รอยพิศวาสมาเฟีย (จบแล้ว)

โดย: สลิลฉัตร



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 7 : คุณตบผมจูบ 100% NC+


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


Natural, Plant, Flowers, Cherry, Japan




เสียงเคาะกระจกดังขึ้นอีกครั้งทำให้ชายหนุ่มจำต้องถอนจุมพิตร้อนจากกลีบปากแสนหวานที่แตกยับเพราะแรงกดบดเคล้าอันหนักหน่วงของเขา อลันกระตุกยิ้มมุมปากด้วยความพึงใจหลังจากปราบพยศบรรณาธิการสาวปากดีที่รีบจัดการเสื้อผ้าของตนเองให้เข้าที่อย่างลวก

“ผมจะออกไปรอเชิญคุณแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนจะก้าวออกจากรถเพราะผมไม่อยากให้คนของผมมองว่าเราเข้ามาทำอะไรสนุกๆกัน” อลันพูดทิ้งท้ายเพื่อสร้างความเจ็บใจให้กับหญิงสาวก่อนจะก้าวลงจากรถ

รีลีนกัดริมฝีปากตัวเองด้วยความขุ่นเคืองตัวเองที่ไม่สามารถทำอะไรชายหนุ่มได้เลยนอกจากยอมให้เขากระทำจาบจ้วงบนเนื้อตัวเธอ คนสารเลว หญิงสาวก่นด่าชายหนุ่มในใจพร้อมกับใช้หลังมือถูริมฝีปากตนเองเพื่อลบรอยสัมผัสริมฝีปากร้อนจากชายหนุ่มให้ออกไปจากความรู้สึก แต่ยิ่งเธอเช็ดแรงมากเท่าไรกับยิ่งทำให้รู้สึกมากขึ้นไปอีก

 “ไม่รีบลงมาล่ะคุณหรือว่าจะรอให้ผมสานต่อให้จบเพราะเกิดสนุกและติดใจขึ้นมา” อลันเปิดประตูรถก่อนจะชะโงกหน้าเข้าไปถามหญิงสาว

บรรณาธิการสาวกำมือแน่นเพื่อข่มอารมณ์โกรธกรุ่นไว้ในใจแล้วค่อยๆก้าวลงจากรถก่อนจะฟาดฝ่ามือบางลงบนในหน้าคมคายของนักการเมืองหนุ่มอีกครั้งท่ามกลางสายตาของเหล่าบอดี้การ์ดนับสิบชีวิตที่ยืนตะลึงเพราะคิดไม่ถึงว่าเธอกล้าทำแบบนี้ต่อหน้าลูกน้องมากมาย

“หวังว่าคงพอจะช่วยให้คุณเรียกความเป็นสุภาพบุรุษกลับคืนมาได้บ้างไม่มากก็น้อย” รีวรินทร์ยิ้มเยาะด้วยความสะใจแล้วเดินจากตรงไปยังพาหนะของตน

อลันยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเองอย่างนึกไม่ถึงว่าหญิงสาวจะกล้าตบหน้าเขาต่อหน้าลูกน้อง ชายหนุ่มไม่ปล่อยโอกาสให้หญิงสาวได้ทำเขาเพียงฝ่ายเดียวในเมื่อเขาอายเธอก็ต้องรู้สึกอายไม่ต่างจากเขา เมื่อคิดได้ดังนั้นอลัน หยางก็รีบปราดเข้าไปกระชากร่างบางของบรรณาธิการสาวเข้ามากอดรัดแล้วก้มลงแนบริมฝีปากร้อนบดเคล้ารุนแรง หนักหน่วงต่อหน้าเหล่าบอดี้การ์ดที่ยืนตะลึงกับภาพตรงหน้า นักการเมืองหนุ่มจงใจกดกระแทกริมฝีปากร่างบางในอ้อมกอดที่พยายามดิ้นรนขัดขืน เพื่อหาต้องการให้เธอได้รู้ถึงโทษทัณฑ์ของการลองดีกับเขา

“จำไว้นะคนสวยอย่าคิดลองดีกับคนอย่างอลัน หยาง ไม่อย่างนั้นคุณจะต้องอายมากกว่านี้” นักการเมืองหนุ่มยิ้มเยาะหลังจากสร้างความอับอายให้กับบรรณาธิการสาวที่แทบจะแทรกแผ่นดินหนีสายตาเหล่าบอดี้การ์ดที่จ้องเธอกันเป็นตาเดียว

รีวลินทร์วิ่งไปยังรถของตนเองด้วยความเจ็บแค้น อับอายในสิ่งที่อลันทำกับเธอจนแทบอยากจะฆ่านักการเมืองหนุ่มให้ตายคามือ หญิงสาวกระชากประตูรถตามแรงอารมณ์เดือดดาลก่อนจะกระแทกกายเข้าไปนั่งประจำโดยไม่ลืมปิดประตูพร้อมทั้งกดล็อคเพื่อความปลอดภัย

เราจะได้เห็นดีกันอลัน หยาง ผู้ชายเฮงซวย หญิงสาวก่นด่าด้วยความเจ็บใจก่อนจะหันไปมองร่างสูงของนักการเมืองหนุ่มยืนสั่งงานเหล่าบอดี้การ์ด รีวรินทร์เหยียดยิ้มเมื่อความคิดที่จะเอาคืนก็ผุดขึ้นมาในหัวทันที

บรรณาธิการสาวสตาร์ทเครื่องยนต์พร้อมกับหักพวงมาลัยบังคับการขับเคลื่อนก่อนจะเร่งความเร็วพุ่งตรงไปยังกลุ่มของนักการเมืองหนุ่มที่พากันแตกฮือวิ่งหลบรถของเธอด้วยความตกใจ รีวรินทร์เปิดกระจกรถพร้อมกับยิ้มเยาะให้กับ อลัน หยางที่ชันกายลุกขึ้นจากพื้นแล้วหันกลับมามองเธอด้วยสายตาเอาเรื่องไม่ต่างกัน

ร้ายๆแบบนี้จะปราบให้หมดแรงอยู่บนเตียงเลยคอยดู คาสโนว่าหนุ่มปรามาสในใจจ้องมองพาหนะหญิงสาวที่ขับเคลื่อนไปจนลับตาก่อนจะก้าวขึ้นรถเพื่อตรงไปยังที่ทำการพรรค

 

ห้องทำงานฝ่ายภาพข่าวของหนังสือพิมพ์ฮ่องกงเดลี่ซึ่งยังเปิดไฟสว่างเนื่องจากช่างภาพหนุ่มเฉินเหวิน ซื่อกำลังคัดเลือกภาพถ่ายงานแถลงการณ์นโยบายการบริหารของคณะรัฐบาลส่งให้กับฝ่ายวางรูปเล่ม ช่างภาพหนุ่มหนังสือพิมพ์ดังเงยหน้าขึ้นมองเวลาจากนาฬิกาบนผนังห้องก่อนจะกลับมารีบส่งไฟล์งานให้ทันฉบับเช้าวันพรุ่งนี้

เฮ้อ เสร็จซะที ชายหนุ่มเปรยกับตนเองหลังจากส่งงานเรียบร้อยแล้วก่อนจะปิดคอมพิวเตอร์แล้วก้าวออกจากออฟฟิศเพื่อกลับที่พักหลังจากเร่งงานจนเลยเวลาเลิกมาหลายชั่วโมง ชายหนุ่มขับรถไปถนนมุ่งตรงสู่บ้านพักโดยไม่ลืมแวะซื้อของกินสำหรับมื้อค่ำเพื่อกลับไปทานที่คอนโดตามประสาคนโสดที่ใช้ชีวิตง่ายๆสบายๆ

ตากล้องหนุ่มก้าวลงจากรถโดยไม่ลืมถุงของกินที่เขาแวะซื้อเพื่อตรงไปยังห้องพักซึ่งเป็นคอนโดระดับกลางทั้งที่ความจริงแล้วฐานะลูกชายเจ้าของร้านทองอย่างเขาไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตสมถะแบบนี้ก็ได้ แต่ด้วยนิสัยเรียบง่ายและรักสันโดษทำให้ชายหนุ่มเลือกที่จะดำเนินชีวิตตามพนักงานเงินเดือนเหมือนคนทั่วไป

“เพิ่งกลับหรือครับคุณเฉิน” ผู้ดูแลคอนโดเอ่ยทักชายหนุ่มด้วยความคุ้นเคย

“ครับ” ตากล้องหนุ่มตอบสั้นๆพร้อมกับยิ้มให้ก่อนจะก้าวเข้าลิฟต์เพื่อตรงไปยังห้องพัก ซึ่งอยู่ชั้นบนสุดของคนโดและห้องพักยังว่างอยู่หลายห้องรวมทั้งห้องข้างๆด้วยและนั่นเป็นเหตุผลหลักที่เขาเลือกจะพักเพราะเงียบไม่ค่อยวุ่นวายเหมาะแก่การพักผ่อนมากที่สุดในความคิดของคนรักสันโดษอย่างเขา ชายหนุ่มก้าวออกจากลิฟต์เดินตรงมายังห้องพักซึ่งอยู่ด้านในสุดโดยไม่ได้สังเกตว่าห้องข้างๆที่เคยว่างได้มีหญิงสาวย้ายเข้ามาอยู่เป็นเสมือนเพื่อนข้างบ้าน

ก๊อกๆๆ!เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นทำให้ตากล้องหนุ่มซึ่งกำลังอิ่มอร่อยกับมื้อค่ำต้องลุกขึ้นไปเปิดประตูด้วยความสงสัยว่าใครกันที่มาเคาะห้องเขาในเวลาค่ำๆเช่นนี้ ทันทีที่เปิดประตูห้องตากล้องหนุ่มก็ต้องตกใจเมื่อเห็นหญิงสาวดวงตาสดใสเป็นประกายช่างเหมาะเจาะลงตัวกับใบหน้ารูปไข่ที่ทำให้หญิงสาวช่างดูสะดุดตาและสะดุดใจจนเขานิ่งงันไปครู่นึงเลยทีเดียว

“ขอโทษนะคะที่มารบกวน พอดีไฟห้องน้ำเสียฉันก็เลยอยากจะรบกวนคุณช่วยเปลี่ยนหลอดไฟให้ฉันทีได้ไหมคะฉันโทรหาผู้ดูแลอาคารแล้วแต่ว่าไม่มีคนรับสายเลย” แอนนา เฉิน เลขาฯนุการนักการเมืองคนดังไหว้วานชายหนุ่มที่ตีหน้าขรึมไม่พูดอะไรนอกจากเดินไปหยิบไฟฉายในลิ้นชักก่อนจะก้าวออกจากห้อง

เลขาฯสาวยิ้มเจื่อนๆเพราะคิดว่าชายหนุ่มคงจะไม่พอใจที่เธอมารบกวนเวลา แต่ถ้าเขาไม่อยากจะช่วยก็ควรจะปฏิเสธไม่ใช่วางสีหน้าเรียบเฉยแบบนี้ หญิงสาวเดินนำชายหนุ่มไปยังห้องตัวเองซึ่งอยู่ติดๆกัน

“ไหนล่ะหลอดไฟที่คุณจะเปลี่ยน” ช่างภาพหนุ่มหันมาถามหญิงสาวเจ้าของห้องที่สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบส่งหลอดไฟให้กับชายหนุ่ม แอนนายืนมองร่างสูงด้วยความทึ่งกับความสูงของชายหนุ่มที่กำลังเปลี่ยนหลอดไฟในห้องน้ำให้กับเธอโดยไม่ต้องใช้เก้าอี้

“เรียบร้อยแล้ว” ชายหนุ่มก้าวออกจากห้องน้ำหลังจากเปลี่ยนหลอดไฟและลองปิดเปิดเพื่อความแน่ใจว่าใช้ได้ไม่มีปัญหาก่อนจะก้าวออกจากห้องของหญิงสาวทันทีเพราะเกรงใครผ่านไปมาจะมองหญิงสาวไปในทางที่ไม่เหมาะสม

“ขอบคุณค่ะ” เลขาฯสาวโค้งศีรษะเป็นการขอบคุณเลยเพื่อหลบสายตานิ่งเฉยทว่าแฝงความนัยบางอย่างที่ทำให้หัวใจของแอนนาไหวระรัวเลยทำให้เธอไม่ทันสังเกตเห็นรอยยิ้มพึงใจของชายหนุ่มข้างห้องที่ก้าวออกจากห้องของเธอไป

ตากล้องหนุ่มกลับมาที่ห้องของตนด้วยความรู้สึกต่างจากทุกวันจากที่ไม่เคยสนใจใครแต่วันนี้เขายอมรับว่าหญิงสาวข้างห้องทำให้หัวใจที่เคยเฉยชาของเขากลับรู้สึกอิ่มเอมขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเพราะตลอดเวลาเขาทุ่มเทให้กับงาน ฟุ้งซ่านไปใหญ่แล้วเรา ชายหนุ่มระบายยิ้มด้วยความรู้สึกพองโตในหัวใจก่อนจะเอนกายลงนอนบนเตียง.


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนผลงานขอ'ไรเตอร์นะคะ นักอ่านคือแรงใจของนักเขียน"

สลิลฉัตร


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha