สาวน้อย บ้านนอก [ซีรี่ย์สาวน้อย]

โดย: Freedom



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : สาวน้อย บ้านนอก [ซีรี่ย์สาวน้อย]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เขมกรเดินถือน้ำสีแดงเดินเข้ามาภายในห้องรับรองที่มีน้ำตาลนั่งอยู่เพียงลำพังกอดกระเป๋าเสื้อผ้าแน่นเหมือนกลัวจะโดนขโมย

คุณทานอะไรมาหรือยังเขมกรถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก น้ำตาลมองหน้าเขมกร

ฉันไม่หิวอะไรหรอกคะน้ำตาลคลี่ยิ้มออกมาอย่างเบาๆแต่เหมือนท้องของเธอจะเรียกร้องมันดังขึ้นมาทำเอาเขมกรขำเบาๆในลำคอ

นี่หรอไม่หิวเขมกรพูดไปหัวเราะไป น้ำตาลรู้สึกเขินนั่งก้มหน้าอย่างอายๆ

งั้นปะ กลับบ้านกันเธอจะได้กลับไปกินข้าวที่บ้านฉันด้วยเขมกรพยักหน้าพร้อมเอ่ยบอกกับน้ำตาลพร้อมรอยยิ้ม

ไปบ้านคุณหรอคะดวงตาคู่สวยเบิกตาโตอย่างตกใจ เขมกรพยักหน้าเบาๆ

ใช่ซิ ผมรับคุณเข้าทำงานเขมกรพูดไปก็ยิ้มไป เขมกรเป็นผู้ชายที่แสนจะใจดี น้ำตาลลุกขึ้นกระโดดอย่างกะเด็กน้อยเหมือนได้ของเล่น เธอกระโดดไปมาเมื่อสายตาหันไปสบตาของเขมกรก็ต้องหยุดอย่างเร็ว

ขอโทษคะ ดีใจเกินไปน้ำตาลอมยิ้มแต่รู้หรือไม่ว่าสิ่งที่เธอทำเมื่อกี้มันทำให้เขมกรมองเธอน่ารักเพียงไหน

ไอ้พีท เดี๋ยวฉันกลับบ้านไปเปลี่ยนชุดก่อนนะเว้ยเขมกรเดินเข้ามาหาพีทในห้องจัดงาน พีทพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

รีบมาละกัน เป็นเจ้าของงานอย่ามาสาย ฉันมีเซอร์ไพร์ให้แก มันใหญ่มากพีททำท่าทำทางอย่างใหญ่โต จนเขมกรหัวเราะออกมาจนเห็นฟันทุกซี่ น้ำตาลที่ยืนรอเขมกรออยู่ข้างนอกก็เผลอยืนยิ้มกับทำท่าทางการหัวเราะของเขมกร ทำไมเขาถึงดูน่ารักมองเท่าไหร่ก็ไม่รู้สึกเบื่อ น้ำตาลเอ่ยในใจ พีทมองออกมาจากห้องจัดเลี้ยงก็เผลอไปสบสายตากับน้ำตาล เธอรีบหันหน้าหนีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แกไปได้แล้ว น้ำตาลรอแกอยู่พีทยกมือขึ้นตบไหล่หนาของเขมกรอย่างหนัก

เออ เจอกันเขมกรยกมือโบกลาและก้าวเท้าออกจากห้องจัดเลี้ยงไป  เมื่อเขาออกมาเจอกับน้ำตาลก็พาเธอเดินมายังรถยนต์สีขาว แค่เดินไม่กี่ก้าวก็ถึงรถ เขมกรพาน้ำตาลขึ้นไปที่รถและเขาก็อ้อมไปยังฝั่งคนขับและสตาร์ทเครื่องพร้อมขับออกไปจากโรงแรม

ปริมลดายืนส่องกระจกและยืนหมุนไปหมุนมาอยู่กับชุดราตรีสีแดงเข้มสุดเซ็กซี่ แหวกเว้าโชว์ส่วนโค้งสุดแสนจะขยี้ใจ

คุณแม่คะ วันนี้ปริมต้องสวยที่สุดในงานวันเกิดของเขมแน่ๆปริมลดาหันไปเอ่ยบอกแม่อย่างหลงตัวเองยิ่งหนัก

คุณลูกของคุณแม่นั้นสวยๆกว่าใครๆ สวยเหมือนแม่ตอนวัยรุ่นกะรัตเอ่ยกับลูกสาวอวยตัวเองสมัยสาวๆไม่หยุดปาก

คุณแม่เหมือนปริม คุณพ่อนี่คงต้องเหมือนเขมแน่ๆเลยคะปริมลดากระดี๊กระด๊าเมื่อพูดถึงเขมกร กะรัตยิ้มยกใหญ่

ใกล้ถึงเวลาแล้ว ปริมขอไปแต่งตัวสวยๆก่อนนะคะปริมลดาพูดจบก็รีบเดินเข้าไปยังห้องน้ำหรูราคาหลักล้าน

รถคันหรูของเขมกรขับมาจอดที่หน้าบ้านเพื่อรอให้ป่วนคนขับรถมาเปิดประตูให้เพื่อจะได้เข้าบ้าน

รอสักครู่นะครับเจ้านายป่วนเดินมาเปิดประตูอย่างรีบร้อนกลัวจะโดนเจ้านายเตะตูดเอา ถ้ามัวมาเปิดช้าอาจจะตูดเขียวก็เป็นได้

เร็วๆไอ้ป่วน รอนานละเขมกรโผล่หน้าออกมาจากในรถพร้อมตะโกนโหวกเหวกโวยวายใส่ลูกน้องคนสนิทอย่างเสียงดัง

ป่วนเลื่อนประตูให้ถูกเปิดออกพร้อมหันมาเพ่งสายตาลอดผ่านกระจกรถเพื่อมองดูคนข้างๆที่นั่งมากับเจ้านายของตัวเองแต่มันไม่ค่อยชัดสักเท่าไหร่ เมื่อรถของเขมกรขับเข้ามายังที่จอดรถ ป่วนก็รีบวิ่งพรวดพราดมาอย่างเร็วเพื่อมารอดูคนที่ขึ้นมากับเจ้านายของเขา

คนรับใช้ภายในบ้านพากันออกมายืนรอเจ้านายของเขาอย่างนี้เป็นประจำ น้ำตาลเปิดประตูก้าวเท้าเดินลงมาเหยียบพื้น ก็ถูกมองไม่ดีเสียแล้วสายตาแต่ละคนที่จับจ้องเธอนั้นอย่างกะจะกลืนกินไปทั้งตัว เขมกรเดินเข้ามายืนข้างๆน้ำตาลพร้อมรอยยิ้มกว้าง

อย่าพึ่งทำหน้าโหดอย่างนั้นกันนะทุกคน เข้าไปในบ้านแล้วจะแนะนำให้รู้จักเขมกรเอ่ยบอกคนรับใช้ทุกคนให้เข้าใจ น้ำตาลรู้สึกกลัวๆกับการเป็นน้องใหม่ภายในบ้าน เขมกรเดินพาน้ำตาลเดินเข้ามาภายในบ้านที่ไม่ใหญ่โตหรูหราอะไรแต่มันเป็นธรรมชาติ มีต้นไม้รอบๆบ้านดูสวยงามเหมือนบ้านที่บ้านนอกของเธอ

เขมกรเดินตรงมาที่โซฟาหนังสีน้ำตาลพร้อมส่งรอยยิ้มให้กับคนรับใช้ทุกคน แต่คนรับใช้ทุกคนสีหน้าไม่พอใจอย่างมาก

เดี๋ยวก่อนนะทุกคน อย่าจ้องมองหน้าฉันอย่างนั้นเขมกรยกมือขึ้นมาห้ามคนรับใช้ทุกคน

ไหนคุณเขมอธิบายมาซิคะว่านี่คือใครเสียงนมอ้อนคนเลี้ยงเขมกรตั้งแต่เด็กๆเอ่ยถามขึ้น เขมกรค่อยๆก้าวเดินมาหานมอ้อนพร้อมเอาหน้าซุกที่ไหล่บางอย่างออดอ้อน

นี่คือ น้ำตาล ครับเป็นคนรับใช้คนใหม่ของที่บ้านเราเมื่อเขมกรอธิบายออกมานั้นก็ทำเอาทุกคนผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

สวัสดีคะทุกๆคนน้ำตาลยกมือเรียวสวยขึ้นไหว้ทุกคนอย่างมีมารยาทและเคารพ นมอ้อนเดินมาจับมือน้ำตาลเบาๆพร้อมรอยยิ้มที่แสนเอ็นดูเธอ

โล่งใจคิดว่าเป็นคุณหญิงของบ้านนี้เสียอีกนมอ้อนเอ่ยบอกน้ำเสียงนุ่มนวล เมื่อนมอ้อนเอ่ยมาเช่นนั้นก็ทำเอาเขมกรรู้สึกร้อนๆหนาวๆอย่างบอกไม่ถูก รอยยิ้มน้อยๆค่อยๆเผยขึ้นที่บนใบหน้าหล่อๆ

ไม่ใช่คะ เป็นแค่คนรับใช้คะน้ำตาลอมยิ้มเบาๆ

จ๊ะ งั้นเดี๋ยวป้าจะพาไปดูห้องนอนนะ ส่วนคุณเขมไปอาบน้ำแล้วไปงานวันเกิดได้แล้วคะ อย่าให้แขกรอนานนมอ้อนหันไปบอกเขมกร เขมกรอมยิ้มพยักหน้าเบาๆอย่างรับทราบก่อนจะเดินก้าวเท้าออกไป ส่วนน้ำตาลก็เดินตามป้าอ้อนหรือนมอ้อนไปที่ห้องพัก นี่เป็นความโชคดีของเธอจริงๆที่มาเจอคนดีๆ อย่างงน้อยๆชีวิตของเธอก็ไม่แย่เสมอไป

เสียงเพลงดังกังวาลกระหึ่มทั่วห้องจัดงานแขกหรื่อพากันมาร่วมงานกันยกใหญ่ ส่วนใหญ่ก็เพื่อนๆสมัยเด็กๆและเพื่อนของพ่อแม่ที่ถูกเชิญมาด้วย

อาจณรงค์และเบญจมาศพากันเดินควงออกมาอย่างกะงานวิวาห์ของเขาและเธอ แต่ความเป็นจริงแล้วมันคืองานวันเกิดลูกชายสุดรักสุดดวงใจ

เชิญตามสบายนะคะ เชิญตามสบายเลยคะเสียงเบญจมาศเอ่ยบอกแขกหรื่อด้วยรอยยิ้มที่กว้าง

คุณป้า สวัสดีคะเสียงปริมลดาดังมาแต่ไกล ทำให้เบญจมาศต้องเหลียวหลังหันไปมอง

หนูปริม สวัสสดีคะคุณกะรัตเบจมาศเดินเข้าไปโอบกอดเอวปริมลดาอย่างเอ็นดู  กะรัตยิ้มแย้มยกใหญ่เมื่อเห็นเบญจมาศเอ็นดูลูกสาวของตนเอง

แล้วนี่เขมละคะ ยังไม่มาอีกหรอคะปริมลดาชะเง้อหน้ามองพร้อมสอดส่องสายตาไปทั่วรอบๆห้องจัดงานเลี้ยง

ยังไม่มาจ้ะ แต่อีกไม่นานเดี๋ยวก็มาแล้วจ้ะเบญจมาศยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

แต่แล้วงานเลี้ยงวันเกิดก็ถูกจัดขึ้น เมื่อเขมกรมาถึงงานเรียบร้อย ปริมลดาก็กอดแขนของเขมกรไม่ยอมปล่อยอย่างกะปลิงดีๆนี่เอง เขมกรฝืนยิ้มออกมาแต่ข้างในใจของเธอมันช่างอึดอัดเสียงเหลือเกิน

พีทเดินขึ้นไปยังเวทีกับกลุ่มเพื่อนๆพร้อมเตรียมแกะกล่องของขวัญชิ้นโตให้กับเพื่อนรัก

นี่ก็ถึงเวลาแล้ว พวกฉันขอมอบของขวัญชิ้นนี้ให้กับแกพีทและกลุ่มเพื่อนๆตะโกนลั่น จู่ๆภควัตน์แล้วเพื่อนอีกสามคนเดินไปดันกล่องใหญ่โตมากๆมายังกลางห้องจัดงาน แถมถูกผูกโบว์สีแดงสด ทำเอาเขมกรทั้งตื่นเต้นและกังวลไม่ใช่น้อย

มาๆเพื่อน มาใกล้ๆหน่อย พวกฉันรับรองแกต้องจดจำมันไปตลอดชีวิตแน่ๆพีทคลี่ยิ้มเบาๆอย่างน่าแปลกใจ เขมกรเดินมายืนใกล้กับเพื่อนๆ เตรียมเปิดองขวัญกล่องใหญ่

เปิดเลยดีกว่า เพื่อเป็นการไม่เสียเวลาภควัตน์ส่งกรรไกรให้กับเขมกรได้ตัดโบว์ออก เขมกรปลายตามองเพื่อนๆที่มันยิ้มกันสิ่งของข้างในนี้คงต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ และแล้วเขมกรก็เอื้อมมือไปตัดโบว์สีแดงสดนั้นออก ทุกคนในห้องจัดงานเลี้ยงต่างพากันลุ้นหน้าตาตื่นอย่างตื่นเต้น

กรี๊ดเสียงในกล่องดังขึ้นและกล่องนั้นมันก็ถูกดันออกมา สาวๆอวบๆเซ็กซี่ๆวิ่งออกมาจากกล่องและพากันกู่เข้ามาหาเขมกร เขมกรยืนเบิกตาโตมันเป็นอะไรที่เซอร์ไพร์จริงๆ เบญจมาศลมแทบจับเมื่อเห็นผู้หญิงเต็มตัวลูกชายไปหมด พีทคลี่ยิ้มอย่างสะใจเดินก้าวเท้ามาหาเขมกรใกล้ๆและเอื้อมมือมาแต่ที่ไหล่เบาๆ

“สุขสันต์วันเกิดเว้ยเพื่อน”พีทยิ้มร่า เขมกรคิ้วขมวดชนกันอย่างไม่พอใจเพื่อนรักแต่ก็ไม่พอใจแปปเดียวละ เขารู้ว่าพีทมันตั้งใจทำให้ ยิ่งสิ่งไหนที่เขมกรไม่ยุ่งเกี่ยว พีทและเพื่อนๆมักหามาให้เขา ปริมลดายืนมองก็อยากจะร้องไห้โฮออกมาตรงนี้เสียจริงๆเธอทนไม่ได้ที่เห็นเขมกรมีผู้หญิงมารุมล้อมเช่นนี้ ปริมลดาจึงตัดสินใจขอตัวเบญจมาศกลับบ้านไปพักผ่อนก่อน โดยอ้างว่าเธอปวดหัว งานเลี้ยงวันเกิดค่ำคืนนี้ได้จบสิ้นลงอย่างมีความสุข มีแต่รอยยิ้มและมิตรภาพของพวกเขาที่มันแสนมั่นคงและมันก็คงจะเป็นอย่างนี้ตลอดไป เขมกรขับรถกลับมาที่บ้านแต่ทำไมวันนี้บ้านของเขาเงียบจัง ไฟก็มืดดับสนิทแถมยังไม่มีใครมาเปิดประตูให้อีก พวกนี้หน้าถูกตัดเงินเดือนเสียจริงๆ ในใจเขมกรกำลังครุ่นคิด เขาเดินลงมาเปิดประตูเองและก็ปิดประตูเอง ก่อนจะจอดรถและเดินเข้าไปในบ้านที่มันถูกปิดไฟมืดสนิท บางทีมันก็ชวนเขาขนหัวลุกไม่ใช่น้อย “หลับกันหมดแล้วหรือไงเนี่ย”เขมกรโพร่งขึ้นเพื่อดับความเงียบ อยู่มืดๆแถมเงียบๆคนเดียวมันวังเวงยังไงชอบกล เขมกรค่อยๆเขยิบมือเพื่อควานหาสวิตไฟเพื่อจะเปิดมันแต่ยังไม่ทันเปิดก็มีเสียงคนร้องเพลงและแสงไฟจากเทียนโผล่ออกมา “แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู...”เสียงดังเข้ามาหาตัวเขมกรขึ้นเรื่อยๆ เขมกรได้แต่ยิ้มตื้นตันใจพูดอะไรออกมาไม่ถูก เมื่อร้องเพลงครบสามรอบแล้ว ไฟก็ถูกเปิดขึ้นโดยป่วน “สุขสันต์วันเกิดนะคะคุณเขมของนม”นมอ้อนเดินมาจับมือของเขมกรพร้อมรอยยิ้มที่แสนมีความสุข “ขอบคุณนะครับนม”ร่างใหญ่โน้มร่างกายมาโอบกอดรัดนมอ้อนอย่างหลวมๆ “เป่าเค้กได้แล้วคะ”นมอ้อนเอ่ยบอก เขมกรพยักหน้าเบาๆก่อนจะก้มลงพ่นลมหายใจออกมาเป่า จนเทียนดับวูบทุกคนพากันยกมือขึ้นมาตบมือกันยกใหญ่ แต่ละคนก็ยื่นของขวัญให้กับเขมกรแต่น้ำตาลถึงกับหน้านิ่งเมื่อไม่มีอะไรเป็นของขวัญให้กับเขมกรเลยสักชิ้น “สุขสันต์วันเกิดนะคะคุณเขม”น้ำตาลค่อยๆสบตากับเขมกร ความรู้สึกที่ทั้งสองมองกันมันเป็นความรู้สึกที่แสนจะน่าแปลกใจ “ขอบคุณนะขอบคุณทุกๆคนมาก”ปากเขมกรก็เอ่ยขอบคุณทุกคนแต่สายตาของเขาจับจ้องมองเพียงคนๆเดียวก็คือ น้ำตาล น้ำตาลเดินกลับเข้าห้องไปหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเปล่าขึ้นมามองอยู่นานประมาณสองนาทีก่อนจะหยิบอุปกรณ์ขึ้นมาปักตลอดระยะเวลานาน เกือบยันเช้า

สุขสันต์วันเกิดเว้ยเพื่อนพีทยิ้มร่า เขมกรคิ้วขมวดชนกันอย่างไม่พอใจเพื่อนรักแต่ก็ไม่พอใจแปปเดียวละ เขารู้ว่าพีทมันตั้งใจทำให้ ยิ่งสิ่งไหนที่เขมกรไม่ยุ่งเกี่ยว พีทและเพื่อนๆมักหามาให้เขา

 ปริมลดายืนมองก็อยากจะร้องไห้โฮออกมาตรงนี้เสียจริงๆเธอทนไม่ได้ที่เห็นเขมกรมีผู้หญิงมารุมล้อมเช่นนี้ ปริมลดาจึงตัดสินใจขอตัวเบญจมาศกลับบ้านไปพักผ่อนก่อน โดยอ้างว่าเธอปวดหัว

งานเลี้ยงวันเกิดค่ำคืนนี้ได้จบสิ้นลงอย่างมีความสุข มีแต่รอยยิ้มและมิตรภาพของพวกเขาที่มันแสนมั่นคงและมันก็คงจะเป็นอย่างนี้ตลอดไป

เขมกรขับรถกลับมาที่บ้านแต่ทำไมวันนี้บ้านของเขาเงียบจัง ไฟก็มืดดับสนิทแถมยังไม่มีใครมาเปิดประตูให้อีก พวกนี้หน้าถูกตัดเงินเดือนเสียจริงๆ ในใจเขมกรกำลังครุ่นคิด เขาเดินลงมาเปิดประตูเองและก็ปิดประตูเอง ก่อนจะจอดรถและเดินเข้าไปในบ้านที่มันถูกปิดไฟมืดสนิท บางทีมันก็ชวนเขาขนหัวลุกไม่ใช่น้อย

หลับกันหมดแล้วหรือไงเนี่ยเขมกรโพร่งขึ้นเพื่อดับความเงียบ อยู่มืดๆแถมเงียบๆคนเดียวมันวังเวงยังไงชอบกล เขมกรค่อยๆเขยิบมือเพื่อควานหาสวิตไฟเพื่อจะเปิดมันแต่ยังไม่ทันเปิดก็มีเสียงคนร้องเพลงและแสงไฟจากเทียนโผล่ออกมา

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู...เสียงดังเข้ามาหาตัวเขมกรขึ้นเรื่อยๆ เขมกรได้แต่ยิ้มตื้นตันใจพูดอะไรออกมาไม่ถูก เมื่อร้องเพลงครบสามรอบแล้ว ไฟก็ถูกเปิดขึ้นโดยป่วน

สุขสันต์วันเกิดนะคะคุณเขมของนมนมอ้อนเดินมาจับมือของเขมกรพร้อมรอยยิ้มที่แสนมีความสุข

ขอบคุณนะครับนมร่างใหญ่โน้มร่างกายมาโอบกอดรัดนมอ้อนอย่างหลวมๆ

เป่าเค้กได้แล้วคะนมอ้อนเอ่ยบอก เขมกรพยักหน้าเบาๆก่อนจะก้มลงพ่นลมหายใจออกมาเป่า จนเทียนดับวูบทุกคนพากันยกมือขึ้นมาตบมือกันยกใหญ่ แต่ละคนก็ยื่นของขวัญให้กับเขมกรแต่น้ำตาลถึงกับหน้านิ่งเมื่อไม่มีอะไรเป็นของขวัญให้กับเขมกรเลยสักชิ้น

สุขสันต์วันเกิดนะคะคุณเขมน้ำตาลค่อยๆสบตากับเขมกร ความรู้สึกที่ทั้งสองมองกันมันเป็นความรู้สึกที่แสนจะน่าแปลกใจ

ขอบคุณนะขอบคุณทุกๆคนมากปากเขมกรก็เอ่ยขอบคุณทุกคนแต่สายตาของเขาจับจ้องมองเพียงคนๆเดียวก็คือ น้ำตาล

น้ำตาลเดินกลับเข้าห้องไปหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเปล่าขึ้นมามองอยู่นานประมาณสองนาทีก่อนจะหยิบอุปกรณ์ขึ้นมาปักตลอดระยะเวลานาน เกือบยันเช้า

เวลาตี5 น้ำตาลเดินออกมาเดินเล่นหลังหลับได้นิดเดียว มันอาจจะไม่ชินกับที่นี้เลยทำให้เธอนอนไม่หลับ เธอเดินมองผ้าเช็ดหน้าและก็ยิ้มอยู่ที่สวนหย่อมด้านหลังบ้าน เขมกรที่ตื่นขึ้นมาเพราะหิวน้ำก็เดินลงมาที่ห้องรัวแต่เมื่อเห็นเงาตะคุมๆอยู่ที่สวนหย่อมเขาก็รีบเดินออกไปดู คิดว่าโจร

อ้าว น้ำตาลเสียงเขมกรเอ่ยทักขึ้น น้ำตาลหันขวับอย่างตกใจ

เอ่อคือ ฉันนอนไม่หลับคะไม่ได้คิดจะทำอะไรนะคะน้ำตาลรีบเอ่ยปฏิเสธอย่างซื่อๆทำเอาเขมกรหัวเราะออกมาลั่น

ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรเธอเลยนะเขมกรเดินตรงเข้ามาใกล้ๆน้ำตาล สายตาของเขมกรไปสะดุดกับผ้าเช็ดหน้าในมือของน้ำตาล

อะไรอะเขมกรเอ่ยถาม น้ำตาลรีบเอาแอบไว้ด้านหลัง

ไม่มีอะไรคะเป็นแค่ผ้าเช็ดหน้าน้ำตายิ้มตาหยีใส่เขมกร เขมกรเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่เชื่อก้อนจะเข้าไปแย่ง

ไม่มีอะไรคะคุณเขม มันเป็นแค่ผ้าเช็ดหน้าจริงๆน้ำตาลยิ้ม เขมกรส่ายหัวไปมาอย่างไม่เชื่อก่อนจะแย่งกันไป จนผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นตกลงบนพื้น เขมกรก้มลงไปหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา บนผ้าเช็ดหน้านั้นถูกปักเป็นชื่อของตนเอง

นี่มันชื่อฉันนี่เขมกรเบิกตาโตอย่างตื่นเต้น น้ำตาลรีบดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากมือเขมกร

ไม่ใช่คะน้ำตาลเอ่ยปฏิเสธอย่างเร็ว เขมกรยื่นหน้ามาใกล้ๆใบหน้าสวยของน้ำตาลดวงตาคู่สวยของเขมรจับจ้องมองดวงตาน้ำตาลไม่ละสายตา

แน่ใจ ถ้าไม่ใช่ของฉันแล้วของใครอย่าบอกนะว่าของแฟนเธอเขมกรเลิกคิ้วขึ้นพร้อมสายตาที่ทักท้วง น้ำตาลส่ายหัวไปมา

ไม่ใช่คะ ของฉันเองเนี่ยละคะน้ำตาลเอ่ยและหันหลังเตรียมตัวเดินเข้าไปในบ้านแต่เขมกรไม่ยอมหยุดรีบเดินก้าวเท้าตามน้ำตาลมาอย่างไวพร้อมเอื้อมมือดึงผ้าเช็ดหน้าออกจากมือน้ำตาลอย่างเร็ว

ขอบคุณนะที่ทำให้ มันคงจะเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อคืนเขมกรยิ้มหวานออกมาและก้าวเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว น้ำตาลยืนยิ้มร่าความจริงเธอทำให้เขานั้นละเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อคืน แต่เธอไม่กล้าให้เพราะมันไม่มีราคาไม่หรูหรากลัวเขมกรจะไม่เอา


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณนะค่ะที่เข้ามาอุดหนุน"

Freedom


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha