สามีลีลาร้อน

โดย: พลอยเฟื่อง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : ปล้นสวาท - 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 1-2

ปล้นสวาท

 

 

“ขาก็ข๊าว...ขาว...” มันลูบโลมลงไปที่เรียวขางามผ่องสลักเสลาของเธอ

“นี่ๆ ฉันมีผัวแล้วนะ”

“แล้วไง...มีผัวแล้วสิ ยิ่งดี เป็นงาน ไม่ต้องสอนมาก เจนเวที กระทุ้งทีก็เด้งสวนมาที...เสือหมีงี้ช๊อบ...ชอบ...” น้ำเสียงนิยมชมชื่นบอกว่าชอบมากนั่น ทำเอาเจนิสาแทบปล่อยโฮร้องไห้ออกมาเทียว

ถ้าไม่ติดว่ามีปืนจ่อหัวอยู่ แม่เป็นได้ด่าสวนหรือต่อสู้ขัดขืนไปแล้ว แต่นี่มัจจุราชที่พร้อมจะปิดชีวิตเธอทุกเมื่อ กำลังจ่อในระยะเผาขน ขืนตุกติกทำให้ไอ้โจรบ้านี่ไม่พอใจขึ้นมา...มีหวังหล่อนได้ตายโดยไม่ได้ร้องสักแอะเลยกระมัง

“พี่เสือหมีจ๋า...อย่าทำอะไรฉันเลยนะจ๊ะ ฉันมีผัวแล้ว และผัวฉันมันก็ดุ๊...ดุอยู่ด้วย ขืนพี่เสือหมีทำอะไรฉัน รับรองมันไล่ล่าพี่ไม่เอาไว้แน่” หล่อนเว้าวอนพร้อมกับขู่ไปด้วย

“เอ็งไม่ต้องมาขู่ ข้าไม่กลัวหรอก...ไหนๆ ก็มาแล้ว ไม่ยอมเสียเที่ยวเด็ดขาด”

“พี่โจรจะเอาอะไรจ๊ะ อยากได้อะไรก็เอาไปเถอะนะ ทีวี ตู้เย็น พัดลม”

“ถุย ของถูกพรรค์นั้น โรงจำนำยังไม่รับด้วยซ้ำ ข้าจะแบกไปทำไมให้เหนื่อย ขายได้ก็ไม่คุ้มค่าน้ำมัน”

“แล้วพี่โจรเสือหมีจะเอาอะไร?”

“จะเอาอะไร...ไม่น่าถาม ก็เอาเอ็งไงล่ะนังหนู อู้หู้เฮะ...ไม่ได้ขาวธรรมดาเสียด้วย เนื้อแน่นหนุบหนับเต็มไม้เต็มมือชะมัด อย่างนี้เสือหมีชอบ...” น้ำเสียงเริงรื่นหื่นกระหายนั่นทำให้หล่อนขยะแขยง ไม่เท่านั้นมือหยาบใหญ่ของมันยังไล่ลูบบีบคลึงคลำขยำเค้นเนื้อตัวเธออย่างเมามัน เจนิสาบิดส่ายตัวไปมาหนีฝ่ามือร้อนร้ายนั่น

“อยู่นิ่งๆ สิวะ เดี๋ยวก็โป้งให้หรอก”

“ฮึ่ก...ฮือ...” หล่อนเริ่มสะอื้นไห้ด้วยความกลัว “พี่โจรเสือหมีจ๋า อย่าทำอะไรฉันเลยนะจ๊ะ ฉันกลัวแล้ว และฉันก็มีผัวแล้ว แต่งงานกันสัญญิงสัญญาว่าจะรักเขาคนเดียวไม่นอกใจกัน”

“อื้ม...ดี คิดได้อย่างนั้นก็ดี...แต่นี่เอ็งไม่ได้นอกใจ เพราะเอ็งไม่ได้ชอบข้านี่หว่า แต่ที่เอ็งกำลังจะโดนตำเพราะจำยอม”

โดนตำ...เพราะจำยอม...มันจะทำอะไรเธอ?

ไม่น่าถาม...หล่อนไม่ได้ซื่อใสไร้เดียงสาอายุสิบสี่สิบห้าเพิ่งแตกเนื้อสาวเสียเมื่อไหร่กันเล่า

“ไม่มีอะไรให้กูขน มาปล้นทั้งที ก็ขอปล้นสวาทเอ็งละกัน”

บ้าไปแล้ว...

ไอ้โจรบ้า มีจรรยาบรรณบ้างได้ไหม? ไม่ได้ข้าวได้ของก็จะเอาคนงั้นหรือ?

“ฮึ่ก...ฮึ่ก...ฮือ...พี่โจรจ๋า อย่าทำฉันเลยนะ ฉันไม่อยากนอกใจผัวให้รู้สึกผิด ถึงฉันจะไม่เต็มใจ ถึงจะโดนข่มเหงก็ตามเถอะ”

“โห้ย! รำคาญโว้ย อย่าพูดมากเลย ถ้าเอ็งไม่อยากเห็นหน้าข้าให้รู้สึกผิดกับผัว ก็หลับตาเอาไว้ละกัน...นึกเสียว่าเอาอยู่กับผัว หน็อย...ทำมากลัวตัวสั่นกึกๆ เชียว สั่นนี่ สั่นสู้ล่ะสิ ฮะ...ฮ่า...เอาน่าอินังหนู ข้าแค่อยากเสียวกับเอ็งสักน้ำสองน้ำ รับรองว่าสบายตัวเมื่อไหร่ ข้าปล่อยเอ็งไปแน่ ฉะนั้นอย่าขัดขืนให้ข้าต้องหงุดหงิด นอนแบนอนอ้า ถ่างขาให้ขย่มสองสามที เดี๋ยวเอ็งก็รอดแล้ว”

จะขย่มทั้งที มันจะเอาแค่สองสามทีเองหรือ?

หน็อย...ไอ้โจรมีคุณธรรม ไอ้โจรไม่มักมาก...ไอ้โจรกระจอก แต่ไม่ใช่กระจอกธรรมดา กระจอกไม่กินน้ำสิท่า ขอทั้งที จะขอขย่มแค่สองสามที

แต่ถึงไอ้เจ้าโจรจะมักน้อย ไม่โลภมาก หล่อนก็ยากจะทำใจ...เพราะผู้ชายคนเดียวเท่านั้นที่มีจิตยึดมั่นเสน่หา คือไอ้ผัวไม่รักดีที่ตอนนี้ยังไม่โผล่หน้ามาอีก

“ฮือ...ไม่เอา...กี...กีอยู่ไหน...ช่วยเจนด้วย...” เจนิสาเริ่มเสียงดังขึ้นมา ร่ำร้องหาสามี

“หล่อนักหรือไงวะ ผัวเอ็งนี่น่ะ แหม้ทำมาสัญญิงสัญญาจะรักเดียวใจเดียว หมั่นไส้ว่ะ เห็นหน้าข้าแล้วเอ็งจะเปลี่ยนใจ แต่ไม่เอาดีกว่า เดี๋ยวจะชี้ตัวถูก” โจรบ้านี่ดันรอบคอบเสียอีกแน่ะ

“หล่อไม่หล่อ ก็หล่อกว่าแกละกัน”

“บ๊ะ...พูดอย่างนี้เสือหมีโมโหโว้ย...ขอจัดเลยละกัน เสียเวลา”

ฝ่ามือหยาบใหญ่ตวัดแขนหล่อนไปไพล่หลังอ้อมพนักเก้าอี้ ก่อนที่จะใช้อะไรบางอย่างผูกมัดไว้อย่างรวดเร็ว ไม่เท่านั้นมันยังหาผ้ามาผูกปิดตาเธอ

“ฮื้อออออ...กีอยู่ไหน...อยู่ไหนเนี่ย...เจนกลัว ช่วยเจนด้วย ฮือ กีช่วยเจนด้วย”

“ร้องหาผัวอยู่ได้ คงจะรักกันมากสินะ เจอดุ้นเสือหมีเข้าไปเสียหน่อย ขี้คร้านจะครางอ๋อยๆ ลืมผัว...ไม่ลองไม่รู้ว่ะอีหนูเอ๋ย”

ตอนนี้ร่างหล่อนถูกมัดแขนไพล่หลังตรึงติดกับโซฟา ผูกตาปิดเรียบร้อย จอมโจรเสือหมีหมุนเก้าอี้ให้หล่อนหันไปเผชิญหน้า

“จุ๊ๆ ซ่อนรูปไม่เบา ทั้งขาวทั้งอึ๋ม” มันว่าเมื่อตะปบฝ่ามือลงมาบนพวงเต้าของเธอ

“อุ้ย...อย่าทำฉันเลยนะ...อย่าทำอะไรฉันเลย”

“มาถึงขนาดนี้แล้ว เอ็งยังจะขัดขืนอีกทำไมวะนังหนู หนวกหูจริงโว้ย” มันโวยวาย พร้อมกับเลิกเสื้อหล่อนขึ้น

“อู้หู เนื้อในยิ่งขาวผ่องเป็นยองใย แม่เจ้าโว้ย” พูดไป จุ๊ปากไป มือก็บีบนมหล่อนไปด้วย

“อย่าทำ...อย่าเลย...ฮือๆ” เจนิสาขอร้องทั้งน้ำตา

“น่ารำคาญจริงว่ะ” มันดึงทึ้งกระชากเสื้อชั้นในของหล่อนออกมา เจนิสาร้องว้ายเสียงหลง และนั่นก็เป็นการร้องเต็มเสียงครั้งสุดท้าย เพราะเสื้อชั้นในที่มันกระชากออก ถูกใช้เป็นอุปกรณ์ยัดปากเธอจนส่งเสียงได้เพียงอู้อี้ในลำคอ

“อู้หู้...ซี้ด นมสวยตั้งเต้าท่าจะเอามันดีแท้ นี่วันๆ ผัวเอ็งคงไม่ทำการทำงานอะไรเลยสิน่า เห็นหุ่นเมียแล้วมันชวนเพลียอยากเสียน้ำจริงๆ ฮะ...ฮ่า...” ไอ้โจรหยาบช้าว่า แถมยังหัวเราะอย่างน่าเกลียด

“อื้อหื้อ...เด้งดึ๋งสู้มือดีแท้...นมขาวๆ อวบๆ ใหญ่ๆ เต็มไม้เต็มมือของแท้แม่ให้มาเสียด้วย...จุ๊ๆ อีหนูเอ๊ย! ผัวเอ็งนี่มันช่างโชคดีแท้ ทำบุญมาด้วยอะไรวะ ได้เมียสวย...ขาว ตึงเปรี๊ยะ เซี๊ยะไปทั้งตัวไม่พอ ยังพันธุ์ฟักแฟงแตงโมอีก...อู้ว์...ซี้ดดดด...ถึงอกถึงใจดีแท้แม่คุณเอ๋ย”มันขยุ้มขยำสองเต้าเธออย่างเมามัน

กอบโกยขึ้นมาแล้วใช้ปลายนิ้วบีบปลายยอดหัวนม บดคลึงขยี้บี้บีบสนุกสนาน

“อ๊ะ...อ่ะ...อื้อ...อื้อ...”

เจนิสาบิดตัวเร่าๆ ขัดขืนอย่างรังเกียจในทีแรก แต่พอถูกบีบเค้นคลึงขยำหนักมือเข้า แรงต่อต้านก็ชักจะเริ่มลดลง หัวใจรอนๆ สั่นไหวไปกับรสสัมผัสหยาบกระด้างนั่น

“อื้อหื้อ หัวนมสีชมพูชูยอดริกๆ  ขอชิมสักหน่อยให้เป็นบุญปากเถอะว่ะ” ไม่ว่าเปล่าเมื่อมันกอบสองเต้าของเธอขึ้นมา แล้วพุ่งอุ้งปากร้อนๆ เข้ามาครอบไว้ ดูดบ๊วบเข้าไปอมไว้ในปาก

“อื้อ...อื้อ...อื้อ...” เจนิสาพยายามดิ้น แต่ถูกมือใหญ่กดตัวไว้ให้แนบติดกับพนักเก้าอี้ก ปากก็ออกแรงดูดจุ๊บๆ จ๊วบๆ ฟังแล้วสยิวหู ไม่พอเท่านั้น สัมผัสของริมฝีปากที่ครอบหัวนมเธอไว้ใต้อาณัติราวกับจะดูดหัวใจข้างในให้หลุดเข้าไปในอุ้งปากร้อนร้ายนั่น

“อื้อ...อื้อ....อื้อ....อือ.......” เสียงครางแผ่วพร่าลง จากที่ขัดขืนฝืนต้าน ตอนนี้กำลังแปรเปลี่ยนเป็นไหลล่องไปตามการปลุกเร้าชักจูง

มือที่เคยกดตัวเธอไว้เปลี่ยนไปขยำเค้นคลึงนมอีกข้างอย่างเมามัน ปากก็ดูดจุ๊บๆ จ๊วบๆ อย่างออกรสออกชาติ

ร่างที่เคยดิ้นรนกระถดถอยหนี ตอนนี้เปลี่ยนเป็นแอ่นหยัดส่งเต้าเข้าปากร้อนๆ นั่น ให้ได้ดูดได้เลียถนัดถนี่

“อุ๊...อูย...” แถมบางทียังมีขบกัดให้รู้สึกเจ็บๆ คันๆ เพิ่มความมันระคนสยิวซ่านพล่านแล่นขึ้นไปอีก

“อื้อ.....อื้ออออออ.........” หากริมฝีปากหล่อนเป็นอิสระ คงไม่ได้ร้องห้ามแล้วล่ะ แต่เป็นเสียงครางอ๋อยๆ อย่างมีความสุข อย่างที่ไอ้โจรหื่นเสือหมีได้ลั่นวาจาเอาไว้แต่ทีแรก

โนมเนื้ออวบอิ่มทั้งสองข้างยามนี้ คงทั้งแดงก่ำจากแรงบีบเค้น และเปียกฉ่ำ จากน้ำลายและปากที่ดูดเลีย

“นั่นไงล่ะ...ผิดคำพูดของเสือหมีเสียที่ไหน...แอ่นนมสู้ปากสู้ลิ้นพี่เลยนะนังหนู ฮะ...ฮ่า...” เสียงหัวเราะร่าอย่างชอบอกชอบใจนั่นทำให้หล่อนขัดเคืองใจจริงๆ

แต่ถึงเวลานี้ เจนิสาก็ต้องยอมรับว่า ร่างกายของหล่อนไม่ตอบสนองต่อความคิดของตัวเองอีกแล้ว กลับไพล่ไปตอบสนองต่อรสสัมผัสอันหยาบช้าป่าเถื่อนของไอ้โจรหื่นเสียจนน่าเจ็บใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนค่า ^^"

พลอยเฟื่อง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha