รอยรักพิศวาสร้าย (ลงจบแล้ว)

โดย: salinlinee



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 48 : ตอนพิเศษที่สอง ว่าที่ผู้หญิงของแอนดี้ NC+


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



Heart, Dessert, Cake, Mousse, Love, Food




ทันทีที่ส่งสองสามีภรรยาที่โรงแรมแล้วนักธุรกิจหนุ่มก็ที่ร้านกาแฟข้างทางเพื่อดับอาการเบื่อจัดที่ถูกคู่ปรับเก่าอย่างวาริชฉายรังสีแห่งความหึงหวงเข้าใส่เสียจนทำอะไรไม่ถูก แอนดี้ก้าวลงจากรถเข้าไปยังด้านในของร้านเพื่อสั่งโกโก้ร้อนซึ่งกลายเป็นเครื่องดื่มประจำที่ชายหนุ่มมักจะใช้ดื่มเวลาเหนื่อยๆหรือเวลาเบื่อๆแทนการดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์อย่างแต่ก่อน หลังจากที่เขาต้องเจ็บหนักจนต้องนอนโรงพยาบาลเพราะความมึนเมาไม่ได้สติทำให้หลงไปกินของดีที่มีเสี่ยใหญ่คอยเลี้ยงดูอยู่อย่างแพรวดาวออแกไนซ์สาวทรงเสน่ห์ นับจากนั้นมาแอนดี้เลยให้สัญญากับตัวเองว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับของมึนเมาและจะไมมองผู้หญิงที่มีความมั่นใจอย่างร้ายกาจแบบแพรวดาวอีก

“จะรับอะไรหรือคะ” พนักงานสาวของร้านกาแฟสอบถามลูกค้าหนุ่มมาดดีที่ก้าวเข้ามาด้วยความยิ้มแย้มแจ่มใส

“ผมขอโกโก้ร้อนทีนึง” แอนดี้สั่งเครื่องดื่มโดยไม่ต้องคิดพร้อมกับยืนรอชำระค่าเครื่องดื่มก่อนจะเลือกหามุมสบายๆนั่งรอเครื่องดื่มแสนอร่อยอย่างใจเย็น

ไม่ถึงสิบนาทีบริกรของร้านก็น้ำเครื่องดื่มส่งกลิ่นหอมกรุ่นยกมาเสิร์ฟให้กับชายหนุ่มที่นั่งมองบรรยากาศรอบๆร้านที่มีลูกค้านั่งอยู่ไม่กี่คน

“เครื่องดื่มที่สั่งครับ” บริกรหนุ่มรุ่นน้องวางแก้วโกโก้ร้อนลงบนโต๊ะที่ชายหนุ่มนั่งอยู่ แอนดี้ยิ้มให้บริกรหนุ่มอย่างขอบใจ ก่อนจะเลื่อนแก้วเครื่องดื่มมาใกล้ตัว

ในระหว่างที่นักธุรกิจหนุ่มกำลังเพลิดเพลินกับเครื่องดื่มถ้วยโปรดสายตาเฉียบคมก็ไปสะดุดกับสาวน้อยร่างบางแก้มแดงระเรื่อตัดกับผิวขาวผ่องราวกับไข่มุกที่ก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่าทีกระหืดกระหอบคล้ายรีบร้อนหนักหนา แอนดี้รู้สึกว่าหัวใจของขาเริ่มแปลกตั้งแต่นาทีแรกที่สาวน้อยผู้นี้ก้าวเข้ามาด้านในจนเดินหายเข้าไปด้านหลังของร้าน ชายหนุ่มรู้ได้ทันทีว่าสาวน้อยน่ารักที่เดินหายไปยังหลังร้านคงจะเป็นพนักงานของร้านนี้เป็นแน่

นักธุรกิจหนุ่มไม่ปล่อยให้ความสงสัยค้างคาในความรู้สึกของตัวเองนานนัก ร่างสูงลุกขึ้นจากมุมสบายไปยังหน้าเคาน์เตอร์และดูเหมือนโชคจะเข้าข้างเมื่อสาวน้อยแก้มใสเดินออกมาจากหลังร้านพอดี ทำให้แอนดี้ได้เพ่งพิจใบหน้าเนียนสวยได้ใกล้ขึ้น

พนักงานสาวแก้มใสยิ้มให้ทำเอาใจของนักธุรกิจหนุ่มถึงกับเต้นระรัวอย่างไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มานานหลังจากที่เขาเคยรู้สึกอย่างนี้กับไอยสวรรค์

“จะรับอะไรเพิ่มเติมหรือคะ” หญิงสาวเอ่ยถามลูกค้าหนุ่มตามมารยาท

“ขอโกโก้ร้อนเพิ่มอีกหนึ่งครับ” แอนดี้สั่งเครื่องดื่มอย่างแก้เก้อทั้งๆที่แก้วเดิมที่เพิ่งถูกยกไปเสิร์ฟขายังดื่มไปได้เพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น

“ไม่ต้องทอนผมถือว่าให้เป็นค่าทิปของคุณ” แอนดี้พูดยิ้มๆพร้อมกับยื่นธนบัตรหนึ่งพันดอลล่าร์ฮ่องกงให้กับหญิงสาวก่อนจะก้าวมานั่งยังโต๊ะมุมสบายตัวเดิม

พนักงานสาวแก้มใส่รับธนบัตรค่าเครื่องดื่มด้วยความรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก เพราะค่าเครื่องดื่มเพียงแค่สามสิบห้าดอลล่าร์ฮ่องกงเท่านั้น ซึ่งค่าทิปที่ลูกค้าหนุ่มให้กับเธอนั้นมันมากเกินไปจนนักเรียนสาวที่ทำงานพิเศษเพื่อเป็นค่าเรียนอย่างจินนี่ โหยว นักศึกษาสาวปี4ของมหาวิทยาลัยฮ่องกงต้องรีบนำไปคืนให้กับลูกค้าหนุ่มอย่างเร็ว

จินนี่ยกแก้วโกโก้ร้อนฝีมือของเธอเองวางลงบนถาดเพื่อเตรียมยกไปเสิร์ฟโดยไม่ลืมที่จะหยิบเงินทอนไปคืนให้กับลูกค้าหนุ่มที่นั่งอยู่ในมุมของร้านไม่ห่างจากเคาน์เตอร์ที่เธอทำงานนัก

“โกโก้ร้อนที่คุณสั่งค่ะ แล้วนี่เงินทอนคุณค่ะ” หญิงสาวยกแก้วเครื่องดื่มสีชอกโกแลตเข้มมาเสิร์ฟให้ลูกค้าหนุ่มก่อนจะวางเงินทอนที่เขาบอกให้เป็นค่าทิปกับเธอลงบนโต๊ะก่อนที่พนักงานสาวแก้มใสจะหมุนตัวกลับไปทำงานตามเดิม แต่กลับถูกมือใหญ่ของชายหนุ่มรั้งไว้เสียก่อน

“เดี๋ยวครับ” เพียงแค่สัมผัสมือบางเนียนนุ่มปะจุกระแสไฟบางอย่างก็แล่นปราดเข้าสู่ร่างกายชายหนุ่มทำให้แอนดี้รู้สึกอยากชิดใกล้พนักงานสาวหน้าใสคนนี้มากยิ่งขึ้น

“ปะ ปล่อยค่ะ” จินนี่บิดข้อมือที่ถูกพันธนาการด้วยมือแกร่งในทันที ใบหน้าเนียนสวยเริ่มฉายแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เพราะตั้งแต่เธอมาทำงานที่นี่ยังไม่เคยมีลูกค้าคนไหนทำกับเธออย่างนี้มาก่อน

นักธุรกิจหนุ่มลูกครึ่งยิ้มพราวพร้อมกับส่งสายตาทรงอำนาจที่แฝงเลศนัยบางอย่างทำให้หญิงสาวถึงกับหวาดหวั่นอย่างบอกไม่ถูก

“คุยกับผมสักครู่ได้ไหมครับ” แอนดี้พูดน้ำเสียงทุ้มพร้อมกับรั้งหญิงสาวให้นั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่อยู่ข้างๆเขา

“ขอโทษค่ะ นี่เวลาทำงานแล้วทางร้านก็ห้ามคุยเรื่องส่วนตัวในเวลางาน” ร่างบางสะบัดข้อมือเต็มแรงจนหลุดจากการเกาะกุมของมือใหญ่ก่อนจะลุกขึ้นก้าวออกไปจากโต๊ะอย่างเร็วด้วยใจที่สั่นระทึกอยู่ไม่น้อย

ชายหนุ่มจำต้องปล่อยหญิงสาวไปเพราะไม่ต้องการให้สร้างปัญหาในที่ทำงานให้กับหญิงสาวอีกทั้งโอกาสที่เขาจะได้เจออีกก็ยังมีอีกมาก เพียงแต่มีอยู่สิ่งเดียวที่นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงอย่างเขาต้องรู้ให้ได้นั่นก็คือชื่อและประวัติของหญิงสาวและก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเศรษฐีที่เข้าค่ายมาเฟียฮ่องกงอย่างเขา

เธอกับฉันต้องได้พบกันอีกแน่ บางทีอาจจะบนห้องหรูๆเตียงนุ่มๆที่จะมีเพียงแค่เธอและฉัน แอนดี้คิดในใจพลางยกมือถือขึ้นถ่ายรูปสาวน้อยหน้าใสที่เขาต้องตาต้องใจไว้เพื่อส่งให้นักสืบเอกชนฝีมือดีสืบข้อมูลของหญิงสาวให้กับเขา เมื่อบันทึกภาพหญิงสาวได้อย่างสมใจแล้วหนุ่มลูกครึ่งมาดภูมิฐานก็ลุกขึ้นจากโต๊ะโดยไม่สนใจเงินทอนที่พนักงานสาวนำมาคืนให้กับเขา 

ระหว่างที่ชายหนุ่มจะก้าวพ้นร้านสายตาคมดุดุจอินทรีย์ยังไม่วายที่จะมองพนักงานสาวที่กำลังง่วนอยู่กับการรับออร์เดอร์ลูกค้าจึงมิทันสังเกตเห็นว่าไฟปรารถนาในดวงตาที่พุ่งตรงไปยังร่างบาง ทันทีที่ก้าวพ้นร้านกาแฟชายหนุ่มรีบโทรไปหาเลขาฯส่วนตัวของเขาเพื่อให้ติดต่อนักสืบเอกชนมาพบเขาด่วน

“มิเชล คุณติดต่อนักสืบฝีมือดีให้ผมด่วนเลยนะ ภายในวันนี้เลยยิ่งดี” ชายหนุ่มสั่งงานทันทีหลังจากเลขานุการรุ่นพี่ที่ทำงานกับเขามาหลายปีรับสาย  

“ได้ค่ะ คุณแอนดี้ แล้วไม่ทราบว่าคุณจะเข้าออฟฟิศอีกหรือเปล่าคะ” ปลายสายเอ่ยถามตามหน้าที่เลขาฯมืออาชีพ

“ผมกำลังจะไปออฟฟิศพอดี ไม่เกินชั่วโมงคงถึง” ชายหนุ่มพูดกับเลขาฯ ก่อนจะตัดสายโทรศัพท์เพื่อเตรียมสตาร์ทรถหรูคู่กายขับไปยังออฟฟิศ

 

ภายในห้องสวีทของโรงแรมเดอะมิร่า โฮเตล

วาริชก้าวออกจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูพันกายท่อนล่างเพียงผืนเดียวอวดแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยหยดน้ำเกาะพราว ผมดกดำเปียกลู่แนบกับศีรษะได้รูปสวยของชายหนุ่ม ชายหนุ่มมองภรรยาสาวที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง มือบางดึงผ้าห่มขึ้นปิดร่างกายที่ไร้อาภรณ์ด้วยความเขินอายที่เห็นชายหนุ่มเดินเข้ามานั่งลงข้างเตียงฝั่งที่เธอเอนหลังอยู่

“คุณลุกขึ้นไปอาบน้ำไหวไหม” น้ำเสียงอ่อนโยนและแววตาที่เต็มไปด้วยความพึงใจของชายหนุ่มทำให้ไอยสวรรค์รู้ได้ทันทีว่าสามีเธอคงจะอารมณ์ดีขึ้นหลังจากระเบิดความต้องการใส่เธอถึงสองครั้งติด

“ค่ะ คุณไปแต่งตัวเถอะ เดี๋ยวไอจะไปอาบน้ำน่ะค่ะ” ไอยสวรรค์รวบผ้าห่มพันกายก่อนจะก้าวลงจากเตียงแต่เนื่องจากชายผ้าห่มที่ยาวระพื้นทำให้หญิงสาวสะดุดล้ม ดีทีวาริชคว้าร่างบางไว้ในอ้อมแขนได้ทันไม่อย่างนั้นไอยสวรรค์คงล้มฟุบกับพื้นห้องไปแล้ว

“คุณนี่ขี้อายจริงๆเลยนะ ขนาดเรามีลูกกันแล้วนะ” น้ำเสียงทุ้มที่พูดชิดริมหูบางสะอาดสร้างความร้อนผ่าวให้กับไอยสวรรค์ถึงกับหน้าแดงก่ำ

“ไอเป็นผู้หญิงนะคะ จะให้ไม่อายอย่างที่คุณทำได้ยังไง” ไอยสวรรค์ไม่กล้ามองหน้าสามีตรงๆเพราะกลัวจะเจอแววตาเว้าวอนจนเธอใจอ่อนยอมให้เขาจุดไฟปรารถนาที่ตัวเธออีกครั้งเป็นแน่

“สามีภรรยาเขาไม่อายกันหรอกนะกับเรื่องแบบนี้” พูดจบชายหนุ่มก็กระตุกผ้าห่มที่คลุมร่างบางของภรรยาสาวออกก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นอุ้มไว้ในอ้อมกอดแล้วตรงดิ่งไปยังห้องน้ำสุดหรูของโรงแรมดัง ไอยสวรรค์ซุกหน้าลงกับแผงอกกว้าง ก่อนที่เธอจะรู้สึกได้ถึงความเย็นเฉียบของอ่างน้ำจากุชชี่แบรนด์ดังจากยุโรป

“ขอบคุณค่ะ คุณออกไปแต่งตัวเถอะค่ะ” ไอยสวรรค์พูดกึ่งไล่ชายหนุ่มทางอ้อม เพราะเธอรูสึกหมดแรงที่จะเล่นเกมรักแสนจะเอาแต่ใจของสามีหนุ่มแล้วในเวลานี้ ความอ่อนล้าแล้วอาการปวดหนึบไปทั่วร่างกายโดยเฉพาะส่วนล่างทำให้ไอยสวรรค์อยากจะแช่น้ำอุ่นเพื่อคลายความเมื่อยล้าตามร่างกายเต็มที

ชายหนุ่มรู้ดีว่าภรรยาสาวของเขาคงเหน็ดเหนื่อยกับบทรักที่เขาถาโถมเข้าใส่อย่างไม่ยั้ง เพราะดูจากอาการขาแข้งที่สั่นเทาและรอยจ้ำตามผิวเนื้อของไอยสวรรค์เป็นเครื่องยืนยันในความร้อนแรงของบทรักที่เขามอบให้เธอ งาริชยอมก้าวออกจากห้องน้ำแต่โดยดีปล่อยให้หญิงสาวชำระร่างกายอย่างสบายใจ

ในระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังแต่งกายและรอภรรยาสาวอาบน้ำอยู่นั้นเสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องบางของชายหนุ่มก็ดังขึ้น เมื่อเจ้าของเครื่องเหลือบไปดูสายที่โทรเข้ามาเป็นของนักธุรกิจหนุ่มฮ่องกงนามแอนดี้ ความรู้สึกขุ่นมัวก็เกิดขึ้นกับวาริชทันที เพราะคิดว่าหนุ่มลูกครึ่งนักธุรกิจใหญ่จะโทรมาวอแวกับไอยสวรรค์ภรรยาของเขา

แต่เนื่องจากธุรกิจทำให้วาริชจำต้องระงับอารมณ์ขุ่นมัวไว้ก่อน ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่เพื่อไล่ความหงุดหงิดออกจากความรู้สึกก่อนจะกดรับสายนักธุรกิจลูกครึ่ง ตลอดระยะเวลาที่พูดสายกับนักธุรกิจหนุ่มทำให้วาริชคลายความกังวลเรื่องที่นักธุรกิจหนุ่มจะมาตีท้ายครัวภรรยาเขา

“ได้ครับ ไม่เกินหนึ่งชั่วโมงผมกับไอยสวรรค์จะลงไปรอที่ล๊อบบี้ข้างล่างนะครับ” วาริชพูดกับปลายสายหลังจากรับนัดของแอนดี้นักธุรกิจหนุ่มเจ้าถิ่นเรียบร้อยแล้วจึงกดวางสาย

 

หลังจากนัดหมายกับเพื่อนร่วมธุรกิจอย่างวาริชแล้ว ชายหนุ่มจึงรีบก้าวลงจากรถคู่กายเพื่อก้าวเข้าสู่ด้านในของบริษัทของเขา ทันทีที่ร่างสูงย่างกรายเข้าออฟฟิศเหล่าพนักงานก็ต่างก้มหน้าก้มตาทำงานตามหน้าที่เพราะทุกคนล้วนแต่รู้กิตติศัพท์ของความมีระเบียบในเรื่องเวลางานของแอนดี้กันเป็นอย่างดี

“เรื่องที่ผมสั่งเรียบร้อยหรือเปล่าคุณมิเชล” ชายหนุ่มเอ่ยถามเลขาฯหน้าห้องทำงานของเขาทันทีที่ก้าวมาถึง

“ค่ะ เรียบร้อยค่ะไม่เกินยี่สิบนาทีก็มาถึงค่ะ” เลาขาฯรุ่นพี่ตอบอย่างทันควันเพราะรู้ดีว่างานที่ชายหนุ่มสั่งต้องเป็นงานเร่งด่วน

“อืม ถ้ามาแล้วให้เข้าพบผมได้ทันที” นักธุรกิจหนุ่มพูดก่อนจะก้าวเข้าห้องทำงานของตน แอนดี้ทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้ประจำตำแหน่ง ก่อนจะเลื่อนแฟ้มงานบนโต๊ะขึ้นมาเปิดดูรายละเอียดด้านในเพื่อตรวจดูงานเร่งด่วนที่รอเขาเซ็นอนุมัติ ชายหนุ่มทำงานอย่างไม่วอกแวกจนเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น

“คุณแอนดี้คะ นักสืบที่ทางเราติดต่อมาถึงแล้วค่ะ” เลขาฯวัยกลางคนแจ้งกับชายหนุ่มก่อนจะให้นักสืบเอกชนฝีมือดีเข้าพบ

“อืม ให้เข้ามาได้เลย” ชายหนุ่มพูดโดยไม่มองหน้าเพราะยังจับจ้องอยู่กับเอกสารงานบนโต๊ะ จนเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาในห้องชายหนุ่มจึงเงยหน้าขึ้น

“สวัสดีครับ คุณแอนดี้ ผมโจอี้ เหวิน” ชายวัยสามสิบเศษในชุดสูทสีดำดูภูมิฐานไม่ต่างจากแอนดี้นัก หากแต่ดูนิ่งขรึมมากกว่าเขาและดูช่างสังเกตตามวิสัยของคนทำอาชีพนักสืบ

“ครับ เชิญนั่งครับ” แอนดี้ผายมือเพื่อเป็นสัญญาณให้ผู้เข้ามาพบนั่งลงบนเก้าอี้

“ขอบคุณครับ ว่าแต่คุณมีอะไรจะให้ผมรับใช้ก็ว่ามาเลยครับ” นักสืบมืออาชีพเปิดประเด็นทันทีอย่างไม่ต้องการให้เสียเวลา

“ผมจะให้คุณช่วยสืบประวัติผู้หญิงคนนี้ให้ผมหน่อย เธอทำงานอยู่ที่ร้านกาแฟจิลเลียนคอฟฟี่” ชายหนุ่มเปิดรูปหญิงสาวที่เขามายตาให้กับนักสืบที่เขาจ้างมาเพื่อจะได้เป็นข้อมูลในการสืบ

“ได้ไม่เป็นปัญหาครับ ว่าแต่คุณอยากรู้อะไรเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้บ้าง” นักสืบมือฉมังถามถึงความต้องการของลูกค้าอย่างแอนดี้ทันที

“ผมอยากรู้ประวัติผู้หญิงคนนี้ทุกเรื่องโดยเฉพาะเรื่องส่วนตัวและที่สำคัญคุณต้องได้ที่อยู่และเบอร์โทรของผู้หญิงคนนี้ให้กับผมด้วย งานประมาณนี้นักสืบมืออาชีพอย่างคุณคงใช้เวลาไม่เกินอาทิตย์” นักธุรกิจหนุ่มกดดันทันทีด้วยความใจร้อน

“แน่นอนครับ แต่เรื่องค่าใช้จ่ายสำหรับงานเร่งด่วนแบบนี้ก็ต้อง...”

ยังไม่ทันที่นักสืบมืออาชีพจะพูดจบแอนดี้ก็ยื่นเช็คเงินสดที่กรอกตัวเลขจำนวนหนึ่งหมื่นดอลล่าร์ฮ่องกงให้ทันทีอย่างไม่คิดอะไรมากมาย

“นี่เป็นเพียงส่วนแรก ถ้าคุณทำงานได้สำเร็จผมจะให้คุณอีกห้าหมื่น”

“ขอบคุณครับ แล้วผมจะติดต่อคุณมาภายในสามวัน” นักสืบมาดดีรีบรับเช็คอย่างเร็ว ก่อนจะรีบขอตัวไปจัดการงานที่ชายหนุ่มสั่งในทันที เพราะงานง่ายรายได้ดีแบบนี้มีเข้ามาไม่บ่อยนัก

หลังจากเสร็จสิ้นถึงรายละเอียดการจ้างวานกับนักสืบมือโปรแล้ว ชายหนุ่มจึงตั้งหน้าตั้งตาสะสางงานบนโต๊ะจนเวลาล่วงเลยมาถึงนัดสำคัญกับสองสามีภรรยาที่มาเป็นแขกพิเศษของเขา

ร่างสูงลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานก้าวออกจากห้องโดยไม่ลืมที่จะสั่งงานในวันพรุ่งนี้กับเลขาฯ ก่อนจะตรงไปยังลานจอดรถเพื่อเตรียมไปรับสองสามีภรรยาที่โรงแรมหรู ชายหนุ่มเยียบคันเร่งเพิ่มความเร็วด้วยกลัวว่าแขกวีไอพีทั้งสองของเขาจะรอนาน และที่สำคัญเขาก็อยากเจอสาวน้อยแก้มใสนั้นอีกครั้ง

แอนดี้เลี้ยวรถเข้ายังลานจอดรถของโรงแรมก่อนจะดับเครื่องยนต์แล้วรีบก้าวออกจากรถตรงดิ่งไปยังล๊อบบี้ของโรงแรมตามที่ได้นัดหมายไว้กับวาริช นักธุรกิจหนุ่มกวาดตามองหาแขกพิเศษของเขาทันที่ก้าวเข้าไปถึงด้านในจนเมื่อเห็นทั้งคู่นั่งส่งสายตาหวานเยิ้มกันจนน่าอิจฉา

“ขอโทษครับที่มาช้า” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นกับสองสามีภรรยาทันที

“ไม่เป็นไรครับเราสองคนก็เพิ่งลงมาเองครับ” น้ำเสียงเป็นมิตรรวมถึงใบหน้ายิ้มแย้มทำให้เจ้าถิ่นอย่างแอนดี้รู้สึกสบายใจขึ้นที่เขาไม่ได้เป็นสาเหตุให้สองสามีภรรยาเข้าใจผิดกัน หลังจากทักทายกันได้สักครู่ทั้งหมดก็ตรงไปยังร้านอาหารจีนต้นตำหรับซึ่งอยู่ขึ้นหกของโรงแรมที่วาริชและไอยสวรรค์พักอยู่

ทั้งสามพูดคุยกันอย่างออกรสเป็นครั้งแรกตั้งแต่ได้รู้จักกัน เพราะทุกครั้งที่ทั้งสามเจอกันมักจะอยู่ในช่วงอารมณ์ที่ไม่ค่อยจะเป็นมิตรกันสักเท่าไรนัก

“อิ่มจากของคาวแล้วผมว่าเราไปหากาแฟอร่อยๆดื่มกันดีไหมครับ” นักธุรกิจหนุ่มเจ้าถิ่นเอ่ยปากชวนทั้งสอง ซึ่งทั้งสองก็ไม่ปฏิเสธเพราะอยากเห็นหน้าหญิงสาวที่นักธุรกิจหนุ่มลูกครึ่งหมายตา

 

ที่ร้านกาแฟจิลเลียนคอฟฟี่ในช่วงเวลาทุ่มเศษๆ ลูกค้าก็เริ่มบางตาลงทำให้พนักงานในรอบกะสายเริ่มทยอยกลับคงเหลือแต่พนักงานที่ทำงานกันอยู่เพียงสามคนและหนึ่งในนั้นก็คือจินนี่สาวหน้าแก้มใสที่หาได้รู้ตัวไม่ว่าชีวิตของเธอกำลังจะเปลี่ยนไป เพราะชายหนุ่มที่ชื่อแอนดี้ วู

รถหรูราคาหลักล้านของแอนดี้ค่อยๆเข้าจอดเทียบบริเวณหน้าร้านเป้าหมายก่อนที่ทั้งสามก้าวลงจากรถเพื่อข้าไปด้านในร้านซึ่งคนที่ก้าวเข้าไปด้านในคนแรกคือไอยสวรรค์ ตามติดด้ววาริชและรั้งท้ายคงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากนักธุรกิจอัญมณีมือใหม่ไฟแรงอย่างแอนดี้

“สวัสดีค่ะ”

ทันทีที่ลูกค้าก้าวเข้าร้านพนักงานสาวก็กล่าวต้อนรับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่เมื่อเห็นหน้าชายหนุ่มที่ยื้อยุดเธอเมื่อตอนบ่ายอาการบึ้งตึงก็ปรากฏฉายชัดบนใบหน้าเนียนใสนั้นทันที แอนดี้รู้ได้ทันทีว่าหญิงสาวคงโกรธเรื่องที่เขาเผลอทำรุ่มร่ามกับเธอเขาจึงต้องพยายามเก็บอาการและข่มความรู้สึกให้มากที่สุด

หลังจากเลือกมุมที่นั่งได้แล้วแอนดี้ในฐานะเจ้าถิ่นจึงขอเป็นฝ่ายไปสั่งเครื่องดื่มให้กับแขกพิเศษของเขาทั้งสอง ซึ่งในความเป็นจริงเขาอยากจะมองหน้าและพูดคุยกับแม่สาวน้อยแก้มใสที่เขาหมายตาไว้มากกว่า

“เอ่อ ผมขอโกโก้ร้อน เอสเปรสโซ่ร้อน แล้วก็ลาเต้คอฟฟี่อย่างล่ะที่ครับ” นักธุรกิจหนุ่มมาดเท่สั่งเมนูเครื่องดื่มด้วยท่าทีนิ่งเฉยเสมือนลูกค้าทั่วไปเพราะไม่ต้องการให้หญิงสาววาดระแวงในตัวเขามากไปกว่านี้

หญิงสาวรับออร์เดอร์พร้อมกับบอกจำนวนเงินที่ชายหนุ่มต้องชำระค่าเครื่องดื่ม ก่อนที่เธอจะหันมาจัดการกับเมนูที่ลูกค้าหนุ่มแววตาเจ้าเล่ห์แฝงเลศนัยน่าหวาดหวั่นบางอย่างกับเธอ ไม่ถึงสิบนาทีเครื่องดื่มร้อนๆส่งกลิ่นหอมกรุ่นก็ตรงดิ่งไปเสิร์ฟให้กับชายหนุ่มที่โต๊ะ

“เครื่องดื่มที่คุณสั่งค่ะ” จินนี่พนักงานสาวแก้มใสค่อยๆวางแก้วลาเต้คอฟฟี่ให้กับไอยสวรรค์ก่อนจะส่งยิ้มให้หญิงสาวอย่างเป็นมิตร ไอยสวรรค์ยิ้มรับด้วยความรู้สึกไม่ต่างกับหญิงสาวนัก

หลังจากเสิร์ฟเครื่องดื่มให้กับทั้งสามเรียบร้อยแล้วหญิงสาวจึงรีบหันกลับมาทำงานของเธอตามเดิมโดยมิกล้าแม้แต่จะสบสายตาของชายหนุ่มมาดภูมิฐานที่จับมือถือแขนเธอเมื่อตอนบ่าย

“นี่หรือคะสาวน้อยที่คุณแอนดี้คลั่งไคล้” ไอยสวรรค์ถามด้วยน้ำเสียงเย้าๆ

“แหม คุณไอจะหาว่าผมกำลังจะกินเด็กใช่ไหมครับ” นักธุรกิจหนุ่มออกอาการเขินจนสองสามีภรรยาถึงกับหัวเราะ

“ผมเข้าใจนะว่าอาการแบบนี้มันเป็นอย่างไร แต่ถ้าให้แนะนำผมว่ารวบหัวรวบหางซะเลย” วาริชแนะนำก่อนจะยกแก้วกาแฟที่ส่งกลิ่นหอมเตะจมูกยิ่งนัก

“ผมกลัวว่าเขาจะกลัวซะก่อนที่ผมจะได้รู้จักเธอน่ะสิครับคุณวาริช” นักธุรกิจหนุ่มได้ฟังคำแนะนำของวาริชก็ถึงกับยิ้มมุมปากคล้ายกับคิดอะไรบ้างอย่างในใจก่อนจะหันไปมองร่างบางที่กำลังสาละวนกับงานของเธออย่างขยันขันแข็ง

“อย่านะคะคุณแอนดี้ ผู้หญิงเขาไม่ชอบอะไรที่มันรุนแรงหรอกค่ะ เชื่อไอนะคะ” หญิงสาวค้านขึ้นพร้อมกับค้อนขวับวงใหญ่ใส่สามีตัวดีที่แนะนำวิธีบ้าๆแบบนั้นกับแอนดี้ ในระหว่างที่ทั้งสามสนทนากันอย่างสนุกสนานในช่วงเวลาที่ผ่อนคลายอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ของนักธุรกิจหนุ่มก็ดังขึ้นทำให้การสนทนาต้องชะงักลงก่อนที่นักธุรกิจหนุ่มจะหยิบอุปกรณ์สื่อสารราคาแพงขึ้นมารับสาย

“สวัสดีครับ”

“คุณแอนดี้ ผมนักสืบเอกชนที่คุณจ้างให้สืบเรื่องผู้หญิงที่ทำงานร้านจิลเลียนคอฟฟี่ ตอนนี้ผมได้ข้อมูลบางอย่างเบื้องต้นแล้วก็โทรมาแจ้งคุณก่อน”

“โอเค คุณว่ามาได้เลย” แอนดี้ถามอย่างใคร่รู้

“เธอชื่อ จินนี่ โหยว อายุ 21ปี เป็นนักศึกษาปีสี่ของมหาวิทยาลับฮ่องกง ส่วนเบอร์โทรของเธอผมจะส่งให้พร้อมกับข้อมูลส่วนที่เหลือในวันพรุ่งนี้ ซึ่งผมขอรับค่าเหนื่อยงานด่วนในส่วนที่เหลือเลยนะครับ” 

“ได้ ไม่มีปัญหา” ชายหนุ่มตอบรับอย่างไม่ลังเลก่อนจะกดวางสายพร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏเด่นชัดบนใบหน้าคมคายตามแบบฉบับลูกครึ่งไทยฮ่องกงที่แม้จะมีผิวที่ขาวแต่ก็ดูคมคายในแบบผู้ชายไทย

เธอหนีฉันไม่พ้นแน่ จินนี่ โหยว สาวน้อยแก้มใสของฉัน

แอนดี้คิดในใจพลางจ้องมองหญิงสาวอย่างไม่วางตาจนเพื่อร่วมโต๊ะอย่างวาริชและไอยสวรรค์ต้องเรียกชื่อชายหนุ่มอยู่หลายครั้ง

“ขอโทษทีครับ ผมคิดอะไรเพลินไปหน่อย” ชายหนุ่มสกัดกั้นความลิงโลดใจที่จะได้รู้จักกับสาวน้อยที่เขาหมายปองหลังจากวันพรุ่งนี้ที่เขาได้ข้อมูลทั้งหมดจากนักสืบ

ทั้งสามอิ่มหนำกับกาแฟหลังมื้อเย็นท่ามกลางบรรยากาศภายนอกที่เต็มไปด้วยแสงไฟละลานตาผ่านกระจกใสของร้านกาแฟ จนเวลาล่วงเลยมาถึงสองทุ่มซึ่งเป็นเวลาปิดของร้านกาแฟดังกล่าวทั้งสามจึงแยกย้ายกันกลับ

 

 

สายๆของวันใหม่ที่บริษัทของนักธุรกิจหนุ่มลูกครึ่งที่กำลังเคร่งเครียดกับการประชุมในฐานะประธานในที่ประชุมแทนบิดาซึ่งเดินทางไปดูงานที่ต่างประเทศ

“สรุปแล้วไตรมาสนี้เราได้กำไรจากลูกค้าฝั่งตะวันออกที่ออร์เดอร์สินค้าเราเพิ่มขึ้นถึงยี่สิบเปอร์เซ็น ผมต้องขอบคุณทุกท่านในการทำงานกันอย่างตั้งใจมาโดยตลอด” นักธุรกิจหนุ่มกล่าวสรุปก่อนที่จะทำการปิดประชุมและให้ผู้บริหารในส่วนต่างๆทยอยกลับไปทำงาน ส่วนชายหนุ่มก็รีบสาวเท้ากลับไปที่ห้องทำงานของตนอย่างเร็วเนื่องจากนักสืบที่เขาจ้างวานได้มารอพบอยู่ก่อนหน้าแล้ว

“ขอโทษที่ให้รอ” แอนดี้พูดขึ้นเมื่อนักสืบมือดีก้าวเข้ามาในห้อง

“ไม่เป็นไรผมเข้าใจว่านักธุรกิจอย่างคุณก็ต้องมีงานมากอย่างนี้เป็นธรรมดา” นักสืบมือดีพูดพร้อมกับยื่นซองกระดาษขนาดเอสี่สีน้ำตาลให้กับแอนดี้ผู้จ้างวานหนุ่ม

แอนดี้ไม่รั้งรอที่จะเปิดดูจ้อมูลภายในที่มีรายละเอียดครบถ้วนรวบทั้งรูปภาพของหญิงสาวและรูปบ้านที่พักซึ่งเป็นเพียงห้องเช่าเล็กๆในย่านโกซิงซึ่งหญิงสาวอาศัยอยู่กับมารดาเพียงสองคน ชายหนุ่มอ่านข้อมูลโดยรวมของหญิงสาวก่อนจะหยิบสมุดเช็คขึ้นมากรอกตัวเลขเป็นค่าจ้างในส่วนที่เหลือให้กับนักสืบเอกชนมือดีที่ทำงานได้ไวและทันใจเขาจริงๆ

“นี่คือค่าเหนื่อยที่ผมบอกคุณไว้”

“ขอบคุณมากครับ” นักสืบมือดีเก็บเช็คเงินสดลงในกระเป๋าก่อนจะก้าวออกจากห้องทำงานของผู้บริหารหนุ่มทันที

นักธุรกิจหนุ่มอ่านประวัติของหญิงสาวอีกครั้งด้วยความรู้สึกพึงใจเพราะหญิงสาวนอกจะเป็นเด็กเรียนดีแล้วยังขยันและมีความกตัญญูอีกด้วยซึ่งเป็นคุณสมบัติของผู้หญิงที่ผู้ชายเชื้อสายจีนอย่างเช่นเขาต้องการ

จินนี่ โหยว อายุ ยี่สิบเอ็ดปี นักศีกษาปีสี่คณะศิลปกรรมศาสตร์เอกจิลเวอรี่ดีไซน์อย่างนั้นหรือรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากได้รูปสวยของนักธุรกิจหนุ่มไฟแรง ชายหนุ่มต่อโทรศัพท์ไปยังเลขาฯส่วนตัวของเขาทันที

“มิเชลเดี๋ยวเข้ามาพบผมที่ห้องหน่อย”

“ค่ะ คุณแอนดี้” ไม่ถึงนาทีร่างอวบของสาววัยสามสิบกว่าก็เข้ามาในห้องทำงานของชายหนุ่มพร้อมด้วยสมุดออร์แกไนซ์เล่มหนาเพื่อจดรายละเอียดของงานที่เจ้านายหนุ่มสั่งการ

“คุณแอนดี้มีอะไรหรือคะ”

“ผมจะให้คุณประสานงานกับฝ่ายบุคคลคนติดต่อให้นักศึกษาคนนี้มาฝึกงานที่บริษัทเรา” แอนดี้ส่งเอกสารของหญิงสาวให้กับเลขาฯส่วนตัวของเขาโดยที่จะไม่ลืมเมมโมรี่เบอร์โทรศัพท์ของหญิงสาวไว้ก่อน

“ได้ค่ะ ดิฉันจะรีบดำเนินการให้ค่ะ” เลขาฯสาววัยทำงานรับเอกสารข้อมูลจากเจ้านายหนุ่มก่อนจะรีบออกไปดำเนินการโดยเร็ว เพราะเธอรู้ดีว่างานไหนที่ชายหนุ่มสั่งนั้นต้องเป็นเรื่องที่เร่งด่วน

นักธุรกิจหนุ่มรีบสะสางงานตรงหน้าเพราะช่วงบ่ายเขามีนัดต้องพาสองสามีภรรยาไปสำรวจตลาดอัญมณีของเกาะฮ่องกงซึ่งเขาก็มีหุ้นส่วนในการลงทุนครั้งนี้ด้วย ชายหนุ่มมองดูเวลาจากนาฬิกาก่อนจะรีบโทรให้เลขาสาวเข้ามาเอาแฟ้มเอกสารที่เขาเซ็นลงนามแล้วไปส่งยังฝ่ายต่างๆก่อนที่ชายหนุ่มจะออกจากออฟฟิศ

“เดี่ยวผมจะออกไปธุระคงไม่กลับเข้าออฟฟิศมีอะไรคุณรับเรื่องไว้ได้เลย” แอนดี้บอกกับเลขาฯส่วนตัวก่อนจะก้าวออกจากห้องตรงไปยังลานจอรถในส่วนของผู้บริหารเพื่อเตรียมไปพบกับเพื่อนร่วมธุรกิจอย่างวาริช

ตลอดทางที่ชายหนุ่มเร่งเครื่องยนต์เพื่อขับเคลื่อนรถหรูคู่กายบนท้องถนนที่เต็มไปด้วยรถลาขวักไขว่ จู่ๆภาพของจินนี่พนักงานสาวของร้านกาแฟก็ปรากฏขึ้นในความคิดของชายหนุ่มอย่างฉับพลัน แต่ด้วยเวลานัดที่จวนเจียนทำให้ชายหนุ่มจำต้องข่มใจแล้วเร่งเครื่องยนต์เพื่อไปยังที่นัดหมาย

ในระหว่างที่นักธุรกิจหนุ่มรอสัญญาณไฟเพื่อให้คนข้ามถนน สายตาเฉียบคมก็พลันสะดุดไปที่ร่างบางของหญิงสาวที่เขาหมายตาซึ่งกำลังเดินข้ามถนนผ่านหน้ารถของเขาไป แอนดี้เหมือนคนที่ตกอยู่ในภวังค์ชั่วขณะ สติสัมปชัญญะหลุดลอยไปกับสาวน้อยแก้มใสที่ชื่อจินนี่.


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนผลงานนะคะ นักอ่านคือแรงใจของนักเขียน"

salinlinee


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha