รอยพิศวาสมาเฟีย (จบแล้ว)

โดย: สลิลฉัตร



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : คุณตบผมจูบ 70% NC+


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


Flowers, Nature, Plant, Spring, Plants




“ผมดูน่ารังเกียจมากนักใช่ไหมในสายตาคุณ” นักการเมืองหนุ่มถาม ดวงตาคมดุฉายชัดถึงเปลวเพลิงแห่งโทสะในขณะที่มือหนาบีบรัดต้นแขนกลมกลึงของหญิงสาวเต็มแรงด้วยความกรุ่นโกรธ

“ใช่ รู้ไว้ด้วยว่าคุณมันน่ารังเกียจ” รีวรินทร์เน้นชัดในคำว่ารังเกียจพร้อมกับจ้องมองสายตาคมดุด้วยแววตาเดือดดาลอย่างไม่เกรงกลัวชายหนุ่ม

อลัน หยางฉุนขาดเมื่อเห็นสายตาที่แสดงถึงความรังเกียจเดียดฉันท์ของหญิงสาวที่มีต่อเขาแล้วความอยากได้อยากเอาชนะก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันทีตามวิสัยของผู้ไม่เคยแพ้ใครและไม่เคยยอมให้ใครมาสาดคำด่าใส่หน้าเขาเหมือนอย่างที่หญิงสาวทำ

“เกลียดผมให้มากๆเลยนะคนสวย เพราะผมจะทำให้คุณต้องสยบแทบเท้าพร้อมกับอ้อนวอนร้องขอด้วยความปรารถนาอันเร่าร้อนจนคุณต้องหลอมละลายภายใต้ร่างผมบนเตียงอันแสนนุ่ม และตอนนี้ผมก็ไม่อยากกินแล้วมื้อเย็นเพราะอยากกินผู้หญิงปากดีอย่างคุณแทน” นักการเมืองหนุ่มเปลี่ยนใจกะทันหันพร้อมกับโอบเอวคอดกิ่วของบรรณาธิการสาวช่างพยศเดินตรงไปยังรถสปอร์ตสีดำเงาของตนที่จอดอยู่ไม่ไกลจากจุดนั้น ทันทีทีมาถึงรถซึ่งมีเหล่าบอดี้การ์ดยืนคอยเปิดประตูให้อย่างรู้งาน

“ไม่นะ ฉันไม่ไปกับคุณ ปล่อยฉันคุณอลันก่อนที่ฉันจะฟ้องคุณฐานลิดรอนสิทธิส่วนบุคคลและกักขังหน่วงเหนี่ยว” หญิงสาวงัดข้อกฎหมายมาขู่เพื่อหวังจะให้ชายหนุ่มปล่อยเธอไป แต่ดูเหมือนเธอจะคิดผิดเพราะนอกจากเขาจะไม่ได้สนใจในคำขู่ของเธอแล้วยังปลดเนคไทด์จากคอเพื่อมัดข้อมือบางของเธอไว้เสียอีก

“คิดว่าคำขู่แบบเด็กๆของคุณจะทำให้ผมกลัวหรือคนสวย” ชายหนุ่มดันร่างบางเข้าไปยังเบาะหลังของรถก่อนที่เขาจะตามเข้าไปหลังจากส่งสัญญาณกับบอดี้การด์ให้คอยสังเกตการณ์บริเวณด้านนอก เพราะเขาแค่ต้องการให้บทเรียนเล็กๆน้อยๆกับคนปากดีเท่านั้น

“คุณจะทำอะไร” หญิงสาวถามน้ำเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัวพร้อมกับกระถดถอยหนีเมื่อชายหนุ่มเข้ามานั่งเบียดชิดกับเธอ

“ที่ถามนี่เพราะคิดว่าผมจะปล้ำคุณในรถอย่างนั้นหรือ” อลันถามยียวนจ้องมองร่างบางตรงหน้าราวกับเป็นขนมหวานแสนอร่อยที่เขาอยากจะลองลิ้มชิมรสเสียเหลือเกินเพราะความหวานละมุนที่ได้สัมผัสเมื่อตอนบ่ายยังติดตรึงใจเขาจนกระทั่งตอนนี้

“หยุดพูดแล้วก็หยุดความคิดทุเรศๆ ก่อนที่คุณจะกลายเป็นข่าวใหญ่อีกครั้ง”  รีลีนขู่ฟ่อทั้งที่ภายในใจหวาดหวั่นด้วยกลัวว่าชายหนุ่มจะทำอะไรบ้าๆกับเธอเหมือนเมื่อตอนบ่าย 

 “ผมยังว่าคนที่คิดทุเรศน่าจะเป็นคุณมากกว่าไม่ใช่ผม” อลันโน้มกายเข้าหาร่างบางที่ถอยหลังหนีจนแผ่นหลังชิดกับประตูรถ หญิงสาวรีบยกมือบางดันร่างแกร่งให้ออกห่างเมื่อจมูกโด่งคมของชายหนุ่มเฉียดใกล้ใบหน้าเธอจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของนักการเมืองหนุ่ม

“ถอยไปห่างๆฉันเลยนะ ยี้ คนทุเรศ” รีวรินทร์แหวใส่เสียงลั่นก่อนจะรวมรวมเรี่ยวแรงที่มีผลักคนตัวโตจนหงายหลัง บรรณาธิการสาวไม่รอช้ารีบปลดล็อคเพื่อเปิดประตูรถ แต่ด้วยเทคโนโลยีสุดล้ำของพาหนะหรูระดับนักการเมืองหนุ่มจึงไม่ใช่แค่กดปุ่มล็อคแล้วประตูจะเปิดออกเหมือนอย่างที่หญิงสาวคิด

“ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย” หญิงสาวตะโกนร้องขอความช่วยเหลือด้วยอาการลนลานเมื่อประตูรถที่เธอพยายามทั้งผลักทั้งดันไม่มีที่ท่าว่าจะเปิดออกเลยสักนิด หญิงสาวจึงเปลี่ยนมาใช้วิธีขอความช่วยเหลือจากคนด้านนอก

นักการเมืองหนุ่มปราดเข้าไปกระชากร่างบางของคนหญิงสาวที่กำลังโวยวายลั่นรถเต็มแรงก่อนจะโอบรัดด้วยวงแขนแข็งแรง

“แรงดีนี่ขนาดผลักจนผมล้มหงายได้อย่างนี้เราก็คงเป็นคู่ที่ช่างเหมาะสมลงตัวเพราะต่างฝ่ายต่างแรงดีทั้งคู่ แบบนี้ได้ฟัดกันสนุกทั้งคืน ฮ่าๆๆ” นักการเมืองหนุ่มพูดยั่วพร้อมกับดันร่างบางในอ้อมกอดลงกับเบาะรถพร้อมกับฉกวูบลงบนกลีบปากแสนหวานอย่างอดใจไม่ไหว

อลัน หยางเพิ่มแรงกดบดเคล้าลงบนกลีบปากนุ่มละมุนอย่างจงใจเมื่อร่างบางเบื้องใต้แผลงฤทธิ์ด้วยการกระหน่ำกำปั้นเล็กๆลงบนหลังไหล่ของเขา

“อื้ม อื้อ” บรรณาธิการสาวร้องอู้อี้ในลำคอเมื่อลิ้นร้อนแทรกลึกซอกซอนภายในอุ้งปากเล็กๆของเธออย่างไม่มีวี่แววว่าจะอิ่มเอมจนกระทั่งเรี่ยวแรงที่กระหน่ำตีลงบนบ่าไหล่ของชายหนุ่มค่อยๆอ่อนแรงลงในที่สุดเจอพิษจูบอันเร่าร้อนของเขาแผดเผาไปทั่วช่องปากลามเลียไปทั่วร่างจนเธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปหมด ความต้องการที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนร่ำร้องให้เธอตอบสนอง ชายหนุ่มผู้ตกอยู่ในห้วงแห่งเพลิงปรารถนาโอบกระชับร่างบางให้แนบชิดมากยิ่งขึ้นจนทรวงอกอวบเบียดชิดกับแผงอกแกร่ง นักการเมืองหนุ่มผู้ช่ำชองในเกมรักรู้สึกได้ถึงความนุ่มหยุ่นที่ปลุกเร้าจนภายในกายร้อนลุ่มมากขึ้นเป็นทวีคูณ

“ถึงกับหมดแรงเลยหรือคนเก่ง” ชายหนุ่มถอนจุมพิตร้อนหลังจากดื่มด่ำความหอมหวานดั่งคาราเมลรสเลิศเพื่อลิ้มรสผิวเนื้อนวลบริเวณซอกคอขาวเนียนของร่างบางในอ้อมกอด

“อื๊ย อ๊ะ”  รีวรินทร์ถึงกับครางออกมาเมื่อริมฝีปากร้อนพรมจูบไปตามลำคอระหงไล่ลงมาจนถึงรอยแยกของสาบเสื้อ ชายหนุ่มผู้ตกอยู่ในห้วงอารมณ์เสน่หาไม่รีรอที่จะชื่นชมความงามที่ถูกปิดซ่อนภายใต้เสื้อทำงานอันมิดชิดที่หญิงสาวสวมใส่ มือหนาค่อยๆปลดกระดุมเสื้อของบรรณาธิการสาวปากกล้าที่นอนอ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรง

อลันแทบลืมหายใจเมื่อความอวบใหญ่ละลานตาปรากฏยังเบื้องหน้า กระตุ้นความต้องการภายในกายให้พลุ่งพล่านจนแทบข่มไว้ไม่อยู่จนต้องก้มลงสัมผัสผิวเนื้อบริเวณนั้นอย่างเร่าร้อน

“ปล่อยนะ คนฉวยโอกาส” รีวรินทร์รวบรวมสติกลับคืนมาพร้อมกับผลักร่างสูงที่กำลังรุกรานเธอเสียหลักล้มหงายไปอีกทางก่อนที่หญิงสาวพุ่งตัวไปยังด้านรถหมายจะใช้เสียงแตรเป็นตัวช่วยให้เธอรอดพ้นจากคลาสโนว่าตัวร้ายอย่างอลัน หยาง นักการเมืองหนุ่มจอมฉาว

“จะหนีไปไหนแม่คนเก่ง” ชายหนุ่มกระชากเอวบางของบรรณาธิการสาวปากกล้าที่พยายามขืนตัวเองเพื่อไปยังเบาะหน้าฝั่งคนขับให้กลับมายังเบาะหลังอีกครั้งพร้อมกับรวบข้อมือบางทั้งสองข้างของหญิงสาวตรึงไว้กับเบาะกว้างเพื่อไม่ให้ดิ้นหนีเขาไปได้อีกก่อนจะก้มลงสร้างรอยช้ำจ้ำแดงด้วยการขบเม้มผิวเนื้อนวลซอกคอขาวเนียนของบรรณาธิการสาวปากกล้า

ในขณะที่นักการเมืองหนุ่มกำลังเพลิดเพลินกับการตอกย้ำสัมผัสร้ายบนผิวกายของหญิงสาวใต้ร่างต้องสะดุดลงเมื่อเสียงเคาะกระจกของบอดี้การ์ดที่รอผู้เป็นนายอยู่ด้านนอก

“ฮึๆ วันนี้ทักทายกันแค่พอหอมปากหอมคอ คราวหน้าเราค่อยมาแนบสนิทกันแบบถึงเนื้อถึงตัวก็แล้วกัน” อลันยิ้มพรายจ้องมองร่างบางเกือบเปลือยด้วยความสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา หญิงสาวอาศัยช่วงเวลาที่ชายหนุ่มเผลอดิ้นรนจนหลุดพ้นจากการเกาะกุมของมือแกร่งก่อนจะฟาดฝ่ามือบางลงบนแก้มสากระคายของคลาสโนว่าหนุ่มเต็มแรง

“ฉันจะแฉให้คุณหมดอนาคตทางการเมืองเลยคอยดู” หญิงสาวแหวใส่ด้วยความอารมณ์แค้นเคืองเพราะถูกชายหนุ่มล่วงเกินชนิดถึงเนื้อถึงตัว อลัน หยางไม่ตอบแต่กลับกระชากร่างบางของหญิงสาวเข้ามาประชิดแล้วกระแทกริมฝีปากร้อนลงบนกลีบปากนุ่มละมุนอย่างแรงด้วยอารมณ์โกรธกรุ่นที่หญิงสาวกล้าตบหน้าเขา 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนผลงานขอ'ไรเตอร์นะคะ นักอ่านคือแรงใจของนักเขียน"

สลิลฉัตร


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha