร้ายมาเธอก็พร้อมจะชนแบบไม่ถอยเช่นกัน

“ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันไม่ถือพวกวางท่าวางอำนาจ โดยเฉพาะนักการเมืองดิฉันยิ่งไม่ถือสาใหญ่เลยค่ะ”  รีลีน กระตุกยิ้มมุมปากพร้อมกับมองอีกฝ่ายด้วยสายตาท้าทายไร้อาการเกรงกลัว

 “ดูเหมือนคุณจะตั้งแง่กับนักการเมือง ไม่ทราบว่าเคยมีอะไรกับนักการเมืองหรือเปล่าครับ” ชายหนุ่มถามพลางไล่สายตามองมองอีกฝ่ายตั้งแต่ดวงหน้าหวานที่ทำให้เขาแทบตะลึงราวกับต้องมนต์ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้เห็น ไล่มาจนถึงลำคอระหงขาวนวลจนมาสะดุดที่อกอวบใหญ่ภายใต้ชุดทำงานสีเรียบที่เขาแค่มองก็รู้ได้ว่าผู้หญิงคนนี้น่ารักน่าเสน่หาไม่ใช่น้อย

“ก็เพราะมีนักการเมืองแบบคุณมั้งคะ ฉันถึงได้ตั้งแง่ด้วยความรังเกียจ” หญิงสาวสวนกลับด้วยวาจาเผ็ดร้อนอย่างไม่เกรงกลัวอีกฝ่าย

อลัน หยางถึงกับควันออกหูกับความอวดดีปากเก่งของบรรณาธิการสาว ร่างสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะย่างสามขุมเข้าไปหาคนปากกล้าอวดดีที่ก่อเชื้อไฟในใจของเขาจนลุกโชน

“ออกไปนะ ถ้าคุณเฉียดเข้ามาใกล้ฉันอีกล่ะก็คุณได้เป็นข่าวใหญ่แน่แล้วทีนี้อนาคตทางการเมืองของคุณจะจบลงอย่างไม่ต้องสงสัย”  หญิงสาวขู่ฟ่อทั้งที่ภายในใจไหวระทึกกับทุกย่างก้าวของนักการเมืองหนุ่ม รีลีนไม่กล้าแม้แต่จะลุกจากเก้าอี้ทำงาน แม้ว่าร่างสูงจะก้าวเข้ามาประชิดเธอก็ตาม

“ฮึๆ คุณนี่เหมือนเด็กเล็กๆเลยนะ ตื่นตระหนกตกใจเหมือนเด็กๆแล้วก็เที่ยววิ่งไปฟ้องคนโน้นคนนี้” ชายหนุ่มมองดูร่างบางที่หวาดกลัวเขาอย่างเห็นได้ชัดแต่ยังคงแสดงความเก่งกล้าไม่ต่างจากหนูพยายามข่มราชสีห์

รีลีนยกหูโทรศัพท์เพื่อเรียกเลขาฯส่วนตัวเข้ามาช่วยเธอ แต่เธอก็ไม่ไวพอเมื่อชายหนุ่มกระชากร่างบางเข้ามาประทบอกแกร่งก่อนจะกดกระแทกริมฝีปากร้อนระอุลงบนกลีบปากอ่อนละมุนสีหวาน

อลันบดเคล้าเค้นคลึงความนุ่มหวานอย่างย่ามใจ ลิ้นร้อนเกี่ยวรัดเรียวลิ้นเล็กๆเพื่อปลุกปั่นความวาบหวามให้หญิงสาวในอ้อมกอดรู้สึกหวามไหว ความร้อนลุ่มภายในกายลุกโชนเมื่อมือหนากอบกุมอกอวบใหญ่ภายใต้ชุดทำงานอันแสนมิดชิดของหญิงสาวที่ซ่อนเรือนร่างอันเย้ายวนไว้

“เพิ่งรู้นะว่าบรรณาธิการสาวสวยอย่างคุณจะอวบอิ่มเต็มไม้เต็มมือแบบนี้ ถ้าอยากทำงานพิเศษนอกเหนือจากงานหนังสือล่ะก็บอกผมได้นะ ผมยินดีจ่ายไม่อั้นแลกกับการได้ชื่นฉ่ำกับคุณบนเตียง” ชายหนุ่มพูดชิดแก้มนวลร้อนผ่าวของคนตัวเล็ก ก่อนจะก้าวออกจากห้องทำงานของหญิงสาวด้วยความพึงใจในรสหวานซ่านละมุนติดตรึงใจจนเขาต้องทำทุกวิธีทางเพื่อให้ได้เธอมาสั่นระริกใต้ร่างบนเตียงกับเขา

เผี๊ยะ!

“คนสารเลว” รีลีนแหวใส่ด้วยความโกรธเกรี้ยวหลังจากฟาดฝ่ามือลงบนแก้มสากระคายของนักการเมืองหนุ่มที่เพิ่งล้วงเกินเธอด้วยความจาบจ้วงแสดงถึงการดูถูกที่ชายหนุ่มมีต่อเธอ

“ถึงผมจะสารเลวที่จูบคุณ แต่คุณก็เลวไม่แพ้กันที่ขายข่าวของผมให้กับนิวส์ไทม์เอาไปยำโดยปราศจากความเป็นจริง” นักการเมืองหนุ่มกระชากข้อมือบางของหญิงสาวพร้อมกับบีบรัดอย่างแรงด้วยเพลิงโทสะไม่ต่างกัน

รีลีนใช้มือข้างที่ว่างสะบัดใส่ซีกหน้าคมคายของชายหนุ่มเต็มแรง แต่อีกฝ่ายเหมือนจะอ่านความคิดของเธอออกคว้าข้อมือของหญิงสาวก่อนจะรั้งร่างบางเข้าประอกด้วยความจงใจที่จะเบียดชิดความอวบใหญ่ที่เขาเพิ่งสัมผัสไปด้วยความถวิลหา

“คิดหรือว่าผมจะยอมให้คุณตบอีกเป็นครั้งที่สอง” นักการเมืองหนุ่มพูดน้ำเสียงเยือกเย็น ดวงตาคมกล้าฉายชัดที่เปลวเพลิงแห่งโทสะที่แล่นเป็นริ้วๆ

บรรณาธิการสาวดิ้นรนขัดขืนสุดกำลังเพื่อให้หลุดพ้นจากกายแกร่งที่โอบรัดจนเธอเจ็บร้าวไปทั้งตัว แต่เรี่ยวแรงของหญิงสาวหรือจะสู้แรงผู้ชายตัวโตหุ่นนักกีฬาอย่างอลัน หยาง

“ปล่อยฉันนะคุณอลัน ไม่อย่างนั้นฉันจะร้องให้ลั่นออฟฟิศเลย คราวนี้คุณได้เป็นข่าวดังอีกรอบ” หญิงสาวขู่ฟ่อพร้อมกับสบตามตาคมดุของชายหนุ่มอย่างท้าทาย

“ก็เอาสิ ถ้าคุณอยากจะดังไปด้วย เพราะข่าวฉาวครั้งใหม่จะไม่ใช่ผมกับแพมมี่ แต่เป็นบรรณาธิการสาวของฮ่องกงเดลี่อย่างคุณ” นักการเมืองพูดชิดกกหูขาวสะอาดพร้อมกับรั้งร่างบางที่ดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดให้เบียดชิดแนบสนิทกับแผงอกกว้างของตนอย่างจงใจ

ในระหว่างที่ทั้งสองกำลังยื้อยุดกันอยู่นั้นเสียงเคาะประตูที่เปรียบเสมือนเสียงสวรรค์สำหรับรีลีนที่ทำให้ชายหนุ่มยอมผละจากเธอ

“วันนี้เป็นแค่การเริ่มต้นทักทายกันเท่านั้น เราต้องได้ฟาดฟันกันชนิดถึงใจแน่นอนรีลีน” ชายหนุ่มพูดทิ้งท้ายก่อนจะก้าวออกจากห้องหญิงสาวด้วยความพึงใจเล็กๆกับความหอมหวานที่ยังกำซาบตราตรึงในความรู้สึกของชายหนุ่ม หากแต่สายตายังคงหรี่มองชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าห้องทำงานหญิงสาวอย่างไม่ถูกชะตานัก

คนน่ารังเกียจรีวรินทร์รีบใช้หลังมือถูริมฝีปากตัวเองอย่างแรงด้วยความโมโห แต่กลับปราศจากความรังเกียจอย่างที่ปากเธอพร่ำบอกชายหนุ่ม หญิงสาวรีบหยุดการกระทำนั้นทันทีเมื่อเฉินซื่อ เหวิน ตากล้องหนุ่มของทางฮ่องกงเดลี่ก้าวเข้ามาพอดี



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนผลงานขอ'ไรเตอร์นะคะ นักอ่านคือแรงใจของนักเขียน"

สลิลฉัตร


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha