รอยรักพิศวาสร้าย (ลงจบแล้ว)

โดย: salinlinee



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 7 : สัญญาณอันตราย 100%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


Ring, Jewellery, Jewel, Jewelry, Woman




ไม่ถึงชั่วโมงหญิงสาวก็มาถึงสำนักพิมพ์ “สัญญาเรียบร้อย ส่วนเรื่องค่าต้นฉบับก็เป็นไปตามที่คุยกันไว้เบื้องต้น” บรรณาธิการสาวห้าวบอกกับไอยสวรรค์ที่ยิ้มแก้มปริเมื่อรู้ว่าผลงานของเธอได้รับการตีพิมพ์

            หญิงสาวแวะร้านกาแฟเจ้าประจำที่เธอและเพื่อนชอบมานั่งดื่มหลังจากมาส่งงาน ไอยสวรรค์สั่งเครื่องดื่มแก้วโปรดของเธอกับบริการหน้าเคาน์เตอร์

            “ขอลาเต้เย็น กลับบ้านที่นึงค่ะ” หญิงสาวบอกพนักงานของร้านพลางหยิบเงินในกระเป๋าเพื่อเตรียมจ่ายค่าเครื่องดื่ม

            “เอสเปรสโซ่ร้อนกลับบ้านแก้วนึงครับ “ ชายหนุ่มน้ำเสียงคุ้นหูจนทำไอยสวรค์ต้องเงยหน้าขึ้นมอง แล้วเธอก็ต้องตกใจเมื่อรู้ว่าชายหนุ่มที่สั่งกาแฟต่อจากเธอคือวาริช ชายหนุ่มที่เธอพยายามอยู่ห่างๆให้มากที่สุด

            “คุณ” หญิงสาวอุทานออกมาอย่างตกใจพลางส่งธนบัตรค่ากาแฟให้กับพนักงาน

            “ค่ากาแฟของคุณผู้หญิงคิดรวมกับของผม” วาริชพูดกับพนักงานของร้านพลางยื่นธนบัตรใบละหนึ่งพันบาทให้กับพนักงานร้านกาแฟนั้น ไอยสวรรค์มองชายหนุ่มแล้วกล่าวขอบคุณเขาเบาๆ ก่อนจะรีบออกมาจากร้าน วาริชไม่รอช้าตามหญิงสาวออกไปจากร้านเช่นกัน ชายหนุ่มคว้าข้อมือเธอเอาไว้ได้ทันทีก่อนเธอจะไปถึงรถที่จอดอยู่ไม่ไกลจากร้านกาแฟนั้น

            “ไม่คิดจะหาที่เหมาะๆ คุยกันหน่อยเหรอ” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับมองไอยสวรรค์ด้วยสายตาที่บ่งบอกความหมาย ทำให้หญิงสาวรู้สึกอายที่ถูกเขายื้อยุดในที่สาธารณะแบบนี้

            “ฉันกำลังรีบ ขอตัวก่อนนะคะ” 

หญิงสาวพยายามบิดข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุม แต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะไม่ยอมง่ายๆ จนเธอต้องยอมกลับเข้าไปในร้านกาแฟที่เธอพึ่งเดินออกมา

            วาริชเลือกที่นั่งตรงมุมที่ค่อนข้างส่วนตัว แต่ดูเหมือนไอยสวรรค์จะไม่ค่อยอยากจะร่วมโต๊ะกับเขาเท่าไรนัก แต่ก็ต้องจำใจเพราะไม่อยากมีเรื่องมีปัญหากับเขาในที่สาธารณะแบบนี้

            “คุณมีอะไรจะคุยกับดิฉันหรือคะ” หญิงสาวเปิดคำถามเพราะไม่อยากอยู่กับเขาตามลำพังนัก

            “จะรีบร้อนทำไมนักล่ะไอยสวรรค์ แค่นั่งดื่มกาแฟเป็นเพื่อนฉันก่อน หรือว่าเธอมีนัดกับใครหรือไง” ชายหนุ่มพูดก่อนจะจ้องมองหญิงสาวด้วยแววตาที่ฉายแววแห่งความต้องการจนหญิงสาวแทบจะไม่กล้าสบตาเขา

            “ชะ...ใช่ค่ะ พอดีฉันมีนัด แล้วนี่ก็ใกล้เวลานัดแล้วด้วย ดิฉันต้องขอโทษค่ะ” ไอยสวรรค์บอกชายหนุ่มด้วยท่าทีประหม่า

            “งั้นก็เชิญ แล้วคืนนี้เจอกันหากโอกาสเป็นใจ” ชายหนุ่มพูดสื่อความหมายอย่างชัดเจน

            หญิงสาวคว้ากระเป๋าแล้วรีบออกจากร้านเพื่อเดินไปยังรถที่เธอจอดไว้ไม่ไกลจากร้านกาแฟนั้นเท่าไร โดยไม่เหลียวหลังไปมองด้วยกลัวว่าต้องเจอเขาอีก ไอยสวรรค์ก้าวขึ้นรถแล้วรีบสตาร์ทขับเคลื่อนออกไปอย่างเร็ว

            ทีกับฉันทำเป็นเล่นตัว อยากรู้นักว่าไอ้คนที่เธอกำลังรีบร้อนไปหามันจ่ายให้เธอเท่าไร เธอถึงได้รีบร้อนขนาดนี้ ชายหนุ่มคิดในใจอย่างดูถูกร่างบางที่ก้าวออกจากร้านไป

            หลังจากออกมาจากร้านกาแฟหญิงสาวไม่รู้จะไปไหนต่อ เพราะใจเธอไม่อยากกลับบ้านไปเจอชายหนุ่ม เธอจึงตัดสินใจไปหาลัลกาญจน์ที่บ้านเพื่อนสาว เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอจึงหญิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเพื่อนสาวเพื่อกันพลาดเผื่อสาวเปิ่นอาจจะออกไปไหน

            “ลัลอยู่บ้านหรือเปล่าวันนี้”

“กำลังหัวฟูกับการแก้ต้นฉบับอยู่เลยจ้ะ”

“งั้นเดี๋ยวไอแวะไปหาแล้วจะซื้อขนมไปฝากนะ” หญิงสาวกดวางสายเพื่อนสาวก่อนจะรีบขับรถไปยังที่หมายอย่างรวดเร็ว  

 

            วาริชกักเก็บความสงสัยเกี่ยวกับตัวหญิงสาวที่เขามาดหมายไว้ ชายหนุ่มออกจากร้านกาแฟเพื่อไปยังรถส่วนตัว นาทีนี้คงไม่มีที่ใดดีกว่าการกลับบ้านเพราะเขาไม่ชอบความวุ่นวายภายนอกนัก ชายหนุ่มกลับเข้าบ้านด้วยความรู้สึกเพลียกับบรรยากาศรถติดบนท้องถนนของเมืองกรุงและนี่ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่เขาไม่ค่อยอยากออกไปไหนมาไหน

            “ป้านุ่มครับ ผมขอน้ำเย็นๆสักแก้วสิครับ” ชายหนุ่มเดินตรงไปในครัวเพราะรู้สึกกระหายน้ำเนื่องจากอากาศข้างนอกที่ค่อนข้างร้อน

            “อ้าวคุณหนู ทำไมกลับมาเร็วจังเลยค่ะ ป้านึกว่าคุณหนูจะกลับมาช่วงเย็นๆซะอีก” หญิงสูงวัยแม่บ้านประจำบ้านสุทธกานต์ไพศาลเอ่ยทักชายหนุ่มขณะส่งแก้วน้ำดื่มเย็นฉ่ำให้เขา

            “ไม่มีอะไรครับ ข้างนอกอากาศร้อนเลยกลับมาบ้านดีกว่า” ชายหนุ่มบอกหญิงสูงวัยก่อนจะเดินออกไปนั่งพักยังห้องรับแขก

            วาริชกลับเข้าไปนั่งพักอยู่ในห้องรับแขก ชายหนุ่มเหลือบไปเห็นโน๊ตบุ๊ควางอยู่และเมื่อเปิดดูเขาก็รู้ว่าใครเป็นเจ้าของโน๊ตบุ๊คเครื่องนี้

            ขอฉันเก็บไว้ก่อนล่ะกัน ชายหนุ่มคิดอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะหยิบเครื่องมือที่เผื่อเอาใช้ในการต่อรองเหยื่อแสนหวานของเขา

 

            ไอยสวรรค์ขับรถมาหาลัลกาญจน์เพื่อนสาวจอมเปิ่นซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการแก้ไขต้นฉบับ

            “หัวฟูอยู่เลยเหรอลัล” หญิงสาวทักเพื่อนสนิทที่กำลังก้มหน้าก้มตาปั่นงานจนแบบจะไม่เหลือเค้าสาวโก๊ะจอมเปิ่น

            “ต้องรีบด่วนเลยเดี๋ยวไม่ทันส่งภายในอาทิตย์นี้” หญิงสาวตอบเพื่อนที่มาเยี่ยมเธอโดยไม่ได้ละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์จนไอยสวรรค์ถึงกับส่ายศีรษะ

            หลังจากที่คลุกอยู่กับเพื่อนสาวจนใกล้เวลาเย็นย่ำ ไอยสวรรค์จึงกลับมาบ้านเพราะป่านนี้ทั้งคุณลุงและอาวรรณคงกลับมาแล้ว ทันทีที่ร่างบางก้าวเข้าบ้านเด็กรับใช้ก็รีบบอกให้เธอไปพบอาสาว

            “คุณไอไปไหนมาคะ คุณผู้หญิงถามหาได้สักพักแล้วค่ะ” เด็กรับใช้ในบ้านรีบรายงานทันทีที่เห็นไอยสวรรค์เดินเข้าบ้านมา

            “งั้นเหรอ แล้วตอนนี้อาวรรณ์อยู่ไหนจ้ะ”

หญิงสาวถามเด็กรับใช้ ก่อนจะรีบไปพบอาของเธอ

            “อาวรรณเรียกหาไอหรือคะ” หญิงสาวถามผู้เป็นอาที่นั่งทำงานอยู่ในห้องหนังสือ

            “ใช่ วันนี้ไอไปไหนมาอากลับมาไม่เห็นเราก็เลยถามหา” คุณสรีวรรณ์ถามหลานสาวที่นั่งนิ่งเหมือนรู้สึกผิดที่เธอกลับบ้านผิดเวลา

            “พอดีไอไปธุระสำนักพิมพ์แล้วก็เลยแวะไปนั่งเล่นบ้านลัลน่ะคะ” หญิงสาวบอกถึงสาเหตุ

            “อาไม่ว่าถ้าไอจะกลับบ้านผิดเวลา อาแค่กลัวว่าคุณวาริชเขาจะคิดว่าเราน่ะรังเกียจเขาถึงไม่ยอมอยู่บ้านในช่วงที่เขาอยู่” ผู้เป็นอาบอกเหตุผล

            “อีกอย่างที่อากับจะบอกเราหลังจากอากับคุณวรวัฒน์กลับมาจากมาเลเซียคราวนี้ ไอต้องไปช่วยงานที่บริษัทในฐานะผู้ช่วยคุณวาริช

            “แต่ไอรักงานเขียนหนังสือนี่คะ อย่าให้ไอไปทำงานที่บริษัทเลยค่ะอาวรรณ” หญิงสาวพยายามขอร้องแต่ดูเหมือนคุณสรีวรรณ์จะไม่ยอมให้เธอได้ทำตามใจเหมือนอย่างที่แล้วๆมา

            เมื่อรู้ว่าไม่สามารถขัดใจผู้เป็นอาได้เธอจึงต้องยอมรับชะตากรรมและจำใจที่จะต้องร่วมงานกับผู้ชายร้ายกาจคนนั้น

            ไอยสวรรค์กลับมายังห้องของเธอเพื่อลงมือทำงานที่ค้างไว้ แต่คอมพิวเตอร์พกพาและเป็นเสมือนเครื่องมือในการทำงานของเธอกลับไม่ได้อยู่ที่ห้อง หญิงสาวนึกขึ้นมาได้ว่าเธอวางไว้ที่ข้างล่างในห้องรับแขก

            ขี้ลืมจริงๆ เลยเราต้องรีบปิดต้นฉบับเรื่องสุดท้ายให้เสร็จก่อนที่อาวรรณกลับซะแล้วหญิงสาวบอกกับตัวเองก่อนจะเปิดประตูห้องออกมาเพื่อไปชั้นล่างของบ้าน แต่หญิงสาวก็ต้องสะดุดเมื่อเห็นสายตาคมกริบของชายหนุ่มห้องตรงกันข้ามที่สำคัญโน๊ตบุ๊ตของเธอดันไปอยู่ในมือเขาซะด้วย ไอยสวรรค์ไม่รอช้าเธอรีบเข้าไปฉวยเครื่องมือทำงานของเธออย่างฉับไว แต่มีหรือชายหนุ่มจะยอมให้หญิงสาวได้เครื่องมือต่อรองของเขาไปง่ายๆ

            “คืนให้ฉันเถอะนะคุณ” หญิงสาวพูดร้องขอ

            “ผมคืนให้คุณแน่ แต่หลังจากที่คุณลุงและอาของเธอไปต่างประเทศซะก่อน ก็แค่วันมะรืนนี้เอง” ชายหนุ่มยิ้มมุมปากก่อนจะกลับเข้าห้องพร้อมกับคอมพิวเตอร์พกพาที่เต็มไปด้วยข้อมูลงานเขียนของเธอ ไอยสวรรค์ทำได้แค่มองตามอย่างหัวเสีย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนผลงานนะคะ นักอ่านคือแรงใจของนักเขียน"

salinlinee


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha