สามีลีลาร้อน

โดย: พลอยเฟื่อง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : ส่งคู่รักไปฮันนิมูน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 3

ส่งคู่รักไปฮันนิมูน

 

 

 

 

“รีบเช็กอินเลยค่า อีกสิบห้านาที เจ้าหน้าที่จะไม่ให้ผ่านเข้าเกทแล้วนะคะ”

พนักงานต้อนรับภาคพื้นดินของสายการบินแห่งชาติบอกกับสองหนุ่มสาวที่รีบวิ่งกระหืดกระหอบมายื่นตัวเดินทางพร้อมพาสปอร์ตให้ โดยมีหนุ่มสาวหน้าตาดีอีกคู่หนึ่งลากกระเป๋าเดินทางใบโตตามมาส่งด้วย

“ฉิวเฉียดมาทันเส้นยาแดงผ่าแปด” ชัชวินว่า ขณะที่รับตั๋วซึ่งทำการลงทะเบียนเช็กอินเรียบร้อยพร้อมอรจิรากลับมาหากีรทัศน์กับเจนิสาที่มาส่ง

“อีกสิบนาทีต้องไปถึงเกทนะวิน...รีบไปเถอะ เดี๋ยวก็ไม่ทันหรอก” คนที่ตอนแรกอิดออดไม่อยากมาเร่งสามี

“ขอบใจนะไอ้กี...เจนที่มาส่ง” ชัชวินเข้ากอดไหล่เพื่อนรักเอ่ยร่ำลาก่อนเดินทาง

“ไม่เห็นต้องขอบใจก็ได้ เพราะถ้านายกีรทัศน์ไม่มาสาย เราคงไม่ต้องรีบหูตาเหลือกกลัวตกเครื่องอย่างนี้หรอก” อรจิราว่า พร้อมกับค้อนน้องเขยที่จนป่านนี้ ได้ขยับฐานะมาเป็นเพื่อนสามี หล่อนกับกีรทัศน์ก็ยังไม่มีวี่แววจะญาติดีกันจริงๆ

“แต่ก็ทันน่าคุณอร” ชัชวินลูบต้นแขนภรรยาให้ใจเย็นลง

“รีบไปกันเถอะค่ะ วิน พี่อร ขอให้เที่ยวให้สนุกนะคะ” เจนิสาเข้าโอบกอดพี่สาว พร้อมกับอวยพรให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ

“อย่าลืมของฝากนะเว้ยไอ้วิน...ที่สั่งไว้น่ะ” กีรทัศน์ยังตะโกนไล่ตามหลังคู่ที่พากันเดินไปยังเกทเพื่อรอออกเดินทาง

อรจิราเหลียวหลังไปมองเจ้าน้องเขยตัวแสบควบเพื่อนสามีอย่างสงสัยไม่ไว้ใจ

“ของฝาก...ของฝากอะไร?” เหลียวขวับหันมาถามเอาคำตอบกับคนที่รุนหลังเธอเดินไปนั่งรอในเกท

“หื้อ...ไม่มีอะไรหรอก” ชัชวินไม่ตอบ เบี่ยงเบนประเด็นด้วยการ ยืดคอชะเง้อมองหาเก้าอี้ว่าง พร้อมโอบพาภรรยาพาไปนั่ง

“ก็ตอบมาสิ” ถามคาดคั้น

“ยังไม่อยากบอก กลัวทำให้มันไม่ได้”

“เรื่องอะไรชัชวิน บอกมาเดี๋ยวนี้” จิกเล็บที่ท่อนแขนแน่นกล้ามนั่นพร้อมกับขึงตาโต

“อู้ย...เจ็บนะคุณอร” สูดปากบ่น ก่อนจะเหลียวซ้ายแลขวา “ยื่นหูมาสิ...เดี๋ยวกระซิบให้ฟัง”

“ทำไมต้องกระซิบ”

“ก็...มันเป็นความลับ”

อรจิราเอนตัว เงี่ยหูฟัง สิ่งที่สามีทำเหมือนเป็นความลับสุดยอด

“ไอ้กีมันสั่งผมว่า ให้ปั๊มหลานกลับมาให้ได้”

“ว้าย!” อรจิรารีบเด้งตัวกลับมานั่งหลังตรงแหนว ตีแขนสามีเผียะ “ทะลึ่งกันล่ะพวกคุณนี่ ไปรับปากทำไม?”

“อ้าว! ทะลึ่งอะไรกันคุณอร เราเป็นผัวเมียกันแล้ว แต่งงานกันอยู่กินด้วยกัน ก็ต้องมีลูกสิ”

“ชิ...ฉันจะไปเที่ยว...เข้าใจไหมคำว่าไปเที่ยว ไหนบอกว่าจะพาไปพักผ่อน”

“แหม! ก็ไปตั้งเป็นสัปดาห์นะครับ คงไม่เอาแต่เที่ยวตะพึดตะพือหรอก มันก็ต้องมีทำอย่างอื่นด้วยแหละ”

คนฟังอายจนหน้าแดงแช้ดเวลาที่เขาพูดอะไรอย่างนี้ แต่งงานกันมาตั้งเป็นสัปดาห์ก็ยังไม่ชินกับการมีสามีเป็นตัวเป็นตน

ชัชวินตวัดแขนโอบกอดภรรยาสาวเอาไว้

“เราไปฮันนิมูนกันนะครับทูนหัว วัตถุประสงค์ของการฮันนิมูนคืออะไร...ก็รู้ๆ กันอยู่” กระซิบเสียงแผ่วพร่าพร้อมกับยื่นหน้ามาทำท่าว่าจะหอมแก้ม

“บ้าเหรอชัชวิน นี่ที่สาธารณะนะ อายเค้า” ว่าพร้อมกับถองข้อศอกเข้าใส่ ให้เขาเขยิบออกไปห่างๆ

ทั้งๆ ที่ว่า ในเกทนี่ ก็ไม่มีใครสนใจใครอยู่แล้ว...สองข้างแก้มของหล่อนร้อนผะผ่าว หน้าแดงปิดอารมณ์ข้างในไว้ไม่มิด

ชัชวินอมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เพราะยังไง เขาก็ต้องหาโอกาส จัดบทรักเสิร์ฟบทพิศวาสร้อนๆ ให้คุ้มกับที่ไปเปลี่ยนบรรยากาศไกล ประสาข้าวใหม่ปลามัน

 

 

“จะพาเจนไปไหนคะ?”

เจนิสาหันมาถาม เมื่อกีรทัศน์ขับพาออกนอกเส้นทางที่เธอจะต้องกลับไปร้านตำรับนางใน ที่เธอช่วยดูแลให้ในระหว่างที่อรจิราและชัชวินไปฮันนิมูน

พอส่งทั้งสองคนขึ้นเครื่องเสร็จ กีรทัศน์ก็ควรจะพาเธอกลับไปที่ร้านสิ แต่เส้นทางนี้มันไม่ใช่แน่

กีรทัศน์ละมือข้างซ้ายจากพวงมาลัยรถ มาจับมือเธอขึ้นไปไว้ในอุ้งมือ

“มาเปลี่ยนบรรยากาศ” คนว่ายิ้มกริ่ม หอมที่หลังมือของเธอฟอดๆ

“เปลี่ยนบรรยากาศ?” ขมวดคิ้วมุ่นทวนคำพูดของเขา ก่อนจะเบิกตาโตขึ้นมา แล้วดึงมือตัวเองกลับ

“อะไรกันกี...เมื่อคืนนี้ก็จัดหนักเจนมาทั้งคืน แถมตอนเช้าก็อิดออดงอดแงดให้เจนช่วยล้างหน้าไก่อีก จนมาส่งพี่อรกับวินขึ้นเครื่องเกือบไม่ทันแล้วนะ”

“โธ่! เจนจ๋า...ก็ทำไงได้ล่ะ เห็นทางเปลี่ยวๆ ชวนให้เลี้ยวแล้วแล้วอดใจไม่ไหว”

“อะไร...นี่อย่าบอกนะว่าจะทำกันในรถ” เพราะเส้นทางเปลี่ยวที่เขาพามา ไม่มีสิ่งก่อสร้างใดๆ ในระยะสายตาให้มองเห็น

“อื้อฮึ” รับคำทันทีไม่มีอิดออด

“บ้าน่ะกี กลางวันแสกๆ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าหรอก”

“ตื่นเต้นดีออก...เจนก็ชอบไม่ใช่หรือ? ในรถน่ะ...คราวก่อนยังขย่มผมจนแหนบลั่นเอี๊ยดๆ เชียว” คนว่าส่งสายตากรุ้มกริ่มยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ หวังอะไร ไม่ต้องเดาให้ยาก

“แต่นั่นมันตอนกลางคืนมืดๆ”

“ก็ไม่เคยลองตอนกลางวันไง กีเลยอยากลองน่ะ” คนว่ายืนยันเจตนารมย์แน่วแน่ เมื่อเลี้ยวรถจอดกลางเส้นทางเปลี่ยว

“ไม่เอา...เดี๋ยวคนมาเห็น อายเค้า”

“หื้อ...ไม่มีใครเห็นหรอก...ทางออกจะเปลี่ยว...นะ...นะเจนนะ”

เจนิสาเหลียวซ้ายแลขวามองไปรอบๆ

“เกิดมีรถขับมาทำยังไง...ยังไงมันก็เป็นทางที่คนใช้สัญจรไปมานะ...ให้มันลับตากว่านี้เหอะ”

“ก็ถ้ามีรถขับมา เราก็ต้องได้ยิน เดี๋ยวค่อยเอนเบาะแอบเอาก็แล้วกันนะครับ”

“แหม! รอบคอบจังนะ นี่วางแผนมาแล้วสิท่า” ค้อนเขาตาแทบกลับ เรื่องพรรค์นี้ ไว้ใจกีรทัศน์ได้ ในความช่างครีเอท และก็ไม่เคยทำให้ผิดหวังเสียด้วยสิ

“เคยคิด แต่ยังไม่มีโอกาส พอขับรถผ่านมันก็แว่บเข้ามาในหัวเลยทันที”

“แปลว่าในหัวคิดแต่เรื่องนี้ตลอดเวลา” ขึงสายตาคาดคั้น

“ก็เมียกีออกจะงามหยดขนาดนี้ วันๆ จะให้กีคิดอะไรได้ล่ะครับทูนหัวจ๋า”

พูดกลั้วขำก่อนจะหัวเราะร่าหน้าเป็นออกมาอย่างยอมรับ

“ขนาดไอ้โจรเสือหมียังว่า กีโชคดี ที่มีเมียสวย ทั้งข้างนอก ข้างใน” หากครานี้ไม่ว่าเปล่า เมื่อมือใหญ่เริ่มลามไล้ลงไปที่หน้าขา ลูบไปลูบมาพอให้สยิว ก่อนจะลากเลื้อยขึ้นมาตะปบลงสุดยุทธศาสตร์

“แถมยังเด้งสู้มือ สู้ลิ้น สู้ลำดีอีกด้วย”

“เดี๋ยวเหอะ” หล่อนทำเสียงเข้ม หากว่าใบหน้านั่นปิดความเก้อเขินสะเทิ้นอายเอาไว้ไม่มิดแล้ว ส่งสายตาพิฆาตไปมอง แต่พอเจอจ้องกลับมาแบบหื่นกระหายใคร่ปล้ำเสียขนาดนั้น ก็ทำเอาไปต่อไม่เป็นเลยทีเดียว

“นะ..นะ..นะ...เจนจ๋า...นะครับเมีย”

“จะเอาให้ได้ใช่ไหม?” หล่อนถามอย่างรำคาญ เมื่อเขาเริ่มใช้ไม้อ่อนออดอ้อน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนค่า ^^"

พลอยเฟื่อง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha