SADISM LOVE รักรสซาดิสม์ NC SM20+ [ซีนxวีนิน]

โดย: Days&nights



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : SADISM V


ตอนที่แล้ว

หญิงสาวที่นอนโทรมอยู่บนเตียงละเมอขึ้นพร้อมกับดิ้นไปมาจนแม่บ้านที่คอยเฝ้าดูอยู่ถึงกลับตกใจขึ้นเมื่อร่างบางของหญิงสาวดิ้นแรงขึ้นเรื่อยๆสองมือจิกผ้าห่มข้างตัวแล้วสะบัดหัวไปมาจนผมเผ้ากระเจิดกระเจิงปิดหน้าปิดตาของเธอเอาไว้

"ไม่อย่าทำ อย่าทำเลย อย่าฮึก~~ อย่าทำแบบนี้เลย วีไม่ได้ทำอะไรผิดได้โปรดอย่าทำอะไรวีเลยฮึก~ฮือออ~" วีนินละเมอออกมาพร้อมกับดิ้นไปมา ด้วยพิษไข้ทำให้เธอเองละเลอสิ่งที่คิดและหวาดกลัวออกมาแบบนั้น

"อย่า กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด" เธอสะดุ้งขึ้นมาสุดตัว ทั้งๆที่ห้องเปิดแอร์จนเย็นเฉียบแต่ตามเนื้อตามตัวกลับมีเหงือซึมออกมา ไรผมที่เปียกชื้นทำให้ผมเกาะปิดอยู่บนหน้า เธอมองผู้ที่เข้ามาเยือนอย่างกล้าๆกลัวๆ

"เป็นบ้าอะไรขึ้นมาห๊ะ! จะเรียกร้องความสนใจอะไรอีกรึยังไงถึงสำออยไม่เลิกขนาดนี้วีนิน!!" คำพูดร้ายกาจหลุดออกมาจากปากของเค้า ทำไมเค้าไม่เคยคิดในแง่ดีกับเธอเลย แถมทุกครั้งที่เจอกันก็ไม่มีครั้งไหนที่เค้าจะพูดจาดีๆกับเธอเลยซักครั้งทั้งที่เคยไม่เคยแม้แต่จะพูดไม่ดีกับเค้าเลยซักครั้ง

"วีไม่ได้เรียกร้องความสนใจอะไรเลยนะคะ"

"แล้วสิ่งที่เธอทำอยู่นี่มันเรียกว่าอะไรวีนิน" เค้าพูดก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ๆเธอก่อนจะบีบปลายคางของเธออย่างแรงจนเธอเองต้องนิ่วหน้าเพราะความเจ็บที่มันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

"อย่าทำตัวให้มันมีปัญหามากนักนะวีนิน ฉันไม่ได้ใจดีแล้วก็ไม่คิดจะปรานีผู้หญิงแบบเธอถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็อย่ามีปัญหามากนัก" ชายหนุ่มพูดขึ้นก่อนจะสะบัดมือออกอย่างแรงจนใบหน้าเล็กเรียวสะบัดตามแรงก่อนที่เค้าจะเดินออกไป เหลือทิ้งไว้แต่ความเจ็บปวดจากคำพูดของเค้า น้ำตาเม็ดใสๆร่วงหลุ่นลงมาเธอได้แต่ฟุบหน้าลงก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างอดกลั้นไม่ได้ แม่บ้านวัยกลางคนเห็นก็อดสงสารหญิงสาวไม่ได้เลยเดินเข้ามานั่งข้างๆก่อนจะปลอบเธอ

"คุณซีนแกอารมณ์ร้ายแบบนี้แหละค่ะ คุณอย่าคิดมากเลยนะคะป้าอยู่ที่นี่มานานคุณซีนแกก็ไม่ได้ใจร้ายอะไร"
"แล้วทำไมเค้าเอาแต่พูดจาหรือทำร้ายแต่หนูด้วยคะ หนูไม่ได้ผิดอะไรแต่ทำไมเค้าต้องทำแบบนี้ ทำไมเค้าไม่ยอมเชื่ออะไรเลย"
"ป้าก็ไม่รู้ว่าทำไมคุณซีนถึงร้ายกับคุณนักแต่แกก็คงมีเหตุผล ป้าว่าคุณพักเถอะค่ะยิ่งไม่สบายอยู่เดี๋ยวมันจะยิ่งแย่ไปกันใหญ่" แม่บ้านพูดขึ้นก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆเตียงที่เธอนอนอยู่ หญิงสาวค่อยๆล้มตัวลงนอนแต่เธอไม่ได้หลับหรืออะไร แล้วเหตุผลอะไรที่เค้าต้องทำแบบนี้ทั้งๆที่เธอเองไม่ผิดแล้วน้องของเค้าเป็นใครเธอก็ไม่รู้ ถ้าเค้ามีเหตุผลจริงๆทำไมเค้าถึงไม่ยอมฟังเธอบ้าง เค้ามันก็แค่คนที่เอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่คนแบบนี้เหรอที่คุณที่นี่ต่างนับถือเค้าไม่น่านับถือเลยซักนิดเค้ามันก็แค่คนที่ชอบรักแกคนอื่นก็เท่านั้นเองหญิงสาวได้แต่คิดกับตัวเองด้วยความน้อยใจ

หญิงสาวตื่นขึ้นมาก่อนจะจัดการธุระส่วนตัวของตัวเองจนเรียบร้อยถึงแม้ว่าเธอจะยังไม่หายดีแต่เพราะไม่อยากฟังคำพูดถากถางของเค้าเธอจึงตื่นแต่เช้าเพื่อที่จะได้ทำหน้าที่ของเธอเค้าจะได้เลิกด่าเลิกว่าเธอซักที วีนินทำความสะอาดตามตู้หรือโต๊ะต่างๆที่มีอยู่ในห้องก่อนที่เธอจะทำความสะอาดตามพื้นทีหลังจนดูสะอาดตามากกว่าเดิม เธอกำลังจะหันหลังเพื่อออกจากห้องนี้เพื่อไปทำความสะอาดห้องนอนของเค้าต่อ แต่หญิงสาวก็ต้องตกใจเมื่อเจอเข้ากับเค้าที่มาตั้งแต่เมื่อไหร่เธอไม่อาจรู้

"ตกใจอะไรขวัญอ่อนจริงเลยนะ"

"ขอโทษค่ะ วีไม่คิดว่าคุณจะอยู่ในนี้ด้วย"

"ก่อนจะไปทำความสะอาดห้องของฉัน ไปทำอาหารมาให้ฉันก่อน"

"ค่ะ รอซักครู่นะคะ" ในเมื่อเธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ เธอต้องทำทุกอย่างที่เค้าสั่งเธอไม่อยากมีปัญหาอีกอย่างถ้าเธอเชื่อฟังเค้าเค้าอาจจะปล่อยเธอไปก็ได้ หญิงสาวคิดได้อย่างนั้นต่อไปนี้เธอก็ต้องทำตัวดีๆเข้าไว้นั่นคือการอยู่รอดของเธอ หญิงสาวหายเข้าไปในครัวซักพักก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับอาหารและน้ำที่จัดอยู่ในถาดเสริฟอาหารนั้น เธอเดินเอาหารที่พึ่งทำเสร็จเอาเข้าไปให้เค้าที่นั่งอยู่ในห้องก่อนจะวางลงตรงหน้าเค้า เธอที่กำลังจะเดินออกไปก็ต้องชะงักเมื่อเค้าเอ่ยถามขึ้น

"เดี๋ยว! นี่เธอจะไปไหน"

"ไปทำงานของฉันต่อไงคะ"

"ฉันยังไม่ได้ให้ไป" เธอหยุดนิ่งแล้วเดินกลับไปที่เดิมนี่เค้ายังจะต้องการอะไรอีก

"มายืนตรงนี้สิ" เค้าพูดแล้วชี้ที่ข้างๆเค้าทำไต้องไปยืนตรงนั้นยืนตรงนี้ก็ได้นี่ แต่ถึงเธอจะคิดค้านในใจแต่ในความเป็นจริงเธอก็เดินไปตามที่เค้าสั่งอย่างว่าง่าย แต่สิ่งที่เค้าพูดต่อจากนี้มันทำให้เธอพูดอะไรไม่ออก

"ถอดเสื้อผ้าของเธอออกซะ แล้วก็มาป้อนฉัน" เค้าเป็นบ้าไปแล้วรึไงกันทำไมต้องให้เธอคำอะไรแบบนี้ หญิงสาวไม่ใช่คนใจกล้าที่จะได้ถอดเสื้อผ้าแล้วยืนต่อหน้าผู้ชายโดยไม่คิดอะไร

"ยื่นบื่ออยู่ทำไม ถอดมันออกซะ!" เธอได้แต่ยืนนิ่งๆเธอไม่อาจจะทำแบบนั้นได้ หน้าหญิงสาวซี้ดเผือดขึ้นมาทันทีที่เค้าพูด เธอลนลานไปหมด

"อย่าฉันต้องพูดมันอีกครั้งนะวีนิน ถอดมันออกซะ!!" หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวเมื่อเค้าพูดมันออกมาดังซะจนคนฟังอย่างเธอกลัวว่าเค้าจะทำอะไรไปมากกว่านี้ มือไม้ที่สั่นเทาของเธอยกขึ้นเพื่อถอดเสื้อยืดตัวบางกับกางเกงขาสั้นออกเหลือเพียงชุดชั้นในตัวน้อยที่มันปกปิดของสงวนของเธอไว้

"เธอนี่มันใส่ลายลูกไม้ขึ้นจริงๆนะวีนิน แล้วเธอจะให้ฉันทนได้ยังไงกันหื้ม หึหึ" หญิงสาวก้มหน้าก้มตาลงเธอไม่อาจมองไปที่เค้าได้ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของเค้ามันยิ่งทำให้เธอหวาดกลัวเค้าขึ้นมาเท่าตัว มือหนากระชากข้อมือเล็กให้เข้าไปใกล้ๆ หญิงสาวกำมือแน่นพร้อมกับเริ่มกัดที่ริมฝีปากของตัวเอง เธอได้แต่ยืนแข็งทื่อก่อนที่เค้าจะผลักให้เธอนั่งบนโต๊ะทำงานของเค้า

"ป้อนฉันสิ ทำให้ฉันพอใจเธอเธอจะปลอดภัย" ชายหนุ่มโน้มหน้าเข้าไปใกล้ๆเธอก่อนจะกระซิบเบาๆที่ของหูของร่างบางตรงหน้าเค้า หญิงสาวที่ได้ยินดังนั้นก็ตักอาหารในจานก่อนจะป้อนเค้าทีละคำมือบางสั่นย่างเห็นได้ชัดจนเค้าพูดขึ้นอีกครั้ง

"เธอกลัวฉันหรอหื้มมม" ชายหนุ่มพูดขึ้นพร้อมกับวางมือบนขาเรียวก่อนจะลูบไล้ไปมาจนทำให้เธอยู่ลนลานขึ้นมากกว่าเดิมกลัวว่าเค้าจะทำอะไรมากกว่านี้

"ว่ายังไงเธอกลัวฉันรึไงวีนิน" หญิงสาวที่อยู่ภายใต้อำนาจของเค้าทำได้แค่ส่ายหัวไปมา เธออยากจะร้องไห้ออกมาแต่ก็กลัวเค้าจนไม่กล้าจะร้องเธอวางจานอาหารลงเมื่อเค้าเท้ามือทั้งสองข้างท้าวที่โต๊ะทำให้เธอต้องอยู่ตรงกลางระหว่างแขนสองข้างของเค้า

"ส่ายหัวนี่ไม่กลัวฉันใช่รึป่าววีนิน" มือหนาลากมือผ่านต้นแขนฉันขึ้นมาก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ไหล่ของเธอก่อนจะดึงสายบราเซียร์ให้ล่นลง ร่างบางเริ่มกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ทำให้เธอร้องไห้ออกมา

"ร้องทำไมฉันไม่ได้จะไล่เธอไปลงนรกนะ ฉันกำลังจะส่งเธอไปสวรรค์ต่างหากหล่ะวีนิน"


ตอนที่แล้ว


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ยอดเหรียญคือกำลังใจของนักเขียนที่กลั่นกรองออกมาจากความรู้สึกเป็นตัวหนังสือ"

Days&nights


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha