สามีลีลาร้อน

โดย: พลอยเฟื่อง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 7 : วันฮันนิมูน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 4

วันฮันนิมูน

 

 

 

 

 

“โอ้ย! เหนื่อย”

ทันทีที่ประตูห้องนอนปิดปัง คนที่หันหลังเดินเทิ่งๆ ทิ้งกระเป๋าสัมภาระใบโตให้เขาแบก ก็กระแทกก้นลงกับขอบเตียงนุ่ม หน้าตาบูดบึ้งดูไม่รับแขก ดวงตางามขุ่นเคืองมองเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ

การเดินทางไกลมาครึ่งโลกตามแผนการของชัชวิน ขลุกขลักบ้างเล็กน้อยตอนที่ต้องลากกระเป๋าวิ่งเปลี่ยนเครื่องตามสนามบิน

แต่ในที่สุดแล้ว ทั้งเธอและเขาก็พากันเดินทางมาถึงดินแดนแห่งพระอาทิตย์เที่ยงคืนเป็นผลสำเร็จ

“ชู่ว์....ใจเย็นๆ สิคุณอร ดูทำหน้าเข้า อุตส่าห์เอาใจพามาฮันนิมูนตั้งไกล”

“ใครอยากมา คุณน่ะสิ...เดินทางเหนื่อยจะตาย” อรจิราบ่นออดๆ งอดๆ แงดๆ ตั้งแต่จัดกระเป๋าพอรู้ว่าจะต้องทิ้งร้านมาร่วมสัปดาห์ แต่พอมีหลายแรงแข็งขันช่วยกันคะยั้นคะยอ ในที่สุดเจ้าหล่อนก็ยินยอม ถือว่าได้พักผ่อนไปในตัว

“ทูนหัวครับ ผมแบกกระเป๋า ลากกระเป๋าอยู่คนเดียว ส่วนคุณน่ะ เดินบิดตูดนวยนาดมาสวยๆ เลยนะ ยังหลับมาตลอด วิวสวยข้างทางปลุกให้ดูก็ไม่ยอมดู” ชัชวินบ่น วางกระเป๋าเดินทางแล้วลากเข้ามุม

“ชิ...จะสวยสักแค่ไหนกันเชียว” คนขวางโลกย่นจมูกเข้าใส่ ทำหน้ากระเง้ากระงอดเอาแต่ใจ ทั้งๆ ที่แต่ก่อนไม่เคยเป็น แต่พอมีแฟนเด็กเท่านั้น หล่อนก็ทำตัวเป็นเด็กสาวเอาแต่ใจไปเสียนี่

“เมืองไทยมีที่เที่ยวสวยๆ เยอะไป ทำไมต้องลำบากลำบนมาถึงเมืองนอก เอาเงินมาให้ฝรั่งก็ไม่รู้”

ชัชวินเบ้หน้ากลอกตามองเพดาน ที่ความตั้งใจจะมาโรแมนติก ดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์กันหวานชื่น กลับต้องมาเจอคนเอาแต่ใจ และบ่นไม่หยุดจนอยากจะจับจูบให้เข็ดจะได้เลิกบ่น

“ลุกเลยคุณอร” เสียงเข้มออกคำสั่ง นัยน์ตาลุกวาวจ้องหน้าเจ้าหล่อนเขม็ง

อรจิราที่ทำท่าว่าจะเถียง แต่พอเห็นสีหน้าจริงจัง แถมยังทำเสียงเข้ม อย่างที่ชัชวินไม่เคยทำก็ชักหวั่นๆ แต่ก็ยังรั้นจะดื้อดึง

“ลุกไปไหน? ลุกทำไม?”

“ผมสั่งให้ลุกก็ลุกสิ”

“นี่กล้าสั่งฉันเหรอ?”

“กล้ายิ่งกว่านี้ ถ้าคุณไม่รีบดีดตูดจากเตียงนั่น อย่าหาว่าผมไม่เตือน”

“ทะ...ทำไม?” ถามตะกุกตะกัก ยังพยักเพยิดหน้าอย่างท้าทายไม่ยินยอมทำตามง่ายๆ

หากครานี้ชัชวินไม่ยอมต่อล้อต่อเถียงด้วย เมื่อสาวเท้าก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว อรจิรารีบเด้งตัวลุกจากเตียงอย่างระวังตัว เขาก็คว้าหมับจับหัวไหล่ แล้วจับหมุนกายดันตัวเธอให้เดินไปที่หน้าต่าง

“จะ...จะทำอะไรน่ะ...ชัชวิน”

ชายหนุ่มไม่ตอบ ดันหลังเพรียวนั่นไปจนเกือบชิด ก่อนจะยื่นมือไปสาวรูดเปิดม่าน

และทันทีที่ชายจบผ้าม่านแยกออกจากกัน ภาพทิวทัศน์ของภูเขาลูกทะมึนปกคลุมด้วยหิมะสีขาวนอกหน้าต่าง ก็ทำเอาอรจิราอ้าปากค้างอย่างตื่นตะลึงในความสวยงามของวิวตรงหน้า

“สวยจัง” เจ้าหล่อนพึมพำ

“ทีนี้รู้ละยังครับคุณอร ว่าทำไมเราต้องดั้นด้นกันมาไกลถึงที่นี่” ร่างใหญ่ก้าวมาประชิดซ้อนอยู่เบื้องหลัง แล้วตวัดแขนโอบกอดรอบเอวคอดกิ่วนั่นหลวมๆ

“ทำไมไม่รีบบอกให้เร็วกว่านี้” หันมาจะต่อว่า กลายเป็นยื่นหน้าไปให้ปลายจมูกโด่งหอมฟอด พร้อมกับอ้อมกอดที่กระชับแนบแน่นเข้าไปอีก

“ก็คุณมัวแต่นอนหลับตลอดทาง แล้วจะเห็นไหม?”

“สุดยอดเลยชัชวิน ฉันไม่คิดเลยว่าเราจะมาพักบ้านที่มีวิวสวยขนาดนี้”

“ก็บอกแล้วว่าคุณจะต้องไม่ผิดหวัง...ฮันนิมูนของเรา จะต้องโรแมนติกสุดๆ” ตอบไปน้ำเสียงอู้อี้ เพราะว่าปากและจมูกเลื่อนไถลลงไปซุกไซ้ตามกรอบหน้า สู่ซอกคอ และวนเวียนมาที่ใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดจนสยิวซ่านขนลุก

“ฮื้อ...ชัชวิน...อย่าเพิ่งสิ เดินทางมาเหนื่อยๆ”

“หื้อ...ผมไม่ได้จะให้คุณไปรบทัพจับศึกที่ไหนเสียหน่อย” เขาพ้อ เมื่อหล่อนเอียงคอหลบ

“อี้ ไม่เอานะ ชัชวิน...อื้ม...จั๊กกะจี้อ่ะ...ไม่เล่นนะ...ไม่เล่นนะคะ”

“ก็ไม่ได้เล่นครับ...เอาจริง” ดวงตาวับวาวว่า สีหน้าจริงจัง จนคนเห็นอดจะขนลุกซู่ขึ้นมาไม่ได้

“ไม่เอาน๊า...ยังเหนื่อยอยู่”

“นิดเดียวน่าคุณอร คุณแค่นอนนิ่งๆ เดี๋ยวผมออกแรงเอง” ยังอุตส่าห์ต่อรองอีก

อรจิราย่นจมูก ส่งสายตาค้อนแทนคำตอบว่าไม่เชื่อหรอก...เพราะไม่เคยมีครั้งไหนที่หล่อนจะอดใจนอนนิ่งๆ ไม่ตอบโต้ ตอบสนองเขาได้ แค่ให้นอนถ่างขารอเขาปฏิบัติการเฉยๆ ก็เหนื่อยหอบแทบขาดใจ แค่คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นตลอดสัปดาห์ที่มาฮันนิมูนกันที่นี่ หน้าหล่อนก็ร้อนจนแทบจะระเบิดแล้ว

“ชะ...ชัช....อื้ม...”

มือเล็กสองข้างพยายามดันใบหน้าหื่นกระหายร้อนฉ่านั่นออกไปให้ห่าง ระยะมันอันตรายเกินไปว่าจะต้องเสียตัวในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้แน่ๆ

“น่า...นะ..นิดเดียวคุณอร...ขอผมชื่นใจ...”

“ตะวัน...ยังไม่ตกดินเลย” หล่อนหาข้ออ้าง แต่ว่ามันฟังไม่ขึ้นสักนิด เพราะที่นี่เป็นดินแดนแห่งพระอาทิตย์เที่ยงคืน เรียกว่าถ้ารอตะวันตกดิน ก็คงไม่ได้กินแน่

และดูเหมือนผู้ชายพันธุ์หื่นของหล่อนจะไม่ฟังเหตุผลใดๆ อะไรทั้งนั้น เขารุกคืบไปไกล จมูกปากก็ซุกไซ้ซอกซอนหา ส่วนมือนั่นก็ล้วงลูบคว้าหมุบจับหมับเพลินทีเดียวเชียวล่ะ

“อ่ะ...อ๊า...” ไม่รู้ว่าหล่อนหงายตัวลงมานอนบนเตียงเสียเมื่อไหร่ รู้สึกตัวอีกทีร่างใหญ่ของคุณสามีหมาดๆ ก็คืบคลานตะเกียกตะกายขึ้นมาคร่อมทับเอาไว้

ลำร้อนกึ่งกลางกายที่เป้ากางเกง เสียดสีอยู่กับหน้าท้องของเธอ ซึ่งตอนนี้หวิวไหวจนร้อนฉ่า ดูท่าจะไม่มีทางรอดเป็นแน่แท้ เพราะปากน้อยตอนนี้ก็ยื่นไปรับจูบดูดดื่ม ขบเม้ม กัดกลืน แลกลิ้นเกี่ยวพันกันมันหยด...หากไม่มีเสียง

ก็อก...ก็อก...ก็อก...

ใครบางคนมาเคาะประตูห้องขัดจังหวะเสียก่อน

“หื้ม! ชัชวิน” อรจิราดันใบหน้าที่แดงก่ำของการเริ่มทำรักนั่นออกไปให้ห่าง

“หื้ม...” เขาครางพร้อมกับจิ๊จ๊ะปากอย่างหัวเสีย เมื่อเมียรักหมาดๆ มุ้ยปากพยักพเยิดให้ไปเปิดประตู “ขัดจังหวะจริงเชียว”

ร่างหนายันกายลุกขึ้นมาจากร่างบอบบางอย่างหัวเสีย กำลังจะเอื้อมมือเปิดประตู

“เดี๋ยวก่อน” อรจิราทักท้วง

“อะไรอีกล่ะครับ” คนหงุดหงิดทำหน้าเซ็ง

“ผมเผ้าน่ะปัดให้ดีๆ เสื้อด้วยดึงตึงๆ มันยับเห็นไหม?” ว่าไปตัวเองก็จัดเผ้าผมเสื้อผ้าของตัวเองไปด้วย

“ผมกับไอ้กริชสนิทกันจนเกือบเป็นผัวเมีย”

“ฮึ!” อุทานลั่นในลำคอพร้อมกับเบิ่งตาโตเป็นไข่ห่าน ขณะที่ลุกมาสมทบกับเขาที่หน้าประตู

“ไม่ใช่อย่างนั้น ผมแค่จะเปรียบเทียบให้คุณฟังว่าสนิทกันมาก จนไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรหรอกน่าคุณอร ทำตัวสบายๆ”

“ฉันไม่ได้ห่วงเรื่องนั้น แต่เสื้อยับๆ ผมยุ่งๆ เดี๋ยวเขาก็รู้หรอกว่าเรากำลัง...” ละไว้ในฐานที่เข้าใจ หน้าแดงแช้ดขึ้นมา พอเห็นท่างขัดเขินของอรจิรา ชัชวินก็หัวเราะออกมาอย่างขำๆ เข้าใจเจตนาของหญิงสาว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนค่า ^^"

พลอยเฟื่อง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha