รอยรักพิศวาสร้าย (ลงจบแล้ว)

โดย: salinlinee



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : สัญญาณอันตราย 35% NC+


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



Record, Vintage, Record Player, Music



ในเมื่อใช้ไม้นวมไม่ได้ผล ไอยสวรรค์จึงฮึดสู้เพื่อเอาตัวรอด หญิงสาวดิ้นรนสุดกำลังทั้งทุบ ทั้งตีร่างแกร่งสารพัด แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้รู้สึกเลยสักนิด นอกจากสร้างความรำคาญจนชายหนุ่มต้องรวบมือบางทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะหญิงสาวด้วยมือหนาเพียงข้างเดียวของเขา เมื่อหมดทางดิ้นรนต่อสู้ก็คงมีเพียงคำพูดที่สามารถทำร้ายความรู้สึกเขาได้บ้าง ไอยสวรรค์คิดในใจก่อนจะพ่นคำพูดเผ็ดร้อนเพื่อให้เขารู้สึกผิดขึ้นมาบ้าง

            ความคิดต่ำ จิตใจสกปรก สุภาพบุรุษเขาไม่รังแกผู้หญิงกันหรอก” หญิงสาวสรรหาคำมาต่อว่าชายหนุ่มเพื่อจะให้เขาได้คิด แต่ตรงกันข้ามมันกลับยิ่งเหมือนการเติมเชื้อไฟในกองฟืน วาริชกลับยิ่งกระทำต่อเธอรุนแรงและจาบจ้วงกว่าเดิม

            เดี่ยวฉันจะสวมบทสุภาพบุรุษใจสกปรกให้เธอได้เห็นไอยสวรรค์ รับรองเธอจะต้องเรียกหาและคิดถึงรสสัมผัสของฉันทุกครั้งยามที่เธอสัมผัสร่างกาย”

            ไอยสวรรค์สะบัดหน้าหนีริมฝีปากร้อนที่หมายจะลิ้มรสริมฝีปากเธอ เมื่อพลาดจากเป้าหมาย วาริชจึงเปลี่ยนจากลิ้มรสหวานจากผิวเนื้อเรือนกายของหญิงสาวแทน มือแกร่งข้างที่ว่างลูบไล้ร่องอกสวยที่โผล่พ้นรอยแยกของเสื้อเชิ๊ตสีหม่นที่หญิงสาวสวมใส่ วาริชออกแรงกระชากตรงรอยแยกของสาบเสื้ออย่างแรงจนกระดุมเสื้อตัวสวยกระเด็นไปคนละทิศละทาง ชายหนุ่มไม่รอช้าก้มลงลิ้มรสเนินอกอิ่มนวลตาที่โผล่เสื้อชั้นในสีหวานอย่างกระหาย หญิงสาวแทบจะลืมหายใจกับสัมผัสอันจาบจ้วงที่ชายหนุ่มมอบให้

            อย่า พอเถอะ ฉันกลัวคุณวาริช” ร่างบางอ้อนวอนน้ำเสียงขาดห้วง ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมองเหยื่อสาวที่ใบหน้าแดงซ่านด้วยความรู้สึกร้อนลุ่มที่ถูกปลุกปั่นด้วยความช่ำชองในประสบการณ์รักอย่างเขา

 ชายหนุ่มก้มลงปิดริมฝีปากอิ่มระเรื่อที่ร้องขอเขาเสียงแผ่ว วาริชเอื้อมมือไปปลดตะขอชั้นในลูกไม้ตัวจิ๋วที่ปิดกั้นความยวนตาไว้ ทันทีที่สิ่งขวางกั้นพ้นจากร่างบางชายหนุ่มก็แทบจะลืมหายใจกับความงามของอกอวบขาวนวลที่ปรากฏต่อหน้าเขา ซาตานร้ายไม่รั้งรอที่จะสัมผัสสิ่งยั่วตายั่วใจจนแทบคลั่ง

            อื๊อ อึ๊ย อ๊ะ ไอยสวรรค์เผลอส่งเสียงครางอึกอักๆในลำคอ เมื่อไอความร้อนจากมือหนาของชายหนุ่มที่กำลังกอบกุมบีบเคล้นทรวงอกอวบของเธออย่างหนักเน้น

            อ๊า เธอนี่อวบอิ่มเต็มไม้เต็มมือใช่ย่อยเลยนะ แบบนี้สิถูกใจฉันจริงๆชายหนุ่มพูดชิดริมหูหญิงสาวก่อนก้มลงดูดซับความหวานจากโพรงปากนุ่มอีกครั้งจนเมื่ออิ่มเอมในรสหวานเขาจึงถอนริมฝีปากร้อนจากเรียวปากอิ่มแดงช้ำ

            คนสารเลว ไอยสวรรค์ พ่นคำด่าใส่ชายหนุ่มทันทีเมื่อปากสวยเป็นอิสระ

            ทนไม่ไหวล่ะสิถึงได้ยั่วให้ฉันโมโหนัก เรียกร้องขนาดนี้ฉันจะสนองให้ถึงใจ” พูดจบชายหนุ่มก้มลงซุกไซ้ซอกคอระหง ดูดเม้มเน้นหนักจนเป็นรอยแดงช้ำ มือบางของเหยื่อสาวกำแน่นทุบลงบนหลังไหล่ของชายหนุ่มไม่ยั้งเพียงเพื่อหวังให้เขารู้สึกเจ็บจนปล่อยเธอเป็นอิสระ  

            อย่า ได้โปรดปล่อยฉัน ไอยสวรรค์ร้องขออ้อนวอนดวงตากลมโตเอ่อล้นด้วยน้ำตาแห่งความอาดูรพรั่งพรูออกมา แต่ดูเหมือนชายหนุ่มกลับคิดว่ามันเป็นมารยาของหญิงสาวทำให้เขากดริมฝีปากขบเม้มลงบนผิวเนื้อตั้งแต่ซอกคอขาวไล่มาจนถึงอกอวบอิ่มจนเป็นรอยจ้ำ และก่อนที่ทุกอย่างจะเกินเลยไปมากกว่านี้เสียงระฆังที่เป็นเสมือนเสียงสวรรค์ช่วยชีวิตหญิงสาวให้หลุดพ้นจากเงื้อมมือซาตานร้ายเมื่อเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น

            “โธ่เว้ย!

            วาริชผละจากร่างบางเกือบเปลือยของไอยสวรรค์อย่างหัวเสีย เพื่อตรงไปเปิดประตูตามต้นเสียงที่ดังขึ้น

            มีอะไรชายหนุ่มตะคอกถามอย่างไม่สบอารมณ์ จนสาวใช้ที่เคาะประตูห้องชายหนุ่มรู้สึกว่าเธอคงเข้ามาเรียกผิดจังหวะ

            คุณท่านให้มาตามคุณวาริชลงไปพบที่ห้องโถงใหญ่ค่ะ” สาวรับใช้รีบบอกกับชายหนุ่มทันทีที่เขาตะคอกถามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

            “อืม เดี๋ยวฉันตามไป”

            ชายหนุ่มปิดประตูห้องลงเมื่อบอกกับเด็กรับใช้ สายตาคมราวกับมีดหันมามองหญิงสาวที่กอดกระชับผ้าห่มแน่นด้วยความหวาดกลัว ดวงตากลมโตจ้องมองเขาอย่างชิงชัง

            ไม่ต้องจ้องมองด้วยความเสียดายหรอกคนสวย เรายังมีเวลาสนุกด้วยกันอีกเยอะไว้ฉันจะมาสานต่ออารมณ์ที่ค้างคาของเธอวันหลังก็แล้วกัน” ชายหนุ่มพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกไปจากห้องโดยปล่อยให้หญิงสาวเจ็บแค้นที่ไม่สามารถตอบโต้อะไรชายหนุ่มได้เลย

 

            หลังจากแยกกับเพื่อนสาวคนสวยที่ร้านอาหารแล้ว ชายหนุ่มอารมณ์อย่างพัฒน์จึงรับอาสาไปส่งลัลกาญจน์ที่บ้านหญิงสาวเนื่องจากเธอไม่ได้เอารถและในช่วงเวลาแบบนี้คงจะไม่ปลอดภัยเป็นแน่ถ้าจะปล่อยผู้หญิงโก๊ะๆ เฉิ่มๆ อย่างลัลกาญจน์ให้กลับบ้านคนเดียวค่ำมืดแบบนี้

            “จอดตรงนี้แหละพัฒน์ เดี๋ยวลัลเดินเข้าซอยไปนิดก็ถึงแล้ว”

“แน่ใจนะว่าจะลงตรงนี้จริงๆ” ชายหนุ่มถามเพื่อนสาวอีกครั้งด้วยความเป็นห่วงในสวัสดิภาพของเพื่อนสาว

            อืม ขอบใจมากจ้ะไว้เราโทรหานะ” สาวเปิ่นก้าวลงจากรถพร้อมกับโบกมือให้สารถีรูปหล่อ

            “ลัล เดี๋ยวเราโทรไปหาเองดีกว่า” ชายหนุ่มยิ้มให้เพื่อนสาวก่อนจะเคลื่อนรถออกไปจนลับตาหญิงสาว

           

ไอยสวรรค์รีบกลับไปยังห้องส่วนตัวของเธอโดยเร็วเมื่อซาตานร้ายออกไปจากห้องชายหนุ่ม ในใจยังเต้นระรัวจากการผ่านนาทีระทึกมาหมาดๆ

            เราจะทำยังไงดี จะบอกคุณลุงกับอาวรรณให้ท่านรู้ดีไหม

 หญิงสาวคิดหาทางที่พอจะช่วยไม่ให้เธอต้องตกเป็นเหยื่อของคนใจร้ายอย่างวาริช ร่างบางเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะลงไปข้างล่างเมื่อได้เวลาอาหารเย็นอย่างไม่ต้องให้ผิดสังเกต

            ชายหนุ่มลงมาพบผู้เป็นลุงตามที่ให้สาวใช้ไปเรียกที่ห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่ในใจเขายังรู้สึกเหมือนมีเปลวไฟคุกรุ่นอยู่จางๆ

            “คุณลุงมีอะไรหรือเปล่าครับถึงให้เด็กขึ้นไปตามผมที่ห้อง”

            “พอดีอาทิตย์หน้าลุงจะไปสัมมนาที่มาเลเซียแล้วก็อาจจะอยู่ต่ออีกสักอาทิตย์เลยจะฝากให้เราดูงานทางนี้แทนลุงหน่อยในระหว่างที่ลุงไม่อยู่ ส่วนเรื่องงานอัญมณีแฟร์ เราก็ดูรายละเอียดจากเอกสารที่ลุงเตรียมไว้ให้” คุณวรวัฒน์บอกกับชายหนุ่มที่กำลังคิดหาหนทางในการจัดการกับเหยื่อสาวของเขาด้วยความรู้สึกลิงโลดในใจ เมื่อไม่มีใครอยู่ก็น่าจะเป็นโอกาสให้เขาจัดการเหยื่อสาวแสนหวานได้อย่างง่ายดาย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนผลงานนะคะ นักอ่านคือแรงใจของนักเขียน"

salinlinee


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha