รอยพิศวาสมาเฟีย (จบแล้ว)

โดย: สลิลฉัตร



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 21 : ปั่นป่วนหัวใจ 70%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


Bloom, Blooming, Blossom, Branch, Cherry



“แล้วเราจะได้เห็นดีกัน” รีวรินทร์ทิ้งท้ายเสียงกร้าวก่อนจะเปิดประตูแล้วก้าวลงจากรถทันทีก่อนที่เธอจะอดใจไม่ไหวตกเป็นข่าวฆ่านักการเมืองหนุ่มเสียก่อนที่คลิปฉาวจะถูกเปิดเผย

“ได้เลยทูนหัวผมอยากเห็นคุณทุกวันอยู่แล้ว ยิ่งแก้ผ้าด้วยยิ่งดี” อลันยังคงสนุกปาก ก่อนจะหน้าหงายเมื่อบรรณาธิการสาวปิดประตูโครมใหญ่ใส่หน้าเขา เราต้องได้เห็นดีกันอยู่แล้วรีวรินทร์ ผมจะป่วนให้คุณแทบนั่งนิ่งไม่ได้จนต้องปรี่มาหาผมเอง นักการเมืองหนุ่มระบายยิ้มกว้างเมื่อนึกถึงแผนการขั้นต่อไปที่เขาคิดไว้กลั่นแกล้งหญิงสาวเจ้าพยศ

 

ณ ที่ทำการพรรคฝ่ายรัฐบาล

 

คณะรัฐมนตรีและสมาชิกรัฐสภาซึ่งหนึ่งในนั้นมีอลัน หยางรวมอยู่ในรายชื่อผู้เข้าร่วมประชุมด่วน ทำให้แอนนา เฉิน เลขาฯสาวที่ยังเคลียร์งานเอกสารบางส่วนอยู่ต้องรีบวางมือจากงานบนโต๊ะเพื่อจัดเตรียมเอกสารตามที่นักการเมืองหนุ่มโทรสั่งพร้อมกับกำชับให้เธอกลับที่พักหลังจากฝากเอกสารดังกล่าวกับบอดี้การ์ดส่วนตัวของเขา

หญิงสาวแหงนหน้ามองดูเวลาจากนาฬิกาบนผนังห้องแล้วก็ต้องตกใจที่เผลอทำงานจนดึกดื่นลืมเวลา จะสามทุ่มแล้ว ตายๆๆยัยแอนนา รีบกลับบ้านก่อนดีกว่า” หญิงสาวบ่นอุบก่อนจะรีบฉวยกระเป๋าสะพายก้าวออกจากห้องทำงานเพื่อมุ่งตรงกลับที่พักโดยไม่ลืมแวะซื้อมื้อค่ำจากร้านอาหารข้างทาง

“บะหมี่ฮ่องกงพิเศษสองถุงค่ะ” หญิงสาวสั่งบะหมี่เผื่อชายหนุ่มข้างห้องทั้งๆที่เธอยังไม่แน่ใจนักว่าป่านนี้ชายอาจจะหนุ่มจะทานมื้อค่ำแล้วก็ได้ แต่เธอก็อยากแสดงน้ำใจและไมตรีจิตให้กับชายหนุ่มห้องข้างที่มักจะช่วยเหลือเธอเสมอ

“นี่ค่ะบะหมี่สองถุง” คนขายส่งถุงบะหมี่ถุงใหญ่ให้กับหญิงสาว แอนนายื่นธนบัตรดอลล่าร์ฮ่องกงส่งให้คนขายก่อนที่เธอจะรับถุงอาหารมื้อค่ำแล้วรีบกลับขึ้นรถเพื่อขับเคลื่อนกลับที่พักโดยเร็วเนื่องจากในช่วงเวลามืดค่ำเช่นนี้นี้มักจะไม่ค่อยปลอดภัยสำหรับผู้หญิงตัวคนเดียวเช่นเธอ เกือบสามสิบนาทีกว่าแอนนาจะมาถึงที่พัก ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เธอกลับจากที่ทำงานในเวลาที่ค่ำมืดขนาดนี้ทำให้เธอรู้ว่าช่วงเวลาเช่นนี้ภายในบริเวณลานจอดรถมันช่างดูวังเวงน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก หญิงสาวกึ่งวิ่งกึ่งเดินเพื่อหมายจะถึงห้องพักของตัวเองให้เร็วที่สุด

ฮู้...ค่อยโล่งใจหน่อยมาถึงหน้าห้องแล้ว

หญิงสาวถอนหายใจอย่างเหนื่อยหอบก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าเธอซื้อบะหมี่มาฝากชายหนุ่มห้องข้างๆ แอนนาจึงเดินกลับไปที่หน้าห้องช่างภาพหนังสือพิมพ์ดังก่อนที่เธอเคาะประตูห้องสองสามครั้งแล้วแขวนถุงบะหมี่ที่เธอซื้อมาเผื่อไว้ที่หน้าห้องของชายหนุ่มแล้วรีบกลับไปที่ห้องตัวเองอย่างเร็ว แต่ดูเหมือนจะช้าไปเมื่อเฉิน ซื่อเหวินช่างภาพหนุ่มผู้เงียบขรึมเปิดประตูออกมาพอดีพร้อมกับมองถุงมื้อค่ำที่หญิงสาวข้างห้องซื้อมาฝากด้วยสายตาฉายชัดถึงประกายแห่งความพอใจเล่นเอาคนตั้งใจซื้อมาฝากอย่างแอนนาถึงกับหน้าร้อนผ่าวรีบเสหันไปอีกทางพร้อมกับมือควานหากุญแจห้องพัลวันจนหญิงสาวต้องเปิดกระเป๋าไล่ดูในทุกๆส่วนเพื่อว่าเธอจะใส่ไว้ในส่วนใดขอกระเป๋า แต่ไม้ว่าเธอจะค้นดูอย่างไรก็หาไม่พบนอกจากกุญแจรถที่อยู่ในมือเธอเท่านั้น

ช่างภาพหนังสือพิมพ์ดังมองดูอยู่พักใหญ่จึงอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปถามเมื่อเห็นว่าหญิงสาวยังวุ่นวายกับการหาอะไรสักอย่างในกระเป๋า “มีอะไรหรือเปล่า” ซื่อเหวินถามน้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัย

“กุญแจห้องฉันค่ะ...มันรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน ฉันหาเท่าไรก็ไม่เจอ” แอนนาบอกกับชายหนุ่มด้วยท่าทีตื่นตระหนก

“ผมว่าคุณค่อยๆนึกดูดีๆก่อน บางทีอาจจะหล่นอยู่ในรถก็ได้”  ซื่อเหวินแนะนำ  

“นั่นสิ ฉันลืมไปเลย งั้นเดี๋ยวฉันลองไปดูที่รถตามที่คุณบอกดีกว่าค่ะ”  แอนนาไม่รอช้ารีบตรงดิ่งกลับไปที่รถแต่ถูกชายหนุ่มรั้งไว้เสียก่อนด้วยช่วงเวลาค่ำมืดแบบนี้จะให้หญิงสาวไปคนเดียวคงไม่ดีนักช่างภาพหนุ่มจึงอาสาตามไปเป็นเพื่อน

“คุณรอผมสักครู่นะ” ชายหนุ่มบอกก่อนจะกลับเข้าไปด้านในห้องโดยไม่รอให้หญิงสาวตอบรับเพื่อหยิบไฟฉายและเอามื้อค่ำที่หญิงสาวซื้อมาฝากไปเก็บ ทางด้านเลขาฯสาวที่ยืนรอชายหนุ่มด้วยใจที่เป็นกังวลหากหากุญแจห้องพักไม่เจอเธอจะทำอย่างไร

“ผมไปเป็นเพื่อน ดึกแล้วมันอันตราย”  

น้ำเสียงทุ้มของซื่อเหวินทำให้แอนนาซึ่งกำลังอยู่ในภาวะวิตกสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะยิ้มให้ชายหนุ่มอย่างรู้สึกขอบคุณที่มีน้ำใจเดินไปเป็นเพื่อนเธอ

“ขอบคุณนะคะที่มาเป็นเพื่อนฉัน” แอนนาเอ่ยน้ำเสียงติดประหม่า  ข่างภาพหนุ่มไม่ตอบแต่แอบลอบยิ้มพึงใจเล็กๆ

ทันทีที่มาถึงรถเลขาฯสาวก็ไม่รั้งรอรีบเปิดประตูควานหากุญแจห้องด้วยใจที่ภาวนาของให้เจอเพราะเธอรู้สึกเหนื่อยและอยากพักผ่อนเต็มทนแถมท้องไส้ก็พลันร้องประท้วงด้วยความหิวจู่โจมเล่นงานจนส่งเสียงร้องออกมาให้เธอได้รู้สึกอายชายหนุ่มที่ยืนรออยู่ข้างๆรถ แอนนาไล่หาตามจุดต่างๆภายในรถแต่ดูเหมือนเธอจะคว้าน้ำเหลวเพราะไม่ว่าจะซอกมุมไหนขอรถก็ดูจะไร้วี่แววที่จะเจอกุญแจห้อง

“ไม่เจอหรือคุณ” ชายหนุ่มถามเมื่อเห็นสีหน้าวิตกของเพื่อนสาวข้างห้อง

“ไม่เจอค่ะ ฉันจะทำอย่างไงดีคะเนี่ย”

“ผมว่าลองไปติดต่อที่ประชาสัมพันธ์ด้านล่างดีกว่าไหมเผื่อเขาจะมีกุญแจสำรอง”

แอนนาพยักหน้าอย่างเห็นด้วยในคำแนะนำของชายหนุ่มก่อนจะตัดสินใจปิดประตูรถเดินออกจากลานจอดของที่พักเพื่อตรงไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ข้างล่างเพื่อติดต่อขอกุญแจสำรองโดยมีช่างภาพหนุ่มเดินตามไปด้วย

“สวัสดีค่ะติดต่อเรื่องอะไรคะ” ประชาสัมพันธ์สาวเอ่ยถามแอนนาก่อนที่หญิงสาวจะถามเสียอีก

“คะ...คือว่าดิฉันพักอยู่ห้อง1715ค่ะ พอดีทำคีย์การ์ดห้องพักหายน่ะค่ะไม่ทราบว่ามีคีย์การ์ดสำรองให้หรือเปล่าคะ” แอนนาถามประชาสัมพันธ์สาวด้วยใจตุ้มๆต่อมๆ

ประชาสัมพันธ์สาวยิ้มให้แอนนาก่อนจะขอทราบชื่อและขอไอดีการ์ดของหญิงสาวเพื่อตรวจเช็คข้อมูลเบื้องต้นก่อนจะหยิบเอกสารยื่นให้แอนนากรอกรายละเอียด “เดี๋ยวรบกวนคุณแอนนากรอกข้อมูลรายละเอียดด้วยนะคะ  เพื่อเป็นหลักฐานในการขอคีย์การ์ดใบใหม่น่ะคะ”

แอนนารีบรับเอกสารดังกล่าวมากรอกอย่างเร็วก่อนจะส่งคืนให้กับพนักงานประชาสัมพันธ์ที่ยื่นคีย์การสำรองให้กับเธอ

“นี่ค่ะคีย์การ์ดสำรอง ส่วนคีย์การ์ดใหม่ของคุณดิฉันจะส่งเรื่องไปขอให้ใหม่น่าจะได้ภายในสองสามวันนี้ค่ะ” ประชาสัมพันธ์สาวบอกกับแอนนาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แอนนาเอ่ยขอบคุณก่อนจะรับคีย์การ์ดแล้วหันมายิ้มให้ชายหนุ่มข้างห้องที่ยืนอยู่ข้างๆก่อนที่รีบกลับขึ้นห้องพักด้วยความโล่งอก

“ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยให้ฉันได้กุญแจสำรอง” แอนนาหันมายิ้มให้ชายหนุ่มข้างห้องทันทีที่มากถึงหน้าพัก

“ไม่เป็นไรครับ ผมก็ต้องขอบคุณสำหรับมื้อค่ำที่คุณซื้อมาฝาก ไม่อย่างนั้นผมคงมัวแต่ทำงานทั้งๆที่ยังหิวท้องแควนอยู่เลย” ซื่อเหวินพูดยิ้มๆพร้อมกับลูบท้องตัวเองซึ่งเป้ฯจังหวะเดียวกับที่เสียงท้องของหญิงสาวดังขึ้นพอดีสร้างเสียงหัวเราะให้กับช่างภาพหนุ่มในขณะที่เลขาฯสาวถึงกับอายจนหน้าแดงรีบเปิดประตูก้าวเข้าห้องพักไปอย่างเร็วทิ้งให้ซื่อเหวินมองตามด้วยหัวใจพองโตอย่างไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน

 

ภายในห้องประชุมของที่ทำการพรรคฝ่ายรัฐบาลซึ่งกำลังเคร่งเครียดกับข่าวของบุตรชายนายพลเจิ้นถูกลอบทำร้ายซึ่งแหล่งข่าวต่างพุ่งเป้าคาดหมายว่าจะเป็นฝ่ายรัฐบาลน่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องในลอบสังหารเจิ้น อี้เจี้ยนบุตรชายนายพลเจิ้นผู้คุมบังเหียนใหญ่ของสื่อภาพยนตร์และเป็นฐานกำลังทรัพย์ให้กับฝ่ายตรงข้ามของคณะรัฐบาล


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนผลงานขอ'ไรเตอร์นะคะ นักอ่านคือแรงใจของนักเขียน"

สลิลฉัตร


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha