รอยพิศวาสมาเฟีย (จบแล้ว)

โดย: สลิลฉัตร



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 48 : ปะฉะดะก่อนจะรักร้อนแรง 70% NC+


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป





Cloves, Flowers, Pink, Carnation Pink





“คุณ! คนบ้า ปล่อยฉันนะ” รีลีนแหวใส่เสียงเขียว พร้อมทั้งพยายามยื้อยุดจากพันธนาการแกร่งของคนตัวโตที่ดูจะสำราญในอารมณ์เมื่อได้แกล้งเธอ

“จุ๊ๆ อย่าทำเสียงขุ่นเสียงเขียวใส่สามีแบบนี้ซิทูนหัว เกิดใครมาเห็นเข้าจะเข้าใจว่าคุณเป็นสาวขาวีนเจ้าอารมณ์ดูไม่น่ารักเลยรู้ไหม” อลันจุ๊ปากพลางยิ้มกว้างอย่างสนุกสุขใจกับท่าทีเกรี้ยวกราดราวกับแมวป่าของหญิงสาว

“อี๊ย...คนบ้า ฉันไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าคนกวนประสาทอย่างคุณ”

“ผมว่าเปลี่ยนคำด่าเป็นคำหวานๆอย่างเช่น ที่รักคะ ทูนหัวจ๋า หรือเบบี๋ก็ดีนะ ผมชอบ ฟังแล้วรู้สึกแนบแน่นทำให้รู้สึกถึงตอนที่คุณกับผม....” คนชอบแกล้งยังสะกิดต่อมโทสะหญิงสาวไม่เลิก รีลีนเดือดดาลแทบลุกเป็นไฟเพราะนอกจากเธอจะเหนื่อยจากงานที่เพิ่งเคลียร์จบไป แต่ต้องมาปวดเศียรเวียนเกล้ากับความยียวนของชายหนุ่ม รีลีนรวบรวบเรี่ยวแรงดันร่างสูงให้ออกห่างก่อนจะรีบเบี่ยงกายถอยห่างไปตั้งหลักอีกมุมของห้อง

“เสียใจ เพราะฉันนึกไม่ออกทั้งคำหวานๆที่จะพูดกับคุณและ ยิ่งตอนสนิทชิดกันที่คุณพูดถึงด้วยแล้วฉันยิ่งนึกไม่ออกใหญ่เลย” รีลีนยักไหล่พลางยิ้มยั่วชายหนุ่มด้วยความสะใจเล็กๆที่ตอกกลับอีกฝ่ายได้โดยมิได้รู้เลยว่าเธอกำลังราดน้ำมันลงบนกองเพลิง อลัน หยางกระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัยก่อนจะกระชากต้นแขนเรียวของบรรณาธิการสาวปากกล้า เข้าหาตัวอีกครั้ง

“แน่ใจนะว่าคุณจำคืนเร่าร้อนระหว่างเราไม่ได้จริง” ชายหนุ่มเค้นเสียงถามรอดไรฟันพลางบีบต้นแขนหญิงสาวแน่นด้วยแรงโทสะ รีลีนถึงกับนิ่วหน้าด้วยความเจ็บร้าวจากแรงบีบของมือใหญ่

“จะ...จำไม่ได้และไม่อยากจำด้วยเพราะคนกะล่อนอย่างคุณไม่มีอะไรน่าสนใจให้จดจำ” คนปากดีอดที่จะอวดเก่งไม่ได้แม้ว่าตนเองกำลังตกอยู่ในสถานการณ์เป็นรองคนตัวโตก็ตาม

“ถ้าอย่างนั้นเรามาทบทวนความทรงจำกันสักรอบสองรอบดีไหม เผื่อคุณจะจำคืนวันเร้าร้อนและรู้ว่าผมน่ะมีของดีที่ทำให้คุณลืมไม่ลงเลยเชียวล่ะ” พูดจบอลันก็รั้งร่างบางไปยังพาหนะหรูของตนเองซึ่งจอดนิ่งอยู่หน้าออฟฟิศหญิงสาว แม้ว่ารีลีนจะขัดขืนและโวยวายตามแบบฉบับสาวปากไวกรรไกรเรียกพี่ก็ตาม แต่ก็ไม่คณามือนักการเมืองหนุ่มผู้ชอบกำราบปราบแม่เสือสาว

“ปล่อยฉันนะ คนบ้า คุณจะพาฉันไปไหน”

“จะพาไปรื้อฟื้นความทรงจำอย่างไงล่ะคนดี” ชายหนุ่มตอบโดยไม่หันไปมองอีกฝ่ายเพราะสายตาและสมาธิจดจ่ออยู่ที่ถนนเบื้องหน้า

“คุณต้องบ้าไปแล้ว พาฉันไปส่งที่ออฟฟิศเดี๋ยวนี้นะ” เสียงหวานตวาดลั่นรถด้วยต้องการข่มชายหนุ่มให้รู้สึกเกรงกลัว แต่เธอคิดผิดเพราะนอกจากนักการเมืองหนุ่มจะไม่สดับรับฟังเสียงโวยวายของเธอแล้วกลับเพิ่มความเร็วของเครื่องยนต์ราวกับเหาะจนรีลีนอดหวาดเสียวไม่ได้กลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุขึ้นเสียก่อนจะถึงจุดหมายปลายทาง 

“นี่คุณ ขับช้าๆหน่อยได้ไหมฉันยังไม่อยากเอาชีวิตไปทิ้งกับคนเจ้าชู้อย่างคุณ” หญิงสาวแหวใส่เตือนสติชายหนุ่ม อลันยังคงห้อตะบึงบึ่งรถจนมาถึงหน้าเซฟเฮ้าส์ของตนเองก่อนจะดับเครื่องยนต์พาหนะคู่ใจแล้วหันมาหาหญิงสาวจอมโวยวายที่เขาฉุดกระชากลากขึ้นรถมา รีลีนผงะถอยหลังจนชิดติดประตูพาหนะพลางเม้มริมฝีปากแน่นเก็บกลั้นความหวั่นเกรงต่ออำนาจบางอย่างจากสายตาคมดุดุจเหยี่ยวที่จับจ้องมองเธอ

“ไม่น่าเชื่อว่าสาวปากกล้าอย่างรีลน เหลียงจะกลัวตาย แต่ไม่ต้องห่วงหรอกผมไม่ตายก่อนจะได้รื้อฟื้นความหลังอันหวานฉ่ำกับคุณ” 

“คุณนี่มัน...บ้า โรคจิตคิดแต่เรื่องทุเรศๆ พาฉันกลับไปออฟฟิศเดี๋ยวนี้ไม่อย่างนั้นคุณได้เป็นข่าวฉาวอีกแน่” รีลีนขู่เสียงสั่นด้วยความหวาดหวั่นในพลังอำนาจบางอย่างที่ก่อกวนจิตใจและความรู้สึกเธอจนใจเต้นระรัว

“ฮ่าๆๆ คุณนี่ชินกับการเขียนข่าวสมกับเป็นทายาทหนังสือพิมพ์ดังจริงๆ แต่ผมจอกให้นะว่าเชิญคุณเขียนตามสบายเพราะผมถนัดยู่แล้วกับการแก้ข่าว ยิ่งเป็นประเด็นฉาวเรื่องบนเตียงด้วยแล้วผมยิ่งถนัด” รอยยิ้มกรุ้มกริ่มแงความนัยร้อนแรงฟ้องชัดว่าชายหนุ่มนั้นไม่ได้เกรงกลัวในคำขู่ของบรรณาธิการสาวเลยสักนิด

“คุณ!! ฉันไม่แปลกใจเลยว่าทำไมป๊าถึงได้ไม่ชอบหน้าคุณ เพราะคุณมันเป็นอย่างที่ท่านบอกไว้จริงๆ ทั้งเจ้าชู้ กะล่อน ปลิ้นปล้อน เชื่อถือไม่ได้ แถมยังหื่นได้ทุกสถานการณ์” รีลีนเหยียดยิ้มมองหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตาท้าทายแม้ใจจะหวาดกลัว แต่เธอมั่นใจว่าคนอย่างอลัน หยางไม่มีทางใช้กำลังทำมิดีมิร้ายกับผู้หญิงให้เสียชื่อเสียงเด็ดขาด

“คนอย่างผมจะเป็นยังไงในสายตาใครผมไม่สนใจทั้งนั้น มันอยู่ที่ความพอใจและมุมมองมากกว่า แต่เชื่อเถอะว่าป๊าของคุณต้องยอมรับผมเป็นเขยขวัญในเร็วๆนี้” น้ำเสียงมั่นใจของนักการเมืองหนุ่มสร้างความรู้สึกหมั่นไส้เล็กๆให้สาวปากกล้าจนต้องแอบอมยิ้มกับความเชื่อมั่นและหลงตัวเองของชายหนุ่ม

“ฉันจะบอกอะไรคุณไว้อย่าง ว่าครอบครัวฉันเกลียดคนเจ้าชู้ ยิ่งพวกมีข่าวสาวๆมานัวเนียไม่ว่างเว้นอย่างคุณด้วยแล้วที่บ้านฉันเขาปิดประตูตายไม่รับพิจารณาแน่นอน” หญิงสาวกระแทกเสียงใส่พร้อมกับสะบัดแขนอย่างแรงเพื่อหลุดพ้นจากพันธนาการแกร่งก่อนจะรีบเปิดประตูก้าวออกจากพาหนะไปอย่างไว อลัน หยางไม่รีรอรีบเปิดประตูฝั่งตนเองก่อนจะวิ่งตามร่างบางไปทันที

“ผมนี่แหละจะทำลายกำแพงที่คุณว่าด้วยตัวเอง” อลันคว้าเอวบางคนดื้อรั้นก่อนจะอุ้มคนดื้อรั้นพาดบ่าเดินอาดๆเข้าไปยังด้านในเซฟเฮ้าส์  รีลีนดิ้นรนสุดทุบตีบ่าไหล่คนตัวโตไม่ยั้งแต่ด้วยเรียวแรงผู้หญิงของหญิงสาวไม่ได้ทำให้นักการเมืองหนุ่มรู้สึกระคายเลยแม้แต่น้อยนอกจากสร้างความรำคาญให้เขาเพียงเท่านั้นเอง

“ปล่อยฉันนะ คนบ้า”

ตุ๊บ!! อลันยิ้มมุมปากก่อนจะโยนร่างบางในอ้อมกอดลงบนเตียงกว้างกลางห้อง

“ว๊าย!!” รีลีนร้องเสียงหลงพลางยกมือขึ้นกุมท้องเพราะอาการจุกจากแรงเหวี่ยงที่แม้จะไม่แรนักแต่ก็เล่นเอาเธอจุกไปเลยทีเดียว

“ขอโทษที คุณเจ็บมากหรือเปล่า” อลันโผเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วงและรู้สึกผิดที่เผลอเล่นแรงเกินกว่าเหตุจนทำให้หญิงสาวต้องเจ็บตัว มือแกร่งโอบประคองไหล่บางด้วยกลัวว่าหญิงสาวจะล้มฟุบ แต่สาวขี้โมโหสะบัดกายแถมยังแหวใส่เสียงลั่นอย่างอารมณ์เสีย

“ถามมาได้ว่าเจ็บไหม คุณลองโดนโยนลงมาแบบนี้บ้างดูซิจะได้รู้สึก คนผีทะเล” รีลีนบ่นอุบ ส่งสายตาพิฆาตใส่ชายหนุ่มที่นั่งยิ้มเจื่อนๆ

“โอ๋ๆๆ ผมขอโทษนะ...เอาอย่างนี้ดีไหมผมให้คุณนอนพักที่นี่เป็นการไถ่โทษ” คนเจ้าเล่ห์ถือโอกาสกอดปลอบหญิงสาวแต่ก็ยังไม่อดวายหลุดความกะล่อนให้อีกฝ่ายได้หมั่นไส้ซ้ำสอง

เผี๊ยะ!!

“นี่แน่ะ คนบ้า คิดแต่จะหาทางเอาเปรียบฉันได้ตลอดเวลา” ลีนฟาดมือบางลงบนแผงอกแกร่งก่อนจะลุกขึ้นหมายจะก้าวลงจากเตียง แต่มีหรือที่ชายหนุ่มจะปล่อยเหยื่อสาวไปง่ายๆ

“จะรีบหนีไปไหนล่ะคนดี” อลันคว้าร่างบางจับกดลงบนเตียงอีกรอบก่อนจะขึ้นคร่อมหญิงสาวไว้พร้อมกับส่งสายตาเป็นประกายกรุ้มกริ่ม

“ลุกไปเลยนะ ฉันอึดอัด” รีลีนโวยวายพร้อมทั้งพยายามยกมือบางดันร่างสูงที่คร่อมตัวเธอ

“ถ้าผมลุกขึ้นมีหวังได้โดนคุณเอาคืนน่ะซิ ไม่เอาล่ะผมว่าเรามาทำอะไรสนุกๆกันดีกว่า บางที่การออกกำลังบนเตียงเรียกเหงื่ออาจจะทำให้คุณอารมณ์ดีขึ้นก็ได้” ชายหนุ่มหยั่งเชิงน้ำเสียงติดทีเล่นทีจริง ก่อนจะก้มใบหน้าลงหมายจะจุมพิตแก้มนวลแต่รีลีนรู้ทันเบี่ยงหลบอีกทางอลันจึงได้แค่ซุกใบหน้าลงกับซอกคอหญิงสาวแทนซึ่งนั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับนักรักที่พลิกแผลงสถานการณ์ดังกล่าวให้กลายเป็นโอกาสเปิดฉากจุดไฟเสน่หาให้กับหญิงสาวใต้ร่าง

“อ๊าย...คนบ้า ออกไปนะ” ร่างบางดิ้นสุดแรงเพื่อให้หลุดจากพันธนาการอันแน่นหนา แต่ดูราวกับว่ายิ่งเธอดิ้นสักเท่าไรเธอก็ยิ่งจมลึกลงบนเตียงกว้างมากเท่านั้น

อลันใช้ร่างกายหนาหนักทาบทับกักขังร่างบางไว้เพื่อไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้ลุกหนีไปไหนเขาไปไหน คนตัวโตไม่ยอมปล่อยโอกาสที่จะเก็บเกี่ยวความหอมหวานจากเรือนกายบอบบางโดยไม่สนใจอาการดิ้นรนขัดขืนของบรรณาธิการสาวปากกล้าเลยสักนิดเพราะความปรารถนามันพลุ่งพล่านทรมานจนเขาห้ามใจไม่ไหว

“คนบ้าพูดไม่รู้เรื่อง ปล่อยนะ ฉันจะกลั...” สาวปากไวกรรไกรเรียกพี่แหวใส่ยังไม่ทันจบประโยคก็ถูกริมฝีปากร้อนกดแนบลงมาบดเคล้ากลีบปากนุ่มละมุน ลิ้นร้อนสอดแทรกชิมรสหวานภายในอุ้งปากเล็กๆอย่างดื่มด่ำ

อื้ออืม…” บรรณาธิการสาวครางประท้วงในช่วงแรกก่อนจะยกมือบางโอบรอบลำคอแกร่งบดเบียดเรือนร่างแนบชิดกายแกร่งก่อนจะจูบตอบอีกฝ่ายตามประสบการณ์ที่ชายหนุ่มเคยสอนเธอ

มือแกร่งเคลื่อนไหวไปตามบ่าไหล่จนมาถึงความอวบนุ่มหยุ่นของดอกบัวคู่งามที่ยังคงห่อหุ้มด้วยเสื้อตัวสวยสีทึบ รีลีนหยัดกายรับสัมผัสร้อนจากมือแกร่งเมื่อถูกปลุกเร้าจากนักรักผู้ช่ำชองอย่างอลัน หยาง

“อื้อ...” รีลีนครางสะท้านบิดกายเบียดชิดร่างแกร่งด้วยความโหยหายปรารถนาในไฟพิศวาสที่กำลังก่อตัวขึ้น อลันถอนจุมพิตจากกลีบปากสีหวาน ดวงตาคมฉายจ้องมองร่างบางเบื้องใต้ราวกับของหวานที่เขาอยากจะกลืนกินอยู่ทุกขณะจิต 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนผลงานขอ'ไรเตอร์นะคะ นักอ่านคือแรงใจของนักเขียน"

สลิลฉัตร


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha