สาวน้อย บ้านนอก [ซีรี่ย์สาวน้อย]

โดย: Freedom



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : สาวน้อย บ้านนอก [ซีรี่ย์สาวน้อย]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เขมกรอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินลงมาที่โต๊ะอาหารเตรียมพร้อมรับประทานอาหารเช้าของคนรับใช้คนใหม่ น้ำตาลถือต้มจืดเดินมาวางบนโต๊ะอาหาร สายตาของเขมกรมองน้ำตาลไม่วางสายตา น้ำตาลได้แต่หลบสายตา

ผ้าเช็ดหน้าเมื่อเช้าสวยดีนะเขมกรเอ่ยชมและอมยิ้ม น้ำตาลพยักหน้าเบาๆไม่ตอบโต้อะไร

ผ้าเช็ดหน้าอะไรคะน้ำตาลแกล้งทำเป็นไม่รู้ ทั้งๆทีเขาเอรู้ว่าเขาพูดถึงผ้าเช็ดหน้าของเธอ

อย่ามาแกล้งทำเป็นไม่รู้เขมกรอมยิ้มเบาๆสาวตาปลายตามองน้ำตาล นมอ้อนเดินถืออาหารเข้ามาก็มองหน้าเขมกรและน้ำตาลสลับไปมา

คุยอะไรกันอยู่คะเนี่ยนมอ้อนเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม เขมกรหันหน้ากลับมายังชามข้าว

เปล่าครับ แค่สัมภาษณ์คนรับใช้คนใหม่เท่านั้นเองเขมกรเอ่ยตอบนมอ้อนพร้อมรอยยิ้ม

แหม ที่เปิ้ลกับยัยปิ่นคุณเขมไม่เห็นสัมภาษณ์อย่างนี้เลยเปิ้ลคนทำอาหารเดินออกมาและเอ่ยพรางน้อยใจเล็กๆ

แม่! เราไม่ได้สวยเหมือนยัยน้ำตาลนะปิ่นลูกสาวเปิ้ลเอ่ยออก น้ำตาลยิ้มเรียบๆ

มันไม่เกี่ยวหรอกว่าใครจะสวยหรือไม่สวยเขมกรปลายตาเล็กน้อยมองน้ำตาลที่ยืนนิ่ง

พอคะ เลิกพูดทานข้าวก่อนเดี๋ยวไปทำงานสายนมอ้อนเอ่ยห้ามเพราะนี่มันใกล้จะเข้าทำงานแล้ว

น้ำตาลเดี๋ยวเธอขึ้นไปเอากระเป๋าและเสื้อสูทของคุณเขมลงมาปะนมอ้อนเอ่ยสั่งน้ำตาล

ป้า น้ำตาลมันเด็กใหม่มันจะรู้หรอปิ่นเอ่ยทักท้วงทันที น้ำตาลชะงักและหันมองปิ่นกับนมอ้อนสลับไปมาเหมือนสายตาเอ่ยถามว่าจะเอายังไงดี

ให้น้ำตาลขึ้นไปเอาน่ะดีแล้ว จะได้คุณชินกับที่นี่เขมกรโพร่งขึ้น ปิ่นก็เอ่ยห้ามไม่ได้

ไปเอาเถอะน้ำตาลเขมกรคลี่ยิ้มเบาๆให้กับน้ำตาล น้ำตาลเดินก้าวเท้าขึ้นไปยังบนห้องนอนของเขมกร

ภายในห้องเขมกรดูสะอาดตาโล่ง ขาวสะอาดผิดกับผู้ชายคนอื่น น้ำตาลกรอกตามองหาสิ่งของที่นมอ้อนสั่ง เมื่อเธอเห็นสิ่งของนั้นก็รีบเดินเข้าไปหยิบพร้อมรอยยิ้ม กลิ่นน้ำหอมจากชุดสูทมันหอมคละคลุ้งไปทั่ว น้ำตาลอดใจไม่ได้ที่จะสูดดมกลิ่นนั้น ดวงตาคู่สวยหลับพริ้มลงกำลังเพ้อฝันคิดว่าตนเองอยู่ในทุ่งดอกลาเวนเดอร์สีชมพู รอยยิ้มที่สดใสค่อยๆยิ้มออกมาอย่างตกหลุมรักแต่เมื่อมีเสียงนาฬิกาดังขึ้นมาขัดจังหวะเธอก็ต้องสะดุ้งตื่นจากความฝันมาอยู่ในความเป็นจริง น้ำตาลลืมตาขึ้นมาแล้วเดินก้าวเท้าออกไปจากห้องนอนของเขมกรทันที

เขมกรเดินมายังรถคันหรูมีเพียงน้ำตาลที่มาส่งเข้าขึ้นรถไปทำงาน ทุกทีจะเป็นนมอ้อนแต่วันนี้นมอ้อนต้องไปวัดก็เลยให้น้ำตาลมาส่งแทน น้ำตาลยื่นเสื้อสูทและกระเป๋าสะพายให้กับเขมกร

ขอบคุณนะเขมกรเอ่ยขอบคุณพร้อมรอยยิ้ม น้ำตาลพยักหน้าเบาๆ

ครืดๆ ครืดๆ

            เสียงโทรศัพท์ของน้ำตาลดังขึ้น เขมกรที่กำลังจะก้าวขึ้นรถก็ต้องหยุดชะงักและหยุดมอง น้ำตาลหยิบขึ้นมาก็รีบปิดเสียงทันที ทำอย่างนี้ทำเอาเขมกรสงสัยไม่ใช่น้อย

          “ใครโทรมา ทำไมไม่รับเขมกรเอ่ยถามขึ้น น้ำตาลจ้องหน้าเขมกรพร้อมยิ้มเบาๆ

            งั้นฉันขอตัวไปรับก่อนนะคะน้ำตาลเอ่ยขออนุญาตและเดินออกมาไปยังสวนหย่อม สายตาของเขมกรจับจ้องมองตามน้ำตาลอย่างอยากรู้ว่าใครเป็นคนโทรเข้ามาหาเธอ

            มาแล้วครับเจ้านายเสียงป่วนดังมาแต่ไกลแต่เขมกรไม่สนใจสักนิด จนป่วนต้องยื่นหน้าไปใกล้

            เจ้านายครับ ผมมาแล้วครับป่วนเอ่ยอีกครั้งคิดว่าเขมกรไม่ได้ยินตน

เออ รู้แล้วเขมกรมองค้อนป่วนก่อนจะก้าวขึ้นไปแต่สายตาก็จ้องตรงสวนหย่อมไม่ละสายตาจนป่วนแปลกใจว่าสวนหย่อมนั้นมีอะไร

สบายดีพริก แกละเป็นไงบ้างน้ำตาลเอ่ยถามคนในสายด้วยความคิดถึง

สบายดี แต่ที่ไม่สบายก็เพราะมีพวกเห็บพวกเหามาติดฉันเนี่ยละ ไม่รู้จะตามอะไรนักหนาพริกเอ่ยบอกกับน้ำตาลพร้อมปลายตามองอิทธิพลและลูกน้องของอิทธิพลที่นั่งเบียดเธอเพื่อคอยฟัง

แกไปติดที่ไหนมาละเห็บเหาน้ำตาลก็ถามไปอย่างซื่อๆ พริกถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างอารมณ์เสีย

นี่แกไปอยู่กรุงเทพไม่คิดจะฉลาดขึ้นบ้างหรือไงเนี่ยพริกเอ่ยต่อว่าเพื่อนรัก

ฮ่าๆๆพวกอิทธิพลหัวเราะออกมาลั่น จนพริกหนวกหูต้องเขยิบออกห่างๆ

น้ำตาลจ๋าของฉันนี่ยังซื่อบื่อเหมือนเดิมอิทธิพลตะโกนลั่นเพื่อให้คนในโทรศัพท์ได้ยิน น้ำตาลเมื่อได้ยินก็หัวเราะเบาๆ

แล้วแกเป็นไงบ้าง งานดีหรือหรือเปล่า เก็บเงินได้เท่าไหร่แล้วเรื่องนี้พริกต้องพูดเบาๆเพราะอิทธิพลและลูกน้องของอิทธิพลคอยฟังอยู่ใกล้ๆ

งานที่นี่ดีมาก เจอแต่คนดีๆ ส่วนเงินยังไม่ออกเลย ออกก็คงได้ไม่กี่บาทเมื่อพูดเรื่องเงินน้ำตาลก็น้ำเสสียงเศร้าน่าสงสาร

เออ ไม่เป็นไรนะ สู้ๆ ฉันเชื่อแกต้องทำได้พริกเอ่ยให้กำลังใจน้ำตาล ถ้าพริกไม่เอ่ยปลอบใจน้ำตาลก็คงจะบ่อน้ำตาตื้นร้องไห้ให้เธอฟังอีก เมื่อคุยกันได้สักพักน้ำตาลก็ขอตัวไปทำความสะอาดเพราะเดี๋ยวพวกเปิ้ลและปิ่นจะสอนเธอเอง

เขมกรมาถึงบริษัทก็ตรงเข้าห้องทำงานและล้มตัวนั่งลงบนโซฟาราคาแพง ในหัวสมองของเขาตอนนี้มีแต่เรื่องน้ำตาล สาวน้อยผู้อ่อนหวานที่มาทำให้หัวใจของเขามันวุ่นวายไปหมด

นี่ฉันเป็นบ้าอะไรเนี่ยเขมกรยกมือขึ้นกุมขมับเขาอยากจะทุบสมองของเขาให้แตกเป็นเสี่ยงๆจะได้เลิกคิดเรื่องของน้ำตาลเสียที เสียงเปิดประตูดังขึ้นเขมกรหันมองก็เจอกับภควัตน์และพีทเพื่อนรักสุดหล่อเดินเข้ามาภายในห้องงพร้อมรอยยิ้ม

พวกแกหยุดอยู่ตรงนั้นเลยเขมกรเอ่ยอย่างระแวงเขารีบเด้งตัวลุกขึ้นจากโซฟาอย่างไว

แกเป็นอะไรของแกเนี่ยไอ้เขมพีทเอ่ยถามพร้อมเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย

เออนั่นดิ แกเป็นอะไรจู่ๆก็ให้ฉันหยุดภควัตน์เอ่ยสมทบอย่างงๆเช่นกัน เขมกรไม่พูดแต่เดินก้าวยาวๆมาเปิดประตูเพื่อดูความสิ่งที่เขาระแวงที่สุด

ไม่มี โล่งไปเขมกรผ่อนลมหายใจออกมาอย่างแรงเหมือนโล่งอก พีทและภควัตฯพากันมองเขมกรและหัวเราะลั่น

แกเป็นอะไรของแก ไหนบอกดิพีทเดินมานั่งบนโซฟาราคาแพงและเอื้อมมือหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบเบาๆ

ก็ฉันระแวงนี่หว่า พวกแกชอบเอาผู้หญิงเข้ามาหาฉันเขมกรเดินคิ้วขมวดเข้ามาหาเพื่อนๆ

แกนี่เป็นเกย์เปล่าวะเนี่ย ผู้ชายเขาก็ชอบผู้หญิงดิพีทหัวเราะเขมกรลั่น

ฉันไม่ได้เป็นเกย์ แต่แค่ฉันไม่ชอบมั่วๆซั่วๆเหมือนพวกแกเขมกรปลายตามองเพื่อนรักทั้งสอง

รักเดียวใจเดียวว่างั้นภควัตน์เลิกคิ้วมองเขมกรและเอ่ยถาม เขมกรพยักหน้าขึ้นอย่างยอมรับ

เออ ฉันรักเดียวใจเดียวเขมกรตอบด้วยน้ำเสียงห้วนๆ พีทและภควัตน์พากันส่ายหัวไปมาอย่างเอือมระอา

แล้วไหนละ ความรักแกอะพีทเอ่ยประโยคนี้ออกมาก็ทำเอาเขมกรสะดุดและพูดไม่ออก

นั่นดิเขมกรพึมพำๆเบาๆและแล้วภาพของน้ำตาลก็ลอยเข้ามาในสมองอีกครั้ง ชวนหัวใจของเขมกรเต้นแรงเหมือนมันจะออกมาเต้นข้างนอก

เป็นไรวะพีทเอ่ยถามด้วยสีหน้าตกใจเมื่อเห็นเขมกรยกมือขึ้นมาทาบบนหน้าอกฝั่งซ้าย

เปล่าเขมกรจ้องหน้าพีท

แกไปหาหมอไปพีทเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง เขมกรได้แต่ส่ายหน้าไปมา

ฉันไม่ได้เป็นอะไร แต่ฉันมีอะไรจะถามพวกแกเขมกรจ้องหน้าพีทแลภควัตน์ก่อนจะละสายตาไปทางอื่น

แกเคยคิดถึงหน้าใครแล้วใจเต้นแรงเปล่าวะเขมกรค่อยๆก้าวเดินไปยังระเบียงห้องทำงาน

ไม่เคยวะพีทตอบออกมาอย่างรวดเร็ว ชีวิตนี้ของเขาไม่เคยสัมผัสมันด้วยซ้ำ

แต่ฉันเคย ตอนอยู่ม.ปลายภควัตน์เดินมายืนที่กลางห้องพร้อมสายตาแพรวพราว

มันรู้สึกอยากอยู่ใกล้ๆเธอ อยากจับมือ อยากมองหน้าเธอเขมกรกำลังเพ้อฝันพร่ำรำพัน ดวงตาของเขาแพรวพราวเมื่อนึกถึงหน้าน้ำตาล

แกไปแอบรักใครละพีทถามคำนี้ออกมาก็ทำเอาเขมกรแทบทรุดลงนั่งตรงนั้น

ปะ...เปล่าเขมกรรีบเอ่ยปฏิเสธอย่างไว พีทเด้งตัวลุกขึ้นจากโซฟาราคาแพงพร้อมเดินมาจับจ้องใบหน้าหล่อๆของเขมกร

อย่าบอกนะว่าเป็น...พีทลากเสียงยาวทำให้เขมกรตื่นเต้น เขมกรส่ายหัวท่าเดียว

ยัยปริมภควัตน์เอ่ยชื่อนี้ออกมาก็ทำเอาเขมกรมีสีหน้าที่แสนจะห่อเหี่ยวและเอือมระอา

โอ๊ย ยัยนั้นถ้ามีคนมาจ้างล้านนึง ฉันก็ไม่เอาเขมกรถึงกับเบะปากอย่างแรง

หรือว่าจะเป็นน้ำตาลพีทพูดส่งๆแต่ทำเอาเขมกรหยุดชะงักกึกจ้องมองหน้าของพีท ดวงตาเลิกลักดูมีพิรุธ

แน่ๆใช่แน่ๆ นี่แกอย่าบอกนะว่าแกชอบน้ำตาลอะพีทสามารถจับพิรุธของเขมกรออก

โอ๊ย พวกแกนี่จะเดามั่วกันไปใหญ่ละ ชอบเชิบอะไรละ ไปทำงานกันได้แล้วไปเขมกรเอ่ยปากไล่ทันที

เออ ก็ดี ถ้าแกไม่ชอบน้ำตาลงั้นฉันขอจีบพีทโพร่งคำนี้ออกมาก็ทำเอาเขมกรกลืนน้ำลายลงคอดังเอือก

แต่น้ำตาลเขาเป็นคนรับใช้นะเขมกรรีบทักท้วงทันที พีทคลี่ยิ้มเบาๆก่อนจะยกยิ้มขึ้น

ฉันไม่ถืออยู่แล้ว เป็นคนรับใช้ก็คนเหมือนกันพีทยกไหล่ขึ้นอย่างไม่สนใจ พีทเหลียวหลังกำลังเดินกลับ

แกห้ามจีบนะเว้ย ถ้าแกจีบนะฉันจะต่อยแกเขมกรตะโกนโหวกเหวกโวยวายลั่นห้อง พีทยกไหล่ขึ้นอีกครั้งเหมือนว่าไม่สนใจ เขมกรรู้สึกกลัวว่าพีทจะไปจีบน้ำตาลจริงๆ เพราะส่วนมากพีทจะทำอย่างที่พูดและเขาก็กลัวว่าน้ำตาลจะตอบตกลงไป ทีนี้เขาต้องเสียใจมากๆแน่ๆ

ตรงนั้นน่ะ ไปตักมาและมาเช็ดตรงนี้เสียงปิ่นเอ่ยใช้น้ำตาลยกใหญ่ น้ำตาจำต้องไปตักน้ำมาและถือเข้ามาภายในบ้านก่อนจะก้มเช็ดๆตรงพื้น ส่วนปิ่นก็นั่งตะไบเล็บสบายใจ

ถูเยอะๆ ถูให้สะอาด เดี๋ยวแม่ฉันมาเห็นแล้วจะมาด่าปิ่นขึ้นเสียงใส่น้ำตาล น้ำตาลก้มเช็ดตามคำสั่งอย่างน่าสงสาร

เช็ดตรงนี้เสร็จก็ไปเช็ดในครัวด้วยนะ และก็ไปซักผ้าล้างจาน เก็บกวาดเช็ดถูห้องคุณเขมด้วย ทำเสร็จแล้วค่อยกินข้าวปิ่นเอ่ยสั่งๆก่อนจะเดินเข้าไปในโซฟาตัวนิ่มราคาแพง น้ำตาลมองตามปิ่นก่อนจะก้มหน้าเช็ดถูเช่นเดิม

น้ำตาล เดี๋ยวน้าช่วยเปิ้ลเดินเข้ามาและเอ่ยปากจะช่วย

ไม่เป็นอะไรคะน้าเปิ้ล หนูทำเองได้คะน้ำตาลเอ่ยปฏิเสธ เปิ้ลถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างสงสารน้ำตาล

ถ้าเหนื่อยก็พักนะหนูนะ เดี๋ยวน้าไปทำกับข้าวมาให้เปิ้ลพูดจบก็เดินออกไป น้ำตาลก้มหน้าเช็ดอย่างตั้งใจ ปิ่นที่นั่งอยู่ที่โซฟาก็หันมามองพร้อมเบ้ปากใส่น้ำตาลอย่างเยาะเย้ย

เสียงโทรศัพท์ภายในบ้านหลังใหญ่ดังขึ้น เบญจมาศเดินมารับโทรศัพท์พร้อมรอยยิ้ม

สวัสดีคะเสียงเบญจมาศเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงหวานแหวว

คุณนายใช่มั๊คะ คุณนายคะตอนนี้ฉันมีเรื่องจะแจ้งให้ทราบคะเมื่อเสียงของปิ่นดังขึ้นก็ทำเอาเบญจมาศถึงกับหูผึ่งอย่างอยากรู้

มีอะไร เกี่ยวกับใครเบญจมาศเอ่ยถาม ปิ่นนั่งยิ้มมีความสุขอย่างมาก ปิ่นกำลังเอ่ยปากเล่าให้เบญจมาศฟังอย่างมันส์ปาก เธอฟ้องทุกอย่าง บางอย่างมันก็ไม่เป็นความจริงแต่เธอใส่ไฟเพื่อทำให้เบญจมาศเกลียดน้ำตาลเหมือนกับที่เธอเกลียด

ลูกคนนี้นิ่เบญจมาศขบกรามแน่นรู้สึกโมโหลูกชายอย่างมากที่รับใครมาไม่ยอมบอกเธอสักคำ นี่เขาเห็นเธอไม่สำคัญแล้วหรือไง

เมื่อปิ่นฟ้องสำเร็จก็ยิ้มร่ามีความสุข


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณนะค่ะที่เข้ามาอุดหนุน"

Freedom


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha